ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 690 ปีนี้ไม่มีแชมป์ทุกสนามแล้ว / ตอนที่ 691 ขอข้าลูบหน่อย

ตอนที่ 690 ปีนี้ไม่มีแชมป์ทุกสนามแล้ว / ตอนที่ 691 ขอข้าลูบหน่อย
ตอนที่ 690 ปีนี้ไม่มีแชมป์ทุกสนามแล้ว

การกลับไปของลู่พั่นเล่นเอาท่านย่าหม่าตกใจมาก

มีกับข้าวหลายอย่างที่ยังไม่ได้ทำ

เดิมทีคิดว่าพรุ่งนี้ค่อยทำ ยังไม่ทันได้กินก็ไปเสียแล้ว

ท่านย่าหม่านั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง ลูบใบทองที่อยู่บนต้นใบเงินใบทองด้วยความระมัดระวังรอบแล้วรอบเล่าพลางพูดพึมพำ “เป็นเด็กดีอะไรอย่างนี้ ดีเหลือเกิน จะไปหาเด็กดีๆ แบบนี้ได้จากที่ไหนได้อีก”

ฟังจากที่เจ้าสามพูด ดูเหมือนจดหมายฉบับนั้นจะบอกว่าใกล้เข้าสู่ช่วงสงครามอีกแล้ว เดาว่าลู่พั่นอาจต้องพาทหารไปประจำการ อาจรบได้ตลอดเวลา นางยิ่งรู้สึกเสียดายเข้าไปใหญ่

พอนึกถึงว่าลู่พั่นอยู่ข้างนอกกินไม่ดี หลับก็ไม่สบาย เป็นถึงคุณชายตระกูลใหญ่แต่กลับต้องไปใช้ชีวิตลำบาก นางก็รู้สึกอึดอัดใจ

ท่านย่าหม่าคิดว่า ราษฎรทุกคนควรขอบคุณลู่พั่น แม้แต่นางก็ต้องสำนึกบุญคุณ

ไม่ว่าจะกินดีหรือไม่ดี สามารถนอนหลับเป็นสุขอยู่บนเตียงได้ มีเรื่องใหญ่อะไรก็ไปหาหมินหรุ่ย เขาก็จะออกหน้าให้ ทุกคนพึ่งใบบุญของเขาทั้งนั้น

หมี่โซ่วก็กำลังบ่นคิดถึงพี่แม่ทัพเล็ก

นึกเสียใจเหมือนพี่สาวของเขา

รู้แบบนี้ เมื่อคืนเขาไม่ขี้เซาก็ดีหรอก

ทั้งๆ ที่เมื่อคืนพี่ชายเอาแต่ถามว่าทำไมๆ ไม่หยุด แต่เขากลับทนง่วงไม่ไหวหลับไปก่อน

หมี่โซ่วนั่งอยู่บนเตียงในห้องตัวเอง พับผ้าห่มที่พี่แม่ทัพเล็กเคยห่ม

นั่งบนพื้นเก็บว่าวเหยี่ยวกับว่าวนกกางเขนที่พี่ชายทิ้งไว้

“พี่ ของพวกนี้เอาวางไหน”

“ท่านป้า พี่สาวข้าล่ะ”

ซ่งฝูหลิงกำลังป้อนแอปเปิ้ลให้เสี่ยวหงอยู่ในคอกม้า “คนคนนั้นสอนข้าทำใบขับขี่ม้าเสร็จก็ไป”

การขี่ไปเร็วๆ การควบคุมม้า ในสายตาของซ่งฝูหลิงก็เหมือนการทำใบขับขี่

“วันหน้าเขาไม่คอยดูอยู่ข้างๆ แล้ว ก็ไม่รู้ว่าข้ายังจะกล้าพาเจ้าเหาะอีกหรือเปล่า” ขี่ม้าวันนี้ ชั่วขณะที่เสี่ยวหงพานางกระโดดข้ามลำธาร ฝูหลิงรู้สึกจริงๆ ว่าเหมือนตัวเองกำลังเหาะ

สามวันต่อมา หลังจากซ่งฝูเซิงมอบรางวัลให้บ้านดีเด่นในหมู่บ้านเสร็จก็เข้าเมือง

ข้อแรก เพราะอยากเชิญหมอเก่งๆ ไปให้หัวหน้าตระกูลเริ่น ทำไมหัวหน้าตระกูลเริ่นอาการไม่ดีขึ้นสักที บอกว่าหายใจหอบ เชิญหมอในเมืองถงเหยามาตรวจก็ยังระบุสาเหตุชัดๆ ไม่ได้

