ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 704 ฝูเซิงรุ่งเรือง เก้าสกุลก็รุ่งเรือง

ตอนที่ 704 ฝูเซิงรุ่งเรือง เก้าสกุลก็รุ่งเรือง
เก่อเอ้อร์นิวขยับเข้าไปหาพวกท่านย่าหม่ากับยายหวังแล้วกระซิบ “ข้าได้ยินพวกจวี่เหรินที่อยู่ข้างนอกชมครอบครัวเราใหญ่เลย พูดกับฝูเซิงว่า บ้านเราดี ได้หน้าแล้ว วันนี้ฝูเซิงได้หน้าใหญ่เลย”

ท่านย่าหม่ายิ้ม

ยายหวังกระเถิบเข้ามา ยิ้มหน้าบาน ของมันแน่อยู่แล้ว

บ้านเราแม้แต่ฮวงจุ้ยก็ดี

มีภูเขาทอดยาวต่อเนื่อง ก้อนเมฆโอบล้อม

พอถึงฤดูใบไม้ร่วง แปลงเพาะปลูกขั้นบันไดเขียวชอุ่ม ถ้าให้พวกเราทั้งแปดยายรวมตัวกันไปไร่ข้าวโพด ยังจะได้ยินเสียงร้องเพลงดังไปตามสายลมอีกด้วย

ใครจะไม่ชมบ้านเราได้ล่ะ ฮี่ๆ

ยายกัวพูดแทรก “ข้าฟังจากที่พวกเขาคุยกัน รู้สึกเหมือนพวกเรามีชีวิตแบบนี้มาตั้งแต่แรก แบบนั้นก็ดี อย่าให้คนอื่นรู้เลยว่าเมื่อก่อนพวกเราเคยอยู่บ้านโทรมๆ มีชีวิตที่ลำบาก และก็โชคดีที่พอมาถึงไม่ได้สอบจอหงวนเลย ถ้าเป็นแบบนั้นฝูเซิงสอบได้จวี่เหริน พอมีคนมาเยี่ยมบ้านได้อายเขาตายเลย”

ท่านย่าหม่าฟังจบก็ถอนหายใจ

คนอื่นต่างคุยถึงความมั่งมีในวันนี้ แต่นางอดพูดไม่ได้

“คนอย่างแม่ทัพเล็กหายากขนาดไหน มีแค่เขาที่เคยเห็นสภาพพวกเรา รู้ว่าพวกเราก้าวเดินมาอย่างไร คนอื่นเห็นตอนที่ชีวิตดีแล้ว มีแค่เขาที่เข้าใจความลำบากของพวกเราอย่างแท้จริง”

พอคำพูดนี้ออกมา พวกยายๆ ที่เหลือก็พากันทำหน้าเสียดาย พูดว่า

“มีแค่แม่ทัพเล็กที่ดีที่สุด”

“มีแค่แม่ทัพเล็กที่ยื่นมือช่วยตอนพวกเราลำบาก”

“อยากให้แม่ทัพเล็กมาดื่มเหล้ามงคลในบ้านเราจริงๆ”

ครั้งล่าสุดที่แม่ทัพเล็กกลับจากบ้านเราจนถึงตอนนี้มันกี่วันแล้ว

ยายหวังเช็ดมือกับเสื้อ “ถ้าอยากรู้เดี๋ยวข้ากลับไปเปิดดูให้ ข้าจดไว้วันที่เขาไป ขีดไว้วันละขีดบนกระดาษที่ติดรอบเตียง”

หืม?

ทันใดนั้น ท่านย่าหม่าก็รู้สึกว่าตัวเองยังดีต่อหมินหรุ่ยไม่มากพอ ยังมีพื้นที่ให้พัฒนาต่อ

ดูซิ ขนาดยายหวังยังตั้งใจจดไว้ว่าเขาไปกี่วันแล้ว แต่นางกลับไม่ได้จด

“เจ้าจดไว้ทำไม” ไม่ใช่หลานสาวคนเล็กของนางเสียหน่อย

ทันใดนั้นได้มีเสียงปี่ดังมาจากด้านนอก

โอ๊ย พวกคนขอข้าวมากันแล้ว

คนขอข้าวมืออาชีพพวกนี้แตกต่างจากที่เจอตามข้างทาง

คนเหล่านี้จมูกไวกว่าสุนัข หมู่บ้านไหนมีงานมงคลอะไร ไม่ว่าเรื่องอะไรพวกเขาก็รู้หมด นั่งนับวันรอมาเยือนถึงที่

แต่ไม่ได้ทำให้รู้สึกรังเกียจ

เพราะพวกเขาไม่ได้กินฟรีๆ ยังรู้จักอวยพรให้เป็นสิริมงคล

วันนี้เล่นใหญ่กว่า มีพกเครื่องดนตรีมาด้วย นั่นก็คือปี่

พวกย่าหม่ายกขนมปังดำที่เตรียมไว้ก่อนแล้วออกไปทันที “วันนี้เป็นวันมงคล ถ้าไล่ไม่ไปก็ให้เยอะหน่อย อย่าไปเสียเวลาทะเลาะกับพวกเขา ถ้าเป็นพวกครอบครัวคนมีเงินก็จะมีให้เงินทองแดงบ้าง พวกจวี่เหรินอยู่กันเยอะ อย่าทำให้เกิดเรื่องจนลูกชายข้าขายหน้า”

