ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 699 ปากน้อยๆ ของเจ้าช่างรู้จักสอนคนอื่น

ตอนที่ 699 ปากน้อยๆ ของเจ้าช่างรู้จักสอนคนอื่น
“หัวหน้ากลับมาแล้วเหรอ”

“อือ ยังไม่นอนเหรอ” พอซ่งฝูเซิงนั่งเกวียนเข้าหมู่บ้านก็เจอคนทักทายเขา

“วันนี้ท่านปู่หัวหน้าตระกูลเป็นอย่างไรบ้าง”

“เห็นลูกสามของเขาบอกว่ายังไหว”

ซ่งฝูเซิงพยักหน้า ดึกแล้วเช่นนั้นไม่ไปเยี่ยมดีกว่า ปล่อยม่านลง ให้ซื่อจ้วงบังคับเกวียนไปต่อ

ตอนนี้อยากได้เงินมีเงิน อยากได้ตำแหน่งมีตำแหน่ง ผู้ชายวัยสามสิบกว่าปี ดูแลตัวเองดีจนเหมือนเด็กหนุ่มวัยยี่สิบกว่า ซ่งฝูเซิงหน้าตามีชีวิตชีวาแถมยังมีเสน่ห์ เดินไปที่ไหนก็มีหน้ามีตา

แต่ไม่มีใครคิดว่าเขาเปลี่ยนไป คนในครอบครัวคิดว่าฝูเซิงก็ยังคงเป็นฝูเซิงคนเดิม

ซ่งฝูเซิงกระโดดลงจากเกวียน เปิดประตูบ้านเดินเข้าไป

ท่านลุงซ่งวางกระบอกยาสูบลง ลุกขึ้นยืนตรงใต้ชายคาถามขึ้นทันที “ฝูเซิง กลับมาแล้วเหรอ กินข้าวหรือยังล่ะ”

“ท่านลุงซ่ง สูบให้มันน้อยๆ หน่อย ข้ากินข้าวมาแล้ว รีบเข้านอนนะ”

ท่านย่าหม่าถือชามบะหมี่ แหวกม่านเดินออกมา

นางก็เพิ่งกลับมายังไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม

นี่ถือว่าตั้งใจกลับมาเร็วแล้ว เพราะเป็นห่วงเรื่องสู่ขอ

ถามลูกชาย “เจ้าสาม วันนี้ใต้เท้าศึกษาธิการเรียกพวกเจ้าไปทำอะไร”

“คุยอะไรนิดหน่อย บอกให้ตั้งใจสอบครั้งหน้าในเมืองหลวงให้ดี บอกพวกเราว่าช่วงฤดูใบไม้ผลิกับฤดูใบไม้ร่วงของทุกปีให้ไปเข้าร่วมเสนอแนะที่ศาลาว่าการของแต่ละท้องที่ จริงสิท่านแม่ ไม่เหมือนซิ่วไฉนะ จวี่เหรินจะต้องไปรับเสบียงอาหารทุกกลางเดือน ช่วยข้าจำด้วย พอถึงเวลาอย่าลืมเตือนแม่พั่งยา ถ้านางไม่ว่างท่านแม่ก็ไปรับแทน”

ตำแหน่งจวี่เหริน แค่สอบได้ก็เทียบเท่านายอำเภอ ได้เป็นขุนนางอบรมแล้ว

ขุนนางอบรมของที่นี่หมายถึงคนที่มีคุณสมบัติจะเข้าไปสอนในสำนักศึกษาได้

ได้รับเงินเดือนจากหลวง เหมือนได้ถือชามข้าวเหล็ก แต่ละเดือนราชสำนักจะให้เสบียงอาหารที่เพียงพอจนครอบครัวซ่งฝูเซิงกินจนอ้วกได้

ตอนนี้ท่านย่าหม่าไม่ขาดแคลนเงินกินข้าว แต่เสบียงอาหารที่ราชสำนักแจกฟรีแบบนี้ ทุกครั้งที่นางได้ยินก็ยังคงตื่นเต้นมาก ทั้งภูมิใจทั้งรู้สึกเหมือนได้เอาเปรียบ

“รู้แล้ว วางใจได้ ข้าจะไม่ปล่อยให้พลาดสักเดือนแน่นอน”

ซ่งฝูเซิงกลับเข้าบ้านตัวเอง เพิ่งจะเปลี่ยนรองเท้าเสร็จก็เห็นเถาฮวาที่เป็นหลานสาวนั่งถูห้องของลูกสาวเขาเสร็จ กำลังถอยออกมา

“ให้พี่สาวถูพื้นอีกแล้วเหรอ”

ซ่งฝูหลิงที่มือเลอะแป้งทำขนม ชะโงกหน้าออกมาจากห้องครัว นางช่วยแม่ทำแป้งทอดอยู่

เพียงแต่ในสายตาของเฉียนเพ่ยอิงคือ ลูกสาวมาวุ่นวายมากกว่า ออกไปนั่งข้างนอกอย่ามาเล่นแป้งในนี้ได้ไหม