อีกข้อหนึ่ง เพราะอยากเข้าไปดูกิจการของบ้าน จากนั้นก็จะไปที่พระคลังหลวงด้วยตัวเอง คุยกับใต้เท้าเว่ยสักหน่อย สืบดูสถานการณ์ว่าจะมีสงครามแล้วหรือเปล่า

ปรากฏว่าซ่งฝูเซิงกลับทำไม่สำเร็จทั้งสองเรื่อง

ได้ยินว่าหมอในเมืองเฟิ่งเทียนไปดูแลกระโจมโรคติดต่อกันหมด อยู่ที่นั่นมาได้สองเดือนกว่าแล้ว

มีทั้งหมอที่มีศีลธรรม ไม่ต้องรอให้ราชสำนักสั่งก็ไปช่วยรักษาคนไข้ก่อน

และก็มีกลุ่มหมอที่ถูกทางราชสำนักเรียกตัวไป

ร้านยาที่อยู่ในเมืองส่วนใหญ่ก็ไม่มีของ

เมื่อไปถึงพระคลังหลวง ซ่งฝูเซิงก็พบว่าต้าหลังงานยุ่งจนหน้ามีแต่ดินโคลนในฤดูนี้ “ใต้เท้าเว่ยของพวกเจ้าล่ะ”

ต้าหลังบอกว่า “วันนี้พวกใต้เท้าเว่ย ใต้เท้าผาง ไปร่วมงานศพกันหมด

ได้ยินว่ามีขุนนางคนหนึ่งที่ตำแหน่งสูงพอสมควร โชคร้ายติดโรคมาจากชาวบ้านระหว่างที่รับผิดชอบเคลื่อนย้ายชาวบ้านครั้งนี้ ก็เลยไปส่งกันเป็นครั้งสุดท้าย”

หูจือพูดเสริมอยู่ข้างๆ “น้าสาม นี่ไม่ใช่ขุนนางคนแรกที่ตาย ตายไปเยอะแล้ว ได้ยินว่าเอาแค่คนในพระคลังหลวงที่รับหน้าที่ดูแลล่อกับวัวน้ำตาลก็ตายไปแล้วสามคน ตอนนั้นล่อป่วยโรคติดต่อหนักมาก เพื่อไม่ให้เสียหายไปมากกว่านี้ ขุนนางสามคนนั้นรวมถึงลูกน้องได้เข้าไปควบคุม ก็แค่บางคนมีตำแหน่งเล็กๆ ตายไปเลยไม่มีใครพูดถึงนัก”

ซ่งฝูเซิงพยักหน้า ที่ไหนก็มีขุนนางไม่ได้เรื่องทั้งนั้น เฉกเช่นเดียวกัน ไม่ว่าจะยุคปัจจุบันหรือยุคโบราณก็ล้วนมีขุนนางน้ำดีเหมือนกัน

เขาซักถามอย่างละเอียดต่อว่าช่วงนี้พระคลังหลวงงานยุ่งหรือเปล่า เริ่มขนส่งเสบียงอีกแล้วไหม มีพูดถึงอิฐนมกับขนมปังดำหรือเปล่า

เกาเถี่ยโถวตอบ “มี”

อันที่จริงตอนที่ฝนเริ่มตกหนักตอนนั้นใต้เท้าเว่ยก็กำลังจะให้ขนวัตถุดิบไปที่หมู่บ้านเหรินจยาเพื่อทำขนมปังดำ

แต่ตอนนั้นคลังเก็บของใต้ดินมีน้ำท่วมเข้าไปหลายแห่ง จึงวุ่นอยู่กับการขนเสบียงหนีน้ำก่อน

กอปรกับภัยพิบัติครั้งนี้ทำให้เก็บเกี่ยวได้แย่ ปีนี้พระคลังหลวงก็ไม่ได้รับเสบียงอะไรมากนัก ชาวสวนต่างติดค้างส่วย ส่งส่วยเสบียงไม่ได้ จะฆ่าราษฎรก็ไม่ใช่เรื่อง วัตถุดิบที่ได้มาจะขนส่งไปก็ไม่สะดวก เพราะต่อให้ที่นี่ฝนไม่ตก แต่ข้างนอกอาจตก ส่งไปไม่ได้ก็เลยเสียเวลาอยู่แบบนี้

