ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 695 หักล้างกัน

ตอนที่ 695 หักล้างกัน
ซ่งฝูเซิงมาที่บ้านท่านย่าหม่า

ท่านย่าหม่าขัดเท้าพลางถามเขาว่ามีธุระอะไร มาดึกขนาดนี้

ซ่งฝูเซิงเหลือบมองเท้าของท่านย่าหม่า เขาเอ่ยก่อนว่า “อย่ามัวแต่ไปๆ กลับๆ เลย พาคนที่ทำขนมเป็นสักสองคนไปอยู่ในเมือง จะได้ไม่ต้องทนหนาวไปกลับ”

ท่านย่าหม่าพูดว่า

“ก็นี่มันกรณีพิเศษ เจ้าสอบได้จวี่เหรินใครๆ ตื่นเต้นดีใจกันไปหมด คานประตูบ้านเราถูกแม่สื่อเหยียบจนจะทรุดแล้ว…

…ข้าก็คิดว่าลองดูสักหน่อย เผื่อมีผู้หญิงดีๆ จะได้เลือกให้ต้าหลังสักคน ติดตรงที่หลานชายคนโตของเจ้าไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิด…

…เจ้าสาม ช่วยหาเวลาว่างไปจัดการเขาหน่อยได้ไหม ตอนนี้พี่ชายคนโตของเจ้าก็เอาเขาไม่อยู่แล้ว”

พอพูดถึงเรื่องนี้ท่านย่าหม่าก็โมโห

วันนี้ก่อนกลับจากในเมือง ท่านย่าหม่าตั้งใจเลี้ยวไปที่พระคลังหลวงเพื่อถามต้าหลัง สาวที่เจ้าถูกใจหน้าตาเป็นอย่างไร ย่าจะได้หาให้ถูก

สายตาของย่าไม่เบาหรอกนะ ทำไมเจ้าถึงไม่คิดเรื่องนั้นสักที แต่งเมียน่าสนุกจะตาย

พอถามออกไปก็เจอส่ายหน้าให้

เฮ้อ

เมื่อก่อนหาผู้หญิงหน้าอวบๆ กลมๆ ให้ หลานชายคนโตก็ไม่เอา หาร่างอวบๆ หุ่นแม่พันธุ์ให้ก็ไม่แม้แต่จะไปดูตัว

เล่นเอาวันนี้สะใภ้ใหญ่ของนางมาพูดด้วยความโมโห

“ท่านแม่ ไม่ต้องไปสนใจความคิดเขาแล้ว เรื่องแต่งงานคำสั่งพ่อแม่เป็นใหญ่ ท่านแม่เป็นย่าแท้ๆ ส่วนข้าเป็นแม่ หวังดีกับเขาทั้งนั้น พวกเราเลือกให้เลยแล้วกัน…

…ถ้าเขากล้าปฏิเสธก็ให้น้องสามคืนหน้าที่การงานของเขาไปเลย ดูซิยังจะปีกกล้าขาแข็งอีกไหม…

…เรื่องสืบสกุลเป็นเรื่องใหญ่ จะมามัวเสียเวลาได้อย่างไร เป็นลูกผู้ชายโตป่านนี้แล้วยังไม่ยอมมีคู่ครอง น่าหงุดหงิด”

ซ่งฝูเซิงนวดขมับ คิดในใจ ฟังดูนะ ช่วยไม่ได้จริงๆ ในบ้านมีหลานเยอะเกินไป ถ้าเขาช่วยหาคู่ให้เรียงตัว วันๆ คงไม่ต้องทำงานอย่างอื่นแล้ว

แต่เรื่องต้ายาที่เป็นหลานสาว ข้อแรกเป็นเพราะเหล่าสุย อีกข้อเป็นเพราะต้ายาเป็นเด็กผู้หญิง ในเมื่อเขาทราบเรื่องแล้วก็พูดหน่อยแล้วกัน

