ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 685 ยามนั้น กาลเวลาหมุนช้า ทั้งชีวิตรักได้เพียงคนเดียว

ตอนที่ 685 ยามนั้น กาลเวลาหมุนช้า ทั้งชีวิตรักได้เพียงคนเดียว
มือข้างหนึ่งของลู่พั่นทาบอก มืออีกข้างรับดอกไม้สีม่วงที่สภาพร่อแร่

กลีบดอกสีม่วงถูกฝูหลิงยัดใส่กระเป๋าจนแบน ถูกทับจนเปลี่ยนรูปร่าง

แต่ลู่พั่นกลับรู้สึกว่านี่เป็นดอกไม้ที่สวยที่สุดในโลก

ดวงตาของลู่พั่นเป็นประกาย ในที่สุดเขาก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่ “หึหึ หึหึหึ”

ซ่งฝูหลิงเงยหน้าสบตาลู่พั่นเอามือถูกัน เขินอายเล็กน้อย “ฮี่ๆ”

ครั้งแรกที่ให้ดอกไม้ผู้ชาย

เรื่องนี้มันช่าง ก่อนจะได้ให้ดอกไม้ เกือบเอาชีวิตเขาไปแล้ว

ถัดจากเสียงฮี่ๆ ของฝูหลิง ลู่พั่นก็หัวเราะจนอกสั่น หัวเราะจนพวกสัตว์ตัวน้อยในป่าพากันหนีหายไปหมด

เขาเอาดอกไม้ที่อยู่ในมือเขี่ยจมูกของซ่งฝูหลิงหนึ่งที “ซื่อบื้อ เจ้าว่าเจ้าซื่อบื้อหรือไม่”

ซุ่นจื่อที่อยู่ข้างๆ อยากเอามือปิดตาทันที เขินจะตายอยู่แล้ว

ไม่ไหวแล้ว เขาอยาก…

ยกมือขึ้นมาดู ทำไมงูยังอยู่ในมือเขา ซุ่นจื่อรีบโยนงูทิ้ง ไปตายไป

เอามือปิดตา

แม่นางซ่งซื่อบื้อหรือไม่เขาไม่รู้

เขารู้แค่ว่าสีหน้าแบบคุณชายต่างหากที่ดูซื่อบื้อ

อีกทั้ง ถ้าเขาดูต่อเดี๋ยวได้ตาบอด

ต่อมา…

ในมุมของเถาฮวา

อย่าถามว่านางลงจากเขามาได้อย่างไร นางจำไม่ค่อยได้แล้ว

ภาพนั้นมันเลือนรางมากในความทรงจำของอดีต

และก็อย่าถามว่านางจะไปไหน นางรู้ที่ไหนกัน เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ว่านางจะตัดสินใจได้ด้วย

นางแค่เดินตามหลังแม่ทัพลู่กับน้องสาวนางไปเรื่อยๆ

เดินไปๆ

เถาฮวาที่สะพายกระบุงเงยหน้ามองไปรอบๆ ทำไมนางไม่เคยมาที่นี่เลยล่ะ

ในเวลาเดียวกัน

ลู่พั่นถามฝูหลิง “เจ้าแน่ใจนะว่าอยากให้ข้าสอนขี่ม้าด้วยตัวเอง”

ซ่งฝูหลิงมองเขาด้วยความแปลกใจ เรื่องนี้มีอะไรต้องแน่ใจไม่แน่ใจ ทำไม มีกับดักหรือไง

นางเชิดคาง “ข้าแน่ใจ”

ราวกับลู่พั่นกลัวฝูหลิงจะกลับคำ เขารีบเอานิ้ววางที่ปากแล้วเป่าทันที

ซ่งฝูหลิงหันไปมอง โอ้โห โคตรเท่ห์ สัญญาณลับนี้สุดปัง ม้าสามตัวที่อยู่ไกลออกไปวิ่งมาเหมือนแข่งกัน

เสี่ยวหงของบ้านนางก็อยู่ในนั้นด้วย

นับตั้งแต่ลู่พั่นมา เสี่ยวหงก็ดีใจจนไม่รู้จะดีใจอย่างไรแล้ว เจ้าม้าสองหน้าเลี้ยงไม่เชื่อง

ลู่พั่นดึงบังเหียนของเสี่ยวหงแล้วเชิดคางไปทางฝูหลิง “ขึ้นม้า ขอข้าดูก่อน”

ก่อนซ่งฝูหลิงขึ้นม้าได้เดินมาตรงหัวม้าก่อน แยกเขี้ยวกำหมัดใส่เสี่ยวหงเป็นการข่มขู่

จากนั้นถึงเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋าสะพายข้าง หยิบถุงมือสีขาวออกมาคู่หนึ่ง