ซ่งฝูหลิงทำสีหน้าเหมือนถูกปรักปรำ “ท่านพ่อ ข้าเปล่านะ ข้าเคยบอกแล้ว พี่เถาฮวา ข้าขอร้องล่ะ อย่ามาช่วยข้าทำงานเลย”

หมี่โซ่วชูสองมือที่เลอะแป้ง พยักหน้าอยู่ข้างๆ อืมๆ เขาเป็นพยานได้ พี่สาวของเขาเคยขอร้องแล้ว

เถาฮวารีบถือผ้าขี้ริ้วยืนขึ้น เพิ่งจะคุกเข่าถูพื้นมาหน้าก็เลยแดงนิดหน่อย นางพูดแทรก “น้าสาม อย่าว่าพั่งยาเลย ข้าเต็มใจทำเอง”

บ่นพั่งยา ว่าพั่งยาทุกวัน

เถาฮวาชักไม่พอใจแล้ว น้าสามก็น้าสามเถอะ จริงๆ เลย เล่นเอาทุกครั้งที่นางมาทำเกือบต้องหลบๆ ซ่อนๆ รู้สึกกดดันเหนื่อยยิ่งกว่าทำงานอีก

ซ่งฝูเซิงจุก

เขาไม่รู้เรื่องที่เถาฮวาสัญญากับลู่พั่นไว้ รู้แค่ว่าหลานสาวของเขาซื่อเหลือเกิน

หลังจากเทศกาลฉงหยางเป็นต้นมา บางครั้งตอนเช้าเถาฮวาก็จะมาบ้านเขาก่อนไปทำขนมเค้ก จะช่วยเฉียนเพ่ยอิงทำงานให้ได้

เก็บกวาดห้องรับแขก ถูพื้น เอาปลอกผ้าห่มไปซัก หาบน้ำ ช่วยน้าสะใภ้สามก่อฟืนทำอาหาร เห็นงานอะไรก็ช่วยหมด

หรือไม่ก็ ถ้าตอนเช้ารีบก็จะมาตอนเย็น กลางวันอบขนมเค้ก ทำขนมปังดำ ยุ่งมาก เถาฮวาก็จะมาช่วยลูกสาวจอมขี้เกียจของเขาถูพื้น ถูเตียง

มีหลานสาวแบบนี้ ดูเอาแล้วกัน ไม่ให้ช่วยงานมีไม่พอใจด้วย มันช่าง…

ซ่งฝูเซิงเคยเอาเรื่องนี้ไปบอกซ่งอิ๋นเฟิ่งพี่สาวของเขา ปรากฏว่าพี่สาวกลับไม่ใส่ใจ ปล่อยให้นางทำไปเถอะ เถาฮวาคงอยากไปคุยเล่นกับพั่งยา อีกอย่างก็ไม่ได้ไปช่วยคนนอกทำงานเสียหน่อย

เฮ้อ แต่ละคน

ซ่งฝูเซิงถอดหมวกผ้าฝ้ายแขวนไว้บนราวในห้องรับแขก

คิดในใจ ไว้รออีกหน่อยเถาฮวาแต่งงาน น้าสามของเจ้าคนนี้จะใส่ซองให้หนักๆ ไปเลย

ถ้าน้าสามไม่จัดหนัก น้าสะใภ้สามของเจ้าไม่ยอมแน่

อืม คำพูดนี้ถูกต้องมาก

เถาฮวาไม่กินข้าว เพราะนางกินเสร็จถึงมา เฉียนเพ่ยอิงรบเร้าอยากให้กินแป้งทอดก่อนค่อยไป “เป็นเด็กผู้หญิงจะกลัวอะไร กินเยอะๆ ไม่อ้วนหรอก”

เฉียนเพ่ยอิงถามเหล่าซ่ง “พ่อจะกินหน่อยไหม”

ซ่งฝูเซิงนั่งผิงไฟอยู่หน้าเตาผิงในห้องรับแขก กำลังอุ่นๆ “น้ำชาเต็มท้อง ไม่กินแล้ว”

แม่ลูกกลุ่มนั้นกำลังจะกินกัน

นั่งที่หน้าโต๊ะอาหารในห้องรับแขก เอาแป้งทอดไส้หมูจิ้มซีอิ๊ว จิ้มจิ๊กโฉ่ กินต่อหน้าซ่งฝูเซิง

ซ่งฝูเซิงได้ยินลูกสาวถามเถาฮวา “พี่ใกล้แต่งงานแล้ว เตรียมของเสร็จแล้วหรือยัง”

เถาฮวาตอบว่า “ก็แค่เสื้อผ้ากับผ้าห่ม เตรียมเสร็จนานแล้ว ไม่มีอะไรอีก”

