ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 710 เขาคือชายในฝัน

ตอนที่ 710 เขาคือชายในฝัน
ภาพนั้นไม่มีทางเลือนหายไปจากสมองของหลี่ซิ่ว มันเป็นเหตุการณ์ที่นางบังเอิญเห็น

มีอยู่วันหนึ่งซ่งฝูเซิงกลับจากงานเลี้ยงข้างนอก เขาอยู่ในชุดผ้าต่วนสีเขียวเข้ม ท่าทางดูดีมาก เป็นมาดของผู้ทรงความรู้

ส่วนเฉียนซื่อไม่รู้ไปขุดดินในบ้านมาหรือยังไง สองมือสกปรก เสื้อผ้าก็เป็นชุดที่เอาไว้ใส่ทำงานในบ้าน

ซ่งฝูเซิงเอาของอร่อยที่ซื้อกลับมาจากข้างนอกให้เฉียนซื่อ

เฉียนซื่อชูสองมือที่สกปรกเพื่อบอกว่ากินไม่ได้

ซ่งฝูเซิงก็เลยแกะห่อกระดาษแล้วป้อนนาง

ทั้งสองคนใช้ชีวิตด้วยกันมานานขนาดนี้กลับคนหนึ่งป้อน คนหนึ่งกิน เจ้ามองข้า ข้ามองเจ้าแล้วยิ้มให้กัน

ซ่งฝูเซิงยังช่วยเช็ดหน้าที่เลอะดินให้เฉียนซื่อ ทั้งยังยิ้มพลางแกล้งหยอกเฉียนซื่อว่า “เจ้าทำงานแค่นิดหน่อย กลัวข้าไม่รู้เลยเอามาป้ายหน้าเหรอ วางไว้เถอะ เดี๋ยวข้าไปเปลี่ยนชุดแล้วมาทำเอง”

หลี่ซิ่วรู้สึกว่า ถ้านางมีสามีแบบนี้ ต่อให้นางต้องตายนางก็ยอม

เฉียนซื่อต่างหากที่มีชีวิตที่มีความสุข ไม่ต้องร้องขออะไร และไม่ต้องแสดงออกว่าตัวเองดีขนาดไหน สามีก็จะทำให้อย่างดีทุกอย่าง

นางเองก็ไม่ได้รู้สึกว่าการที่ตัวเองปลาบปลื้มในตัวซ่งฝูเซิงเป็นความคิดที่เหลวไหล

หลี่ซิ่วนึกถึงตรงนี้ก็ยิ้มออกมา

นางคิดว่าพวกผู้หญิงในเก้าสกุล ไม่สิ นับรวมผู้หญิงทั้งหมู่บ้านตั้งแต่สาวยันแก่ นางเชื่อว่าความคิดที่แท้จริงของทุกคนก็คงเหมือนกับนาง

อยากได้สามีแบบซ่งฝูเซิง นางไม่อาย ก็แค่นางไม่ได้มีชีวิตแบบนั้น

…

ซ่งฝูเซิงชายในฝันของใครหลายคนเวลานี้นอนซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม มือข้างหนึ่งปิดหู มืออีกข้างสะกิดเมีย

“อย่าเพิ่งนอน เจ้าแอบด่าข้าอยู่ในใจใช่ไหม”

เฉียนเพ่ยอิงหันมา มองเขาอย่างงงๆ “ด่าอะไร”

“รังเกียจที่ข้าไม่มีเวลาให้ ไม่อย่างนั้นทำไมหูข้าถึงได้ร้อนขนาดนี้”

เฉียนเพ่ยอิงมองบน เพี้ยนเหมือนลูกสาวตัวเอง บางครั้งก็ทำตัวไร้เหตุผล

ท่าทางขี้เกียจสนใจซ่งฝูเซิงของเฉียนเพ่ยอิง ทำเอาซ่งฝูเซิงโมโหมาก

“ดูๆ เจ้ายังจะมามองบน แถมยังหันตัวหนี หันหลังให้ข้า ทำไมชอบนอนหันหลังให้ข้า…

…เพ่ยอิง แบบนี้มันไม่ยุติธรรมนะ ข้าไหวไม่ไหว เจ้ายังไม่รู้อีกเหรอ…

…นี่ข้าก็แค่อ่านหนังสือจนเหนื่อย เมื่อก่อนข้าเป็นแบบนี้ที่ไหนกัน”

