ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 687 ปรนนิบัติรับใช้
ตอนที่ 687 ปรนนิบัติรับใช้
“พี่สาว ปล่อยขึ้นไปแล้ว!”
หมี่โซ่วมองว่าวเหยี่ยวสีดำตัวใหญ่ที่ลอยขึ้นฟ้า ตะโกนด้วยความตื่นเต้น
ตะโกนเสร็จเขาก็วิ่งตามฝูหลิง สองขาน้อยๆ วิ่งหน้าตั้ง
กว่าจะทำให้ว่าวตัวใหญ่ตัวนี้ลอยขึ้นได้ไม่ใช่ง่ายๆ ห้ามตกลงมาเด็ดขาด
อีกด้านหนึ่ง เอ้อร์หลังกับพวกซ่งจินเป่าก็ปล่อยว่าวนกกางเขนขึ้นท้องฟ้า
ยายากระโดดตบมือ “พี่พั่งยา ของพวกข้าก็ลอยขึ้นแล้วนะ!”
ว่าวสองตัวลอยสูงอยู่ไกลๆ
ลู่พั่นนั่งอยู่ตรงกองไฟ ปิ้งข้าวโพดให้ฝูหลิงกับหมี่โซ่ว อีกเดี๋ยวเล่นเสร็จวิ่งกลับมาจะได้กินกัน
หูก็ฟังเสียงเจื้อยแจ้วไปด้วย เขาเงยหน้าหรี่ตามองท้องฟ้า
“หึหึ”
ดีใจมากที่ว่าวขนาดใหญ่สองตัวที่เขาทำ ลอยขึ้นฟ้าได้สำเร็จ พออยู่บนฟ้าสวยงามไม่เบา
อันที่จริงตอนแรกสุดเขาไม่ได้คิดจะทำเป็นว่าวเหยี่ยว
แต่ได้ยินเรื่องเกี่ยวกับเหยี่ยวกับไส้เดือนว่าเคยมีเรื่องกันนิดหน่อย น่าจะทะเลาะกัน
ถึงแม้หมี่โซ่วจะยังเล่าเรื่องไม่เก่ง ไม่สามารถเล่าเรื่องนั้นได้อย่างละเอียด แต่พอลู่พั่นได้ฟังก็เปลี่ยนความคิด
เขาจะทำว่าวเหยี่ยวให้ฝูหลิงกับหมี่โซ่ว
เขาอยากให้ทุกคนได้รู้ว่า ‘เหยี่ยว’ ตัวนี้เป็นนักสู้บนท้องฟ้า บินโลดแล่นในนภา เหินเวหาไปได้ไกล
กางปีกบินไปได้ไกลสุดหล้าฟ้าเขียว
เขาต้องให้เหยี่ยวตัวนี้อยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้
ส่วน ‘นกกางเขน’
ตอนนั้นหมี่โซ่วนั่งข้างลู่พั่นพลางถามขึ้น “พี่ชาย ท่านบอกว่าข้ากับพี่สาวไม่ใช่ไส้เดือน เป็นเหยี่ยวที่บินฉวัดเฉวียน เช่นนั้นท่านเป็นอะไร”
“พี่ชายเป็นนกกางเขน”
“หา?” พี่ชายไม่ควรเป็นนกที่ตัวใหญ่กว่าเหรอ
“เหยี่ยวไม่กินนกกางเขน”
มันกินแม้กระทั่งเนื้อเน่าและซากศพ กินเนื้อทุกชนิด แต่ไม่กินนกกางเขน มันกลัวนกกางเขน
ตอนนั้นลู่พั่นลูบศีรษะหมี่โซ่ว ทำสีหน้าประมาณว่า เด็กน้อย เจ้าไม่เข้าใจใช่ไหมล่ะ
หมี่โซ่วพยักหน้า ทำหน้างง
ไม่รู้จริงๆ ไม่มีความรู้เรื่องนี้
“หมี่โซ่ว อย่ามองว่านกกางเขนตัวเล็ก แต่มันเก่งมากนะ…
…เมื่อนกกางเขนตัวหนึ่งมีภัย นกกางเขนทั้งหมดก็จะเข้าไปรุมช่วย แม้แต่คนก็ยังจะช่วยมัน แต่กลับไม่ช่วยเหยี่ยว…
…ดังนั้นเจ้าจะเห็นว่า เมื่อนกกางเขนเจอนกขนาดใหญ่อย่างอินทรีทอง นกฮูก ไม่เพียงแต่มันจะไม่บินหนี กลับกล้าที่จะเข้าไปแกล้งด้วยซ้ำ…