ลูกสาวของเขา “พี่ แบบนี้ก็ถูกแล้ว พี่อย่าไปเชื่อฟังพวกนางซื้อของไม่มีประโยชน์มา พี่กับครอบครัวพวกนางไม่เหมือนกัน พี่ไม่ได้แต่งออก แม้แต่ถุงเท้าก็ทำเสียหลายคู่ มันเกินไปหน่อย ใช่ว่าพี่จะไม่กลับบ้านแม่เลยทั้งปี บ้านก็อยู่ติดกัน ขาดเหลืออะไรไม่สะดวกใจ บอกครอบครัวเกาไม่ได้ก็ไปบอกแม่ตัวเองได้ หรือมาบอกย่ากับแม่ข้าก็ได้”

เฉียนเพ่ยอิงตักน้ำแกงพลางพูด “ใช่” มาบอกตอนเช้า เดี๋ยวตอนเย็นก็ซื้อกลับมาให้ได้แล้ว

ซ่งฝูหลิงพูดต่อ “พี่เถาฮวา ในมือมีเงิน จะซื้อเมื่อไหร่ก็ได้ ซื้อของทันสมัยก็ได้ จริงสิ พี่ได้ซื้อเครื่องประดับให้ตัวเองหรือยัง”

เถาฮวาส่ายหน้า “ใส่ของพวกนั้นไปทำไม เอามากินก็ไม่ได้ แม่ข้าเคยบอกว่าจะเอาเงินสินสอดไปซื้อให้อันสองอัน แต่ข้าไม่อยากได้ น้องพั่งยา เจ้าไม่คิดว่ามันไร้ประโยชน์เหรอ”

จากนั้นซ่งฝูเซิงที่นั่งฟังอยู่ก็เหลือบมองลูกสาวตัวเอง มองแล้วมองอีก

ได้ยินฝูหลิงเกลี้ยกล่อมเถาฮวาว่า

“ทำไมจะไม่มีประโยชน์ ทำไมแค่เริ่มพี่ก็บอกว่าเอามากินไม่ได้แล้วล่ะ ซื่อบื้อหรือเปล่า…

…พี่รู้จักใช้ชีวิตแบบนี้ วันหน้าพี่เถี่ยโถวก็จะคิดว่าสมควรเป็นแบบนี้…

…พอถึงเวลา เกิดพี่อยากใช้เงินบ้าง เขาก็จะรู้สึกว่าพี่ฟุ่มเฟือย…

…อีกอย่างนะพี่เถาฮวา แต่งงานแค่ครั้งเดียว ไม่ได้แต่งสองครั้งเสียหน่อย ซื้อเครื่องประดับที่ตัวเองชอบสักชิ้นสองชิ้นเป็นที่ระลึกไปทั้งชีวิต เรื่องนี้ไม่เกินไปหรอก”

เฉียนเพ่ยอิงพูดต่อ กลัวลูกสาวพูดความคิดของยุคปัจจุบันจนทำให้เข้าใจผิด “ใครเขาแต่งงานสองครั้งกันเล่า แต่งกันครั้งเดียวทั้งนั้น พูดเหลวไหล”

หมี่โซ่วส่ายมือพลางพูด “ท่านป้า คำพูดนี้ไม่ถูกต้องนัก เศรษฐีโจวแต่งงานสองครั้ง”

ซ่งฝูเซิงที่ฟังอยู่ข้างๆ “…” นวดหน้าผาก

เถาฮวาลังเล “เช่นนั้นข้าซื้อก็ได้ แต่ว่ารูปแบบต้องเข้าเมืองไปเลือก” ปัญหาที่ต้องเจอก็คือลาหยุดหนึ่งวัน อบขนมเค้ก ทำขนมปังดำไม่ได้ก็ขาดรายได้ไปหนึ่งวัน

“เลือกสิ พรุ่งนี้ข้าไปเลือกเป็นเพื่อน พี่เถาฮวา ข้าบังคับเกวียนให้ พี่เชื่อใจข้าใช่ไหม”

เถาฮวาพยักหน้าต่อเนื่อง นางย่อมเชื่อใจ

น้องสาวนาง ขนาดขี่ม้ายังพลิ้วไปข้างหน้าได้ขนาดนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดเรื่องบังคับเกวียนเลย นางรู้สึกว่าน้องสาวของนางไม่ว่าจะบังคับเกวียนหรือขี่ม้าอาจเชื่อใจได้มากกว่าน้าสามด้วยซ้ำ

หมี่โซ่วรีบพูดขึ้น “ข้าไปด้วยสิ ข้าเป็นผู้ชาย ช่วยต่อราคาได้ แค่พวกพี่สองคนไม่ไหว”

“ทำไมพวกข้าสองคนจะไม่ไหว”

“พวกพี่สวยเกินไป”

ซ่งฝูหลิงกับเถาฮวาหัวเราะพร้อมกัน

ซ่งฝูเซิงกุมขมับอีกครั้ง ดูเด็กพวกนี้สิ มีแค่จุดนี้แหละที่ไม่ดี โตอีกหน่อยคงทำเหมือนไม่มีพ่อแม่แล้ว เอาแต่ตัวเองสนุก ไม่เอาพ่อแม่ไปด้วย