มันก็เลยเสร็จเร็วบ้างครั้งสองครั้งอย่างเลี่ยงไม่ได้ ไม่ไหว

เอาล่ะ เลิกพูดเรื่องอื่นเถอะ ผู้ชายอธิบายมากไป ไม่สู้ลงมือทำจริง

“จะทำอะไรเหล่าซ่ง อย่ากวน ไม่เอาสิ ดึกๆ ดื่นๆ เดี๋ยวยังต้องล้างอีก เสียงน้ำมันดังตอนกลางคืน เด็กสองคนในบ้านเราก็หูดี…”

ปากของเฉียนเพ่ยอิงถูกอุด

ซ่งฝูเซิงพูดเสียงอู้อี้ “ล้างทำไม พวกเราสองคนสะอาดจะตาย ต่อให้สกปรก พวกเราก็สกปรกด้วยกัน ไม่ต้องรังเกียจกันเอง”

เช้าวันต่อมา

ซ่งฝูหลิงแปรงฟันพลางเอามือข้างหนึ่งเท้าเอวมองไปข้างนอก

พ่อของนางลุกขึ้นมาฆ่าไก่แต่เช้า แม่ไก่ตัวนั้นร้องกะต๊ากวิ่งหนีใหญ่ ด้านหลังบ้านเลยดูครึกครื้นไม่เบา

ซ่งฝูหลิงแค่ยืนดูมันไม่สะใจ

นางเปิดหน้าต่าง ปากก็คาบแปรงสีฟัน กระโดดขึ้นไปนั่งบนขอบหน้าต่างแล้วแปรงฟันต่อ ยื่นตัวออกไปก็ได้ยินเสียงพวกพ่อคุยกัน

นางได้ยินปู่ทวดว่าพ่อนาง คำพูดนั้นสบประมาทมาก “ทำไมซื่อบื้ออย่างนี้ เจ้าแอบขโมยไม่ได้เลยนะแบบนี้ จับไก่ตัวเดียวได้ยินไปทั้งหมู่บ้าน”

สักพักพ่อก็หิ้วไก่ที่ถูกฆ่าตายกลับบ้าน

ซ่งฝูหลิงเอาผ้าขนหนูที่พาดอยู่ตรงคอเช็ดปากแล้วเดินออกจากห้องน้ำไปถาม “จะกินไก่ตุ๋นเห็ดแต่เช้าเลยเหรอ”

หมี่โซ่วขยี้ตาเดินออกจากห้องนอนมาพูด “เช่นนั้นก็เยี่ยมเลย ชีวิตแบบนี้มีรสชาติสุดๆ”

ซ่งฝูเซิงมองลูกสาวแล้วมองหมี่โซ่ว ชี้ไปที่หม้อดินพลางพูด “เราสองคนเลิกฝันหวานได้เลย ฝันดีแต่เช้าเลยนะ ตรงนั้นมีโจ๊ก ในหม้อยังมีไข่ต้มไปกินไป พ่อจะบอกให้ เสียงเบาๆ หน่อย แม่ยังนอนอยู่ ลูกกินเสร็จล้างชามด้วย หมี่โซ่วกวาดพื้น”

ซ่งฝูหลิงกับน้องชายนั่งที่โต๊ะกินข้าว แกว่งขา กินโจ๊กข้าวอย่างรังเกียจ

นี่ตั้งกี่โมงแล้วแม่ยังไม่ลุกอีก เล่นเอาวันนี้ไม่มีแม้แต่อาหารหลัก

หมี่โซ่วแกะไข่ต้มให้ฝูหลิง แกะเสร็จก็เอาใส่ชามของพี่สาว

ฝูหลิงถามน้องชาย “เจ้าล้างมือหรือยัง”

