ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 707-2 รักแล้วต้องบอกอย่างไร เก็บไว้ช่างทรมานใจ
ตอนที่ 707-2 รักแล้วต้องบอกอย่างไร เก็บไว้ช่างทรมานใจ
หลังผ่านพ้นงานแต่งงานครั้งนี้ก็ได้มีเรื่องเกิดขึ้นอยู่สามเรื่อง
เรื่องแรกคือ ฝูหลิงมีผู้ช่วยเก็บกวาดบ้านเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน นั่นก็คือเป่าจู
หลังจากได้เถาฮวามาเป็นพี่เลี้ยง เป่าจูผู้เป็นพี่สะใภ้ก็เข้ามาร่วมด้วยอีกคน ไม่ยอมให้อาเล็กทำงาน
ฝูหลิงยังคงพูดแบบเดิม “ข้าขอร้องพวกพี่ล่ะ ไม่ต้องทำแล้ว” นางไม่ต้องการผู้ช่วย
ห้ามปฏิเสธ พวกเราเต็มใจ
เรื่องที่สองคือ เป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายแต่ก็อยู่ในความคาดเดา ท่านย่าหม่าถูกสารภาพรัก
อาสามสกุลเริ่นตั้งใจควบเกวียนลาเข้าเมือง
ชายสูงวัยคนนี้อดทนอดกลั้น ตอนอยู่ในหมู่บ้านก็หาจังหวะที่ท่านย่าหม่าอยู่ตามลำพังไม่ได้สักที
ให้สารภาพต่อหน้าคนอื่น ใช่ว่าเขาจะไม่มีความกล้า
เขาสามารถตะโกนเสียงดังออกมาได้ว่า ‘ข้าชอบเจ้า น้องหม่า’
แต่อาสามสกุลเริ่นกังวลใจอยู่เรื่อง กลัวว่าถ้าพูดต่อหน้าทุกคนจะเป็นการทำให้ชื่อเสียงที่ดีงามของน้องหม่าแปดเปื้อน เขาทนดูไม่ได้
มันเรื่องอะไรน่ะเหรอ
เนื่องจากได้มาร่วมงานแต่ง หลับไปหนึ่งคืน ชายชราผู้นี้ก็เหมือนได้ตื่นรู้ นอนอยู่บนเตียงอยู่ๆ ก็เกิดคำถามขึ้นว่าตัวเองยังจะมีชีวิตอยู่ได้กี่ปี
อย่าให้เสียชาติเกิด
ช่วงเวลาที่เหลืออยู่จะต้องมีชีวิตที่มีความสุข ทำเพื่อตัวเองบ้าง
แน่นอนว่าถ้าน้องหม่าจะไม่ตกลงปลงใจกับเขาก็ไม่เป็นไร แต่เขาอยากพูดความรู้สึกออกไปอย่างกล้าหาญ
เพราะอาสามสกุลเริ่นรู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งจะคิดได้ เหมือนเพิ่งเข้าใจความรู้สึกของการแอบชอบใครคนหนึ่ง
หลายสิบปีที่ผ่านมา ไปนู่นมานี่คล้ายกับมีชีวิตอยู่ไปวันๆ
ตอนมีเมียก็แม่เลือกให้ พอเข้าเรือนหอถึงจะได้เห็นหน้าค่าตา จะสวยหรือขี้เหร่ก็ต้องใช้ชีวิตร่วมกัน มีลูก สืบสกุล ทำงานเพาะปลูกเพื่อมีชีวิตสืบต่อไป เมียกับเขาใช้ชีวิตอย่างยากลำบากด้วยกันไม่ใช่เรื่องง่าย
สรุปว่าใช้ชีวิตมาเหนื่อยยาก เพิ่งจะเกิดความรู้สึกอยากเจอใครสักคน ไม่เจอสักวันเหมือนขาดอะไรไป แทบอยากควักหัวใจอุ่นๆ ออกมาให้นางเห็นความจริงใจ เขาอายุปูนนี้แล้วเพิ่งจะเข้าใจความรู้สึกนี้
อาสามสกุลเริ่นก็เลยรู้สึกว่า จะมามัวแต่เลอะเลือนมองท่านย่าหม่าแค่ด้านหลังไม่ได้ อย่าถึงกับต้องพกความรักครั้งนี้ไปนอนในโลงศพด้วยเลย