เข้าใจแล้ว วางใจได้ คนพวกนี้ไล่ยากก็เข้าใจอยู่

ในเวลาเดียวกัน ยายาวิ่งหน้าแดงเข้าไปหาเฉียนเพ่ยอิงในบ้านซ่งฝูเซิง “ฮูหยิน สกุลโจวจากหมู่บ้านที่ก้งชีเอาของขวัญมาให้ รออยู่ที่หน้าประตู”

“เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ”

เฉียนเพ่ยอิงก้มตีก้นยายาเบาๆ ตัวแสบ ไม่รู้ไปฟังมาจากไหน ไม่เรียกนางว่าอาสะใภ้สามกลับเรียกว่าฮูหยิน

เฉียนเพ่ยอิงรีบออกจากบ้านไปหาป้าสะใภ้ใหญ่

สกุลโจวเป็นครอบครัวที่เกี่ยวดองกับบ้านลุงใหญ่ ชุ่ยหลานลูกสาวคนสุดท้องบ้านลุงใหญ่หมั้นหมายกับเศรษฐีแซ่โจวไปแล้ว จะแต่งงานในต้นเดือนสี่ปีหน้า

เดิมทีอยากกำหนดเป็นเดือนสาม แต่กลัวว่าเดือนสามซ่งฝูเซิงยังอยู่สอบจอหงวนในเมืองหลวงกลับมาไม่ทัน

ครอบครัวโจวเลยบอกว่าเช่นนั้นรอก่อน อยากให้พี่สาม (ซ่งฝูเซิง) มาร่วมงานแต่งงานด้วย

ไม่นานครอบครัวสุยก็เอาของขวัญมาให้ ไม่เพียงแต่จะมีของขวัญ คนก็มาด้วย เมียของเหล่าสุยก็ตามมากันหมด

เฉียนเพ่ยอิงบอกว่าจะไปเรียกเหล่าซ่งให้

แต่เหล่าสุยรีบห้ามไว้

เห็นซ่งฝูเซิงอยู่ในวงล้อมของกลุ่มคนเขาเลยพูดว่า “ไม่ต้องหรอก ยุ่งกันอยู่ทั้งนั้น พวกเราไม่ใช่คนนอก จะตอนไหนก็คุยกันได้ เอ่อ บ้านที่เกี่ยวดองกับข้าล่ะ ข้าจะไปหาเขา”

ขณะพูดก็แอบทำท่าทางบอกเมียตัวเองให้ไปช่วยงาน อย่ามองว่าตัวเองเป็นแขก

จากนั้นเหล่าสุยถึงพาสุยเซ่าปัวไปหาซ่งฝูสี่ที่หลังบ้าน เพื่อให้ว่าที่ลูกเขยช่วยว่าที่พ่อตาทำงาน

เรื่องแต่งงานของต้ายากับลูกชายคนโตเหล่าสุยถูกกำหนดไว้หลังเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง

ถึงได้บอกว่าครอบครัวเหล่าสุยเป็นคนจริงใจ ถ่อมตัวตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ในเรื่องแต่งสะใภ้เข้าบ้าน

มันเรื่องอะไรน่ะเหรอ ตอนแรกสุดวันแต่งงานไม่ได้อยู่หลังเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง

ตอนแรกกำหนดเป็นเดือนหก ปรากฏว่าจูซื่อก็พูดขึ้นมาต่อหน้าคนนอก “หา ลูกสาวเราแต่งไปก็ต้องไปช่วยเก็บเกี่ยวเลยเหรอ แต่งปุ๊บเหนื่อยปั๊บ ตากแดดจนตัวดำ”

ซ่งฝูสี่โมโหมาก ห้ามเมียไม่อยู่ พูดอะไรไม่ผ่านสมองก่อน

อาจเพราะพอแม่สื่อกลับไปก็เลยเลียนแบบความช่างพูดช่างเจรจา

ไม่ถึงสองวันครอบครัวสุยก็ให้แม่สื่อมาอีกรอบเพื่อบอกว่า ไปให้คนหาฤกษ์ใหม่อีกรอบแล้ว ฤกษ์คราวก่อนไม่ดีเท่าวันที่เลือกใหม่หลังเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง มงคลกว่า พวกเราค่อยจัดงานหลังเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงแล้วกัน

เอาตามตรงก็คือ หาข้ออ้างเพื่อตามใจครอบครัวซ่ง

เพราะมีเรื่องนี้มาแทรก ตอนที่ซ่งฝูสี่เห็นเหล่าสุยกับว่าที่ลูกเขยโผล่มาหลังบ้านจึงยิ้มให้ตั้งแต่ไกลๆ

