ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 709-2 ไม่มีชีวิตแบบนั้น

ตอนที่ 709-2 ไม่มีชีวิตแบบนั้น
คืนนี้ทุกบ้านของเก้าสกุลเป็นไปตามที่หลี่ซิ่วคิด แอบคุยเรื่องของนางลับหลัง

พวกสะใภ้พอได้ยิน ไม่รู้ทำไม บอกความรู้สึกไม่ถูก พอผ่านเรื่องนี้กลับรู้สึกยกย่องหลี่ซิ่ว

เมียหวังจงอวี้อุ้มเจ้าตัวล้างผลาญ คุยกับเมียของซ่งฝูกุ้ยที่กล่อมลูกอยู่

“เมื่อก่อนข้ายังระแวงนางเลยนะ กลัวนางจะคิดไม่ซื่อ…

…ดูหน้าตาของนางสิ รูปร่างอ้อนแอ้นแบบนั้น แถมยังท่าทางดูไม่น่าไว้ใจ อายุก็น้อยกว่าข้า…

…นางยังสาว มาอยู่ในกลุ่มพวกเรา แถมครอบครัวเราก็คนเยอะ เกิดเล่นทีเผลอ ใครจะไปรู้ว่าจะแอบคุยกับผู้ชายของเราหรือเปล่า”

เมียฝูกุ้ยหัวเราะ “มองไม่ออกเลยนะว่าเจ้าหึงหวงจงอวี้ด้วย”

“พี่ อย่าหัวเราะเยาะข้าเลย ข้าหึงหวงผู้ชายของตัวเองมันจะเป็นไรไป…

…เรื่องนี้ไม่มีอะไรต้องอาย…

…ตอนนั้นข้าเคยคิดว่า ถ้าหลี่ซิ่วอาศัยจังหวะตอนข้าเผลอ มาขอให้ผัวข้าช่วยงาน ข้าจะไปเด็ดหัวนางแน่ ถามให้รู้เรื่องไปเลย…

…ข้ากล้าชี้หน้าถามหลี่ซิ่วต่อหน้าท่านลุงซ่ง ต่อหน้าอาสามของซ่วนเหมียวจื่อ มีสิทธิ์อะไรเรียกให้ผัวข้าไปช่วยงาน”

เมียฝูกุ้ยอุ้มลูกพลางพูด

“ปรากฏว่านางไม่เคยมาขอ ตอนขาดความช่วยเหลือจริงๆ นางก็จะมาหาพวกเราก่อน ขอร้องพวกเรา เรียกพี่สะใภ้เรียกน้อง พูดจาไพเราะ…

…จากนั้นเป็นพวกเรานี่แหละที่กระตือรือร้น กลายเป็นช่วยออกหน้าแทนนางขอร้องผู้ชายบ้านเราให้ไปช่วยหลี่ซิ่วทำหน่อย ใช่ไหมล่ะ…

…เวลาผู้ชายบ้านเราขี้เกียจยังจะด่าพวกเราด้วยซ้ำว่าชอบไปยุ่งเรื่องคนอื่น”

“หา นั่นสิ พ่อซ่วนเหมียวจื่อเคยด่าข้าแบบนี้ บอกว่าข้าชอบไปรับปากเรื่องที่ตัวเองทำไม่ได้”

“สรุปว่าหลี่ซิ่วเองก็ระวังตัวอยู่”

“นั่นสิ ข้านึกไม่ถึงจริงๆ พอมีเรื่องวันนี้ถึงได้รู้ว่านางไม่มีความคิดที่จะมีครอบครัวใหม่แม้แต่น้อย คิดจะเลี้ยงเป่าจื่อเองจริงๆ คิดๆ ดูอีกหลายสิบปีต้องอยู่ตัวคนเดียวก็น่าสงสารนะ”

เมียฝูกุ้ยพูดอย่างปลงๆ “อันที่จริงผู้ชายคนนั้นก็ดีนะ นางควรรับปาก ถ้าเป็นข้า ข้าจะ…”

ยังไม่ทันพูดจบก็มีเสียงฝูกุ้ยแตะถูกกระบวยตักน้ำ

ฝูกุ้ยอยากฟังต่อ แต่นึกไม่ถึงว่าตัวเองจะทำกระบวยตักน้ำตก

เมียจงอวี้สังเกตเห็นสีหน้าของซ่งฝูกุ้ยที่เดินเข้าบ้านดูผิดปกติ นางเป็นคนเริ่มหัวข้อนี้ จุดชนวนไว้เลยรีบอุ้มลูกกลับบ้านดีกว่า