“ท่านแม่ ต้าหลังเป็นเด็กผู้ชาย อย่างไรก็พูดง่ายกว่า อย่าเพิ่งเอาเรื่องเขา ที่ข้ามาเพราะมีเรื่องนี้…”

ท่านย่าหม่ายิ่งฟังก็ยิ่งขยับเข้าหาซ่งฝูเซิง กระซิบถาม “เหล่าสุยจะหาเงินได้เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ได้สิ หนังสัตว์ที่เขาได้มาจากชายแดนตอนเหนือ พอจัดการเสร็จก็เอาไปขายในเมืองหลวง ติดไปกับพวกขบวนของเศรษฐีอยู่บ่อยๆ”

“เอาสิเจ้าสาม ไปร่วมลงขันกับเขา เช่นนั้นเจ้าต้องมีกักตุนบ้างแล้ว”

“ท่านแม่ ข้ามาคุยเรื่องคู่ครองของต้ายานะ วกเข้าเรื่องข้าทำไม”

“เจ้าสาม แกทำได้ ทำได้แน่ อย่ามาทำเป็นปิดบังแม่ ช่างเถอะ ว่าต่อสิ”

ดูท่าเจ้าคงอยากเก็บสมบัติไว้ให้พั่งยาตอนออกเรือน เช่นนั้นข้าไม่เซ้าซี้แล้ว

เอาจริงๆ นะ ถ้าเจ้าสามไม่ขยันหาเงินไว้ให้มากๆ เดี๋ยวพอพั่งยาออกเรือนจะไม่มีสมบัติพอ ในหีบก็จะว่างเปล่า พอถึงเวลานั้นขายหน้าตาย

ช่วงไม่กี่วันมานี้มีแม่สื่อมาคุยมากมาย พอตกกลางคืนทำเอาท่านย่าหม่านอนไม่หลับเพราะคิดฟุ้งซ่านไปไกล นี่ยังแค่คนธรรมดาแต่งงานออกเรือน ถ้าเป็นพั่งยาจะทำอย่างไร ตอนแต่งจะให้อะไรไปได้บ้าง

ถ้าไม่ไหวก็เอาต้นใบเงินใบทองของนางคืนไปแล้วกัน ให้ได้เท่าไหนก็เท่านั้น

ซ่งฝูเซิงหมดคำจะพูด ข้ากับแม่ใครกันที่ไร้เหตุผล

“เอาเป็นว่าฐานะครอบครัวเขาเป็นแบบนี้ แต่ถ้าเราอยากให้ต้ายาแต่งกับคนที่พื้นฐานทางบ้านดีกว่านี้ มี พอหาได้ ครอบครัวเหล่าสุยไม่ได้เปรียบในเรื่องพื้นฐานทางครอบครัว”

ท่านย่าหม่าทำมือหยุด “หาได้ก็เพราะพึ่งใบบุญเจ้า ได้ของสูงก็เพราะเห็นแก่หน้าเจ้าทั้งนั้น ไม่ได้มาขอพั่งยาเสียหน่อย แต่เหล่าสุยคนนี้มาบอกกับเจ้าว่าต้ายาขยันขันแข็ง ข้าถูกใจคำพูดนี้ นี่ก็แสดงว่าบ้านเขาไม่ได้เห็นแก่หน้าเจ้าไปเสียทีเดียว ถูกใจหลานสาวของเราด้วย อยากให้แต่งเข้าไปอยู่ในครอบครัว”

ซ่งฝูเซิงเหลือบมองแม่แล้วก็เหลือบมองอีก

คุยกับยายคนนี้มากไม่ได้ เพราะทุกครั้งที่พูดด้วยเยอะๆ เขามักจะรู้สึกว่าหญิงสูงวัยยุคโบราณคนนี้หัวไวเหลือเกิน เหนือความคาดหมาย

