ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 706-2 ใครบ้างไม่นินทาลับหลัง

ตอนที่ 706-2 ใครบ้างไม่นินทาลับหลัง
นายอำเภอหูขยิบตาบอกให้ฮูหยินสั่งพวกสาวใช้ออกไปให้หมด

เขาขึ้นเตียง จากนั้นถึงกระซิบเล่าให้ฮูหยินฟัง “ข้าเดาว่า ลูกสาวของซ่งจื่อเจินจะถูกบุตรชายคนเดียวของจวนผู้สำเร็จราชการหมายตาเข้าแล้ว ถึงระดับที่ทั้งสองฝ่ายต่างรู้กันแต่ไม่เอ่ยออกมา”

ยังไม่ต้องพูดถึงต้นใบเงินใบทองที่ระยิบระยับ เอาแค่แจกันที่วันนี้วางประดับในบ้านครอบครัวซ่ง ถ้วยชามที่ใช้ ของงดงามประณีตแบบนั้นใช่ว่าช่างฝีมือทั่วไปจะทำออกมาได้

ไหนจะวันนั้นที่เขาไปหาแม่ทัพลู่ที่บ้านครอบครัวซ่ง แม่ทัพลู่เรียกแม่ของซ่งฝูเซิงว่าท่านย่า เรียกตามลำดับอาวุโสของใครกันล่ะ

ทำไมใต้เท้าหลี่ถึงต้องให้เกียรติซ่งฝูเซิงขนาดนี้ แค่ลูกบุญธรรมกับหลานสาวแต่งงานกลับส่งของขวัญให้ทั้งคู่ รู้ข่าวอะไรอยู่ก่อนแล้วหรือเปล่า

ความผิดปกติทั้งหมดนี้ พอวันนี้เขาได้เจอลูกสาวของซ่งจวี่เหริน นายอำเภอหูก็รู้เลยว่า ดูเหมือนคำตอบของทุกคำถามจะออกมาแล้ว

“ว่าอย่างไรนะ”

หูฮูหยินมีสีหน้าตะลึง “แม่นางซ่งงดงามเพียงนั้นเชียวหรือ คุณชายตระกูลลู่ยังเรียกหญิงสูงวัยบ้านนอกว่าย่าตามนางด้วย จินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ มันจะแตกต่างกันเกินไปแล้ว ท่านพี่ นางจะถูกรับเข้าไปอยู่ในจวนจริงหรือ”

“น่าจะ ข้าคิดว่าเข้าไปได้อยู่ ซ่งจื่อเจินไม่ใช่คนตัวเปล่า เขาเป็นจวี่เหริน ต่อให้ฐานะต่างกันมากแค่ไหนก็ย่อมให้สถานะกับลูกสาวของเขา ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้ซ่งจื่อเจินก็เคยเสี่ยงอันตรายเพื่อจวนผู้สำเร็จราชการ คิดๆ ดูต่อให้เป็นจวนผู้สำเร็จราชการก็ต้องคำนึงถึงจุดนี้ ดีไม่มีอาจได้เป็นอนุเอก”

หูฮูหยินตะลึง พึมพำกับตัวเอง “ถ้าเกิดนางมีลูกชายก่อนได้เข้าจวนไปเป็นฮูหยินน้อย แบบนั้นเปรียบได้กับมีนกขนทองเกิดในเล้าไก่บ้านนอก ได้โบยบินขึ้นที่สูงแล้ว”

ส่วนใต้เท้าเว่ยยังรู้เรื่องภายในดียิ่งกว่านายอำเภอหู

เขารู้แม้กระทั่งสาเหตุที่ซ่งฝูเซิงสามารถเข้าไปอยู่ในสายตาใต้เท้าเหมาแห่งกรมคลังได้ นั่นก็เพราะมีแม่ทัพลู่เป็นสะพานเชื่อมโยงมิใช่หรือ

ใต้เท้าเว่ยกลับไม่คิดว่าพี่จื่อเจินจะส่งลูกสาวเข้าไปเป็นอนุในจวนลู่ และไม่คิดว่าพี่จื่อเจินจะใช้ลูกสาวเพื่อแลกกับอนาคตที่ดีกว่า เขาวิเคราะห์จากการที่รู้จักนิสัยใจคอและความสามารถของซ่งฝูเซิง

คนที่มีความสามารถมักจะทะนงตน

ดูจากการที่พี่ซ่งยอมลาออกจากตำแหน่งเพื่อไปลงสอบจอหงวน

ตอนนั้นบางคนแอบนินทาว่าพี่ซ่งอาศัยเส้นสายจนได้เข้ามาทำงาน คิดว่าพี่ซ่งขอตำแหน่งเพราะเคยไปส่งเสบียงให้ทหารตระกูลลู่ พี่ซ่ง “ได้ เช่นนั้นข้าไม่ทำแล้ว ข้าจะลาออกให้ดู”

