ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 702 พวกเราแต่งงานแล้ว

ตอนที่ 702 พวกเราแต่งงานแล้ว
เกิ่งเหลียงรู้สึกว่า ถ้าซุ่นจื่อไม่บอกเขา เขาก็มองไม่ออกว่าแม่ทัพมีสตรีซ่อนอยู่ในใจ

แต่พอซุ่นจื่อบอกเขา เขาถึงได้สังเกตเห็นความผิดปกติหลายจุด

เป็นต้นว่า ที่ด้านนอกกระโจม อยู่ๆ แม่ทัพก็หยุดยืน

พวกทหารที่อยู่ในคอกม้าขัดม้าพลางฟังแม่ทัพพูด

“ข้าจะบอกพวกเจ้าให้ การตกปลามีข้อต้องระวังมากมาย อากาศยิ่งหนาวก็ยิ่งต้องใส่ใจ…

…ใช้หนอนแดงตกปลาเพื่อป้องกันหน้าหนาวปลาไม่อ้าปาก ใช้หนอนที่มีกลิ่นแรงมาทำเป็นเหยื่อ…

…เกี่ยวเบ็ดใช้สายเส้นเล็กเอาให้เหยื่อลอยเสมอน้ำ…”

หูของเกิ่งเหลียงขยับ เขาได้ยินแม่ทัพหยุดยืนคุยกับพวกทหารอยู่ตรงนั้น ได้ยินคำพูดที่ว่า เกี่ยวเบ็ดใช้สายเส้นเล็กเอาให้เหยื่อลอยเสมอน้ำ

เป็นต้นว่า ขณะที่พวกรองแม่ทัพผางกำลังกินข้าวกับแม่ทัพก็บ่นขึ้นมาว่า

“ให้ตายเถอะ ทางนั้นจะรบหรือไม่รบกันแน่ หดหัวกลับไปอีกแล้ว เล่นเอาข้ากินข้าวไม่อร่อย…

…อาหารแบบนี้ ถ้าข้าอยู่บ้านจะเอาผักชีต้นหอมซอยผสมกับจิ๊กโฉ่ โรยผงพริกนิดหน่อยแล้วจิ้ม แบบนั้นถึงจะมีรสชาติ”

ทันใดนั้นแม่ทัพก็พูดว่า “ก็จริง กินแบบนั้นถึงจะอร่อย”

พวกรองแม่ทัพกับพวกกุนซือที่กินข้าวด้วยกันถึงกับหยุดตะเกียบ “…”

แม่ทัพน้ำลายสอเหรอ

แม่ทัพผางรีบออกจากกระโจมใหญ่ กวักมือเรียกทหารให้ไปบอกพ่อครัว เขาอยากกินน่ะไม่เท่าไร แต่ถ้าแม่ทัพอยากต้องรีบจัดให้

มีอะไรยากที่ไหนกัน แม่ทัพอยากกินแค่นี้จะทำไม

แต่พวกพ่อครัวทหารถึงกับกลุ้ม ของที่พวกเราพกมามีแค่หัวเชื้อเต้าเจี้ยว เกลือเม็ด อย่าว่าแต่ผักชีซอยเลย พวกเราไม่มีแม้แต่จิ๊กโฉ่

ในสายตาของเกิ่งเหลียง เรื่องที่แม่ทัพดูผิดแปลกออกไปมากที่สุดในครั้งนี้คือ นอนไม่หลับ

นี่ถ้าเป็นเมื่อก่อนไม่มีทางเป็นไปได้

เมื่อก่อนแม่ทัพอยู่ในจวน เวลาไหนต้องทำอะไรจะเป็นระบบระเบียบทั้งหมด

เวลาแม่ทัพพาทหารไปข้างนอก เมื่อก่อนจะต้องรีบหาโอกาสงีบนอน พอล้มตัวลงก็หลับ ลืมตาก็งานยุ่ง

