ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 689 ถึงคราวเศร้าเมื่อต้องจากลา อารมณ์นำพาในฤดูใบไม้ร่วง

ตอนที่ 689 ถึงคราวเศร้าเมื่อต้องจากลา อารมณ์นำพาในฤดูใบไม้ร่วง
สุราดอกเบญจมาศกว่าครึ่งไหใหญ่ลงท้อง ซ่งฝูเซิงเริ่มโงนเงน คำพูดคำจาก็เยอะขึ้น

เอาแค่นี้ โชคดีที่เมื่อตอนกลางวันเขานอนไปหนึ่งงีบ

ถ้าเขาเป็นอย่างลู่พั่นที่ไปเที่ยวข้างนอกแล้วมาดื่มเหล้า คงล้มพับไปนานแล้ว

ซ่งฝูเซิงให้ฝูกุ้ยเอาเรือเทียบฝั่ง

นั่งมองคลื่นอยู่บนนี้ไม่ได้แล้ว ตาลาย

ลู่พั่นประคองซ่งฝูเซิงที่มือหิ้วขนมหลายอย่างขึ้นฝั่ง

ตรงหน้ากระโจม ซ่งฝูเซิงเอาขนมสองอย่างให้ลูกชายคนสามของหัวหน้าตระกูลเริ่น

ท่านนี้ถูกกักตัวไว้ ลำบากน่าดู เลยเอาของกินฉลองเทศกาลมาให้หน่อย

ซ่งฝูเซิงพาลู่พั่นไปที่บ้านปู่ฟาง

“นี่เป็นบ้านที่ข้ามายืมอาศัยตอนที่สร้างบ้านอยู่ เจ้าพอจำได้ไหม”

ลู่พั่นตอบ “จำได้ ข้าเคยมา ก็แค่ตอนนั้นท่านอาไม่อยู่บ้าน”

เคยเอาหวีไม้มาให้ฝูหลิง

“พวกเรารู้จักครอบครัวนี้ตอนลี้ภัย คนบ้านเดียวกัน ต่อมาติดต่อมาขอความช่วยเหลือ ย้ายสำมะโนครัวมาอยู่หมู่บ้านเหรินจยา เสร็จแล้วถึงย้ายเข้ามา”

ปู่ฟางเดินกระท่อนกระแท่นมาที่ประตูรั้ว ไม่กล้าคิดว่าฝูเซิงจะพาแม่ทัพมาหาถึงบ้าน

ซ่งฝูเซิงปฏิเสธที่จะเข้าบ้านปู่ฟาง

“ไม่เข้าแล้วล่ะ ดื่มชามาทั้งวัน ไม่ดื่มแล้ว พวกเราแค่แวะมา”

ซ่งฝูเซิงพาลู่พั่นเดินเล่นในหมู่บ้านหนึ่งรอบ

เล่าเรื่องตอนน้ำท่วมให้ฟัง น้ำขึ้นสูงมาถึงถนนเส้นไหน สร้างกระโจมตรงไหน กลัวพวกสัตว์จะป่วยกลุ้มใจกันมาก ขุดหลุมขี้รอบๆ มีบ้านกี่หลังที่จมน้ำ

ต่อให้เป็นตอนนี้ในหมู่บ้านก็ยังมีครอบครัวที่ลำบากมาก บ้านก็ได้แค่พออาศัย

อุทกภัยครั้งนี้หมู่บ้านเหรินจยาเหมือนไม่ได้เปลี่ยนไปมาก แต่ก็มีความเสียหาย แปลงเพาะปลูกจมน้ำกันระนาว

ลู่พั่นนั่งอยู่ริมฝั่ง ยกจอกเหล้าดื่มให้ท่านอาของเขา

“เสียหายแค่นี้นับว่าดีมากแล้ว หากคนข้างนอกได้มาหมู่บ้านเหรินจยา จะต้องรู้สึกตะลึงแน่นอน ข้าคิดว่า ถ้าผู้ว่าฯ หลี่มาสักครั้ง จะตะลึงยิ่งกว่า ท่านอา ท่านได้ทำเรื่องที่ยอดเยี่ยมมาก”