มิน่าฝูหลิงกับย่าถึงคุยกันถูกคอบ่อยๆ ก้าวหน้าไปมาก พัฒนาตัวเองอยู่ตลอด

“เจ้าสาม พูดเรื่องที่มีประโยชน์หน่อย อย่างตอนนั้นที่เหล่าสุยถูกเกณฑ์ไปเป็นทหาร ข้าได้ยินมาว่าเขาจ่ายเป็นเงินแทนไม่ได้ไม่ใช่เหรอ อำเภอของพวกเขาต้องถูกเกณฑ์อย่างน้อยครอบครัวละสองคน หวังพึ่งครอบครัวพี่ชายที่อยู่บ้านนอกก็ไม่ได้ ไม่มีใครยอมไปสักคน แต่ปกติกลับไปมาหาสู่กันบ่อยครั้ง มันเรื่องอะไรกัน วันหน้าคงไม่มาหลอกเอาเงินบ่อยๆ หรอกนะ”

ซ่งฝูเซิงเล่าสิ่งที่รู้ให้ท่านย่าหม่าฟัง

พี่ชายของเหล่าสุยเคยขาหักเพราะเหล่าสุยสมัยเด็กๆ ขาจึงพิการมาตลอด อาศัยอยู่ที่บ้านเก่าที่บ้านนอก

หลานชายคนโตร่างกายอ่อนแอ หลานชายคนรองของเหล่าสุยออกไปเกณฑ์ทหารได้คนหนึ่งก็จริง แต่ในบ้านมีผู้ชายแข็งแรงอยู่แค่คนเดียว ที่เหลือเป็นหลานสาวหมด หลานสาวสามคน แล้วจะปล่อยให้ผู้ชายแข็งแรงเพียงคนเดียวของบ้านพี่ชายไปเป็นทหารได้อย่างไร ไม่มีทางเลือก เขาถึงต้องไปกับเซ่าปัว

“อ๋า ถ้าอย่างนั้นเขาก็เป็นคนมีน้ำใจมากเลยนะ”

“ตอนแรกสุดที่ข้าไปสนิทกับเขาก็เพราะสาเหตุนี้แหละ ชอบตรงที่เขาจัดหาที่ทำกินให้พี่ชายที่อยู่บ้านนอก รับแม่เข้ามาอยู่กับเขาในอำเภอด้วย ไม่ให้พี่ชายต้องเลี้ยงดูคนแก่ เขาเลี้ยงเอง” หากว่ากันตามเหตุผล ในยุคโบราณลูกชายคนโตต้องเลี้ยงพ่อแม่ โดยเฉพาะภายใต้สถานการณ์ที่บ้านกับที่ดินในบ้านนอกต้องยกให้ลูกชายคนโตหมด

ตอนนั้นซ่งฝูเซิงรู้สึกว่า คนอย่างเหล่าสุยไม่มีทางเป็นคนไม่ดีแน่

อีกทั้งที่พี่ชายของเขาเข้าเมืองบ่อยก็ไม่ได้มาขอเงิน แต่มาเยี่ยมแม่ เอาสารพัดผักที่ปลูกจากบ้านนอกมาให้ สองพี่น้องความสัมพันธ์ดีมาก

ท่านย่าหม่าถามถึงพวกลูกชายของเหล่าสุย เพราะเกี่ยวพันถึงการแบ่งสมบัติในอนาคต

เงียบไปหลายวินาทีก็ถามต่อ “เด็กที่ชื่อเซ่าปัวนั่นหน้าตาเป็นอย่างไร หล่อเหลาเอาการหรือเปล่า”

ซ่งฝูเซิงยืนขึ้น “ส่วนสูงกลางๆ หน้าตาใช้ได้ จะหล่อหรือไม่ก็กินไม่ได้อยู่ดี”

ส่วนที่เหลือปล่อยไปแล้วกัน อุตส่าห์เชียร์ให้ท่านย่าหม่าฟังแล้ว

ส่วนพี่รองกับพี่สะใภ้รองของเขารวมถึงต้ายาจะยอมหรือไม่ เขาไม่รู้ด้วยแล้ว

อย่าเอะอะเรื่องอะไรในบ้านก็ต้องฟังเขา เขาไม่ใช่กระโถนรองรับ คนอย่างเขาให้อิสระมีความเป็นประชาธิปไตย