ต่อให้ได้แค่พูดให้นางฟังก็ยังดี บนโลกนี้ยังมีเขาที่อยากร่วมทุกข์ร่วมสุขไปกับนางอย่างจริงใจ เขาก็เลยกัดฟันควบเกวียนเข้าเมืองไปหาท่านย่าหม่า
คิดไว้ว่าจะเรียกท่านย่าหม่าไปตรงหัวมุมถนนแล้วพูดความในใจของตัวเองอย่างหมดจด
ทั้งสองฝ่ายอายุมากขนาดนี้แล้ว ลูกๆ ก็โตหมดแล้ว ไม่ต้องอายอะไร
จากที่สืบที่อยู่จากคนในหมู่บ้านมา อาสามก็มายืนอยู่หน้าร้านขนม เงยหน้ามองป้ายร้าน
ก็คือที่นี่แหละ
ดูน้องหม่าที่อยู่บนป้ายร้านสิ สวยเหลือเกิน
อันที่จริงเขามาถึงถนนเส้นนี้ตั้งแต่เมื่อหนึ่งชั่วยามก่อนแล้ว ก็แค่ถูกมือปราบไล่ บอกว่าห้ามเอาเกวียนลาเข้ามา
เสียงโมบายที่ประตูดังกรุ๊งกริ๊ง
ท่านย่าหม่าเงยหน้า ไอ๊หยา ตาแก่นี่เข้าเมืองมาได้อย่างไร แถมยังหาที่นี่เจอด้วย
“ทำไม อยากมาซื้อขนมให้หลานเจ้าเหรอ ก็เช่นนั้นบอกตอนอยู่ในหมู่บ้านก็ได้ ทำเสร็จจะเอาไปให้ที่บ้าน กินตอนร้อนๆ”
“ไม่ใช่ เอ่อคือ ข้ามาหาเจ้า มีเรื่องอยากคุยกับเจ้าหน่อย”
“เช่นนั้นก็ขึ้นไปชั้นบนแล้วกัน”
อาสามสกุลเริ่นจับหมวกให้ตรง “ไม่ขึ้นดีกว่า รองเท้าสกปรก ข้าอยากออกไปคุยข้างนอก”
ท่านย่าหม่าเหลือบมองลูกค้าสองคนที่กำลังซื้อขนมอยู่ในร้าน จากนั้นก็มองอาสามสกุลเริ่นที่ใบหน้ามีแต่ริ้วรอย
คิดในใจ น่าจะมีเรื่องร้อนใจหรือเปล่า ตามมาหาถึงที่นี่ สีหน้าดูกระวนกระวาย คงไม่ได้อยากยืมเงินหรอกนะ
นางตัดสินใจแล้ว ไม่ให้ยืมเงินเด็ดขาด
ท่านย่าหม่าเปิดม่านครัวแล้วตะโกน “ออกมาสองคน เหลือเอ้อร์ยาไว้ในครัวก็พอ พวกเจ้าเฝ้าร้านเดี๋ยว ข้าจะไปข้างนอกหน่อย”
บนถนนเส้นสองที่อยู่ด้านหลังถนนกลาง ภายในซอยตัน
“ไอ้คนหน้าไม่อาย คิดว่าข้ายังเป็นสาวที่ไม่ประสีประสาหรืออย่างไร คิดว่าข้ากินหญ้าเหรอ อุตส่าห์ออกมาคุยก็นึกว่ามีเรื่องด่วน ข้าจะทุบให้ตาย เอาให้เลือดออกหัวเลย”
อาสามสกุลเริ่นถูกตีจนหมวกตกลงบนพื้นหิมะ สองมือกุมหัวป้องกัน
“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้กินหญ้า…
…น้องหม่า อย่าเพิ่งตีข้า อีกเดี๋ยวค่อยตี ฟังข้าพูดก่อน…
…ข้าก็แค่รู้สึกว่ารอไม่ไหวแล้ว…
…ลูกสามของเจ้านับวันจะยิ่งเจริญก้าวหน้า ถ้าเขาเก่งกว่านี้อีก ข้ามาสารภาพกับเจ้า เจ้าก็จะยิ่งไม่เชื่อ คิดว่าข้าหวังอะไรจากครอบครัวเจ้า…
…สาบานได้เลย ข้าไม่ได้หวังอะไรจากครอบครัวเจ้า หวังแค่ตัวเจ้าคนเดียว…
…เจ้าคงไม่รู้หรอกว่า สมองของข้าคิดถึงแต่เจ้า สายตาก็จ้องแต่เจ้า”
“หุบปาก!”