…บอกว่าแกล้งก็คือแกล้งจริงๆ นกตัวใหญ่ชนิดอื่นก็จนปัญญากับมัน กินมันไม่ได้”
หมี่โซ่วฟังแล้วก็พยักหน้าต่อเนื่อง
แต่ซุ่นจื่อที่ฟังอยู่ข้างๆ กลับเบ้ปาก คิดในใจ
คุณชาย เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า เป็นนกกางเขนคือความฝันของคุณชายสินะ
แถมยังอยากให้แม่นางซ่งที่เป็นเหยี่ยวกลัวคุณชายด้วยใช่ไหมล่ะ
เท่าที่ข้าดู มันตรงกันข้ามกันเลย แม่นางซ่งเป็นนกกางเขน คุณชายต่างหากที่เป็นเหยี่ยว
แม่นางซ่งอยากจะแกล้งก็แกล้ง บทจะไม่สนใจก็ไม่สนใจ คุณชายอยากกินนางแต่กลับทำอะไรไม่ได้สักนิด
ทำไมน่ะเหรอ
เพราะรอบตัวนางมี ‘นกกางเขน’ เป็นฝูง เป็นหมู่คณะ มีตั้งแต่เด็กยันแก่ ถ้าคุณชายกล้าเล่นตุกติก พวกเขาไม่ปล่อยให้คุณชายออกจากหมู่บ้านเหรินจยาแน่
ลู่พั่นยืนขึ้น สองมือเท้าเอวตะโกนไปไกลๆ “ข้าวโพดกับขาหมูย่างเสร็จแล้ว กลับมากิน”
ซุ่นจื่อแอบหัวเราะในใจ ดูซิ มาอยู่ที่นี่ แม้แต่งานของบ่าวรับใช้คุณชายก็ทำ ปรนนิบัติคนอื่นกิน
ซ่งฝูหลิงกัดข้าวโพด ร้อนจนเป่าปากไปหลายที
ลู่พั่นเอาเปลือกข้าวโพดพัดให้นาง พัดเสร็จก็เอาเช็ดปากหมี่โซ่ว สายตาจ้องฝูหลิง “เป็นอย่างไรบ้าง”
“อือ อร่อย”
หมี่โซ่วยืนอยู่ระหว่างลู่พั่นกับซ่งฝูหลิง เงยหน้าถาม “พี่ชาย ทำไมเอาเปลือกข้าวโพดเช็ดปากให้ข้าล่ะ”
ลู่พั่นอึ้ง มองมือ โทษที มัวแต่มองพี่สาวเจ้า
หันไปเชิดคางให้ซุ่นจื่อ เพื่อบอกให้เอาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดมือเช็ดปากให้หมี่โซ่ว
การกินของซ่งฝูหลิงกับหมี่โซ่วได้เริ่มแล้ว
สองพี่น้องนั่งเคียงกันอยู่หน้ากองไฟ กัดขาหมูคำ กัดหัวไชเท้าดองอันใหญ่คำ
หัวไชเท้าอันใหญ่ เฉียนเพ่ยอิงหั่นเป็นแว่นๆ ไว้ก่อนแล้ว เหมือนเวลาไปกินจาจังมยอนในร้านอาหารเกาหลีที่มีหัวไชเท้าดองสีเหลืองกินแกล้ม
ซ่งฝูหลิงโรยผงพริกกับหอมฝอยลงบนขาหมู กินไปคิดไป
ถ้าย่าเอาตรงข้อมาจะดีกว่านี้ ตรงนั้นหนังหนากว่า กัดทีข้างในมีแต่เนื้อ
เสียงกินขาหมูดังจุ๊บจั๊บ
เสียงกัดหัวไชเท้าดังกรุบกรอบ
เอามือแกะข้าวโพดออกมาทีละเม็ดแล้วยัดเข้าปากรวดเดียว หมี่โซ่วกินไปยิ้มไป หวานจัง ก็แค่เหนื่อยแทะ
ลู่พั่นที่นั่งมองอยู่ตลอดกลืนน้ำลายอึกใหญ่ สายตาจ้องมองสองพี่น้อง มือก็ยื่นไปทางขาหมู
และแล้วก็แตะถูกมือของซ่งจินเป่าอย่างไม่มีลางบอกล่วงหน้าแม้แต่น้อย
ซ่งจินเป่ามองลู่พั่นตาแป๋ว จนลู่พั่นหดมือกลับไปเขาถึงยิ้ม
ต้องอย่างนี้สิ วางเนื้อของข้าลงนะได้โปรด