ซ่งฝูเซิงหัวเราะ

“ยอดเยี่ยมอะไร ก็แค่พยายามให้เต็มที่

ข้าไม่ต้องการให้คนในหมู่บ้านจดจำความดีของข้า ความตั้งใจแรกก็แค่อยากให้ครอบครัวตัวเองอยู่สุขสบาย ขอแค่พวกเขาไม่มาด่าข้าเป็นพอ

ทำพูดไป ตอนแรกที่บังคับให้ย้ายออก รวมถึงตอนนี้ที่ไม่ให้แต่ละครอบครัวออกไปหาญาติ ภายนอกทุกคนไม่พูดอะไร แต่ลับหลังดีไม่ดีมันต้องมีคนแอบด่าข้าบ้างล่ะ”

ลู่พั่นส่ายหน้า “พวกเขาไม่ควรคิดเช่นนั้น”

ซ่งฝูเซิงกลับมีความคิดที่แตกต่างออกไป

“ไม่มีอะไรควรไม่ควรหรอก พวกเราต้องยอมรับ จุดยืนต่างกัน เราในสายตาคนอื่นเป็นคนดีหรือเลวก็ต่างกัน นิสัยคนเราจะว่าไปมันก็เป็นเรื่องสนุกนะ ข้าจะยกตัวอย่างแล้วกัน เอาอุทกภัยครั้งนี้เป็นตัวอย่าง”

“อืม” ลู่พั่นตั้งใจฟัง

โจทย์ในสนามสอบสุดท้ายครั้งนี้มีโจทย์ใหญ่ที่ว่า ขุนนางมีทัศนคติและความเข้าใจอย่างไรต่อสันดานมนุษย์

ก็พอดีจะได้ลองฟังว่าท่านอาคิดเห็นอย่างไร

ซ่งฝูเซิงชี้บ้านริมฝั่งที่อยู่ด้านหลัง

“ตอนแรกสุด บ้านพวกนี้จมก่อน พวกเขาก็จะอ้างศีลธรรม…

…เข้าใจความหมายของการอ้างศีลธรรมไหม…

…ก็คือพวกเขาคิดว่า คนในหมู่บ้านควรช่วยพวกเขา…

…สาเหตุมาจากว่า พวกเราอยู่หมู่บ้านเดียวกันมาหลายสิบปี เห็นหน้ากันอยู่ทุกวัน…

…ถ้าพวกบ้านที่ไม่จมมัวแต่มองดู เห็นคนจะตายแล้วไม่ช่วย แบบนั้นเรียกใจดำ ครอบครัวพวกนั้นความคิดมีปัญหา…

…นี่คือคนที่อยู่ริมน้ำ…

…ส่วนพวกคนที่อาศัยอยู่กลางหมู่บ้านก็จะกังวลทั้งสองด้าน…

…คิดว่าถ้าเวลานี้ไม่ช่วยออกหน้าแทนคนที่บ้านจมน้ำ เช่นนั้นพวกเขาที่อยู่กลางหมู่บ้าน ดีไม่ดีก็อาจเจอสถานการณ์ที่บ้านจมน้ำด้วย…

…แต่จะล่วงเกินพวกคนที่บ้านอยู่สูงปลอดภัยมากก็ไม่ได้ เพราะไม่มีความจำเป็นต้องล่วงเกินคนอื่นในขณะที่น้ำยังไม่เข้าบ้าน เพียงเพื่อจะช่วยพวกคนที่บ้านจมน้ำ…

…เกิดล่วงเกินไป พอถึงเวลาบ้านตัวเองจมน้ำ พวกคนที่บ้านอยู่สูงไม่รับพวกเขาไว้จะทำอย่างไร…

…พวกคนที่อยู่ตรงกลางก็จะคำนึงเยอะเป็นพิเศษ…

…แต่ก็ต้องมีคนที่จิตใจดีอยู่ในนั้นแน่นอน…

…ตรงจุดนี้ ข้าคิดว่าจิตใจดี ไม่ใช่การช่วยพูดแทนคนที่บ้านจมน้ำ ไม่ใช่ช่วยเกลี้ยกล่อมคนที่บ้านอยู่สูง ไม่ใช่การช่วยพวกเขาเกลี้ยกล่อมคนอื่น…

