ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 706-1 ใครบ้างไม่นินทาลับหลัง

ตอนที่ 706-1 ใครบ้างไม่นินทาลับหลัง
ซ่งฝูสี่ยืนถามท่านย่าหม่าอยู่ตรงประตู “ดึกแล้ว ท่านแม่ยังไม่กลับบ้านไปนอนอีกเหรอ”

ทุกครั้งที่ซ่งฝูสี่มาบ้านน้องสาม ถ้าไม่เข้าบ้านได้ก็จะไม่เข้า ขี้เกียจเปลี่ยนรองเท้า

“ไม่กลับแล้ว วันนี้ข้าจะนอนบ้านนี้ เจ้ากลับไปนอนเถอะ”

ไล่ลูกชายคนรองออกไปเสร็จท่านย่าหม่าก็หยิบสมุดจดบัญชีขึ้นมากระซิบกำชับเฉียนเพ่ยอิง

“ยอดเงินที่สรุปได้อย่าไปบอกคนอื่น…

…ระวังหน่อย ลูกสาวเจ้ายังไม่ได้ออกเรือนเลยนะ…

…ถึงแม้พวกเจ้าจะหาเงินได้เยอะ แต่ก็ต้องใช้เงินเยอะเหมือนกัน วันนี้กินเนื้อพรุ่งนี้กินไก่…

…อย่าเอาแต่ไม่พอใจคำพูดของข้า อย่าใจกว้างให้มันมากนัก…

…เจ้าเป็นลิ้นชักเก็บเงินของเจ้าสาม เจ้าต้องดูแลลิ้นชักนี้ให้ดีเท่านั้น ครอบครัวของเจ้าถึงจะร่ำรวยมั่งมี”

เฉียนเพ่ยอิง “รู้แล้วท่านแม่”

ตกกลางคืน ท่านย่าหม่านอนที่ห้องหลานสาวคนเล็ก

สะใภ้สามยกน้ำล้างเท้าเข้ามาให้นาง หมี่โซ่วเอาผ้าเช็ดเท้ากับสบู่มาให้ พร้อมน้ำดื่มอีกหนึ่งถ้วย “ท่านย่า เอาไว้ดื่มเวลาคอแห้งตอนกลางคืน”

“อืม เด็กดี รีบออกไป ย่านับเงินอยู่”

สองเท้าของท่านย่าหม่าแช่อยู่ในน้ำอุ่น หันไปนับใบเงินใบทอง

ซ่งฝูหลิงที่มีผ้าขนหนูพาดบ่าเดินเข้ามา สีหน้าแบบหมดคำจะพูด

ทำไมน่ะเหรอ

ดูท่าวันนี้นาง ท่านย่าของนาง ต้นเงินต้นทองคงต้องนอนด้วยกัน

ท่านย่าหม่ามองบนใส่หลานสาวคนเล็ก “อยากพูดอะไรก็เก็บไว้ในใจ อย่าพูดออกมา ถูกขัดจังหวะอีกแล้ว นับเสียเที่ยวเลย นับอยู่ตั้งนานมันง่ายเหรอ พอเจ้าเข้ามาขัดจังหวะย่าก็ลืมเลย”

จ้าๆๆ เชิญนับตามสบายเลย

ซ่งฝูหลิงขึ้นเตียงปูผ้าห่ม ปล่อยผม เอาหวีไม้สางผมแล้วเปลี่ยนชุดนอน

ล้างหน้าเสร็จนานแล้ว

นางทาออยล์กับครีมของลาแมร์ที่คอ แขน ขา และเท้า จากนั้นถึงเข้าไปซุกในผ้าห่มอุ่นๆ

ซ่งฝูหลิงหลับตาไม่คุย แต่ท่านย่าหม่ากลับไม่ชิน

มองหลานสาวที่อยู่ด้านหลัง มองอีกรอบ เลิกสนใจใบเงินใบทอง กระเถิบเข้าไปหา

“เอ๊ะ พั่งยา คุยกับย่าหน่อย เจ้าเห็นพี่เถาฮวาแต่งงาน เจ้าไม่เคยคิดเรื่องของตัวเองบ้างเหรอ ไม่ต้องกลัว มีแค่เราสองคนย่าหลาน ไม่มีใครได้ยิน ไม่ต้องอาย คิดเสียว่าคุยเล่นกับย่า เคยคิดบ้างไหม”

ซ่งฝูหลิงหลับตาไม่ตอบ

“นอนแล้วเหรอ อย่าเพิ่งนอน ย่าจะไปคุยความในใจกับใครได้ ก็คุยได้แค่กับเจ้า เอาอย่างนี้ ถ้าเจ้าไม่พูด เช่นนั้นย่าจะพูดให้ฟังเอง”