“ยัง ข้าคิดว่าแกะไข่ให้พี่เสร็จ แกะของตัวเอง เดี๋ยวมือก็สะอาดแล้ว”

“ฟาดสักป้าบ”

ซ่งฝูเซิงที่อยู่ในห้องครัว น้ำเสียงราบเรียบ พูดขัดสองพี่น้องโดยไม่หันไปมอง “สองคนนี้อะไรกันอีก บอกแล้วใช่ไหมให้เบาๆ อยู่นิ่งๆ กันไม่ได้หรือไง หมี่โซ่วยอมให้พี่สาวหน่อย”

คำพูดนี้เขาพูดทุกวันจนชินแล้ว

ฝูหลิงถลึงตาใส่น้องชาย “ข้าต้องให้เจ้ายอมให้ด้วยเหรอ”

หมี่โซ่วที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหารผายมือออก “ไม่ใช่ยอม แต่พี่สาวเป็นดอกไม้ ต้องดูแลด้วยความเอาใจใส่”

ฝูหลิงยิ้มทันที “ปากหวานนะเรา รอก่อน เดี๋ยวไปหยิบคุกกี้มาให้”

ในระหว่างที่พวกลูกๆ ทำเสียงจอแจกันอยู่สองคน ซ่งฝูเซิงก็หันไปเปิดตู้ที่อยู่เหนือหม้อใบใหญ่แล้วหยิบสารพัดโหล

เช่น ตังกุย พุทราแห้ง เก๋ากี้ โสม เป็นต้น

ข้อดีของยุคโบราณก็คือ อะไรๆ ก็เป็นของแท้ ขอแค่ยอมจ่ายก็หาซื้อโสมดีๆ ได้ ไม่ต้องกลัวโดนหลอก

เขาอยากทำไก่ตุ๋นโสมให้เมียกิน

เมนูนี้ช่วยบำรุงเลือดลม

เมื่อคืนเพ่ยอิงกระซิบข้างหูเขาว่า ช่วงนี้อากาศหนาวมาก สังเกตเห็นว่าพอเดินไกลหน่อยก็เริ่มหายใจไม่ทัน เหมือนเลือดลมไม่ค่อยดี

เกิดอะไรขึ้น ทำไมหายใจไม่ทัน

กินน้ำพุทราช่วยไหม ไม่ช่วย เช่นนั้นเอาที่ดีกว่านั้น

เขาก็เลยตื่นแต่เช้าไปฆ่าไก่ เดี๋ยวจะตุ๋นตอนนี้ ตอนเที่ยงตอนบ่ายก็ได้กินไก่ตุ๋นโสมแล้ว

โดยทั่วไปน้ำแกงไก่ตุ๋นโสมกินตอนบ่ายสองจะดีที่สุด กินได้ทั้งครอบครัว เขาก็จะได้บำรุงตัวเองด้วย

พูดถึงเรื่องบำรุงแล้วก็ขัดใจ

เมื่อคืนสองครั้งหลังเขาทำได้ไม่ดีเท่าไหร่ เหมือนไตล้าไปหน่อย แอบสงสัยว่าเป็นเพราะอั้นฉี่ช่วงที่เข้าไปสอบจวี่เหริน

ซ่งฝูเซิงผูกผ้ากันเปื้อนไว้บนตัว ยืนทำกับข้าวอยู่หน้าเตา หั่นต้นหอม หั่นขิง

เขาอยู่ในครัววุ่นพอสมควร

ไม่ใช่แค่ทำไก่ตุ๋นโสม อีกทั้งยังสวมผ้ากันเปื้อนไปเช็ดตามห้องต่างๆ ด้วย

เฉียนเพ่ยอิงนอนถึงช่วงสาย หากนับแบบเวลาปัจจุบันก็คือเก้าโมงกว่าถึงตื่น ขณะเดินลงมายังมีหาวหวอด

ซ่งฝูเซิงวางพู่กันในมือลงทันที ไปจัดโต๊ะอาหารให้เมีย

เขานั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ปอกเปลือกไข่ใส่ในชามโจ๊กให้เมีย “กินสิ เติมน้ำตาลทรายแดงหน่อยไหม”

