ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 708-1 เหนือความคาดหมาย

ตอนที่ 708-1 เหนือความคาดหมาย
ขอทานแบบไหนกันป่าเถื่อนขนาดนี้

นี่มันจะเลวร้ายเกินไปแล้ว ทำไมข้างนอกอันตรายได้ขนาดนี้

แค่ไม่ให้ของกินก็ถูกรุมซ้อมกลับมาขนาดนี้เลยเหรอ

ตอนนี้ชาวหมู่บ้านเหรินจยาสามัคคีกันมากเพราะซ่งฝูเซิง

พอเห็นอาสามมีสภาพนี้ก็ไม่ทำงานกันแล้ว ทำกันเกินไป

พวกผู้ชายตะโกนขึ้น “ไป รีบไปเรียกลูกชายคนที่หนึ่ง ที่สอง ที่สามกับหลานคนโตของบ้านอาสาม บอกพวกเขาว่าเกิดเรื่องขึ้นกับพ่อพวกเขาแล้ว จากนั้นพวกเรานั่งเกวียนไปดูหน่อย ข้าไม่เชื่อหรอกว่าพวกขอทานจะยังทำตัวเหิมเกริมได้ขนาดนี้”

พวกยายๆ ก็เอาด้วย “ใช่ พวกเจ้าไปกันหลายคนหน่อย ถ้าเห็นท่าไม่ดีก็ซ้อมพวกเขาก่อนแล้วค่อยไปแจ้งทางการ ไม่เคยเจอคนเถื่อนแบบนี้ อย่างไรเสียพวกเขาก็ไม่มีเงินชดใช้ ระบายอารมณ์ก่อนค่อยว่ากัน”

อาสามกลุ้มใจมาก ทำอย่างไรดี คำโกหกที่พูดส่งเดชกลับทำให้ทุกคนจะไปแก้แค้น มีศัตรูคู่แค้นที่ไหนกัน

เวลานี้เอง พวกลูกๆ ของอาสามก็วิ่งมา

พอเห็นสภาพเละเทะของพ่อก็เกือบหลั่งน้ำตา

พ่ออายุปูนนี้แล้ว อยู่ในบ้านไม่มีใครกล้าพูดจาแรงๆ ใส่ วันๆ แทบจะประคบประหงมดูแลเป็นอย่างดี บอกจะเข้าเมืองไปเดินเล่นแต่กลับถูกซ้อมจนกลับมาในสภาพนี้

ลูกชายคนโตของอาสามสกุลเริ่นพูดด้วยเสียงสะอื้น “น้องสอง น้องสาม ไปจัดการ!”

พวกผู้ชายขึ้นนั่งบนเกวียน “จริงสิ ท่านพ่อไปถูกซ้อมตรงไหน”

“ก็ ก็ระหว่างทาง”

“ขอทานพวกนั้นมีประมาณกี่คน”

อาสามเอามือปิดหน้า ใบหน้าแดงก่ำ

ไม่อยากโกหกลูกชาย แต่เขามีคนที่ต้องปกป้อง

น้องหม่าพูดแล้วว่า ห้ามให้เรื่องนี้เล็ดลอดออกไปแม้แต่นิดเดียว ไม่อย่างนั้นจะจัดการเขา

ผ่านไปสักพักถึงพูดว่า “เป็นพวกผู้หญิงสิบกว่าคน”

โกหกไปแบบนี้ พวกลูกๆ ไม่น่าจะบังเอิญเจอกลุ่มผู้หญิงออกมาขอทานหรือเปล่า

แบบนี้ก็ไม่ต้องพอเจอขอทานก็เข้าไปอัด ไม่มีทางทำร้ายคนไม่รู้อิโหน่อิเหน่ สุดท้ายก็แค่ไปเสียเที่ยว

ลูกชายคนโตของเขาอึ้ง “พวกผู้หญิงเหรอ ผู้หญิงหมดเลยเหรอ”

“อืม จำไม่ได้ จำได้แค่ว่าเป็นพวกผู้หญิง อยู่ๆ ก็เข้ามารุมข่วน”

“เช่นนั้นปล้นของอะไรไปได้บ้างหรือเปล่า”

“ไม่มี พ่อเอาแค่เกวียนลาไป ไม่มีอย่างอื่นติดตัว”

“แค่ไม่ให้ของกินก็เข้ามารุมตบตีเหรอ”

“หา ประมาณนั้น”

พวกผู้ชายรู้สึกว่าถามต่อก็ไม่ได้ความ ไปๆๆ ไปดูก่อนค่อยว่ากัน เดี๋ยวจะเย็นเกินไป คงเป็นพวกขอทานระหว่างทางไปเมืองเฟิ่งเทียนแน่นอน