ท่านย่าหม่าเช็ดเท้าแล้วโยนผ้าไว้บนพื้น นั่งขัดสมาธิหรี่ตาพูด

“วันนี้ย่าคิดแค่ว่า พอถึงวันที่เจ้าออกเรือน งานจะครึกครื้นขนาดไหน สินสอดของเจ้า ทางนี้หัวขบวนเข้าบ้านแล้ว หีบสุดท้ายจะยังหยุดอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านหรือเปล่า”

จึ๊ คิดแล้วก็กลุ้ม พอถึงตอนนั้นจะเอาสินสอดไปวางไว้ที่ไหน

วางไว้นอกบ้านให้ทุกคนเห็นเหรอ

ใช่ แบบนั้นดูได้หน้า แต่ถ้าเกิดหายไปชิ้นสองชิ้นล่ะ

พอถึงตอนนั้นไม่ต้องให้เอ่ยปากหรอก คงต้องขนมาเฝ้าทั้งครอบครัว

หนึ่งคนเฝ้าหลายหีบ หายไปนิดหน่อยก็ของแพงทั้งนั้น ต้องรู้สึกแย่แน่นอน

“เอาแค่ตัวหีบ ต่อให้เป็นไม้ของหีบเปล่า พั่งยาเอ๊ย ย่าจะบอกให้ฟัง ราคาแพงมากเลยนะ ย่าเคยคิดไว้ วันหน้าพวกจินเป่าหมี่โซ่วแต่งงานก็ได้ใช้หมด คนละสามหีบห้าหีบเอาไปให้ฝ่ายหญิงแบบนั้นก็จะได้หน้ามาก ส่วนที่เหลือก็รอดู ถ้าเอาไปใช้ทำโลงศพได้ ย่าก็จะเก็บหีบเปล่าไว้ให้ตัวเอง”

บ้านที่อาศัยอยู่ตอนนี้ก็แค่ที่พักอาศัยชั่วคราว

มีแค่โลงศพเท่านั้นที่เป็นบ้านนิรันดร์

คนแก่อย่างนางไม่รู้หรอกว่าโลงไม้แบบไหนที่จะทำให้ร่างกายของนางเป็นอมตะ แต่นางรู้สึกว่าอะไรก็ตามที่มาจากจวนผู้สำเร็จราชการย่อมเป็นของดีที่สุดเสมอ

ซ่งฝูหลิง “…”

จากหีบแต่งงานคุยไปถึงไม้ทำโลงศพ นอกจากย่าของนางคงไม่มีใครอีกแล้ว

“เฮ้อ ย่ายังกลุ้มใจอยู่” ท่านย่าหม่าทำสีหน้ากลุ้มใจจริงๆ

“ถึงแม้สินสอดเยอะจะดี แต่สมบัติที่ให้ติดตัวไปก็ต้องสมน้ำสมเนื้อด้วยหรือเปล่า

ถึงได้บอกไงว่า บางครั้งความสมฐานะก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผล

จะมาเรียกร้องให้ทางนั้นให้หยกให้โมรา แต่ฝ่ายหญิงให้ผ้าห่มให้ถุงเท้า มันก็ไม่มีค่าหรือเปล่า

อย่างน้อยที่สุดก็ต้องให้บ้านหลังใหญ่ได้ อย่างบ้านเราให้รถม้าคันใหญ่ได้

ไม่อย่างนั้นคนหนึ่งสูงส่ง อีกคนต่ำต้อย คงได้แต่ชะเง้อคอมอง”

ได้ยินแบบนี้ก็รู้แล้วว่าท่านย่าหม่าเคยกลุ้มใจจริงๆ “ยังดีที่พ่อเจ้ามุมานะพยายาม ก็แค่ไม่รู้ว่าเขาจะพยายามได้ถึงแค่ไหน กลัวว่าจะสามวันดีสี่วันขี้เกียจ”

ท่านย่าหม่ากังวลจริงๆ ว่าพอถึงเวลาลู่พั่นจะขนสินสอดมาร้อยกว่าหีบจนบ้านไม่พอวางของมีค่าพวกนั้น

แล้วพอเปิดของที่ฝ่ายหญิงให้ไป พวกพระญาติเชื้อพระวงศ์ไม่หัวเราะจนฟันร่วงเลยเหรอ คงได้หัวเราะเยาะกันยกใหญ่

ไม่กล้าจินตนาการภาพนั้น คิดแล้วก็ขนลุก ขู่ตัวเองให้กลัว

“ช่างเถอะ ย่าพูดเรื่องที่เบิกบานใจหน่อยดีกว่า”

ส่วนเรื่องที่ไม่เบิกบานใจ ขอให้พระโพธิสัตว์คุ้มครอง เดี๋ยวมันก็ผ่านไปได้

“หึหึ นี่ พั่งยา เมื่อคืนย่าฝันล่ะ วันนี้ยุ่งมากเลยยังไม่ได้เล่าให้เจ้าฟัง…

…เมื่อคืนย่าฝันเห็นตัวเองนอนอยู่ในกองเพชรนิลจินดา ในฝันมันวิบวับมาก ทองพวกนั้นละลานตา ย่าถึงกับต้องขยี้ตาเลยล่ะ…