ท่านย่าหม่ามองม่านประตูที่พลิ้วไหว หล่อหรือไม่หล่อทำไมจะกินไม่ได้

หา ขนาดพวกผู้ชายยังรู้จักเลือกของสวยๆ งามๆ แล้วผู้หญิงอย่างพวกข้าจะเลือกหล่อๆ บ้างไม่ได้หรือไง

ไร้เหตุผลสิ้นดี

“ต้ายา มานี่”

ท่านย่าหม่าดันต้นใบเงินใบทองไปด้านข้าง กระถางเงินต้นนี้ตั้งบนหัวเตียงนอนเป็นเพื่อนนางทุกคืน ไม่สิ กระถางต้นไม้

ท่านย่าหม่าถูกพั่งยาล้างสมองว่าต้องให้เกียรติหลานสาว เด็กผู้หญิงก็กตัญญูได้ นางจึงไม่ได้ไปคุยกับลูกชายคนรองก่อน แต่เรียกต้ายามาถาม

“เจ้าบอกย่ามาหน่อย ตอนนั้นที่น้ำท่วม เจ้าไปพักอยู่บ้านลุงสุย ป้าสุยเป็นอย่างไรบ้าง เคยเจอลูกชายคนโตบ้านเขาไหม หน้าตาเป็นอย่างไร ย่าเป็นแม่สื่อคนกลาง มีคนถูกใจลูกชายบ้านนั้น”

ต้ายาหน้าแดงก่อน ต่อมาก็เศร้า ที่แท้จะเป็นแม่สื่อให้สาวอื่น “ป้าสุยเป็นคนง่ายๆ ส่วนเขา”

“ใคร”

“ลูกชายของพวกเขาก็ หน้าตาพอใช้ได้”

ต้ายา อยู่ๆ ก็อยากร้องไห้ ที่ทำไปสูญเปล่าแล้ว

เมื่อก่อนน้องพั่งยาสอนพวกนางอยู่บ่อยๆ ว่า ถูกใจใครก็ต้องกล้าแสดงออก เป็นผู้หญิงแล้วอย่างไรล่ะ ผู้หญิงก็ต้องแย่งชิงเหมือนกัน

แม้จะมีข้อจำกัดเรื่องขนบธรรมเนียมประเพณี แต่ก็แอบทำแบบไม่ให้โจ่งแจ้งเกินไปได้เหมือนกันใช่ไหมล่ะ

ดังนั้นคราวก่อนที่น้ำท่วม นางไปอยู่บ้านลุงสุยก็เลยตั้งใจทำงาน เหนื่อยจนตกกลางคืนปวดบ่าไปหมด ปรากฏว่าย่าของนางจะแนะนำผู้ชายที่นางชอบให้คนอื่น

ท่านย่าหม่ามองสำรวจ แค่ดูก็รู้ว่ามีใจ “รู้แล้ว กลับไปได้”

มาถึงตรงนี้โดยรวมก็กำหนดคู่ครองให้ต้ายาได้แล้ว

เพราะซ่งฝูสี่คิดจากใจจริงว่า “ครอบครัวสุยน่าจะเห็นแก่หน้าน้องสามของข้าหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นลำพังแค่ข้า เขาจะอยากเกี่ยวดองด้วยเหรอ” รู้สึกอาจเอื้อมเกินไป

เล่นเอาท่านย่าหม่าต้องปลอบใจลูกชายคนรอง “เป็นเจ้าแล้วทำไม พวกเรามีบ้าน มีสัตว์แรงงาน เจ้าก็ไม่ได้แย่ ทางนั้นเขาถูกใจเพราะเจ้าเลี้ยงต้ายาออกมาดีต่างหาก”