แล้วมาดูตอนนี้สิ

อย่างเช่นเวลานี้

ดึกดื่นแม่ทัพไม่หลับไม่นอน กำลังมองสายน้ำยามค่ำคืน

พวกเราก็ไม่รู้ว่าแม่ทัพคิดอะไรอยู่

เกิ่งเหลียงฟังเสียงน้ำไหลเอื่อย แอบหาวหวอด เขากับทหารใกล้ชิดยี่สิบหกนายยืนตัวตรงอยู่ไกลๆ เฝ้าลู่พั่น

วันต่อมา เกิ่งเหลียงแอบกระซิบกับซุ่นจื่อ “ข้าว่าแม่ทัพเป็นโรคคิดถึง อาการรุนแรงมาก”

ซุ่นจื่อที่เป็นบ่าวรับใช้ประจำตัวลู่พั่นคิดในใจ

เรื่องเล็กน้อยที่เจ้าสังเกตได้มันขี้ปะติ๋ว

นับตั้งแต่คุณชายมาที่นี่ยังเคยทำที่นอนกับผ้าห่มเลอะสกปรกด้วย เรื่องนี้เขาจะเอาไปพูดกับใครได้ ชีวิตนี้บอกใครไม่ได้หรอก

แม้แต่ยามฝันคุณชายก็อยากมีเมีย ไอ๊หยา สวรรค์

ไม่คิดเรื่องนั้นยังพอไหว แต่พอคิดมันก็เตลิดไปไกล

ดูเอานะ ซุ่นจื่อกับเกิ่งเหลียงมองหน้ากัน เริ่มคิดถึงพร่ำเพ้ออีกแล้ว

ลู่พั่นที่ร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ทางตอนเหนือของแม่น้ำ

ฝูหลิง ใกล้ปีใหม่แล้ว เจ้าทำอะไรอยู่

เจ้าคิดถึงข้าบ่อยๆ หรือไม่

ที่ที่ข้าอยู่ตอนนี้ห่างไกลกับเจ้ามาก มากจริงๆ

อยากแอบหาเวลาขี่ม้ากลับไปดูเจ้าก็ทำไม่ได้

เจ้ามัวแต่ดีใจฉลองที่พ่อเจ้าสอบได้จวี่เหรินหรือไม่

ฝูหลิง เปล่าเลย

นั่นมันผ่านไปแล้ว ชายชาตรีไม่อวดอ้างอดีต

ฉลองจบไปตั้งแต่เดือนที่แล้ว

ตอนนี้บ้านเรากำลังยุ่งเรื่องงานมงคลในเดือนนี้ แถมยังเป็นงานคู่ด้วย

“ครั้งที่หนึ่งคำนับฟ้าดิน”

เก้าสกุลมี ‘ฟ้าดิน’ อย่างแท้จริง พวกเขามีป้ายพระราชทานจากโอรสสวรรค์

เกาเถี่ยโถวกับเถาฮวา ซื่อจ้วงกับเป่าจู บ่าวสาวสองคู่ต่างมีผ้าต่วนสีแดงจับจีบเป็นดอกไม้ดอกใหญ่เชื่อมกัน คุกเข่าคำนับฟ้าดินพร้อมกัน ขอบคุณฟ้าและดินที่ทำให้พวกเขามีวาสนาที่งดงามต่อกัน

“ครั้งที่สองคำนับผู้อาวุโส”

การนั่งเรียงลำดับของผู้อาวุโสในที่นี้ทำให้ผู้ชมงานถึงกับพากันสงสัย

เพราะจัดงานแต่งพร้อมกันสองคู่ สองด้านมีผู้อาวุโสหมด รูปแบบพิธีแต่งงานของเก้าสกุลจึงแตกต่างจากที่อื่น

ท่านลุงซ่งสวมชุดผ้าต่วนสีน้ำตาลเข้มนั่งอยู่ตรงกลาง

ด้านซ้ายมือของท่านลุงซ่งคือยายเถียน ย่าหม่า เกาถูฮู เถียนสี่ฟา และซ่งอิ๋นเฟิ่ง พวกเขาเป็นผู้ใหญ่ของทางเกาเถี่ยโถวกับเถาฮวา บ่าวสาวคู่นั้นกำลังจะคำนับให้พวกเขา