…หมินหรุ่ย ในสายตาของข้า คนพวกนี้เป็นคนดีจอมปลอมทั้งนั้น จำไว้นะ ต่อไปอยู่ให้ห่างจากคนเสแสร้งพวกนี้ พวกเขาไว้ใจไม่ได้ที่สุด…

…คนดีของที่นี่ คือคนที่พยายามให้คนที่บ้านจมน้ำมาอาศัยอยู่ในบ้านตัวเองไปก่อนตอนที่บ้านตัวเองยังไม่จมน้ำ…

…โดยทั่วไปข้าจะไม่ปล่อยให้พวกคนจิตใจดีอย่างแท้จริงเสียเปรียบ”

ซ่งฝูเซิงเคยคิดไว้ในใจก่อนแล้ว หลังจากพ้นน้ำท่วม บ้านที่ได้อันดับหนึ่งสองสามก็คือพวกครอบครัวที่เป็นคนดีอย่างแท้จริง

ลู่พั่นหัวเราะ

ในความเป็นจริง คนจิตใจดีจริงๆ หาได้ยาก คนที่ทำเรื่องดีๆ อย่างแท้จริงก็มีน้อย แต่คนที่พยายามบอกให้คนอื่นทำดีกลับมีเยอะที่สุด

ท่านอายกเรื่องนี้ขึ้นมาก็ใช้ได้หลายด้าน

อุทกภัยครั้งนี้ ขุนนางท้องถิ่นที่ทหารของเขาประจำการอยู่ในแนวป้องกันได้ประกาศกับพวกชาวบ้านก่อนแล้วว่า ไม่เป็นไร ทหารตระกูลลู่ปักหลักอยู่ที่อำเภอของพวกเรา ท่านแม่ทัพไม่มีทางไม่สนใจความเป็นความตายของทุกคน

สร้างมโนภาพให้ชาวบ้านท้องถิ่น ในที่สุดแม่ทัพติ้งไห่ก็มา แต่ทหารตระกูลลู่ไม่ได้ช่วยเคลื่อนย้ายพวกเขา ไม่ได้ช่วยพวกเขาสร้างกระโจมหรือซ่อมบ้าน ไม่มีแจกโจ๊ก ก็คือไม่สนความเป็นความตายของพวกเขา

คนบางคนไม่มีทางคิดหรอกว่า เขาลู่พั่นก็ฟังคำสั่งของฮ่องเต้ ยิ่งเป็นยามที่ราชสำนักประสบภัย ทหารที่อยู่ในแนวป้องกันก็ยิ่งมีความกดดันสูง

คนพวกนั้นไม่รู้จักช่วยตัวเอง เอาแต่บ่นและรอคอย

ซ่งฝูเซิงพูดต่อ “กลุ่มสุดท้ายก็คือพวกคนที่บ้านอยู่ที่สูง คนพวกนี้คิดอะไรในใจน่ะเหรอ ขอแค่บ้านเราปิดประตูให้สนิท น้ำจะท่วมไม่ท่วมเกี่ยวอะไรกับข้าด้วย หรือแม้กระทั่งถ้ามีคนที่ความคิดเลวร้ายหน่อยยังจะพูดซ้ำเติมด้วยซ้ำ ไม่มีทางคิดหรอกว่า ถ้าเกิดภัยพิบัติใหญ่ ปัญหาก็จะตามมา ไม่มีใครหนีพ้นได้”

นี่เป็นเพียงการยกตัวอย่าง ความจริงเป็นที่ประจักษ์แล้วว่า ชาวหมู่บ้านเหรินจยาไม่ได้ทำแบบนั้น พวกเขาสามัคคี และรับน้ำใจ แม้พวกเขาจะมีความคิดแบบที่ซ่งฝูเซิงวิเคราะห์ออกมาก็ตาม

ทำไมจะไม่มีล่ะ

ซ่งฝูเซิงพูด “พูดไปก็น่าสนใจและก็ดูเสียดสี ข้อแรก พวกเขาเชื่อข้า ข้อสองก็เหมือนคำพูดที่ว่า น้ำใจเยอะคือคนระดับล่าง แผนสูงคือคนมากรู้ พวกเขาไม่ได้น้ำใจเยอะหรอก ก็แค่พวกเขาเห็นโลกมาน้อย เข้าใจน้อย เชื่อคนที่เก่งกว่า พอข้าออกคำสั่ง พวกเขาเลยฟัง”