“เข้าใจแล้ว วันไหนเขาเรียกหาข้าพวกเจ้าก็ไปส่งข่าวด้วย พวกเราพร้อมทำต่อเสมอ ก็แค่วัตถุดิบไม่พอ”

วันนั้นซ่งฝูเซิงยังได้ไปดูสถานการณ์ที่เมืองถงเหยาด้วย แย่กว่าเมืองเฟิ่งเทียนมาก

มิน่า วันนั้นนายอำเภอหูถึงพูดด้วยน้ำเสียงเจื่อนๆ ว่าในอำเภอยังสู้หมู่บ้านเล็กๆ อย่างหมู่บ้านเหรินจยาไม่ได้เลยจริงๆ

อุทกภัยครั้งนี้ ไม่ต้องพูดถึงความเสียหายในภาคการเกษตร พื้นที่ทางเหนือที่เกิดน้ำท่วม เอาแค่คนเจ็บและล้มตายก็มีมากถึงหลายหมื่นคน

นับตั้งแต่ลู่พั่นไปจนกระทั่งหนึ่งเดือนกว่าให้หลัง หมู่บ้านเหรินจยาถึงยกเลิกกักตัว อนุญาตให้คนนอกเข้ามาในหมู่บ้านได้ตามสบาย

อากาศเย็นลงอย่างสิ้นเชิงแล้ว ร้านรับขนของม้าพันลี้กลับมาดำเนินกิจการได้สักพัก ร้านขนมของย่าหม่าก็กลับมาเปิดอีกครั้ง เพียงแต่ค้าขายไม่ได้ดีนัก

ก็แค่พออยู่ได้ สภาพแวดล้อมโดยรวมเป็นแบบนี้ ต่อให้เก้าสกุลของพวกเขาเก่งแค่ไหนก็ไม่มีทางช่วยเปลี่ยนสภาพแวดล้อมได้

ตามสถานการณ์ไปเรื่อยๆ

แต่ยังดีที่เดือนนี้มีข่าวดีเรื่องใหญ่ นั่นก็คือผลสอบออกมาแล้ว

อันดับหนึ่งของจวี่เหริน เจี่ยหยวน[1] : ลู่พั่น

ตอนที่ 691 ขอข้าลูบหน่อย

ช่วงไม่กี่วันมานี้หนิวจั่งกุ้ยเอามือซุกแขนเสื้อไปเดินเตร่แถวบริเวณที่ประกาศผลสอบทุกวัน

ตอนเช้าหนึ่งรอบ ตอนบ่ายหนึ่งรอบ กลัวจะพลาดช่วงเวลาประกาศผล

ในที่สุดวันนี้ที่รอคอยก็มาถึง

หิมะโปรยปรายจากฟากฟ้า

หนิวจั่งกุ้ยวิ่งหน้าตั้งกลับร้าน ขณะวิ่งก็เอาแขนเสื้อเช็ดตา ตื่นเต้นจนร้องไห้

เวลานี้ภายในร้านม้าพันลี้ ซ่งฝูกุ้ยกำลังโมโหดุคน

เขาดุหลิวเอ้อร์เหมิ่งจื่อที่เป็นสมาชิกในกลุ่ม “เจ้าบอกว่าเสื้อกันหนาวเจ้าไม่มีปัญหาใช่ไหม”

ขณะพูดฝูกุ้ยก็เริ่มถอดเสื้อต่อหน้าทุกคน ถอดเสื้อตัวเองจนเหลือแต่เสื้อตัวในต่อหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ “สองคนเข้าไปถอดเสื้อกันหนาวเขาออกมา แล้วไปเอาตาชั่งมาด้วย”

เอาเสื้อกันหนาวของตัวเองวางบนตาชั่ง จากนั้นก็เอาเสื้อกันหนาวของหลิวเอ้อร์เหมิ่งจื่อขึ้นชั่ง

ซ่งฝูกุ้ยชี้ตาชั่ง “ดอกฝ้ายที่อยู่ในเสื้อเจ้าล่ะ หา? อย่ามาบอกข้าว่าใส่นานแล้วมันเลยบางลง เสื้อกันหนาวของข้าก็ใส่นานแล้วยังหนักกว่าของเจ้า”