…อาจเป็นเพราะงานมงคลในช่วงหลายวันนี้ ในฝันเจ้าก็ใส่ชุดสีแดง ออกจากบ้านไป แต่กลับไม่รู้ว่าไปไหน…

…เอาเป็นว่าย่านอนจมกองทอง จากนั้นก็ตื่น”

ขนตาซ่งฝูหลิงขยับ หมดคำจะพูด

ตอนนี้ย่าของนางเป็นคนฉาบฉวยไปแล้ว

เมื่อก่อนเป็นคนใสซื่อบริสุทธิ์ มีหัวก้าวหน้าพอสมควร

ตอนนี้ทำไมเผยธาตุแท้ได้ขนาดนี้ ฝันอยากเป็นซินเดอเรลล่าได้ยิ่งกว่านางอีก นี่ถ้าเป็นยุคปัจจุบันคงชอบดูละครมากแน่

ฟังจากที่พี่เอ้อร์ยาเล่า ก่อนหน้านี้พี่เอ้อร์ยาไปส่งเค้กก้อนใหญ่กับท่านย่าที่มีคนจองไว้ที่หอละคร ท่านย่ายืนอยู่ในหอละครไม่ยอมไหน ยืนฟังนักแสดงบนเวที

เพราะบนนั้นกำลังร้องละครเรื่องที่คุณชายสูงศักดิ์หลงรักหญิงจากครอบครัวยากจน

พอฟังถึงฉากเศร้าในตอนสุดท้าย ท่านย่ายังหันกลับมาร้องไห้คร่ำครวญว่า “ฮือออ ฟังตั้งนาน จบเศร้าเสียได้ งั้นจะเอามาร้องละครทำไม เสียดายความหวัง”

ขณะที่ซ่งฝูหลิงแอบแฉย่าอยู่ในใจ

ท่านย่าหม่าก็เบ้ปากใส่หลานสาวคนเล็ก คิดในใจ

พอพูดถึงลู่พั่นก็ไม่ยอมส่งเสียง ทำอย่างกับว่าเจ้าซ่อนเรื่องนั้นไว้ได้

เจ้าไม่พูดคิดว่ามันไม่มีเรื่องนั้นเหรอ คิดจะหลอกใคร

รอก่อนเถอะ รอพ่อเจ้าสอบจอหงวนให้เสร็จก่อน ย่าจะดันเจ้าเต็มที่

ไม่อย่างนั้นพ่อซื่อบื้อของเจ้าก็เอาแต่มองลู่พั่นเป็นพี่น้อง เล่นเอาเด็กคนนั้นอึดอัดจะตายอยู่แล้ว

อยากนับถือพ่อเจ้าเป็นพ่อตา แต่พ่อเจ้ากลับทำเหมือนอีกฝ่ายเป็นสหายคนสนิท

ในที่สุดซ่งฝูหลิงก็ลืมตา เอามือปิดหู หันไปถาม “ท่านย่านินทาอะไรข้าในใจ”

ท่านย่าหม่าปฏิเสธ “เปล่า ไม่มี ย่าจะนอนบ้างแล้ว” ท่านย่าหม่าตบหมอนแล้วเอนตัวลง

“อย่าเพิ่งนอน ท่านย่านินทาข้า ไม่อย่างนั้นทำไมหูข้าร้อนขนาดนี้”

“เอ๊า ปรักปรำย่าเฉยเลย มาค้างบ้านเจ้า กลับโดนใส่ร้ายเสียได้”

เรือนด้านหลังที่ว่าการอำเภอ

หูฮูหยินถามสามี “ท่านพี่ วันนี้ได้เจอลูกสาวซ่งจวี่เหรินหรือเปล่า”

นายอำเภอหูสวมแต่ชุดตัวใน มือประคองถ้วยชา เป่าไล่ไอร้อนพลางตอบ

“เจอแล้ว ฉลาดหลักแหลม พูดจาฉะฉาน แต่ไม่ใช่คนที่เจ้าจะเอื้อมถึงแล้ว ตอนนั้นข้าอยากไปสู่ขอ แต่เจ้ากลับให้รอ งั้นก็รอไปเถอะ”

“ทำไม ลูกสาวบ้านนั้นถูกยกให้คนอื่นแล้วเหรอ”

หูฮูหยินร้อนใจ

มนุษย์เราก็เป็นเสียแบบนี้ ตอนไม่มีคนแย่งก็ไม่ทำอะไร แต่พอได้ยินว่ามีคนแย่งก็เริ่มร้อนใจขึ้นมา

นายอำเภอหูเงียบไปชั่วครู่ ก็ไม่ใช่หรอก

บางทีไม่เคยเอ่ยปากสู่ขอก็ดีเหมือนกัน