ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 705-2 สหายจากแดนไกลมาร่วมยินดี

ตอนที่ 705-2 สหายจากแดนไกลมาร่วมยินดี
ซ่งฝูเซิงยืนขึ้น ยกจอกเหล้า แสดงความขอบคุณแขกทั้งสามโต๊ะก่อน ขอบคุณที่มาเป็นเกียรติในงาน

เขาดื่มรวดเดียวสามจอก

มีคนถามเขาว่า “พี่จื่อเจิน ทำไมถึงจัดงานแต่งพร้อมกันสองคู่ล่ะ ไม่เคยได้ยินมาก่อน”

ซ่งฝูเซิงยกจอกเหล้า ยิ้มพลางพูด

“ทุกท่านคงไม่รู้ สองคู่นี่ก็ถือว่าน้อยมากแล้ว…

…อย่างหลานชายคนโตของข้าก็ไม่ได้จัดร่วมด้วย งานแต่งน้องสาวหลานสาวก็เลื่อนออกไป อย่างก่อนหน้านี้ก็มีเด็กในบ้านสองคนแต่งออกไปแล้ว ไม่ได้มาจัดรวมกัน ไม่อย่างนั้นครอบครัวเราคงได้จัดงานแต่งงานหมู่แล้วล่ะ”

คำพูดนี้เล่นเอาทุกคนต่างหัวเราะ

ซ่งฝูเซิงยกจอกเหล้าต่อ ดีใจ วันนี้มีความสุขเหลือเกิน

คนอื่นพูด “ดูไม่ออกเลยจริงๆ ว่าท่านเป็นคนที่มีลูกสะใภ้แล้ว” หน้าอ่อนเกินไป

ซ่งฝูเซิงหัวเราะเสียดัง “ฮ่าๆ ถูกต้อง ข้ามีลูกสะใภ้แล้ว”

แต่งเมียให้ซื่อจ้วงถือเป็นผลงานอย่างหนึ่ง

ซ่งฝูเซิงยิ้มแย้มด้วยความยินดี เริ่มดื่มเหล้ารอบใหม่

วันนี้งานเลี้ยงเป็นไปอย่างครึกครื้นสนุกสนาน

ชาวหมู่บ้านที่กินกันอยู่ข้างนอกกำลังแทะเนื้อ วันนี้หายอยากสักที กินไปคุยไป “ครอบครัวซ่งใจกว้างมาก ดูจากงานเลี้ยงก็รู้ จัดอยู่ในประเภทที่ว่า จัดไม่ดีก็อย่าจัด บ้านก็เหมือนกัน สร้างทั้งทีก็ต้องเอาให้ดีที่สุด”

เหล่าสหายของซ่งฝูเซิงที่อยู่ในบ้านดื่มเหล้าข้าว เหล้าเหลือง ได้กินผักสดใหม่ในกลางฤดูหนาว กินลูกชิ้นมงคลทั้งสี่ เนื้อซี่โครง ขาหมู ผัดเนื้อ ไก่ตุ๋นเห็ด เป็นต้น แต่ละโต๊ะมีอาหารยี่สิบอย่าง

ทุกคนต่างคิดว่า อย่าดูถูกที่ครอบครัวซ่งอาศัยอยู่บ้านนอก ดูสภาพแวดล้อมของครอบครัวนี้สิ ทั้งบ้าน อาหารการกิน ของใช้

จนกระทั่งเวลาเย็นฟ้ามืดสนิท ตรงหน้าหมู่บ้านก็ยังคงมีพวกผู้ชายคอยบอกทางว่าออกไปอย่างไร

งานเลี้ยงจบลงแล้ว พวกเอ้อร์เผิงจื่อจากในหมู่บ้านทำตัวเป็นตำรวจจราจรช่วยส่งแขก

“ระวัง ค่อยๆ เดิน”

“ขอบคุณมาก วันหน้าหวังว่าจะมาหมู่บ้านเหรินจยาอีก”

เวลานี้ซ่งฝูเซิงเมาจนหลับไปแล้ว

ซ่งฝูเซิงอดทนจนส่งแขกคนสุดท้ายเสร็จก็ขึ้นชั้นบน พอล้มตัวลงบนเตียงก็ลุกไม่ขึ้นอีก วันนี้ดื่มไปเยอะมาก