ซ่งฝูสี่พูด

“ท่านแม่ ข้ารู้ตัวเองดี คราวก่อนน้องสามอยากให้ข้าไปเรียนงานไม้ แต่ข้าไม่ไป…

…ตอนนั้นท่านแม่คิดว่าข้าคิดอะไรตื้นๆ ใช่ไหม คิดว่าข้าเชื่อฟังเมีย ขี้เกียจจะด่าข้า…

…ข้าพูดตามตรงแล้วกัน ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากเรียน ก็แค่อยากหาเงินสักสองปีก่อนแล้วค่อยไปเรียน…

…ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะถูกพี่ใหญ่ น้องสาม รวมถึงบ้านพี่สาวทิ้งห่างไปไกล”

พี่ใหญ่ของเขาทำน้ำพริกขาย ตั้งตัวขึ้นมาได้ในระดับหนึ่งแล้ว บางครั้งน้องสามยังให้พี่ใหญ่ติดต่อเจ้านายเฉินโดยตรง ต่อไปนี่ก็จะเป็นความสามารถที่พี่ใหญ่ใช้เลี้ยงครอบครัวได้

เขาเองก็เคยเรียนทำน้ำพริก ทำออกมาได้ดีสิแปลก ไม่สู้ไปฝึกที่ตัวเองถนัดดีกว่า

ส่วนเถียนสี่ฟาพี่เขยของเขาเก่งยิ่งกว่า พาขบวนล่อขึ้นเหนือล่องใต้ ตอนนี้แบกได้เยอะกว่าเขา หาเงินได้เยอะกว่าเขาอีก

ตอนนั้นเขาคิดแค่ว่า งานช่างไม้ใช่ว่าจะหัดกันได้ในวันสองวัน ถ้าเขาไปเรียนก็จะไม่มีรายได้เข้ามาปีสองปี แต่สองปีนี้พี่ใหญ่กับพี่เขยหาเงินไปได้ไม่รู้ตั้งเท่าไหร่แล้ว

ประเด็นคือ แม่ก็มีเงินเยอะมาก เคยเห็นของดีมาไม่น้อย

พอถึงตอนนั้นก็มีแค่บ้านเขาที่ฐานะด้อยสุด เวลาแสดงความกตัญญูตามเทศกาลก็จะกระอักกระอ่วนเมื่อเทียบกับคนอื่น แบบนั้นแม่อาจดูถูกลูกชายคนรองอย่างเขา

อายุตั้งขนาดนี้แล้วยังต้องเบียดเบียนพี่น้อง

เขาก็เลยคิดว่าต้องหาเงินให้มากหน่อย พอมีเงินแล้วค่อยไปเรียนงานไม้ เก็บเงินให้ได้แบบที่ว่าถ้าไม่มีรายได้สองสามปีก็ไม่ต้องขัดสนจนเกินไป

ท่านย่าหม่าถึงรู้สึกได้ว่ามองข้ามลูกชายคนนี้เกินไป “เจ้ารอง ลูกทั้งนั้น แม่จะดูถูกเจ้าได้อย่างไร พี่ใหญ่ น้องสาม รวมถึงพี่เขยของเจ้าก็ไม่มีทางคิดไปในทางนั้น”

สองแม่ลูกคุยกันหลายเรื่อง เดี๋ยวก็เรื่องงานไม้ เดี๋ยวก็เรื่องต้ายา

คุยจนถึงว่า “จริงๆ นะท่านแม่ ถ้าไม่มีน้องสาม บ้านข้าคงสร้างไม่สำเร็จ”

ท่านย่าหม่าตบหลังซ่งฝูสี่ไปที “อย่ามัวแต่บ่นเป็นผู้หญิง นิสัยเหยาะแหยะแบบนี้ตอนนั้นฝังระเบิดได้อย่างไรเนี่ย ข้าชักสงสัยแล้วว่าเจ้าทำเนียนไปกับพวกเขา อายุขนาดนี้แล้วยังต้องให้แม่โอ๋ ไม่ได้เรื่อง!”