สาเหตุที่คนในหมู่บ้านสามัคคี เป็นเพราะทุกคนไม่ได้มีความรู้อะไรมาก

เขาถึงได้ไม่อยากเป็นขุนนางอย่างไรล่ะ

สั่งการชาวบ้านชาวสวนในหมู่บ้านที่ไม่ได้เก่งอะไรยังพอไหว พอไปถึงสนามขุนนางที่มีแต่พวก ‘รู้เยอะ’ ใช่ว่าเขาพูดอะไรแล้วคนพวกนั้นจะฟัง

ยิ่งรู้มาก เล่ห์เหลี่ยมก็แพรวพราว

“วันนี้คุยกับเจ้าไปเยอะ เรื่องบางอย่างก็คุยได้แค่กับเจ้า คนอื่นฟังไม่เข้าใจ ข้าไม่ได้ชอบจอหงวน แค่อยากเป็นเศรษฐี”

ซ่งฝูเซิงนั่งพูดความในใจอยู่ข้างๆ ลู่พั่น

“แต่ช่วยไม่ได้ ชาวบ้านชาวสวนพ่อค้าไม่มีเกียรติ…

…อาหญิงกับน้องสาวเจ้า พอถึงเวลาต้องทำเป็นนอบน้อมให้คนอื่น เจอขุนนางหรือฮูหยินขุนนางก็ต้องคุกเข่า…

…ถ้าข้าเป็นแค่ชาวสวนธรรมดา คนที่พวกนางต้องคุกเข่าให้ก็มีเยอะเหลือเกิน…

…ข้าเลยคิดว่า ตั้งใจสอบ จะได้ตัดคนออกไปบ้าง ให้คนอื่นได้เคารพพวกนางคุกเข่าให้พวกนางบ้าง…

…วันหน้าคนที่พวกนางต้องคุกเข่าให้ก็จะมีน้อยลง หึหึ เพราะแบบนี้ไง ข้าถึงต้องบากหน้าไปสอบจอหงวน”

“พูดตามตรง ข้าไม่ชอบอ่านหนังสือหรอก”

ลู่พั่น “ไม่เหมือน” ข้าไม่เชื่อ

ซ่งฝูเซิงหันไปมองลู่พั่น หมอนี่มันจงใจยั่วโมโหใช่ไหม “จริงๆ”

ซ่งฝูกุ้ยที่ประหนึ่งเป็นบ่าวรับใช้คิดในใจ

ทำไมหัวข้อมันดูเครียดๆ

ฝูเซิง ข้าก็ไม่เชื่อว่าเจ้าไม่ชอบอ่านหนังสือ

เมื่อก่อนตอนอยู่บ้านเกิด เจ้าแทบทนหิวเพื่ออ่านหนังสือ

…

เปลี่ยนไปใส่ชุดกระโปรง กำลังนั่งกินปูอยู่ที่โซฟา ท่านย่าเพิ่งนึ่งเอามาให้โดยเฉพาะ

พอได้ยินเสียงเปิดประตู ซ่งฝูหลิงก็เงยหน้ามอง แอบงง ลู่หมินหรุ่ยกับพ่อของนางมีเรื่องคุยกันเยอะจริงๆ คุยกันจนเย็นป่านนี้เพิ่งจะกลับมา

“เอ่อ กินนี่หน่อยไหม”

ซ่งฝูเซิงกำลังจะว่าลูกสาวให้ยกกลับเข้าไปกินในห้อง ในบ้านมีแขกนะ

ลู่พั่นกลับเดินเข้าไปในห้องรับแขก หยิบผ้าบนโต๊ะรับแขกขึ้นมาเช็ดมือแล้วพูด “ข้ากิน”

เฉียนเพ่ยอิงที่อยู่ในชุดกันเปื้อนเช็ดมือแล้วเดินเข้ามา ชะโงกตัวมองลู่พั่นกับฝูหลิงในห้องรับแขก จากนั้นก็มองซ่งฝูเซิง กระซิบถาม “มาแอบยืนมองอะไรอยู่ตรงนี้”

