ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 692 บุตรคนนี้มีเพียงบนสวรรค์

ตอนที่ 692 บุตรคนนี้มีเพียงบนสวรรค์
ท่ามกลางหิมะโปรยปราย เอาแค่ท่าทางของท่านย่าหม่าที่ลูบป้ายประกาศผลสอบด้วยความตื้นตัน มีใครไม่รู้บ้างว่านางกับสองอันดับแรกมีความเกี่ยวข้องกัน

พวกมือปราบที่มาติดประกาศต่างเงยหน้ามองนาง พากันแสดงความยินดี

ผลัดกันพูดยินดีกับท่านย่าหม่า

คนบริเวณนั้นที่มาดูประกาศ พอได้ยินว่าหญิงสูงวัยคนนี้เป็นแม่ของคนที่ได้อันดับสองก็แสดงความยินดีกับท่านย่าหม่าจากใจจริง

ยายคนนี้เก่งมาก

นี่คือแม่ที่สามารถบ่มเพาะจวี่เหรินออกมาได้

คราวนี้ท่านย่าหม่าก็คู่ควรกับคำเรียกที่ว่า ‘คุณนายผู้เฒ่า’ แล้ว

เนื่องจากซ่งฝูเซิงไม่มีพ่อ เมื่อสอบได้จวี่เหริน คนอื่นก็จะต้องเรียกพ่อเขาว่า ‘นายท่านผู้เฒ่า’ ซ่งฝูเซิงก็จะถูกเรียกว่า ‘นายท่าน’ ส่วนลูกชายของเขาจะถูกเรียกว่าคุณชาย

ดั่งคำพูดที่ว่า หนึ่งรุ่นสอบได้จวี่เหริน สามรุ่นถูกยกสถานะ

ดังนั้นคู่ครองของคนที่กล่าวมา ท่านย่าหม่าก็จะเป็นคุณนายผู้เฒ่า เฉียนเพ่ยอิงจะถูกเรียกว่าฮูหยินหรือคุณนาย ซ่งฝูหลิงก็จะเป็นคุณหนูอย่างแท้จริงโดยไม่ต้องเคอะเขิน

มีคนรู้จักท่านย่าหม่าได้พูดขึ้น

“ดูจากตอนนี้ก็สมควรได้รับแล้ว…

…พวกเจ้าไม่รู้ คุณนายท่านนี้เคยตั้งกระโจมที่หน้าสนามสอบจอหงวน ช่วยรับฝากของของผู้เข้าสอบจำนวนไม่น้อย ให้แลกเงิน ให้ที่นั่งพักพวกญาติๆ ช่วยรับฝากหนังสือของผู้เข้าสอบ…

…วันนั้นฝนตกหนัก ขนมของนางถูกฝนเปียกหมด แต่พวกหนังสือของบรรดาผู้เข้าสอบกลับไม่เป็นอะไรเลย”

“ขนมปังที่กินแล้วอยู่ท้องนั่นน่ะเหรอ”

“ถูกต้อง คุณนายคนนี้นี่แหละที่ขาย นางมีร้านขนมอยู่ที่ถนนกลาง”

พอคำพูดนี้ออกมาก็มีหลายคนเริ่มเอ่ยชม เพราะมีแม่เก่ง ลูกถึงได้ดีแบบนี้

ขนาดแม่ยังทำได้ถึงขั้นนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงลูกเลย

จิตใจของนางดีจนสวรรค์มองเห็น ถึงทำให้นางสมความปรารถนา

ท่านย่าหม่ายิ้มทั้งน้ำตา มีคนจำนางได้ด้วย ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้ว

“ขอโทษที ข้าเสียมารยาท ขอบคุณนะ ขอบคุณทุกคนมาก”

พูดจบ ท่านย่าหม่าก็ประนมมือแสดงความขอบคุณคนที่อยู่ตรงหน้ากระดานประกาศผล

มีทั้งคนรู้จักและไม่รู้จักเข้ามาแสดงความยินดีกับนาง ขอบคุณคนพวกนี้ที่สร้างบรรยากาศแห่งความน่ายินดี

คุณนายผู้เฒ่ายังระวังภาพลักษณ์ ใบหน้ายิ้มแย้มส่งสัญญาณให้พวกฝูกุ้ย พวกเราต้องถอยออก พวกเจ้าตัวสูงอย่าบังกระดานประกาศ ให้คนอื่นเขาได้ดูบ้าง

เวลานี้มีคนหลากหลายอารมณ์อยู่ตรงนั้น คนที่ยังควบคุมสติได้ถือว่าแข็งแกร่งมาก

อย่างไรเสียก็หนึ่งในร้อย ในซิ่วไฉหนึ่งร้อยคนถึงจะมีจวี่เหรินหนึ่งคน

อย่างไรเสียตั้งแต่โบราณกาลมา ซิ่วไฉคนจน จวี่เหรินคนรวย

อย่างเช่น เวลานี้มารดาของหยางหมิงหย่วนตื่นเต้นดีใจจนช็อกแน่นิ่งไปแล้ว อาการหนักยิ่งกว่าท่านย่าหม่า