หมี่โซ่วคุกเข่าบนเตียง เอาผ้าเย็นเช็ดหน้าผากให้ซ่งฝูเซิง สักพักก็แหวกตรงอกเสื้อเข้าไปเช็ดตัวให้

ถอดถุงเท้าให้ท่านลุง

ทั้งยังเอาหน้าผากไปแตะหน้าผากของซ่งฝูเซิงเพื่อดูว่าร้อนหรือไม่ ท่านลุงหน้าแดงมาก

ไม่นานก็มีเสียงหยอกล้อของซ่งฝูเซิงกับหมี่โซ่วดังมาจากชั้นบน

เฉียนเพ่ยอิงที่อยู่ข้างล่างเหลือบมองชั้นบน ไม่สนใจ นางเอียงตัวพิงโซฟา มองรายการของขวัญกับลูกสาว

วันนี้เล่นเอาเฉียนเพ่ยอิงเหนื่อยมาก

เมื่อครู่เหนื่อยจนนางไม่อยากจัดโซฟากวาดพื้นทำความสะอาด สุดท้ายได้พวกฝูกุ้ยกับเมียเข้ามาช่วยเก็บโต๊ะล้างจานถูพื้น นางถึงได้อดทนทำความสะอาดบ้านจนเสร็จ

แต่ก็ยังแย่กว่าตอนปกติ ขนาดเปิดหน้าต่างระบายกลิ่นก็ยังไม่หมด มีแต่กลิ่นเหล้า แถมยังทำให้ห้องเย็นอีกต่างหาก

นางกับลูกสาวเลยลากโซฟามาตรงเตาผิง นั่งผิงไฟคุยกัน

สักพักท่านย่าหม่าก็มา

พอท่านย่าหม่าเข้าบ้านก็ตกใจ

เพราะหมี่โซ่วตะโกนจากชั้นบนว่า “ข้าจักจี้” ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเสียงดังของลูกชายคนสามของนาง

ท่านย่าหม่าที่เปลี่ยนรองเท้าอยู่หยุดชะงัก จากนั้นก็เดินเข้าบ้านอย่างไม่ใส่ใจ

ชินแล้ว ลูกสามของนางชอบเล่นกับหมี่โซ่วแบบนี้

“ขอดูหน่อย นับได้เท่าไรแล้ว”

เฉียนเพ่ยอิงนั่งตัวตรง กระเถิบไปด้านข้างเพื่อให้ท่านย่าหม่านั่งด้วย “ทางด้านพี่อิ๋นเฟิ่งนับเสร็จแล้วเหรอ”

ท่านย่าหม่าส่ายมือ “ยัง ข้าไม่สนใจ ให้พวกเขาจดกันเอง ใครรับของไว้วันหน้าก็ตอบแทนกันเอง ข้าอยากมาดูทางพวกเจ้ามากกว่า”

ท่านย่าหม่าเหลือบมองก็เห็นชื่อหยางหมิงหย่วน สี่สิบตำลึง นางถึงกับขอพูด

“ไอ๊หยา รวยแล้วสินะ ไม่ใช่คนที่แม่ต้องมาร้องห่มร้องไห้เพราะค่าขนมปังดำสองตำลึงอีกแล้ว”

ดูท่านี่คงจะใส่ซองให้คู่ละยี่สิบตำลึง

สี่สิบตำลึงนี้ซื้อที่ดินได้สองสามหมู่เลยเชียวนะ

เฉียนเพ่ยอิงเอาผมเกี่ยวหลังหู ยิ้มพลางพูด “นั่นสิ เขาให้เยอะมาก พวกเราก็นึกไม่ถึง”

“แล้วพวกขุนนางนั่นล่ะ”

“พวกขุนนางมีทั้งให้เยอะและให้น้อย”

ใต้เท้าเว่ยให้ห้าสิบตำลึง นายอำเภอหูกับใต้เท้าผางให้ยี่สิบตำลึง

เฉียนเพ่ยอิงบอกท่านย่าหม่า “พ่อพั่งยาบอกว่า นี่ถือว่าเยอะมากแล้ว อย่างไรเสียซื่อจ้วงกับเถาฮวาแต่งงานอาจไม่ได้ดูสำคัญเท่าไหร่ในสายตาคนนอก