คนทั่วไปไม่ทำเรื่องแบบนี้ ไม่กล้าขนาดนั้น

คนทั่วไปมักจะคิดว่าอยากนินทาก็นินทาไป ตัวเองได้ประโยชน์ก็พอ

สรุปได้ว่าพี่ซ่งไม่ใช่คนทั่วไป

แต่เขามีเหตุผลที่จะสงสัยว่า เป็นไปได้หรือไม่ว่าแม่ทัพลู่ได้เจอลูกสาวของพี่จื่อเจินถึงได้เกิดความคิดแบบนั้น

ต้องทราบก่อนว่า คุณชายลู่ยังหนุ่ม ยังไม่ได้แต่งงาน

ใต้เท้าเว่ยมักเกิดความรู้สึกอยู่อย่างโดยอิงจากข่าวในหลายด้าน แม่ทัพลู่ดูเอาใจใส่ครอบครัวของพี่ซ่งเป็นพิเศษ

เอาเป็นว่า ไม่ว่าจะเป็นอะไร หลังจากที่อาเว่ยอย่างเขาได้เจอหลานสาวคนนี้ ความรู้สึกแรกก็คืออีกหน่อยเด็กคนนี้ได้คู่ครองที่ดีแน่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพ่อของนางเจริญก้าวหน้า บุตรสาวคนโตดุจหยกคนนี้ยังทำให้เขารู้สึกอิจฉา เพราะเขามีลูกชายสามคน ไม่มีลูกสาวแม้แต่คนเดียว

ใต้เท้าผางแห่งพระคลังหลวงตรงไปตรงมายิ่งกว่า

ใต้เท้าผางได้เลื่อนขั้นขึ้นมาด้วยตัวเองทีละขั้น จึงพูดจาโผงผางอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ฮูหยินของเขาถามว่า ลูกสาวของซ่งจวี่เหรินเป็นยังไงบ้าง แนะนำให้หลานชายของนางได้หรือเปล่า

ในยุคโบราณ การหาคู่ครองก็เป็นแบบนี้ อาศัยการแนะนำต่อๆ กันมาจากคนใกล้ชิด จากนั้นค่อยให้แม่สื่อไปทาบทาม

ช่วงสองปีนี้มักเกิดเรื่องขึ้นในราชสำนัก ตอนแรกก็ฮ่องเต้องค์ก่อนสวรรคต ต่อมาก็มีสงคราม เกิดอุทกภัย หลายคนที่อยู่ในวัยแต่งงานต้องมาเสียเวลาไป ราวกับถูกปิดกั้นไว้ ปีนี้ถึงได้มีหนุ่มสาวจำนวนมากหมั้นหมาย แต่งงาน ผางฮูหยินก็เลยร้อนใจ

นี่ก็เป็นสาเหตุที่ซ่งฝูเซิงพูดในงานเลี้ยงว่า ‘ครอบครัวเราเกือบแต่งงานหมู่แล้ว’ จนทุกคนหัวเราะเสียงดัง

เป็นแบบนั้นจริงๆ อายุไม่รอคนเรา แต่ละครอบครัวต่างกำลังจัดงานมงคลอย่างต่อเนื่อง

“ฮูหยิน เจ้าวาดฝันไว้มากเกินไป ลูกสาวบ้านนั้นดุจดอกมะลิ แล้วดูหลานชายของเจ้า” นอกจากมีเงินก็ไม่เห็นมีอะไรอีก

“ถ้าลูกสาวของเจ้างดงามเหมือนบุปผา เจ้าก็จับแต่งสิ อย่าให้ข้าอยู่เฉยๆ ก็ไปล่วงเกินคนอื่น ข้ากับพี่ซ่งดีต่อกัน อย่าแม้แต่จะให้เอ่ยปาก”

สักพักใต้เท้าผางก็ถอดรองเท้าบู๊ทแล้วพูดต่อ “ถ้าข้าเป็นพี่ซ่ง ข้าไม่รีบให้ลูกสาวหมั้นหมายหรอก อายุยังน้อย ใครจะไปรู้ว่าพ่อจะเดินไปได้ถึงขั้นไหน ถ้ารีบจับหมั้นหมายตอนนี้ เกิดแต่งกับคนฐานะต่ำกว่าล่ะ จะนึกเสียใจขนาดไหน”

คำพูดให้อารมณ์ประมาณว่าเหมือนขายหมูในราคาที่ไม่เหมาะสม

อืม พวกจวี่เหรินที่ไปร่วมงานแต่งงานแล้วได้เจอซ่งฝูหลิงก็คิดแบบนี้เหมือนกัน

ลูกสาวของซ่งเสี้ยวเหลียนไม่ใช่คนที่พวกเขาจะไปแนะนำให้ใครได้ ให้ลูกชายตัวเองก็ไม่ได้เหมือนกัน รู้สึกไม่มั่นใจ