คนที่นั่งด้านขวามือของท่านลุงซ่งมีซ่งฝูเซิง เฉียนเพ่ยอิง หนิวจั่งกุ้ย รวมถึงต้าเต๋อจื่อที่ยืนอยู่ด้านข้าง

ทางบ้านเป่าจูไม่มีผู้อาวุโส ต้าเต๋อจื่อเป็นแค่พี่ชาย ดังนั้นเขาจะรับการคำนับจากน้องสาวและน้องเขยไม่ได้ รูปแบบของการร่วมงานคือได้แค่ยืนข้างๆ

ส่วนสาเหตุที่หนิวจั่งกุ้ยได้นั่งในตำแหน่งผู้อาวุโส เพราะเมื่อคืนซื่อจ้วงทำท่าทำทางรบเร้าให้หนิวจั่งกุ้ยมาให้ได้

หนิวจั่งกุ้ยซึ้งใจมากจนเมื่อคืนไปเคาะประตูบ้านซ่งฝูเซิงกลางดึก ร้องไห้พลางพูดกับนายท่านที่ถูกปลุกขึ้นมาทั้งชุดนอนว่า “ข้าต้องการเบิกเงิน” เบิกเงินที่ตัวเองหามาได้ จะเอาไปให้บ่าวสาว

ด้วยเหตุนี้ ชั่วขณะที่ซื่อจ้วงถือชายผ้าต่วนคุกเข่าลงพร้อมกับเป่าจู หนิวจั่งกุ้ยก็ตาแดงอีกครั้ง

เขาไม่ได้แต่งงาน นึกไม่ถึงว่าชีวิตนี้ยังจะได้รับการคำนับแบบนี้

แม้แต่ซ่งฝูเซิงกับเฉียนเพ่ยอิงก็ยังตื้นตันใจ

ทั้งชาติก่อนและชาตินี้ นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาจัดงานแต่งให้เด็กในครอบครัวตัวเอง ครั้งแรกที่ได้รับการคำนับจากบ่าวสาว

วันนี้เฉียนเพ่ยอิงแต่งตัวพิถีพิถันมาก

บนศีรษะปักปิ่นเงิน ใส่ตุ้มหูเงิน นิ้วสวมแหวนเงินที่สลักลวดลาย ตรงข้อมือมีกำไลหยกสีสวย

เครื่องประดับชุดนี้นางไม่ได้ซื้อพร้อมกัน

ปิ่นเงินได้มาจากพวกเด็กผู้ชายในบ้านที่เป็นมือปราบลงขันกันซื้อให้นางเมื่อก่อนนี้ ในบ้านยังมีปิ่นอีกสองอันที่นางซื้อกับลูกสาวตอนไปจับจ่าย แต่นางรู้สึกว่างานมงคลในวันนี้ถ้าปักปิ่นสองอันนั้นจะดูไม่มีความหมาย

ตุ้มหูเหล่าซ่งซื้อให้ตอนที่ขายพริก

แหวนเหล่าซ่งซื้อให้ตอนที่ไปเป็นขุนนางที่พระคลังหลวง

ส่วนกำไลหยกเหล่าซ่งซื้อให้หลังสอบเสร็จครั้งนี้ตอนไปเดินซื้อของกับลู่พั่น

ได้ยินว่าเหล่าซ่งไม่ค่อยรู้เรื่องหยก ตอนเลือกกำไลยังได้ให้ลู่พั่นช่วยชี้แนะ

ต่อมาพอเหล่าซ่งเอามาให้นางได้บอกว่า

“รู้แบบนี้ไม่ขอคำชี้แนะจากลู่พั่นเสียก็ดี หมอนั่นหยิบอันไหนก็แพงหูฉี่ แพงไม่หวาดไม่ไหว เล่นเอาไม่กล้าให้เขาหยิบอีก กลัวจะแพงขึ้นเรื่อยๆ…