ซ่งฝูกุ้ยถามเมียที่อยู่บนเตียง “ถ้าเป็นเจ้า เจ้าจะทำไม คิดจะเอาใหญ่เหรอ”

เมียของเขาอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลก่อน ว่านี่เป็นเรื่องสมมติ เจ้าก็ยังมีชีวิตอยู่ดีไม่ใช่หรือไง นางจะไปหาพ่อเลี้ยงให้ลูกๆ ทำไม

ต่อมาชักหมดความอดทนก็เลย “ข้าจะเอาใหญ่ อย่ามาหาเรื่องไม่จบไม่สิ้น เก่งนักก็มาตบข้าเลย แต่ข้าขอเตือนก่อนตอบว่าคิดให้ดีๆ ก่อน ข้าจะไปฟ้องอาสามของเนียนปาแน่ ข้าจะเอาเรื่องเจ้า”

หึ น้องฝูเซิง เจ้ามาฟังสิมาฟัง นี่ต่างหากความจริง

ผู้หญิงพวกนี้ชอบยกเจ้ามาขู่

ผู้ชายอย่างเราต่างหากที่โดนปรักปรำ เจ้าต้องให้ความเป็นธรรมนะ

…

พวกยายๆ ไปรวมอยู่บ้านท่านย่าหม่า เรื่องที่คุยกันก็คือ

“จึ๊ๆ ไม่ต้องยกเหตุผลอะไรมาก เลี้ยงลูกคนเดียวมันง่ายเหรอ ปกติเห็นนางดูเป็นคนมีความคิด แต่พอเอาเข้าจริงกลับคิดอะไรตื้นๆ”

ยายหวังนั่งเบ้ปากอยู่ตรงขอบเตียง “หรือนางคิดว่าพอแก่ตัวไปจะเป็นอย่างพี่หม่าของข้า คิดดูนะ จะมีสักกี่คนที่เป็นอย่างพี่หม่าได้ ลูกๆ กตัญญู ลูกสะใภ้ไม่น่ารังเกียจ ตัวเองก็หาเงินได้”

ยายหวังหันไปถามท่านย่าหม่า “จะว่าไปนะพี่หม่า ถ้าพี่เป็นนาง อยู่ในวัยสาวแบบนั้น พี่จะแต่งกับคนอายุสี่สิบเจ็ดไหม ข้ายังอยากรู้ว่าพี่คิดอย่างไร”

“ข้าน่ะเหรอ” ท่านย่าหม่ากำลังเอาผ้าแห้งเช็ดใบทอง พอได้ฟังก็ตอบไปตามตรง

“มันก็ตอบยาก ก็ไม่แน่หรอกนะ…

…มีอยู่คำพูดหนึ่งไม่ใช่เหรอ พอถึงเวลาค่อยว่ากัน กรณีนี้สิ่งจูงใจมันเยอะ…

…หลักๆ คือข้าถูกใจที่เขาเป็นจวี่เหริน…

…ในบ้านมีคนเก่งอยู่ด้วยก็หมดปัญหาไปเยอะ ไม่ถูกคนรังแก…

…ถ้าเขาอยากให้ลูกชายคนโตกับคนรองของข้าทำการค้าก็จะช่วยตั้งร้านให้ ส่งเสริมให้ลูกสามของข้าเรียนหนังสือ ประเด็นคือเขาสอนหนังสือให้ลูกชายข้าได้ ไม่ต้องส่งเสียให้เรียนที่สำนักศึกษา…

…ดีไม่ดี อย่าว่าแต่สี่สิบเจ็ดเลย หกสิบเจ็ดข้าก็เอาหรือเปล่า”

ทันใดนั้น ท่านย่าหม่าก็หยุด เอาผ้าขี้ริ้วชี้ยายหวัง “โยงมาที่ตัวข้าทำไม ข้าอายุขนาดนี้แล้ว ถ้าเจ้าเป็นจวี่เหรินจะมาเลือกข้าเหรอ”

“ข้าเลือกนะ”

“เช่นนั้นก็มาขอเลยสิ”

“ฮ่าๆๆ”

พวกยายๆ ทั้งแปดพากันหัวเราะ

เก่อเอ้อร์นิวหัวเราะเจื่อนๆ

เดิมทีนางยังรู้สึกรังเกียจหลี่ซิ่ว อยู่ในช่วงจับตาดู กลัวหลี่ซิ่วจะเป็นพวกดวงกินผัว วาสนาน้อย