อย่ามาเล่นลูกไม้กับเขา

เก้าสกุลของพวกข้า เมื่อก่อนเขียมยิ่งกว่าพวกเจ้าเสียอีก

ตอนที่เก้าสกุลของพวกข้าประหยัดมัธยัสถ์ พวกเจ้ายังเล่นปั้นดินอยู่เลยมั้ง

หลิวเอ้อร์เหมิ่งจื่อหน้าแดง “หัวหน้า ขอโอกาสให้ข้าอีกครั้งเถอะนะ ปีนี้เก็บเกี่ยวไม่ดี เสบียงอาหารราคาแพง แถมพวกเราก็หยุดขนของมานานไม่มีรายได้ คนในครอบครัวลำบากมาก เสื้อกันหนาวของลูกๆ ข้าบางมาก ไม่กล้าออกไปเล่นข้างนอก ข้าเห็นแล้วสงสารก็เลยให้เมียข้ารื้อดอกฝ้ายเอาไปใส่เสื้อกันหนาวของลูกๆ”

ทุกคนต่างก็เป็นพ่อกันทั้งนั้น หลายคนที่ตกอยู่ในสถานการณ์ไม่ต่างจากหลิวเอ้อร์เหมิ่งจื่อ ฟังจบก็พากันก้มหน้า

ปีนี้ฝนตกหนัก ทำให้ต้องควักเงินเก็บที่มีอยู่น้อยนิดในครอบครัวไปใช้จนหมด

ยังไม่พูดเรื่องข้าวของที่ถูกน้ำท่วมพัดพาเสียหายต้องซื้อใหม่ เอาแค่แปลงเกษตรจมน้ำขนาดยามปกติอยากกินอิ่มท้องยังต้องเหนื่อยแทบแย่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนที่ดินเพาะปลูกจมน้ำเหมือนเป็นการซ้ำเติม อย่างไรก็กินไม่อิ่มท้อง

ต้องเอาเงินไปซื้ออาหาร ไหนจะจ่ายส่วย ติดค้างส่วยเสบียงให้ทางการ

เอาแค่ที่กล่าวมา ยังต้องเป็นครอบครัวที่พอมีเงินมีกำลังคน ครอบครัวใหญ่ช่วยกันคิดหาหนทาง ส่วนครอบครัวของหลิวเอ้อร์เหมิ่งจื่อจัดอยู่ในประเภทลำบากเป็นพิเศษ

ซ่งฝูกุ้ยพอเข้าใจความรู้สึก เพราะเขาก็เคยผ่านความยากแค้นแบบนั้นมาก่อน แต่ว่า

“เจ้านายหวังดีทำเสื้อกันหนาวให้พวกเจ้า เพื่อไม่ให้พวกเจ้าหนาวตายระหว่างทาง พวกเจ้าจะได้ขนของเร็วขึ้น มือจะได้ไม่แข็งจนขนของไม่ไหว ทำข้าวของเสียหาย”

แต่ตอนนี้พวกเจ้ากลับเอาปัญหามาให้พวกเรา

ทำไมพวกเจ้าไม่นึกถึงร้านรับขนของกับเจ้านายบ้างล่ะว่าต้องเผชิญกับปัญหาอะไร

ซ่งฝูกุ้ยยืนขมวดคิ้วพูดด้วยความโมโหอยู่ตรงหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์

“พวกข้าหวังดีอยากดูแลพวกเจ้าตั้งแต่แรก วิ่งไปรับสมัครคนงานตั้งไกล พวกข้าหวังอะไร…

…ตอนนี้พวกเจ้าลองออกไปดูข้างนอก มีคนตั้งเท่าไหร่ที่นั่งรองานอยู่นอกกำแพงเมือง…

…คนพวกนั้นไม่ต้องรอเจ้านายเตรียมเสื้อกันหนาวให้ด้วยซ้ำ เอามาเอง หรือแม้กระทั่งเอาอาหารมาเองด้วย…

…เจ้านายไปจ้างคนพวกนั้นมาทำงานก็ได้แล้วใช่ไหม ทำไมต้องลำบากคิดนั่นคิดนี่แทนพวกเจ้าด้วย ความเห็นใจของพวกเจ้าล่ะ…