พี่สะใภ้ของหยางหมิงหย่วนพูดเสียงสูง “สี่สิบตำลึง บ้านเราได้อะไร ให้ตั้งสี่สิบตำลึงเลยเหรอ”

“หุบปาก” แม่ของหยางหมิงหย่วนด่าลูกสะใภ้ “หมิงหย่วนเห็นเจ้าเป็นพี่สะใภ้ถึงได้ตอบตอนเจ้าถาม เขาใช้เงินของเจ้าหรืออย่างไร”

“ไม่ใช่สิ ท่านแม่ เข้าใจผิดแล้ว ข้าหมายความว่า เป็นอะไรกันถึงให้ตั้งสี่สิบตำลึง เงินนั่นเอาไปแลกกำไลเงินอันใหญ่ได้สองอันเลยนะ ใจกว้างขนาดนี้ ข้าก็แค่ไม่เข้าใจ น้องหมิงหย่วนย่อมต้องคาดหวังอะไรบ้างหรือเปล่า อย่างช่วยอะไรครอบครัวเราได้ หรือไปถูกใจลูกสาวบ้านนั้นอะไรแบบนี้”

“ถูกใจลูกสาวบ้านนั้นอย่างนั้นเหรอ”

“หา?” พี่สะใภ้ทำสีหน้างง เมื่อครู่นางพูดอะไรไป “อ๋อ ใช่ ถูกใจลูกสาวบ้านนั้น ท่านแม่”

สมองของแม่หยางปรากฏภาพซ่งฝูหลิง นึกเรื่องบางอย่างได้จึงรีบร้อนไปหาหยางหมิงหย่วน

พี่สะใภ้ของหยางหมิงหย่วนยืนอยู่ที่เดิม ไม่น่ามั้ง นางพูดลอยๆ กลับกลายเป็นเดาถูกเหรอ

…

อยู่ๆ แม่หยางก็โพล่งเข้าไปถามหยางหมิงหย่วน “ลูกแม่ เจ้าชอบแม่นางซ่งรึ”

ปลายพู่กันของหยางหมิงหย่วนกระตุกเลอะกระดาษ

เขาเงยหน้ามองไปนอกหน้าต่าง ไม่แม้แต่จะหยุด “ใช่”

แม่ของเขาพูดว่า “ไม่ไหว พวกเราไม่คู่ควรกับพวกเขาหรือเปล่า”

หลังจากหยางหมิงหย่วนล้างพู่กันอย่างเงียบๆ เสร็จถึงได้หันมาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ท่านแม่เป็นแม่แท้ๆ ของข้า ท่านแม่ก็คิดว่าข้าไม่คู่ควรหรือ”

“แม่…”

“หึหึ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้”

แม่หยางรู้สึกได้ว่าลูกชายผิดหวังในตัวนาง จึงรีบเข้าไปอธิบาย

“หมิงหย่วน ลูกย่อมดีที่สุดในสายตาของแม่ ที่แม่ร้อนใจเพราะกลัวลูกจะเสียสมาธิ…

…ขั้นต่อไปต้องเข้าเมืองหลวงไปสอบ แม่เลยคิดว่าเรื่องนี้ไม่น่าเป็นไปได้…

…ทำไมไม่ได้น่ะเหรอ เพราะบ้านเราสู้ครอบครัวเขาไม่ได้ตั้งแต่แรก…

…คิดดูนะ ลูกสอบได้ซิ่วไฉ พ่อของนางก็สอบได้ซิ่วไฉ ลูกสอบได้จวี่เหริน พ่อของนางก็สอบได้จวี่เหริน แถมยังอยู่อันดับต้นๆ เป็นคนดังของเมืองเฟิ่งเทียน…

…ถ้าลูกสอบได้จวี่เหรินแต่พ่อของนางสอบตก แบบนั้นเรื่องนี้ยังพอมีหวัง…

…ดังนั้น ไม่ว่าเราจะพยายามอย่างไร ก็ดูเหมือนจะด้อยกว่าครอบครัวซ่งอยู่หน่อย ลูกก็อย่าเสียสมาธิให้กับเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย เสียสมาธิกับเรื่องนั้นมันจะส่งผลต่ออนาคตของลูก”

แม่หยางยิ่งอธิบายยิ่งยุ่ง

“ท่านแม่ออกไปเถอะ ข้าจะทบทวนตำราแล้ว”

“หมิงหย่วน?”

“ออกไป”

ชั่วขณะที่ประตูปิดลง หยางหมิงหย่วนก็ขยำกระดาษ

เวลาผ่านไปหนึ่งถ้วยชาเขาถึงได้ค่อยๆ คลายออก

ชินแล้วกับการที่คนอื่นพูดว่าเขาไม่ไหว สีหน้ากลับมาเป็นปกติ