อาสามสกุลเริ่นไม่พูดความในใจพวกนี้ยังพอไหว ยิ่งพูด ท่านย่าหม่าก็ยิ่งโมโห
ลูกๆ โตกันหมดแล้ว หน้าไม่อาย พูดเสียจนนางอยากอ้วก
ไม่หุบปากใช่ไหม เช่นนั้นจะตีต่อ ทุบต่อ
ท่านย่าหม่าทึ้งผม ข่วนหน้าอาสามสกุลเริ่นพลางด่า
“เจ้ายังคิดจะแต่งเข้าบ้านข้าด้วยเหรอ ยังจะมาพูดว่าแต่งเข้าบ้านข้าก็ใช่ว่าจะไม่ได้ ถุย เจ้าคิดแบบนั้นได้อย่างไร สมองเพี้ยนเหรอ…
…มีเหรอที่ข้าจะยังปลงไม่ได้ ข้ายังนึกเสียใจที่แต่งกับผัวข้าอยู่เลย กว่าจะปรนนิบัติตาแก่จนหมดเวรหมดกรรม ลูกๆ กตัญญู ในบ้านอยากได้อะไรก็มี ข้ายังจะหาเรื่องใส่ตัวแต่งงานกับเจ้าทำไม…
…ข้าจะด่าเจ้า วันนี้ถ้าไม่อัดเจ้าให้น่วมอย่ามาเรียกข้าว่าย่าหม่า ดูสิเจ้ายังจะมีความคิดแบบนี้อีกไหม”
ท่านย่าหม่าลงไม้ลงมือเพราะโมโหจริงๆ
ทันใดนั้นก็รู้สึกหัวใจเย็นเฉียบ
นางพบว่าทำไมพวกผู้ชายถึงได้หน้าไม่อายแบบนี้
พอเมียตาย แต่ละคนไม่ว่าจะอายุเท่าไหนก็คิดแต่จะหาใหม่
ถึงได้บอกอย่างไรว่า ผู้หญิงอย่างพวกเราต้องใช้ชีวิตให้ดี
เราอุตส่าห์เก็บหอมรอมริบเพื่อครอบครัว คิดเหรอว่าพอเราตายไปเขาจะคิดถึงเรา ระลึกถึงความดีของเรา เลิกฝันได้เลย เดี๋ยวหันหลังมันก็หาใหม่แล้ว แทบอยากเอาทรัพย์สมบัติที่เราเก็บมาไปแต่งเมียใหม่
ดูตาแก่ตรงหน้านี่สิ ลงโลงไปครึ่งตัวแล้วยังจะทำตัวแบบนี้
สองมือของท่านย่าหม่าเท้าเอว แค่ชั่วประเดี๋ยวเดียวเล่นเอาเหงื่อออกเต็มตัว หายใจหอบแต่ก็ยังด่าต่อ
“ข้าจะบอกให้นะ ตาแก่แซ่เริ่น วันหน้าอยู่ให้ห่างข้าไว้…
…ถ้ายังกล้ามามองข้าอีก คิดถึงข้าอีก ข้าจะเฉาะหัวเจ้า…
…แล้วก็เรื่องในวันนี้ ถ้ากล้าให้ลูกๆ ข้ารู้ ให้คนในหมู่บ้านรู้แม้แต่นิดเดียว จนลูกๆ ข้าถูกนินทาลับหลัง ก็อย่าโทษที่ข้าจะหาคนไปทำเจ้าพิการลุกจากเตียงไม่ขึ้น ไม่เชื่อก็ลองดูสิ…
…สุขภาพดีนักใช่ไหม”
อืม ตอนอาสามสกุลเริ่นสารภาพรักกับท่านย่าหม่า ได้บอกว่าตัวเองสุขภาพดี แข็งแรงปึ๋งปั๋ง
คนในบ้านที่อยู่ตรงซอยตันเกาะกำแพงดูอยู่สี่คน
วันนี้ลมแรง จนถึงตอนท้ายสี่คนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าทะเลาะกันเรื่องอะไร รู้แค่ว่ายายคนนั้นอัดตาแก่น่วมทีเดียว
“ผัวเมียทะเลาะกันเหรอ”
“ทะเลาะกัน ยายคนนั้นน่ากลัวมาก ถ้าเป็นแม่เจ้า พ่อขอเลิกแล้ว”
หน้าหมู่บ้าน
พวกป้าอ้วนเอาสองมือปิดปาก อยากอุดเสียงร้องตกใจไว้ แต่ก็อุดไม่อยู่ “กรี๊ด!”
คนอื่นๆ ในหมู่บ้านได้ยินเสียงร้องก็ออกมาดู ต่างตกใจไม่แพ้กัน พากันชี้หน้าอาสามสกุลเริ่นแล้วถามว่าไปทำอะไรมา
อาสามที่ผมหงอกสลับดำ หัวกระเซอะกระเซิง ผมเผ้ายุ่งเหยิง สองแก้มมีแต่รอยข่วน
“ข้า ข้าถูกพวกขอทานปล้น” นี่เป็นข้ออ้างเดียวที่เขาคิดได้ตลอดทางกลับบ้าน
YOU MAY ALSO LIKE
Klangwan
แอดคะ ตอนที่ 875-876 ลงผิดเรื่องคะ