ซ่งฝูเซิงเม้มปากจิบชา

เด็กสองคนนั้นโตแล้วนะ ทำไมไม่รู้จักระวังภาพลักษณ์บ้างเลย คนหนึ่งแกะปู อีกคนก็นั่งอยู่ตรงนั้นรอกินไม่หยุด

สนิทกันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

เฉียนเพ่ยอิง ถามใคร แม่จะไปรู้ได้อย่างไร

เฉียนเพ่ยอิงจับเหล่าซ่งไว้ “จะไปไหน”

“พ่อจะไปถามดู” ซ่งฝูเซิงรู้สึกว่าภาพนี้เสียดแทงลูกตาเหลือเกิน เขาจะไปขัดจังหวะ บอกให้เด็กสองคนนั้นแยกย้ายกลับห้อง

ในขณะที่ซ่งฝูเซิงยืนอยู่ตรงกลางระหว่างโซฟาของฝูหลิงกับลู่พั่น กำลังจะพูดว่า ‘ดึกมากแล้ว’ ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนของท่านลุงซ่ง “ฝูเซิง นอนหรือยัง รีบลุกขึ้น มีคนมารอแม่ทัพลู่อยู่หน้าบ้าน”

สำหรับคนในเก้าสกุล นี่มันกะทันหันเกินไป ลู่พั่นบทจะไปก็ไป

ไหนว่าพรุ่งนี้จะอยู่เที่ยวอีกวัน ตอนเย็นค่อยกลับเข้าเมืองไม่ใช่เหรอ

ลู่พั่นแต่งตัวพร้อม อ่านสารที่ส่งมาอย่างรวดเร็ว ขุนนางสองคนที่ถูกส่งไปเกลี้ยกล่อมอ๋องหมิ่นถูกฆ่าตาย สงครามพร้อมปะทุได้ทุกเมื่อ

เขานั่งอยู่บนม้า มองทุกคนก่อน

ได้มาพักอยู่ที่นี่แม้เพียงไม่นาน แต่มีค่าและเป็นอิสระมาก

เวลานี้แม้แต่ลู่พั่นเองก็ไม่รู้ว่า ครั้งต่อไปที่เขาจะได้มาถือชามกินข้าวของครอบครัวนี้อีกครั้งต้องรอถึงสองปีกว่าจะมีโอกาส

เขาสบตากับซ่งฝูเซิงที่อยู่ท่ามกลางกลุ่มคน ท่านอา ข้าคงไม่ไปสอบต่อแล้ว เส้นทางจอหงวนของข้าสิ้นสุดที่ตรงนี้

ม้าที่ลู่พั่นขี่อยู่เหมือนสัมผัสได้ถึงความอาลัยอาวรณ์ของลู่พั่น มันกระสับกระส่าย

ลู่พั่นดึงบังเหียนเพื่อให้ม้าของตัวเองหันไปทางฝูหลิงพอดี

เขาจับข้อมือซ้ายที่แอบซ่อนผ้ามัดผมไว้

ฝูหลิง อยู่ที่นี่หนึ่งวันหนึ่งคืน ข้ามีรอยยิ้มตลอด

อันที่จริงในใจข้ามีความสุขมากกว่าที่เจ้าเห็น

ฝูหลิง ข้าอาจต้องลงสนามรบอีกแล้ว

ลงสนามรบครั้งนี้ ข้าไม่โดดเดี่ยว เพราะในที่สุดข้าก็มีความทรงจำระหว่างข้ากับเจ้า

ฝูหลิง วันที่ข้ากลับมาก็คือเวลาที่ข้าจะสู่ขอเจ้า

ซ่งฝูหลิงมองลู่พั่นที่อยู่บนม้าอย่างไม่หลบซ่อนแม้แต่น้อย สิ่งที่นางคิดในใจคือ แอบเสียใจ ถ้ารู้ว่าเขาจะไปอย่างกะทันหันแบบนี้ เมื่อครู่นางจะไม่มีทางหลับไปหนึ่งตื่น นางจะพูดคุยกับเขาให้มากหน่อย

“ไป”

ลู่พั่นกับคนของเขาเคลื่อนออกจากหน้าบ้านของเก้าสกุล หายไปจากหมู่บ้านเหรินจยา