หลังจากพวกลูกๆ ไปแล้ว อาสามก็ตรงกลับบ้าน ไม่มีอารมณ์จะสนใจอย่างอื่น

เพราะเขามีเหตุผลนับพันที่จะเสียใจ

สารภาพแล้ว ล้มเหลวแล้ว นางเห็นเขาเป็นขี้หมา เขารักแค่ไหนก็ต้องบอบช้ำ

เรื่องที่สิ้นหวังที่สุดคือ วันหน้าน้องหม่าไม่ให้เขามองแล้วด้วย ไม่ให้คิดถึง แม้แต่แอบสนใจเงียบๆ นางก็ไม่อนุญาต ถ้าถูกจับได้ นางจะทำให้เขาถึงขั้นพิการล้มหมอนนอนเสื่อ

เฮ้อ ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้คงไม่ไปสารภาพหรอก

พวกยายๆ ในหมู่บ้านมองตามหลังที่ห่อเหี่ยวของอาสาม จากนั้นก็มองหน้ากัน

อาสามเป็นคนจริงจัง จะพูดจะทำอะไรก็น่าเชื่อถือ

พูดตามตรง ถ้าเป็นคนอื่นพูดว่าถูกพวกขอทานผู้หญิงสิบกว่าคนรุมซ้อม พวกนางคงสงสัยก่อนเลยว่าเจ้าไปทำอะไรก่อนหรือเปล่า

ผู้หญิงขอทานก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ไปยั่วโมโหก็จะถูกตบตีได้

แต่อาสามเป็นที่นับหน้าถือตาในหมู่บ้าน เมียตายไปหลายปีแล้วก็ไม่ได้หาใหม่ ไม่ว่าจะตอนนี้หรือเมื่อก่อน เวลาพูดอะไรก็ยุติธรรม เป็นที่เคารพของทุกคน

ด้วยเหตุนี้ ระหว่างที่พวกยายๆ มองตามหลังของเขาจึงพูดขึ้นว่า “จึ๊ๆ ทำไมเขาถึงได้เจอเรื่องแบบนี้นะ”

“นั่นสิ นานๆ จะได้ออกจากบ้านไปเที่ยวเล่นสักทีกลับเจอพวกขอทานรุมซ้อมได้ แถมยังเป็นพวกผู้หญิง”

เริ่นกงซิ่นควบเกวียนใกล้ถึงริมหมู่บ้านแล้ว พอได้ยินพวกยายๆ จับกลุ่มคุยกันเขาก็เลี้ยวเกวียนล่อกลับบ้าน

“เจ้ารอง ไป ตามพ่อเข้าไปในอำเภอ”

เหรินจื่อจิ่วกำลังนั่งอยู่ที่หัวเตียงกินแป้งทอดม้วนต้นหอม พอได้ยินแบบนั้นเขาก็พูดอย่างจนปัญญา

“ท่านพ่อ เมื่อเช้าข้าเพิ่งกลับมาจากบ้านสวน หนาวจนตอนนี้ก็ยังไม่รู้สึกดีขึ้น ท่านพ่อไปเองเถอะ ก็แค่ไปถามราคาเสบียงอาหารที่เมืองถงเหยา ยังต้องให้ข้าไปด้วยอีกเหรอ”

เริ่นกงซิ่นยืนอยู่ตรงประตู “บอกให้ไปด้วยกันก็ไปเถอะน่า พูดมากจริงๆ เพิ่งปล่อยพวกคนงานระยะยาวกลับบ้านไปพักสองวันไม่ใช่เหรอ ปีนี้พวกเขาเหนื่อยกันมาก ระหว่างทางพ่อเลยไม่มีใครไปด้วย พ่อก็กลัวสิ”

กลัวอะไร

กลัวถูกข่วนเลือดตกยางออก แค่พวกผู้หญิงรุมด่าเขาก็จุกแล้ว

“เจ้ารอง เจ้าไม่รู้ หน้าอาสามของเจ้า…”

ในเวลาเดียวกัน

ท่านลุงซ่งก็กำลังคุยกับซ่งฝูเซิงเรื่องนี้

บอกว่าพวกเรามีกิจการเยอะ ต้องไปกลับเส้นทางนี้ทุกวัน ฟังแล้วก็รู้สึกใจคอไม่ดี

พวกผู้หญิงขออาหารไม่ได้ก็โมโหจนรุมทำร้าย เหมือนกับพวกล่อ เวลาไม่ได้กินโมโหหิวก็จะดีดขาหลังใส่

ถ้าเปลี่ยนเป็นพวกขอทานผู้ชาย เข้าตาจนออกมาชิงปล้น แบบนั้นสิน่ากลัวที่สุด

ซ่งฝูเซิงกลับรู้สึกว่าทำไมเรื่องนี้ฟังดูพิลึก

ถ้าพวกขอทานใจกล้าขนาดนั้น คงไม่ตกต่ำถึงขั้นมาเป็นขอทานหรอก

แต่ทุกเรื่องก็ต้องระวังไว้ก่อน “ถ้าเป็นเรื่องจริง ท่านลุงซ่งไปสืบข่าวในหมู่บ้านให้ละเอียดหน่อย ไม่ได้การ เดี๋ยวข้าต้องไปที่ว่าการอำเภอหน่อย ให้พวกเขาส่งมือปราบมาจัดการกวาดล้าง เส้นทางนี้มีขอทานเยอะ รู้กันหมดว่าชอบมีคนรวยผ่านทางนี้”