สวมถุงมือขาว เหยียบอานม้าแล้วเหวี่ยงขาขึ้นคร่อมบนหลังม้า มองลงไปหาลู่พั่น

ลู่พั่นเลิกคิ้วเล็กน้อยให้สตรีที่อยู่บนม้าอย่างเหนือความคาดหมาย มองริมฝีปากสีชมพูที่ชุ่มฉ่ำของฝูหลิง “ไป”

“เอ๊ะๆ ไม่ตรวจดูอะไรหน่อยเหรอ” อย่างน้อยก็ให้เตรียมใจก่อนสิ ฝูหลิงรีบดึงบังเหียนคุมม้า

ลู่พั่นยืนอยู่ตรงที่โล่งที่ชวนให้สบายใจ

เขากอดอก ยกมุมปากเล็กน้อย มองคนที่กำลังขี่ม้าอยู่ไกลๆ

ท่าทางประมาณว่า อีกเดี๋ยวเจ้ากลับมาข้าจะสอนให้

“หยุด เป็นอย่างไรบ้าง” ฝูหลิงมีความภูมิใจพอสมควรเรื่องขี่ม้า

เถาฮวาเอาเห็ดในกระบุงเทลงบนพื้น กำลังนั่งเด็ดเห็ดอยู่ตรงมุม พอเห็นน้องสาวขี่ม้ากลับมาก็คิดในใจ น้องสาวข้าขี่เก่งจริงๆ

แต่ในสายตาของลู่พั่น กลับกลายเป็น ขี่ไม่เป็น ขี่ผิดวิธี

แต่เขาไม่ได้พูดไปแบบนั้น

เขาทำท่าบอกให้ฝูหลิงลงมาแล้วบอกถึงปัญหา “เจ้าขี่ไม่เร็ว ถ้าขี่เกินครึ่งชั่วยามขึ้นไป เจ้าก็จะเจ็บตรงนั้น”

ซ่งฝูหลิงแอบดึงกางเกงอย่างเกร็งๆ ใช่ เจ็บก้น

ถ้าขี่เร็วกว่านี้อีกหน่อยก็จะอ้วกกับข้าวเมื่อวานออกมาหมด

นางเคยลองขี่เร็วหลายครั้ง ต่อมาเสียดายอาหารที่ต้องอ้วกก็เลยไม่ก้าวหน้าอะไรมาตลอด

ฝูหลิงไม่ได้เล่าเรื่องพวกนี้ แต่ลู่พั่นมองจากสีหน้าก็เดาได้

เดิมทีเขาอยากเข้มงวด อยากสอนอย่างจริงจัง แบบนี้อีกเดี๋ยวเวลาสอน เขากับนางก็จะดูเป็นธรรมชาติยิ่งกว่า

แต่สุดท้ายลู่พั่นก็กลั้นขำไม่ไหว ทำไมถึงได้น่าสนใจขนาดนี้ เขายิ้มพลางพูด “เจ้านั่งไม่ติด ถูกกระแทกก้นลอยถึงได้เจ็บ”

“เช่นนั้นข้าควรโน้มตัวไปข้างหน้าหรือนั่งตัวตรงล่ะ ข้ายังเคยให้ท่านพ่อไปขอคำชี้แนะจากคนอื่น พบว่าพวกเขาบอกเหมือนกัน”

ลู่พั่นบอกฝูหลิงว่า “ปัญหานี้ไม่ได้เกี่ยวกับโน้มตัวไปข้างหน้าหรือนั่งตัวตรงมากนัก

โน้มตัวไปข้างหน้า พอม้าวิ่ง ก้นเจ้าก็จะงัดขึ้น มันก็กระแทกอยู่ดี

ถ้านั่งตัวตรงก็กระแทกหนักเข้าไปใหญ่

ปัญหาอยู่ที่เวลาเจ้านั่งบนม้า เอวเจ้าต้องเคลื่อนไปด้วย ปล่อยให้อานม้าที่เคลื่อนไปตามการวิ่งของม้าดันตัวเจ้าขยับ เจ้าอย่าขยับเอง

ให้ข้าสอนหรือไม่”

“อ๋า?” ฝูหลิงงง ทำไมต้องถามอีกรอบ

ซุ่นจื่อกลับหันตัวเดินไปหาเถาฮวาในขณะที่คุณชายถามคำถามนี้ เพื่อบดบังสายตาของเถาฮวา หาเรื่องชวนคุย “นี่มันเห็ดอะไรบ้างเหรอ อธิบายให้ข้าฟังหน่อยสิ”

เถาฮวาเอามือปัด รอเดี๋ยว เจ้าหลบไป ข้าว่าข้าเห็นอะไร

เถาฮวาอ้าปากค้าง ทำสีหน้าตะลึงมองสองคนนั้นอีกครั้ง

เวลานี้สองมือของลู่พั่น ข้างหนึ่งวางอยู่บนบ่าของฝูหลิงเพื่อล็อกไว้ มืออีกข้างแตะเบาๆ ที่ก้นของนาง