…พวกเจ้าหนาวจนต้องหดมือหดคอ เกิดทำพวกเครื่องกระเบื้องแตกหักล่ะ พวกเจ้าชดใช้ไหวไหม…

…ถ้าพวกเจ้าตายระหว่างทาง กล้ารับประกันไหมว่าคนในครอบครัวพวกเจ้าจะไม่มาเอาเรื่องที่ร้านรับขนของ”

ซ่งฝูกุ้ยยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห

สมัยนี้อยากทำความดีทำไมมันถึงได้ยากขนาดนี้

เพื่อให้คนจากหมู่บ้านในหุบเขาห่างไกลพวกนี้ได้มีงานทำระยะยาว ฝูเซิงถึงกับควักเงินซื้อเสื้อกันหนาวให้โดยเฉพาะ

ให้พวกเมียของพวกคนลี้ภัยที่มาช่วยสร้างบ้านก่อนหน้านี้ตัดเย็บให้ พั่งยาหลานสาวออกแบบ ปักชื่อม้าพันลี้ไว้ตรงบ่า พวกยายๆ ช่วยกันเอาเสื้อไปชั่งเพื่อให้แน่ใจว่าหนามากพอสำหรับใช้งาน

ตรงกันข้าม คนพวกนี้กลับทำเรื่องทุเรศแบบนี้ เสียแรงที่ทุ่มเท กลับมาพร้อมสภาพผิวแตกพุพอง แล้วยังต้องควักเงินซื้อยาให้พวกเจ้าทาด้วยหรืออย่างไร

ซ่งฝูกุ้ยแสยะยิ้ม

“วันนี้เสื้อกันหนาว ลูกไม่มีเสื้อกันหนาวใส่ พวกเจ้าก็เอาดอกฝ้ายที่อยู่ในเสื้อออกมาแบ่งให้…

…พรุ่งนี้แม่ไม่มีเสื้อกันหนาวใส่ ก็แบ่งออกมาอีกหน่อย พวกเจ้าจะเปลือยอกไปขนของหรืออย่างไร…

…อย่าเลย อย่าแค่เสื้อกันหนาว…

…เสบียงอาหารที่เอาไว้กินระหว่างทางขนของพวกเจ้าก็อย่ากินด้วยเลยสิ ครอบครัวลำบากมากไม่ใช่เหรอ ปีนี้เก็บเกี่ยวไม่ดี ข้าวปลาอาหารขึ้นราคาไม่ใช่เหรอ…

…ข้าช่วยเสนอความคิด ประหยัดอาหารไว้ให้พวกเขาด้วยเลยสิ จากนั้นพวกเจ้าก็หิวตายหนาวตายกันให้หมด…

…พอเป็นแบบนี้ลูกกับแม่ของพวกเจ้าก็ไม่ต้องอดอยากหรือหนาวจนออกจากบ้านไม่ได้แล้ว เสาหลักของบ้านล้มลง คราวนี้ได้ตายยกครัวไปเลย!”

หวังจงอวี้กับซื่อจ้วงพาอีกกลุ่มเข้ามาในร้าน

ตรงแขนเสื้อกันหนาวม้าพันลี้ของซื่อจ้วงปักคำว่าหัวหน้าขั้นสามไว้ ของหวังจงอวี้เป็นหัวหน้าขั้นสอง แสดงให้เห็นว่าถึงแม้ซื่อจ้วงจะพูดไม่ได้ แต่ก็มี ‘ตำแหน่ง’ ใหญ่กว่าหวังจงอวี้

พวกเขาเพิ่งกลับจากขนของไปเมืองหลวงก็ได้ยินเสียงฝูกุ้ยต่อว่าอยู่ในห้องใหญ่

ซื่อจ้วงถอดถุงมือกันหนาวออก เม้มริมฝีปากที่แห้งแตก

หวังจงอวี้สงสัย นี่ทำอะไรกัน

ได้ยินว่ามีคนรื้อดอกฝ้ายที่อยู่ในเสื้อกันหนาวออกไปกว่าครึ่ง มือเท้าหนาวจนบวม ถอดรองเท้าไม่ได้ หวังจงอวี้หันกลับไปมองสมาชิกในกลุ่มของเขาพลางคิดในใจ

บังเอิญมาก ในกลุ่มของเขาก็มีสองคนที่ทำเรื่องแบบนี้ เงินค่าแรงของสองคนนั้นก็สิ้นสุดแค่นี้ อีกเดี๋ยวสรุปยอดแล้วจะไล่กลับบ้าน