ซ่งฝูสี่คิดในใจ

พวกเราจะทำวางมาดไปทำไม ลูกสาวคนโตแต่งไปก็ต้องไปอยู่ทั้งชีวิต

หากตอนนี้สร้างความไม่พอใจให้ครอบครัวฝ่ายชาย ลูกสาวเราแต่งไปเกิดทางนั้นวางตัวข่มจะทำอย่างไร อันที่จริงครอบครัวฝ่ายชายฝ่ายหญิงไม่ต้องมีใครข่มใครหรอก พวกเราจริงใจหน่อย ทำดีต่อกันไว้

ซ่งฝูสี่พูดกับเหล่าสุย “ข้างหน้าวุ่นกันอยู่ ข้าก็ไม่รู้จะไปคุยอะไรด้วย เลยมาช่วยผ่าฟืนไว้ทำอาหาร”

สุยเซ่าปัวไม่ต้องรอให้พ่อสั่ง พอได้ยินแบบนั้นก็หยิบขวานที่ซ่งฝูสี่วางไว้บนพื้นขึ้นมาเริ่มผ่าฟืน

ซ่งฝูสี่จะไม่ให้ว่าที่ลูกเขยทำงาน เหล่าสุยก็เลยพูดขัดจังหวะ “ได้ยินว่าทำตู้ไว้ให้พวกเซ่าปัวเหรอ ไอ๊หยา ไม่ต้องเหนื่อยขนาดนั้น”

“ไม่เหนื่อยหรอก ก็แค่เลียนแบบตู้ในบ้านน้องสามของข้า แต่ฝีมือข้าธรรมดา ยังต้องเรียนอีกมาก เช่นนั้นเราไปดูกันหน่อยไหมว่าจะเอาไปวางได้หรือเปล่า”

“ไป”

ด้วยเหตุนี้คนที่ผ่าฟืนอยู่หลังบ้านจึงมีแค่สุยเซ่าปัว สตรีใจกล้าอย่างพวกซ่งฝูหลิงก็เลยแวะเวียนมาโดยแสร้งทำเป็นเดินผ่านไปห้องครัว มองสุยเซ่าปัวตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วเข้าบ้าน “ฮ่าๆๆ พี่ต้ายา เห็นแล้ว หน้าตาเขาใช้ได้เลยนะ”

ท่านย่าหม่าถึงกับกลุ้มใจ พี่เขยเจ้าจะหน้าตาดีไม่ดีใช่เรื่องที่เจ้าเอามาพูดได้เหรอ นิสัยเลี้ยงไม่โตแบบนี้จะแก้อย่างไรดี

มือข้างหนึ่งของต้ายาจับซ่งฝูหลิง มืออีกข้างจับเอ้อร์ยา ตอนนี้นางยังไม่ทันแต่งงานก็รู้สึกอาลัยอาวรณ์น้องสาวทั้งสองแล้ว

อาจเพราะอินไปกับบรรยากาศในวันนี้

ในใจของต้ายา น้องเอ้อร์ยา เมื่อก่อนนางช่วยรับแทนตอนแม่ตีน้องสาวหลายครั้ง เมื่อไรที่พวกนางสองพี่น้องถูกตีถูกด่าก็จะช่วยกันตลอด

ส่วนพั่งยา เมื่อก่อนนางไม่ประสีประสา เคยแอบอิจฉาพั่งยา มีความคิดเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง

แต่ช่วงไม่กี่ปีมานี้นับตั้งแต่ทำขนมเค้ก ขนมปังดำ ได้คุยกับพั่งยาบ่อยๆ ก็พบว่าตัวเองคิดไม่ถูก

เมื่อวานพั่งยาอาบน้ำนมให้พี่เถาฮวาอยู่ในห้องอาบน้ำ ก็คือให้พี่เถาฮวานอนราบบนเตียงที่รองด้วยหนังสัตว์ เอาน้ำนมทาให้ทั่วใบหน้าและร่างกาย ต้ายาไม่รู้ว่าตอนนั้นเถาฮวารู้สึกประทับใจหรือไม่ แต่นางประทับใจ

นางมองพั่งยาปรนนิบัติเถาฮวาพลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พี่ ไม่ต้องกังวล พี่ต้องมีชีวิตที่ดีแน่”

ชั่วขณะนั้น ต้ายารีบหันหลังให้แล้วเช็ดน้ำตา

เรื่องนี้ก็ช่างแปลกเสียจริง เมื่อก่อนนางแทบอยากรีบแต่งงานไปจากบ้านนี้ จะได้ไม่ต้องถูกแม่ตี ตอนนี้กลับอยากให้วันเวลาผ่านไปช้าๆ ไม่ใช่เพราะยังอยู่กับที่บ้านไม่พอ แต่เพราะไม่อยากจากพี่ๆ น้องๆ ไป

…

ตรงบริเวณหน้าบ้าน ทันใดนั้นมีคนตะโกนจากด้านนอกว่า

“ใต้เท้านายอำเภอมา”

“ใต้เท้าเว่ย ใต้เท้าผางจากพระคลังหลวงมา”

และที่เหนือความคาดหมายของทุกคนที่สุดคือ “ของขวัญจากผู้ว่าการเมืองเฟิ่งเทียนใต้เท้าหลี่มาถึงแล้ว”