จินเป่ารีบหยิบขาหมูอีกชิ้นที่เพิ่งย่างเสร็จไปนั่งแทะข้างซ่งฝูหลิงกับหมี่โซ่ว
ยังมีเด็กอีกหลายคนที่ถือข้าวโพด ถือขาหมู ไปนั่งแทะกันอย่างเอร็ดอร่อย
ยายาดื่มด่ำอย่างมีความสุข เอียงตัวตรงหน้าเถาฮวาเงยหน้าขึ้น “ว้าว อร่อยมากเลย”
สำหรับพวกเด็กๆ แล้ว ไม่ใช่แค่มีความสุขกับการกิน เล่นก็สนุกด้วย
เด็กๆ อย่างพวกเรา วันนี้สนุกจริงๆ ได้กินได้เล่นมีความสุขสุดๆ
ซ่งฝูหลิงกินจนปากมันแผล็บ “นี่ถ้ามีปลาย่างนะ”
ลู่พั่นได้ฟังก็เอาข้าวโพดที่เพิ่งกัดไปได้ไม่กี่คำให้หมี่โซ่ว “เช่นนั้นข้าจะไปตกปลา มีเหยื่อไม่ใช่รึ เจ้ารอเดี๋ยว”
พูดจบก็ขยิบตาให้ซุ่นจื่อ บอกให้ตามมา
ริมลำธาร
กระอักกระอ่วนยิ่งนัก
ซุ่นจื่อขยับเข้าไปใกล้ลู่พั่น พูดกระซิบ “คุณชาย ทำเหยื่อตกปลาเป็นเหรอ” ไม่ได้ยินที่แม่นางฝูหลิงบอกเหรอ อากาศเย็นแล้ว ถ้าไม่ทำเหยื่อให้อ้วนท้วน ปลาไม่กินหรอกนะ
ลู่พั่นหันมองซุ่นจื่อ “เจ้าก็ทำไม่เป็นรึ”
“ไม่ๆ บ่าวทำไม่เป็น” ซุ่นจื่อถอยหลังหนึ่งก้าว
คุณชายของเขาไม่ค่อยได้ตกปลา มีอารมณ์สุนทรีแบบนั้นที่ไหนกัน ถ้าคุณชายว่างก็จะไปตีเหล็ก เขาเป็นบ่าวรับใช้ก็ไม่เคยได้สัมผัสเรื่องพวกนี้
แม้จะเคยมีอยู่ไม่กี่ครั้งที่คุณชายจากหลายจวนไปตกปลาด้วยกัน บ่าวรับใช้อย่างพวกเขาไม่อยากให้พวกคุณชายหมดอารมณ์สนุก จึงเอาปลาตัวใหญ่หน้าโง่ไปปล่อยไว้ในแม่น้ำล่วงหน้าก่อน
“เอ่อคือ คุณชาย เอ๊ะๆ” ซุ่นจื่อรีบห้ามลู่พั่น คุณชายอย่าถอดเสื้อผ้าสิ
ใช่ ครั้งก่อนคุณชายของเขาจับปลาที่ริมทะเลอยู่บ่อยๆ เขาเองก็เคยจับ แถมยังเป็นแบบดำน้ำลงไป แทงฉมวกในทะเล แต่ตอนนั้นก็เพื่อเอาชีวิตรอด
แต่ตอนนี้คุณชายถึงกับถอดเสื้อเพื่อให้แม่นางฝูหลิงได้กินปลา มันออกจะไม่เหมาะ เดี๋ยวทำคนอื่นตกใจ
ตรงไปตรงมาเกินไป เอะอะก็ถอดเสื้อ
ต่อมาได้หมี่โซ่วที่มาพร้อมจินเป่ากับเอ้อร์หลัง แสดงฝีมือให้ลู่พั่นดู
พวกเด็กๆ ในหมู่บ้านชำนาญมาก
“เจ้าทำเป็นเหรอ”
“พวกเราทำเป็นหมดทุกคน พี่สาวสอนมา”
ลู่พั่นมองไส้เดือนที่คลานยั้วเยี้ยอยู่ในกระปุก “พี่สาวเจ้าชอบจับไส้เดือนมาตกปลาเหรอ”
สมองปรากฏภาพฝูหลิงใช้นิ้วที่มีเล็บสีชมพูจับไส้เดือนเล่น
หมี่โซ่วส่ายหน้า “เปล่า นับตั้งแต่นางสอนให้พวกเราทำเป็น นางก็ไม่แตะไส้เดือน ไม่ตกปลาอีก แค่รอกิน”
ขณะที่ซ่งฝูหลิงยื่นปลาย่างให้ลู่พั่น ซ่งฝูกุ้ยก็มา
ฝูกุ้ยบอกว่า พ่อของพวกเจ้า อาสามของพวกเจ้าให้รีบกลับบ้าน ใต้เท้านายอำเภอมา
YOU MAY ALSO LIKE
Tip.pantipa
ขอบคุณแอดมากๆเลย ^^