เขากับซื่อจ้วงไม่ใจดีเหมือนฝูกุ้ยที่มานั่งดุด่า จับได้ก็ไล่ออกทันที

ให้โอกาสทำไม ครั้งหน้าคนแบบนี้ก็มีปัญหามาอีก แล้วพวกเราต้องให้อภัยต่อเหรอ

อีกอย่าง ระหว่างทางซื่อจ้วงกับเขาก็คุยภาษาใบ้กัน ตอนที่ไปเป็นทหารให้ตระกูลลู่ คุณชายลู่ไม่มานั่งฟังความทุกข์ยากของคนอื่น และไม่เคยให้โอกาสใครเป็นครั้งที่สอง

ในสายตาของจงอวี้ แม่ทัพเล็กก็ไม่มีเวลานั่งฟังคนอื่นอธิบายหรอก ต้องดูแลคนมากมายขนาดนั้น ถ้ามัวแต่นั่งฟังก็ไม่ต้องทำมาหากินแล้ว

สรุปว่าพวกเขายิ่งต้องเอาอย่างทหารตระกูลลู่ ทำผิดกฎจะเสียระบบหมด

ในเวลานี้เอง ในที่สุดหนิวจั่งกุ้ยก็วิ่งร้องไห้กลับถึงบ้านด้วยความตื่นเต้น พอเข้าร้านเห็นพวกซื่อจ้วงกลับมาแล้วก็ไม่มีเวลาอึ้งอะไรมากนัก

นี่มันจะเร็วเกินไปหรือเปล่า ปกติไม่ใช่ว่าอีกสามสี่วันกว่าจะมาถึงบ้านเหรอ

“ประกาศผลสอบแล้ว!”

พอตะโกนเสร็จ บรรดาหัวหน้าที่มีคานหามอยู่ทั้งนอกและในร้านก็พากันวิ่งเข้ามา

ฝูกุ้ยร้อนใจมาก เขาจะถอดออกหมดทำไมก็ไม่รู้ เขาวิ่งออกไปพลางกระโดดใส่กางเกง เกือบสะดุดคานประตู

…

ตรงกำแพงที่ติดผลสอบ

เห็นเพียงพวกผู้ชายที่ใส่ชุดแบบเดียวกันยกตัวหญิงสูงวัยคนหนึ่งขึ้น

ตอนนี้ชาวบ้านส่วนใหญ่ในเมืองเฟิ่งเทียนได้รู้จักร้านม้าพันลี้แล้ว ดูจากชุดที่สวมใส่ก็รู้ว่าทำงานให้ม้าพันลี้

พวกบ่าวรับใช้ของครอบครัวใหญ่ก็รู้จักอักษร ‘หัวหน้างาน’ ถ้าอยากใช้บริการขนของก็ให้ไปหาคนที่บนเสื้อปักคำว่าหัวหน้า เพราะนั่นแสดงถึงคนที่รับเรื่องไว้ได้ สามารถออกใบรายการขนของให้ได้

ฝูกุ้ย ซื่อจ้วง จงอวี้ เถียนสี่ฟา พวกเขาสี่คนที่สวมเครื่องแบบหัวหน้างานขั้นสองและสาม พากันยกตัวท่านย่าหม่าขึ้นมา “หลบหน่อย หลบหน่อย”

ท่านย่าหม่าพูดด้วยริมฝีปากสั่น “ข้าอยากลูบอักษรสีทองนั่น”

อักษรสีทองที่เป็นชื่อ ‘ซ่งฝูเซิง’ ลูกชายคนสามของนาง ปรากฏเด่นชัดอยู่ตรงอันดับที่สอง ด้านบนเขียนว่า ย่าหยวน[2]

ท่านย่าหม่าสูดลมหายใจ น้ำตาซึมด้วยความปีติยินดี นางเช็ดมือกับชายเสื้อ ลูบชื่อซ่งฝูเซิงเสร็จก็เลื่อนไปลูบชื่อ ‘ลู่พั่น’ ที่อยู่ด้านบนกว่า

[1] คำเรียกของผู้ที่สอบได้อันดับหนึ่งระดับมณฑล

[2] ผู้ที่สอบได้อันดับสองระดับมณฑล