งานใหญ่ของบ้านเรายังไม่เริ่ม

ทางนั้นคงคิดว่า ถ้างานแต่งเล็กๆ นี้ให้เงินใส่ซองเยอะ วันหน้าเกิดมีงานสำคัญอย่างของพั่งยากับหมี่โซ่ว งานวันเกิดท่านแม่ ทางนั้นจะให้เท่าไรก็คิดหนักอีก”

ท่านย่าหม่าพยักหน้าต่อเนื่อง

“ก็ถูก เหตุผลนั้นแหละ…

…อีกอย่างนี่ก็ไม่น้อยแล้ว รับมาเยอะเดี๋ยวพวกเราจะตอบแทนกลับไปไม่ไหว…

…อย่างพวกลูกชายของนายอำเภอหู ข้าเคยได้ยินคนบอกว่ายังไม่แต่งงานเลยนะ วันหน้าพวกเราไม่ต้องใส่ซองให้เหรอ มีเหรอรับอย่างเดียวไม่ต้องให้…

…แต่ใต้เท้าเว่ยก็ใจกว้างจริงๆ เจ้าต้องบอกให้พ่อพั่งยาไปมาหาสู่กับคนแบบนี้บ่อยๆ”

ด้วยเหตุนี้ต่อให้ยกเหตุผลมาร้อยแปด แต่ในใจของท่านย่าหม่าก็ยังชอบคนที่ให้เงินเยอะกว่าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ท่านย่าหม่าให้ซ่งฝูหลิงอ่านของคนอื่นให้ฟังคร่าวๆ ฟ้ามืด นางไม่ดูเอง สายตาไม่ดี

ฟังจบท่านย่าหม่าก็พูดขึ้น “จวี่เหรินพวกนี้ปรึกษากันก่อนมาแล้วหรือเปล่า ยกเว้นหยางหมิงหย่วน เลยใส่ซองแค่คนละห้าตำลึง”

ทั้งสามคนนั่งอยู่หน้าเตาผิง แกะของขวัญที่ใต้เท้าหลี่ส่งมาให้ เป็นชุดน้ำชาสองชุดที่เหมือนกัน หนึ่งกาพร้อมถ้วยสี่ใบ แม้แต่ลวดลายยังเหมือนกัน

เฉียนเพ่ยอิงวางถ้วยชาพลางพูด “พรุ่งนี้ข้าจะเอาให้สองคู่บ่าวสาว”

“เจ้าไม่ต้องใจดี ไม่ให้” ท่านย่าหม่าไม่ยอม “เอาไว้ใช้เองเถอะ ของที่ใต้เท้าใหญ่อย่างใต้เท้าหลี่ให้จะไม่เป็นของดีได้เหรอ พวกเจ้าเอาไว้ใช้เองเถอะ”

เฉียนเพ่ยอิงไม่เห็นด้วย อย่างไรเสียก็ได้ของขวัญเพราะเด็กสองคู่นั้นแต่งงาน ทำไมต้องงกเอาไว้เองด้วย เอามาวางทิ้งไว้ทำไม ถ้วยชาเอาไว้ใช้

เด็กสองคู่นั้นก็ขาดของใช้พวกนี้พอดีด้วย

นางต่างหากที่ไม่ขาดแคลน ของที่ลู่พั่นให้คราวก่อนไม่ดีกว่านี้ร้อยเท่าหรืออย่างไร

วันนี้นางยังได้ยินใต้เท้าเว่ยแอบถามเหล่าซ่งว่า “ถ้วยชามชุดนี้ของบ้านเจ้ามีรายละเอียดใช่ไหม หนีไม่พ้นสายตาข้าหรอก”

ฟังดูก็พอรู้ว่าของที่ลู่พั่นให้คราวก่อนราคาแพงมาก

ซ่งฝูหลิงพูด “ท่านย่า อย่าไปสนแม่ข้าเลย มาดูนี่ รวยแล้วๆ”

พอนับเงินเสร็จหมด งานแต่งของซื่อจ้วงกับเกาเถี่ยโถวสร้างเม็ดเงินให้บ้านนางได้ไม่น้อยพ่อของนางซื้อบ้านหลังเล็กในเมืองได้เลยทีเดียว

เอาทั้งหมดรวมกันก็น่าตกใจมาก

ตามคาด เรื่องนี้ดึงดูดความสนใจของท่านย่าหม่าได้ดีกว่าถ้วยชา “เอามาดูซิ ไอ๊หยา”