…แต่ก็ต้องกัดฟันซื้อไง อย่างไรเสียก็พูดออกไปแล้ว ไม่ซื้อได้เสียหน้าตาย แม่ต้องใส่บ่อยๆ นะ อย่าวางทิ้งไว้ กัดฟันซื้อมาให้เลยนะเนี่ย”

เฉียนเพ่ยอิงยื่นแขนที่ใส่กำไลหยก ยิ้มอ่อนโยน เพื่อบอกให้ซื่อจ้วงกับเป่าจูลุกขึ้น

ซ่งฝูเซิงให้ความร่วมมือกับเมีย เอามืออีกข้างทำท่าบอกให้ลุกด้วยเช่นกัน

วันนี้ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มดีใจที่ได้ลูกสะใภ้ ถึงแม้เขากับเพ่ยอิงจะอายุไม่มากก็ตาม

ซ่งฝูเซิงมองซื่อจ้วงร่างสูงใหญ่ที่อยู่ในชุดสีแดง ดีใจด้วยจริงๆ

หากฝันนั้นของหมี่โซ่วคือชาติก่อน ซื่อจ้วงที่อยู่ในฝันจวบจนวาระสุดท้ายของชีวิตก็คือปกป้องหมี่โซ่ว

ถ้าอย่างนั้นเขาก็หวังว่าชาตินี้ ขอให้ซื่อจ้วงมีภรรยามีลูก

เจ้าบ่าวซื่อจ้วงยืนขึ้น คิดแล้วก็คุกเข่าลงอีกครั้ง เล่นเอาเป่าจูที่อยู่อีกด้านของผ้าแดงต้องคุกเข่าตามไปด้วย

ซื่อจ้วงคุกเข่าให้ใคร

คุกเข่าให้ผู้เฒ่าเฉียน และก็อยากคำนับให้นายท่านกับคุณหนูอีกครั้ง

บรรดาแขกเหรื่อช่วยสร้างบรรยากาศ “ตื้นตันใจสินะ ตื้นตันใจ”

อีกด้านหนึ่ง ทางด้านเถี่ยวโถวกับเถาฮวาก็เป็นบรรยากาศซึ้งๆ ไม่แพ้กัน

ท่านย่าหม่านั่งอยู่ข้างต้นใบเงินใบทอง มองเจ้าบ่าวเจ้าสาวด้วยสายตาเอ็นดูกับยายเถียน รับการคำนับ

ถูกต้อง ต้นใบเงินใบทองได้ถูกยกออกมาประดับ

ก่อนหน้านี้ซ่งฝูหลิงกล่อมย่าให้ซื้อเครื่องประดับทองคำ บอกว่ามีคนมาร่วมงานตั้งมากขนาดนั้น แถมพ่อนางก็เป็นนายท่านจวี่เหริน มีคนมองอยู่เยอะแยะ ถ้าย่าไม่ใส่เครื่องประดับแต่แม่ของนางใส่ แม่นางก็จะรู้สึกกดดัน ไม่กล้าแต่งตัว

ท่านย่าหม่าเลยพูดว่า “แม่เจ้าจะแต่งอย่างไรก็แต่งไป ย่าใส่เครื่องประดับหรือจะสู้กระถางเงินนั่น ไม่สิ กระถางดอกไม้ หืม เจ้าบอกย่าสิ ใส่เครื่องประดับอะไรถึงจะดูแพงไปกว่ากระถางนั้น”

แม่เจ้ามีกระถางดอกไม้แบบนี้หรือเปล่าล่ะ

พอถึงเวลายกออกไปได้ตะลึงกันทั้งงาน

อีกเดี๋ยวจบงานซ่งฝูหลิงก็ต้องรับหน้าที่เฝ้ากระถางนั้นไว้ แถมยังต้องหาผู้ช่วยมาช่วยยกไปไว้ในห้องนางชั่วคราว

ย่าบอกว่า ให้ดูได้ แต่ห้ามใบทองหายแม้แต่ใบเดียว