ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 703 อิจฉา

ตอนที่ 703 อิจฉา
“เจ้าบ่าวเจ้าสาวคำนับกันและกัน”

ส่งเข้าเรือนหอ

พวกเด็กๆ โปรยดอกไม้แดงในมือ พวกผู้หญิงรีบเข้าไปไล่ “พอแล้วๆ ได้แล้ว รีบออกไปเล่นไป”

พวกเด็กๆ ที่โปรยดอกไม้ส่วนใหญ่เป็นเด็กในหมู่บ้าน

วันนี้พวกเขาใส่ชุดที่ดูดีที่สุด

เกือบทะเลาะกันเพราะแย่งเป็นคนโปรยดอกไม้ ต้องเป็นคนที่สนิทกับซ่งจินเป่าและหมี่โซ่วเท่านั้นถึงจะถูกเลือก

ส่วนวันนี้พวกหมี่โซ่วกับซ่งจินเป่าทำอะไรน่ะเหรอ

พวกเขาเป็นเด็กผู้ชายต้องไปนอนเตียงบ่าวสาว แถมยังต้องเลี้ยงเด็ก

เลี้ยงลูกใครน่ะเหรอ

ลูกชายคนเล็กที่เพิ่งเกิดของหวังจงอวี้กับซ่งฝูกุ้ย

ทารกอวบอ้วนสองคนนี้อยู่ในเรือนหอห้องละคน

หมี่โซ่วนั่งอยู่บนเตียงเรือนหอ กำลังมอง ‘เจ้าตัวล้างผลาญ’ ที่ดิ้นถีบขาด้วยความลังเล เขาไม่ได้ฉี่รดใช่ไหม ถ้าเขาฉี่รดที่นอนข้าจะทำอย่างไร

ทางด้านซ่งจินเป่าวุ่นวายยิ่งกว่า “อาสะใภ้ แย่แล้ว ลูกชายอาเอาพุทรายัดใส่ปาก ข้าเอาออกมาไม่ได้”

เมียฝูกุ้ยที่อยู่ด้านนอกถอนหายใจ

วันนี้ยุ่งตั้งแต่ตื่นนอน ยิ่งข้างนอกครึกครื้นมากเท่าไหร่ ในบ้านก็วุ่นวายมากเท่านั้น

ชั่วขณะนั้นแอบนึกเกลียดสามีตัวเอง เจ้าจะทำข้าท้องให้เขาเกิดมาทำไม เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว

“มาแล้วๆ พวกเจ้าก็ออกไปเล่นได้แล้ว บ่าวสาวจะกลับมากันแล้ว พวกเจ้าไม่ต้องนอนแล้ว”

ซ่งฝูหลิงสั่งพวกต้าหลังอยู่ตรงลานบ้าน บอกให้ค่อยๆ ยกต้นใบเงินใบทองตามนางเข้าไปวางในห้อง

“แม่นางซ่ง”

ซ่งฝูหลิงได้ยินคนเรียกก็หันไปมอง “คุณชายหยาง”

นางหันไปพยักหน้ายิ้มตามมารยาทให้หยางหมิงหย่วนแล้วรีบตามพวกต้าหลังเข้าไป

วันนี้มีหลายคนมาร่วมงานแต่งงาน

สหายซิ่วไฉและจวี่เหรินของพ่อมากันเยอะมาก

ซ่งฝูหลิงสงสัยว่า พ่อของนางอาจไม่สนิทกับแขกบางคนด้วยซ้ำ

เอาเป็นว่ามีเกวียนวิ่งเข้ามาในหมู่บ้านอย่างไม่ขาดสาย

จัดคนไว้ตะโกนตรงทางเข้าหมู่บ้านโดยเฉพาะ “บ้านของนายท่านจวี่เหรินซ่ง ไปตามแม่น้ำแล้วขึ้นสะพานไป”

สมุดเขียนคำอวยพรที่วางอยู่ตรงทางเข้าถูกแบ่งเป็นสามเล่ม หนึ่งเล่มเป็นของครอบครัวเกา หนึ่งเล่มเป็นของซื่อจ้วงกับเป่าจู

สองเล่มนี้แทบจะวางประดับไว้เฉยๆ แต่เล่มของพ่อนางถูกเขียนเต็มไปหลายหน้า

เดิมทีสมุดเขียนคำอวยพรไม่ได้แยกกัน แต่ปู่ทวดบอกว่า

“ไม่ได้ คนพวกนี้มาเพราะเห็นแก่ฝูเซิง วันหน้าฝูเซิงไม่ต้องตอบแทนกลับคืนเหรอ คนที่มาเพราะฝูเซิงต้องเขียนแยกเล่ม แยกเงินที่รับไว้ต่างหาก ให้ฝูเซิงรับรู้เอาไว้”