ทำตัวเป็นแม่ที่แสนดีได้แค่เวลาหนึ่งถ้วยชา มากกว่านี้ท่านย่าหม่าทนไม่ไหว

กลับเป็นซ่งฝูสี่ที่ถูกด่าจนหัวเราะ รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก คำพูดที่เกรงใจไม่กล้าพูดกับน้องสาม ในที่สุดก็ได้ระบายกับแม่

กลับไปคุยเรื่องต้ายาที่บ้านกับจูซื่อ

จูซื่อ “ชุ่ยหลานบ้านลุงใหญ่ขนาดอายุยี่สิบแล้วยังได้แต่งกับเศรษฐี ต้ายาบ้านเราก็ต้องหาได้ดีกว่านั้น”

“เพ้อเจ้อ” ไม่รอให้จูซื่อพูดจบ ซ่งฝูสี่ก็ชิงด่าก่อน “มีผู้ชายปกติมาเป็นลูกเขยไม่เอา ยังจะไปยกพ่อหม้ายมาเปรียบเทียบ เจ้าดูแค่ว่าครอบครัวนั้นมีที่ดินเยอะ แต่คิดบ้างหรือเปล่าว่าชุ่ยหลานแต่งไปต้องไปเป็นแม่เลี้ยง เห็นหรือเปล่าว่าจนถึงตอนนี้ป้าใหญ่ยังไม่พูดอะไร ถ้าดีจริง ป้าใหญ่ดีใจกระโดดโลดเต้นไปแล้ว”

จูซื่อไม่กล้าขัด ปูที่นอนพลางบ่นพึมพำ “นั่นเป็นเพราะป้าใหญ่ของเจ้าไม่รู้จักพอ หาว่าช่วงลี้ภัยทำชุ่ยหลานเสียเวลา ทำไมนางไม่คิดบ้างว่าต่อให้ไม่ลี้ภัยยังอยู่ที่บ้านเดิม ชุ่ยหลานอยากได้พ่อหม้ายร่ำรวยก็หาไม่ได้หรอก ไม่รู้จักพอใจ”

ซ่งฝูสี่โมโหจนปวดขา

ช่วงนี้ที่เขาไม่ได้ออกไปขนของเป็นเพราะอากาศเย็นจนอาการปวดขากำเริบ เดินไกลๆ ไม่ได้

ปีแรกที่เพิ่งมาอยู่ที่นี่ ตอนเข้าหน้าหนาวซ่งฝูสี่ทำประตูไม้อยู่ข้างนอกทุกวัน นั่งนานเกินไปเลยได้โรคนี้มา

“ข้าก็ขอพูดแบบเดียวกับเจ้า จูซื่อ อย่าไม่รู้จักพอ ถ้าอยู่บ้านเก่า ลำพังแค่แม่อย่างเจ้า พ่ออย่างข้า อยากให้ต้ายาแต่งเข้าไปอยู่ในตัวอำเภอก็ตื่นเถอะ ต่อให้ตอนนั้นอยากแต่งเข้าเมืองก็ต้องพึ่งน้องสามน้องสะใภ้สามอยู่ดี”

ในเวลาเดียวกันที่บ้านข้างๆ คำพูดของท่านลุงซ่งชวนโมโหมาก ถ้าเก่อเอ้อร์นิวมาได้ยิน คงได้โกรธจนจมูกเบี้ยว

ท่านลุงซ่งอุ้มยายาอยู่พลางพูดว่า “มีแค่เจ้าคนเดียวที่วาสนาดี ไม่ต้องรีบร้อนออกเรือน ไว้ถึงวันที่เจ้าออกเรือน ต่อให้ปู่ทวดจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ก็รู้ว่าเจ้าต้องได้คู่ครองที่ดีแน่”

“ทำไมเหรอ”

“เพราะพอถึงตอนนั้น อาสามของเจ้าคงได้เป็นขุนนางใหญ่โตไปแล้ว”