พอเกิดเรื่องในวันนี้ หมดกัน ขนาดนายท่านจวี่เหริน หลี่ซิ่วยังไม่เอา มีเหรอจะมาสนใจลูกชายคนรองของนาง

ถ้าเรายังไปพูดอีก แบบนั้นไม่ขายหน้าเหรอ

เก่อเอ้อร์นิวรู้สึกงง นี่มันเรื่องอะไรกัน หญิงหม้ายบ้านนอกๆ ไม่มีแม้แต่ครอบครัวให้เป็นที่พึ่ง รูปร่างผอมแห้ง ไม่อวบอ้วนหน้ากลมพร้อมเป็นแม่พันธุ์เหมือนคนอื่น แถมยังดวงอาภัพ ผัวตายหมด ตอนนี้กลับเนื้อหอม นายท่านจวี่เหรินมาสู่ขอถึงบ้าน ถูกใจตรงไหนกัน จะไปหาเหตุผลจากไหนได้

พวกยายหวังหัวเราะเสร็จก็กลับบ้านไปนอนก่อน

เก่อเอ้อร์นิวจงใจรั้งท้าย ถามท่านย่าหม่า “น้องสะใภ้ แล้วเจ้ารองบ้านข้าล่ะ เป็นอย่างไร”

“หาสาวใหญ่ให้เขาเถอะ” ท่านย่าหม่าตอบ

จ่ายเงินเยอะหน่อยไปหาสาวใหญ่บ้านอื่น

เอาแบบที่ต่อให้ครอบครัวฝ่ายหญิงยากจนก็ขออย่าให้ปัญหาเยอะ

สาวใหญ่ดีอยู่หน่อย สองฝ่ายไม่ต้องกระอักกระอ่วนใจมาก

พอมีลูกก็ไม่ต้องกังวลเรื่องลำเอียงไม่รักลูกเลี้ยง

จะได้ไม่ต้องระหองระแหงกันตั้งแต่แรกเริ่ม

…

“ท่านแม่ ทำไมยังไม่นอนอีก” เป่าจื่อขยี้ตาถาม

หลี่ซิ่วห่มผ้าให้ลูกชาย “เจ้านอนก่อน แม่ขอปะกางเกงให้เสร็จก่อนแล้วจะนอน”

เมื่อเป่าจื่อเข้าสู่ห้วงความฝันอีกครั้ง หลี่ซิ่วก็ใช้ฟันกัดเส้นด้าย ดับตะเกียง

นางล้มตัวลง ทั้งๆ ที่เหนื่อยมาก แต่คืนนี้อาจเพราะมีเรื่องนั้นมากวนใจเลยนอนไม่หลับ

หลี่ซิ่วมองเพดานท่ามกลางความมืด คิดในใจ

นางไม่ถูกใจใครจริงๆ

เคยเจอคนที่ดีที่สุดมาก่อน พอเจอผู้ชายอื่นก็เลยรู้สึกเฉยๆ ไปเสียหมด

นี่เป็นความลับภายในใจนาง

ความลับที่ชีวิตนี้ไม่มีทางพูดให้ใครฟัง

นั่นก็คือ นางรู้สึกอิจฉาเฉียนซื่อ

ไม่ใช่เพราะชอบฝูเซิง แต่มันเป็นความรู้สึกอิจฉาเฉียนซื่อที่บอกไม่ถูก

นางเคยวาดฝันไม่ใช่แค่ครั้งเดียว หากมีชาติหน้า นางขอไปเกิดเป็นเฉียนซื่อ

มีสามีที่ไม่ใช่แค่รูปร่างหน้าตาดี อีกทั้งต้องการอะไรก็มีอยู่ในตัวผู้ชายคนนี้หมด

สามีแบบนั้นเป็นเสาหลักให้ครอบครัว ไม่ว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้นก็ไม่ต้องกลัว

สามีแบบนั้น ไม่ว่าครอบครัวฝ่ายภรรยาจะเก่งหรือไม่ ไม่ว่าภรรยาจะแต่งตัวหรือไม่ เขาก็แทบอยากเขียนจดหมายบอกทุกคนว่า เขาอยากอยู่บ้านกับภรรยา ภรรยาของเขาก็ไม่ง่ายเลย

เขาแทบอยากแนะนำเฉียนซื่อให้ทุกคนได้รู้จัก