หยางหมิงหย่วนมองตามซ่งฝูหลิงที่รีบร้อนเข้าบ้าน

แม้วันนี้เขาจะเป็นจวี่เหรินแล้ว ไม่รู้ทำไมเขาก็ยังคงรู้สึกว่าแม่นางซ่งไม่ใช่คนที่เขาจะอาจเอื้อมได้

หยางหมิงหย่วนมองไปรอบๆ

เขามาที่นี่เป็นครั้งแรก

เมื่อครู่ได้รับเชิญให้เข้าบ้านอาซ่งไปแล้ว คิดว่าอีกเดี๋ยวก็น่าจะกินเลี้ยงในบ้านเหมือนกัน

มาบ้านครอบครัวซ่งเป็นครั้งแรก สิ่งที่หยางหมิงหย่วนสัมผัสได้มากที่สุดคือ

มิน่าครอบครัวซ่งถึงเลี้ยงแม่นางซ่งที่ฉลาดมีไหวพริบออกมาได้

ทุกมุมของที่นี่ดูแตกต่าง

ไม่ต้องพูดถึงห้องหับกับบ้าน ไม่ต้องพูดถึงป้ายพระราชทานกับกระถางต้นไม้ที่ทำจากเงินทอง เอาแค่บรรยากาศโดยรอบ

ที่นี่มีเรือกระโจมของครอบครัวซ่งจอดอยู่บนพื้นน้ำแข็ง ตัวเรือใหญ่มาก ตอนนี้แม่น้ำจับตัวเป็นน้ำแข็ง ออกเรือไม่ได้ แต่ครอบครัวซ่งได้เตรียมแคร่เลื่อนเอาไว้ให้แขกที่ต้องการเยี่ยมชม

บรรดาแขกเหรื่อสามารถนั่งบนแคร่เลื่อนเที่ยวละแวกนี้ได้

ตอนที่เพิ่งเข้าหมู่บ้านมา พวกเด็กผู้ชายสวมรองเท้าลื่นหิมะมาต้อนรับพวกเขา

นอกจากนี้ตรงนอกลานบ้านยังมีจุดเด่นอีกสองจุด จุดหนึ่งคือบ้านดินทรงกลมที่ใช้อิฐดินก่อขึ้นมา ถามว่าเอาไว้ทำอะไร คำตอบคือเอาไว้เผาถ่าน

“ไว้ขายข้างนอกเหรอ”

ซ่งฝูกุ้ยที่ตามมาดูแลบอกว่า “ไม่ได้เผาเก่งหรอก ไม่ค่อยได้เอาไปขายด้วย ส่วนใหญ่เอาไว้ใช้เอง ครอบครัวเรามีเกวียนเยอะ พอถึงหน้าหนาวระหว่างทางต้องใช้ถ่านมาก แต่ถ้าข้างนอกมีคนมาขอซื้อก็จะขายให้ราคาถูกหน่อย ถือเป็นการค้าเล็กๆ น้อยๆ”

นี่คือโรงเผาถ่าน

วันนี้หยางหมิงหย่วนรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้เห็นพวกเขาเผาถ่านกับตา เพราะต่างวุ่นอยู่กับงานแต่งงาน

ส่วนจุดเด่นอีกที่คือบันไดลื่นน้ำแข็ง

ฟังจากคำอธิบายควรเรียกว่าบันไดลื่น สูงๆ ต่ำๆ มีอยู่สามอัน ด้านข้างยังมีตุ๊กตาหิมะที่รูปร่างประหลาดแตกต่างกัน รวมถึงอ่างที่ทำจากน้ำแข็งสิบกว่าอ่าง

หยางหมิงหย่วนถามต่อว่านี่คืออะไร

“พวกเด็กๆ ทำกันเอง เอาไว้เล่น เอาอ่างไปแข่งกันบนลานน้ำแข็ง ส่วนบันไดลื่นเอาไว้ให้เด็กอายุน้อยเล่น”

หยางหมิงหย่วนยิ้มพลางลูบบันไดน้ำแข็ง “ขนาดแค่ของที่เอาไว้เล่นยังทำงดงามมาก มีสารพัดสี ดูท่าจะผสมสีลงในนี้ด้วยหรือไม่”

เมื่อก่อนพวกสีผสมถือเป็นของค่อนข้างแพงสำหรับเขา

ตอนนั้นซ่งฝูกุ้ยที่ตามมาดูแลส่ายมือ “ไม่เลย ไม่แพง ทำกันเอง คุณหนูซ่งของบ้านเราทำเป็น ไม่เคยได้ยินว่าซื้อมานะ”