แม่หยางไม่ช็อกได้เหรอ

หยางหมิงหย่วนลูกชายของนางสอบได้จวี่เหรินครั้งนี้ แถมอันดับก็ค่อนไปทางต้นๆ ชื่ออยู่ในลำดับที่สามสิบหก

ความยากแค้นของตระกูลหยางสิ้นสุดลงแล้ว ความลำบากที่เคยมีมาจะกลายเป็นอดีต

พอจะจินตนาการได้เลยว่า พวกญาติๆ ที่เมื่อก่อนไม่ติดต่อตระกูลหยางจะแห่กันมาหา ความอัดอั้นตันใจที่โดนดูถูกมาหลายปี แม่หยางก็จะได้ระบายสักที

พวกเศรษฐีที่รู้จักและไม่รู้จักก็จะมาเชิญลูกชายนางไปเป็นแขก อยากได้ประโยชน์จากลูกชายของนาง ให้สาวใช้ ให้เงิน หรือแม้กระทั่งให้บ้าน อีกเดี๋ยวก็จะมีมาหมด

สองมือของนางที่รับจ้างซักผ้าจนมือแตกมานานหลายปี ต่อจากนี้ไม่ต้องทำงานแล้ว

ดูเอาแล้วกัน นี่แหละโลกแห่งความจริง ในขณะที่แม่หยางดีใจจนช็อกแน่นิ่ง ลูกสะใภ้ของนางเอานิ้ววางใต้จมูกแม่สามีเพื่อวัดลมหายใจ ร้องไห้จากใจจริง จริงใจเสียยิ่งกว่าร้องให้แม่แท้ๆ

วันหน้านางต้องทำดีกับแม่สามีและน้องชายสามีให้มากๆ

ยังมีหลายคนที่ไม่รู้จักเข้ามาช่วยเหลือ

พอเห็นคนร้องไห้ดีใจจนแน่นิ่งไปก็รู้ว่าต้องเป็นญาติของคนที่สอบได้จวี่เหรินแน่นอน ช่วยพาส่งกลับบ้าน แม้จะไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสีย แต่ก็สามารถได้รับคำขอบคุณจากท่านจวี่เหรินใช่ไหมล่ะ

ท่านย่าหม่าเห็นหลายคนเข้าไปช่วยหามแม่หยาง บ้างก็ไปช่วยตามหมอ ลูกสะใภ้ของแม่หยางยังจะถอดเสื้อกันหนาวออกมาให้แม่หยางใส่กันหนาว ช่วยถูมือถูเท้า นางเลยห้ามเถียนสี่ฟาไม่ให้เข้าไปช่วย

นี่คือทางด้านแม่หยาง

เวลานี้ที่หน้ากระดานประกาศยังมีกลุ่มบ่าวรับใช้ที่ตื่นเต้นจนเป็นบ้า ซึ่งก็เป็นคนที่ท่านย่าหม่าอาจรู้จักด้วยซ้ำ

นั่นก็คือบ่าวรับใช้ของติงเจียน หลินโส่วหยาง ซย่าเหวินอวี่

ไม่ต้องพูดถึงติงเจียน เขาเก่งมาแต่ไหนแต่ไร ครั้งนี้สอบได้อันดับที่สี่

แต่ก็ต้องพูดเลยว่าเขาได้เปรียบ

ติงเจียนได้เปรียบอยู่นิดหน่อย และก็เป็นสาเหตุที่หลินโส่วหยางกับซย่าเหวินอวี่สอบได้อันดับกลางๆ และผ่านมาแบบฉิวเฉียดเหมือนกัน

เพราะยิ่งสอบในสนามที่สูงขึ้น ก็ยิ่งทดสอบด้วยปัญหาบ้านเมือง เป็นต้นว่า มีความคิดเห็นอย่างไรต่อสถานการณ์บ้านเมืองในยามนี้ มีความเห็นอย่างไรต่อบทเรียนในประวัติศาสตร์

นี่ไม่ใช่คำถามที่นักเรียนยากจนประสบการณ์น้อยหรือพวกที่เอาแต่เก็บตัวอ่านหนังสือจะตอบได้ดี อย่างน้อยที่สุดต้องร่ำเรียนในสำนักศึกษาหลายปี ฟังคำสอนของอาจารย์ตกทอดกันมา

อย่าว่าแต่สำนักศึกษาเลย แม้แต่อาจารย์ที่สอนในวัยเด็กของพวกเขาเหล่านี้ก็ล้วนเป็นคนที่มีชื่อเสียง

พวกเขาได้เปรียบในเรื่องชาติกำเนิด ได้เปรียบที่มีปู่ มีพ่อ สั่งสอนอบรมการเป็นขุนนาง ได้เปรียบทางด้านความรู้ที่สูงกว่าชาวบ้านทั่วไป ตอบได้ดีในหัวข้อปัญหาบ้านเมือง