เย็นวันนั้น พอท่านย่าหม่านั่งเกวียนเข้าหมู่บ้าน

พวกสะใภ้เก้าก็รีบเข้ามาบอก “เจ้าได้ยินหรือยัง…”

ท่านย่าหม่าฟังจบก็เลิกคิ้ว “หา จริงเหรอ ถูกคนซ้อมเหรอ ยังจับไม่ได้ด้วย ได้ เวลาข้าออกไปจะระวังตัว”

ขณะคุยกัน อาสามก็สวมหมวกผ้าฝ้ายเดินมาพอดี ตั้งใจไปคุ้ยผ้าปิดปากมาคาดโดยเฉพาะ ไม่อยากขายหน้า

พอเขาเห็นท่านย่าหม่าก็รีบหันตัวกลับ

ไม่ให้มอง รู้แล้ว

“ไป”

เกวียนวัวค่อยๆ เดินออกไปไกล อาสามถึงได้หันกลับไปมอง

ท่านย่าหม่าที่อยู่บนเกวียนคิดไว้ว่าจะซ่อนเรื่องนี้ไว้ในก้นบึ้งหัวใจ ทำเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น ไม่บอกใครทั้งนั้น

จะให้บอกได้อย่างไร ถูกขอแต่งงานตอนอายุปูนนี้ ขนาดพูดเล่นยังไม่มีอารมณ์เลย น่าหงุดหงิดเป็นบ้า

“เจ้าใหญ่ นี่จะไปไหน”

พอข้ามสะพานมา ท่านย่าหม่าก็เห็นซ่งฝูไฉเดินมาทางนี้ด้วยความรีบร้อน

ซ่งฝูไฉหยุดยืนตอบ “ท่านแม่ ข้าจะออกไปรับพอดี”

“ไม่เป็นไร ข้าเข้าหมู่บ้านมาได้ฟังเรื่องนั้นแล้ว ก็แค่ถูกรุมทำร้ายไม่ใช่เหรอ ข้ามีมีดอยู่บนเกวียน แถมยังมีคนกลับมาพร้อมกันหลายคน พวกเราไม่ไปปล้นคนอื่นก็ดีถมเถแล้ว”

ไม่ใช่เพราะเรื่องนี้

เอ้อร์ยาแหวกม่านเรียกลุงใหญ่ ซ่งฝูไฉพยักหน้า จากนั้นก็พยักหน้าให้คนอื่นๆ ที่อยู่ในเกวียนเพื่อบอกให้ทุกคนนั่งเกวียนกลับไปก่อน จากนั้นเขาก็ประคองแม่ลงจากเกวียนแล้วเดินไปไกล

“น้องสามให้ข้าออกมารับท่านแม่ มีแขกมาที่บ้าน เป็นเพื่อนจวี่เหรินของน้องสาม รอท่านแม่อยู่”

“เพื่อนของเขารอข้าเหรอ เรื่องอะไร”

และนี่ก็คือเรื่องที่สามหลังเสร็จสิ้นงานแต่ง

ซ่งฝูไฉบอกท่านย่าหม่าว่า

“เพื่อนจวี่เหรินของน้องสามเคยมาร่วมงานแต่งงานบ้านเรา ไม่รู้ท่านแม่พอจำได้หรือเปล่า คนที่นั่งโต๊ะสามตรงปากประตู…

…ดูเหมือนคนอายุสี่สิบต้นๆ แต่อายุที่แท้จริงคือเท่าไหร่ข้าก็ไม่รู้…

…ดูเหมือนอยากมาถามเรื่องหลี่ซิ่ว ฟังจากที่พูด คงประมาณว่าถ้าทำความรู้จักดีแล้วคิดว่าใช้ได้ก็จะสู่ขอ…

…น้องสามบอกเพื่อนคนนี้ว่า ถึงแม้หลี่ซิ่วจะเป็นคนในครอบครัว แต่เนื่องจากเป็นแม่หม้ายตั้งแต่อายุยังน้อย ปกติพวกผู้ชายในบ้านเลยพยายามเลี่ยงไม่ยุ่งกับหลี่ซิ่ว นี่เป็นธรรมเนียม…

…พวกข้าไม่รู้เรื่องในอดีตของหลี่ซิ่วมากนัก ก็เลยต้องรอท่านแม่กลับมาคุย…

…ข้าก็เลยมารอท่านแม่นี่แหละ”