หูของลู่พั่นแดงระเรื่อ พูดด้วยสีหน้าจริงจัง “มือของข้าก็คืออานม้า ตอนนี้ข้าจะดันเจ้า ไหล่ของเจ้าอย่าขยับ แค่ส่งเอวไปด้านหน้า”

“ดัน”

ซ่งฝูหลิงขยับเอวไปข้างหน้าเหมือนหุ่นยนต์

เวลานี้ในที่สุดนางก็เข้าใจแล้วว่าทำไมลู่พั่นต้องถามนางหลายรอบว่าแน่ใจไหม

“กลับ ฝูหลิง กลับมา” ลู่พั่นเอามือที่วางอยู่บนบ่าของฝูหลิงออกมาวางตรงท้องน้อยของนาง เพื่อบอกให้นางเก็บท้องน้อยอีกครั้ง อย่ามัวแต่อึ้ง

“ดัน กลับ”

ลู่พั่นก้มตัว มือที่วางอยู่บนก้นฝูหลิงร้อนมาก ร้อนมากๆ

เอวของนางอ่อนมาก

อันที่จริงเอวอ่อนขนาดนี้แทบไม่ต้องสอนแล้ว แค่ให้นางเข้าใจว่าต้องทำอย่างไรก็พอแล้ว

“แค่ดันไปดันกลับแบบนี้ตลอดเหรอ”

ลู่พั่นพูดด้วยความแน่วแน่ “ฝึกให้มากๆ ข้าจะดันเจ้าอีกสองสามครั้ง”

“ดัน”

“กลับ”

ซุ่นจื่อที่อยู่ไกลออกไป ไม่เช่นนั้นข้าเอามือปิดตาอีกรอบดีกว่า ถ้ามองมากกว่านี้เดี๋ยวได้ตาบอด

คุณชาย แม่นางฝูหลิงมีพื้นฐานดีมาก แค่บอกนางนิดหน่อยนางก็ขึ้นม้าได้แล้ว

คุณชายจะให้นางฝึกกับมือแบบนี้ ไม่ถือเป็นการฉวยโอกาสกับนางเหรอ

คุณชาย พอเอาเข้าจริง บ่าวว่าบ่าวเข้าใจแล้วล่ะ คุณชายก็ชักเอาใหญ่เหมือนกัน

เถาฮวาก็หน้าแดงเอามือปิดตา วันนี้นางเห็นอะไรไปบ้างเนี่ย ความลับใหญ่โต หนักใจจริงๆ

ซ่งฝูหลิงที่อยู่ในชุดสีแดงพุทรา ขึ้นนั่งบนม้าหลังจากได้ลู่พั่นสอนจับบังเหียนที่ถูกต้อง

ทันใดนั้น นางได้ดีดนิ้วใส่ลู่พั่นที่อยู่ต่ำกว่านางมาก จับบังเหียนด้วยมือข้างเดียว

“ไป!”

ครั้งนี้เสี่ยวหงเพิ่มความเร็วในชั่วพริบตา วิ่งฝุ่นตลบ

ในขณะที่เสี่ยวหงกำลังคึกจะวิ่งไปในแอ่งน้ำ ลู่พั่นก็รีบกระโดดขึ้นม้าตัวเองแล้วขี่ไล่ตามหลัง “ไม่ต้องกลัว เชื่อในตัวมัน”

มันเป็นสหายร่วมรบของเจ้า

ฝูหลิงที่อยู่บนม้าถูกลมพัดจนลืมตาไม่ขึ้น ตกใจจนจับบังเหียนแน่น หลับตาปี๋

เสี่ยวหงสัมผัสได้ถึงความเชื่อใจจากฝูหลิง สาวน้อย นั่งดีๆ นะ!

เถาฮวายืนขึ้นกำอกเสื้อแน่น

ในขณะที่เสี่ยวหงวิ่งข้ามแอ่งน้ำในท่วงท่าของม้า ทรงผมหางม้าของฝูหลิงก็ถูกลมพัดสยายออก ผมพลิ้วปลิวไปถึงกลางหลัง

ไม่มีใครรู้ว่านางลืมตาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่กลัวอีกต่อไป รอยยิ้มเบิกบาน

ลู่พั่นที่ตามมาติดๆ อยู่ด้านหลัง ก้มตัวลงเก็บผ้ามัดผมของฝูหลิงที่ตกในแอ่งน้ำขึ้นมา

เถาฮวานั่งลงบนพื้น ดวงตาแดงก่ำ

ไม่ต้องถามนางว่าทำไมอยากร้องไห้ ก็แค่ประทับใจมาก

ดูเหมือนนางจะเข้าใจแล้วว่าทำไมดวงจันทร์ที่สว่างสดใสแบบแม่ทัพเล็กถึงได้มาตกที่พั่งยาของบ้านนาง

ไม่สิ พั่งยาต่างหากที่เป็นดวงจันทร์ดวงนั้น เมื่อครู่งดงามเสียยิ่งกว่างดงาม