ยกตัวอย่างหยางหมิงหย่วนเปรียบเทียบกับพวกเขา หยางหมิงหย่วนตอบคำถามพื้นฐานได้ดี ไม่ผิดเลยสักข้อ

แต่พอถึงคำถามใหญ่ในช่วงหลัง เขาบรรยายได้ไม่ลึกเท่าสามคนนี้

บ่าวรับใช้ของติงเจียนเห็นคุณชายของตัวเองสอบติดห้าอันดับแรกก็เฉยๆ แต่บ่าวรับใช้ของหลินโส่วหยางกับซย่าเหวินอวี่กลับกระโดดโลดเต้นเหมือนคนบ้า “คุณชาย คุณชาย สอบผ่านแล้ว!”

เล่นเอาบ่าวรับใช้สองคนของติงเจียนถึงกับมองหน้ากัน รู้สึกว่าถ้าไม่ตะโกนจะดูไม่ดี มีตัวเปรียบเทียบแบบนี้ เลยตะโกนบ้าง “คุณชาย ติดห้าอันดับแรก!”

หลายคนหันไปมองคุณชายสามคนที่มีเสื้อขนสัตว์คลุมตัว

ก็แค่มีคุณชายสองคนที่ภาพลักษณ์ดูแย่ไปหน่อย

หลินโส่วหยางเอาพัดตีแขนติงเจียน ยิ้มพลางพูด “เมื่อหลายวันก่อนข้ารอไม่ไหวไปเยี่ยมเยียนใต้เท้าศึกษาธิการมา มิน่าเขาถึงให้ข้าเก็บของไปเมืองหลวง”

ตอนนั้นเขาใจหายวาบ คิดว่าจบเห่แล้ว ให้เขาไปรายงานตัวต่อท่านพ่อ สอบตกแน่นอน

เวลานี้ถึงได้เข้าใจความหมายที่แฝงอยู่

แค่คิดดูก็รู้ว่าพอเขาสอบเสร็จมีความไม่มั่นใจในตัวเองแค่ไหน

เดี๋ยวก็รู้สึกว่าตัวเองตอบได้ดี เดี๋ยวก็รู้สึกว่าสอบตกแน่

หลินโส่วหยางกางพัดออก รู้สึกว่าหิมะในวันนี้ช่างสวยงามจริงๆ

ส่วนซย่าเหวินอวี่เล่นใหญ่กว่าหลินโส่วหยาง

คุณชายใหญ่อย่างเขาหัวเราะตัวงอให้บ่าวรับใช้ อ้าปากกว้างจนเห็นลิ้นไก่ หิมะตกใส่ปาก

“ข้าสอบผ่านแล้ว ข้าสอบได้อันดับรั้งท้ายอีกแล้ว!”

อันดับสุดท้ายของรายชื่อ ดวงแบบนี้ใครจะมาสู้ได้

ซย่าเหวินอวี่ที่สอบโดยพึ่งดวงล้วนๆ หัวเราะสะใจกระทืบเท้า ขาดก็แค่ให้บ่าวรับใช้มารุมล้อมแล้วกระโดดดีใจไปด้วยกัน

คนเหล่านี้หัวเราะไปคุยไป เดินผ่านพวกท่านย่าหม่า ในสายตาไม่มีคนอื่น แต่ท่านย่าหม่ากลับมองพวกเขา

เพราะคนพวกนั้นกำลังพูดว่าหมินหรุ่ยของนางไม่ใช่คน

เจ้าว่าอย่างไรนะ หยุดเดี๋ยวนี้นะ

ยังดีที่ขณะที่ท่านย่าหม่ากำลังจะพูดว่า ‘พวกเจ้ากล้าพูดถึงแม่ทัพติ้งไห่ในทางไม่ดีเชียวรึ’ ซย่าเหวินอวี่ก็หัวเราะเสียงดังพลางพูด “ลู่หมินหรุ่ยมันเทพชัดๆ พวกเราอย่าไปเทียบกับเขาเลย”

เทพลู่พั่น ราวกับพยากรณ์ทั้งหมดนี้ได้ล่วงหน้า

ถึงแม้เขาจะไม่อยู่บ้าน แต่ก็มีตัวตนอยู่เสมอ

เถ้าแก่ฉีแห่งร้านหนังสือมาที่ร้านขนม ขวางท่านย่าหม่าที่จะออกไปซื้อลูกกวาด

เขากวักมือ บ่าวรับใช้สิบสองคนเรียงสองแถวมาพร้อมลูกกวาดหลากสีในมือ

ขณะที่เถ้าแก่ฉีพูดว่า คุณชายของพวกเขาเตรียมของพวกนี้ไว้ก่อนแล้ว ขอแสดงความยินดีจากแดนไกลที่ท่านซ่งสอบได้ย่าหยวน คำว่าแสดงความยินดีจากแดนไกลทำให้ท่านย่าหม่าหัวใจอบอุ่น ขอบตารื้นขึ้นมาทันที