หยางหมิงหย่วนได้ฟังก็อึ้งไปชั่วขณะ แม่นางซ่งอ่านหนังสือได้ ทำขนมเป็น วาดภาพได้ แถมยังทำสีผสมเป็นอีกเหรอ

นี่คือด้านนอก

ภายในลานบ้าน ในสายตาของหยางหมิงหย่วนก็รู้สึกว่ามีหลายจุดที่ดูแตกต่าง แต่เขาจะไปสำรวจมากไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะเป็นการเสียมารยาท

อย่างเช่นมีห้องใต้ดินที่กว้างมากหลายห้อง มีควันลอยออกมาจากห้องใต้ดิน ในนั้นน่าจะมีเตาและเตียงอุ่น

อย่างหลังบ้านก็มีห้องเรียงกัน วันนี้ถูกใส่แม่กุญแจไว้ทั้งหมด น่าจะเป็นสถานที่ที่เกี่ยวข้องกับขนมเค้กและขนมปังดำ

ครอบครัวซ่งยังมีบ้านอีกหลายจุดที่รื้อไปได้ครึ่งเดียว

นี่คือต้องการสร้างบ้านใหม่หรือยังไม่ทันได้รื้อเสร็จหมดกันแน่

แต่มันก็เหมือนจะไม่ใช่

เพราะภายในบ้านที่ดูครึ่งๆ กลางๆ นั้นดูเหมือนจำนวนกำแพงอุ่นจะเยอะกว่าที่ควรมีในบ้านปกติ เมื่อก่อไฟก็น่าจะร้อนพอสมควร อิฐที่ทำกำแพงก็เป็นอิฐใหม่

ซ่งฝูกุ้ยเหลือบมองหยางหมิงหย่วนพลางคิดในใจ

คนผู้นี้สายตาเฉียบคมจริงๆ มิน่าอายุยังน้อยก็สอบได้จวี่เหรินแล้ว

นั่นเป็นโรงเพาะปลูกที่บ้านข้าจะเอาไว้ปลูกผัก

ปีนี้เรื่องเยอะ ฝูเซิงเตรียมสอบแถมยังน้ำท่วม และก็กลัวผักที่เหนื่อยปลูกขึ้นมาได้จะขายไม่ออกในราคาสูง ปีนี้เลยไม่ได้ซื้อกระดาษราคาแพงพวกนั้นมาสร้าง แม้แต่พริกสดกับกระเทียมเหลืองก็ไม่ได้ปลูก

ปีนี้แต่ละบ้านแค่เอากระถางดินเผาทำเองมาปลูกต้นหอมไว้นิดหน่อย ปลูกขึ้นฉ่าย ปลูกกุยช่ายเอาไว้ในบ้าน

รวมถึงในแปลงเพาะปลูกใต้ดินก็เหมือนกัน

ในแปลงเพาะปลูกใต้ดินลงพวกรากผักเอาไว้ แบบนี้พอมันโตขึ้นแล้วตัดก็ยังงอกออกมาใหม่ได้ เช่น ขึ้นฉ่ายกับกุยช่าย เอาไว้ตัดกินกันเองในครอบครัวตอนหน้าหนาว

อีกเดี๋ยวจะยกกับข้าวที่ทำจากผักสดใหม่ให้พวกจวี่เหรินในเมืองอย่างพวกเจ้าได้กินกัน

ก่อนซ่งฝูกุ้ยจะมารับรองแขกได้เข้าไปในครัวใหญ่มา

เห็นพวกป้าๆ ยายๆ กำลังเอาขึ้นฉ่ายคลุกถั่วลิสง หั่นกุยช่าย เอากุยช่ายผัดไข่ หั่นไข่เยี่ยวม้าที่ทำเอง ซื้อเต้าหู้มาจากบ้านป้าร่างอวบ เอาไข่เยี่ยวม้าคลุกเต้าหู้ นอกจากนี้ยังเปิดโหลพริกขาวที่ดองไว้ เอามาผัดใส่เนื้อ

พริกขาวพวกนี้ก็คือพริกเขียวในฤดูร้อน ผ่านการล้าง ตากแดด ตัดแล้วเอาไปดองจนเป็นสีขาว ดองเอาไว้หลายโหลในบ้าน กินได้ทั้งฤดูหนาว

หยางหมิงหย่วนเที่ยวบ้านครอบครัวซ่งเสร็จ พูดตามตรง รู้สึกอิจฉาจากใจ

ที่นี่เป็นสถานที่ที่อิสระเสรีมาก

มีภูเขา มีน้ำ เลี้ยงดูตัวเองได้ แถมยังมีคนในครอบครัวที่รักใคร่กลมเกลียว

เขาเชื่อว่าพวกจวี่เหรินในรุ่นเดียวกันจะต้องคิดเหมือนเขาแน่นอน