“ไม่เติม หืม เจ้าตุ๋นน้ำแกงเหรอ” เฉียนเพ่ยอิงซดโจ๊ก ถามขณะมองไปที่หม้อดิน

“อ๋อ ข้าทำไก่ตุ๋นโสมให้เจ้า ก็เจ้าบอกเลือดลมไม่ค่อยดีไม่ใช่เหรอ เอาไว้ให้เจ้าซดกิน…

…ถ้าไม่ไหวเดี๋ยววันนี้ข้าจะเข้าเมืองไปซื้ออย่างอื่น จัดชุดใหญ่บำรุงครบสูตรไปเลย…

…อย่าเสียดายไม่ยอมกินนะ โสมกับของอย่างอื่นที่อยู่ในนั้นไม่ได้แพงหรอก ไก่และอื่นๆ เจ้าลองคำนวณรวมกัน น้ำแกงหนึ่งชามจะสักเท่าไรกันเชียว”

ซ่งฝูเซิงกลัวเฉียนเพ่ยอิงเสียดายไม่ยอมกิน เขายกข้ออ้างที่เมื่อก่อนลูกสาวกับเพ่ยอิงซื้อของไร้สาระมาแล้วบอกไม่แพง

ตอนนั้นลูกสาวเอาแต่เถียงว่า พ่อเห็นเครื่องบำรุงผิวหน้าแพง เครื่องสำอางแพง โทรศัพท์มือถือแพง กระเป๋าแพง แต่ในความเป็นจริงพอเฉลี่ยตามการใช้งานทุกวันมันไม่กี่ตังค์เอง

ตอนนั้นเขานั่งฟังก็รู้สึกว่าลูกสาวพูดมีเหตุผล

คนอย่างเขารับไม่ได้ที่ซื้อมาแล้วไม่ใช้งานวางทิ้งไว้ แบบนั้นเรียกสิ้นเปลือง

เฉียนเพ่ยอิงฟังแล้วก็อบอุ่นหัวใจ

เมื่อคืนเหล่าซ่งกระซิบข้างหูนางว่า “เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี ข้ามีเมียอยู่คนเดียว อย่าปล่อยให้เลือดลมไม่ไหลเวียน เจ้ายังต้องไปเที่ยวนั่นเที่ยวนี่เป็นเพื่อนข้านะ ถ้าไม่มีเรี่ยวแรงแล้วจะไปเที่ยวอย่างไร”

ในความเป็นจริงนางรู้สภาพร่างกายของตัวเองดี สงสัยอย่างหนักว่าอ้วนขึ้น

ช่วงสองเดือนนี้น้ำหนักขึ้นมาสามสี่กิโลได้

ปีนี้ไม่ได้ทำโรงเพาะปลูกพริก แถมเถาฮวากับเป่าจูก็ชอบมาช่วยทำงานบ้าน คนเราน่ะ ยิ่งขี้เกียจก็ยิ่งทนความลำบากไม่ได้

เมื่อคืนนางก็แค่อยากให้เหล่าซ่งเลิกกวนสักที ก็เลยหาข้ออ้าง อันที่จริงไม่มีอะไรเลย

เฉียนเพ่ยอิงยิ้มพลางกระซิบบอกซ่งฝูเซิง

“ก็ได้ ข้าจะกิน เดี๋ยวยกไปให้ท่านลุงซ่งกับท่านย่าหม่าคนละชามด้วย…

…เจ้าไม่น่าใช้หม้อดินตุ๋น น่าจะเอาหม้อใหญ่ไปเลย…

…แบ่งให้พวกคนแก่อายุมากกินหน่อย เป่าจูกับเถาฮวาเพิ่งแต่งงานก็เอาให้ชิมได้…

…แบบนี้แล้วกัน ตอนเย็นข้าจะทำเกี๊ยวไส้กุยช่ายให้เจ้า อีกเดี๋ยวไปตัดจากแปลงใต้ดินมาหน่อย เจ้าก็ดูเอาว่าตักไปให้ได้กี่บ้าน เจ้ากินกุยช่ายเยอะหน่อยก็ดี”

“ได้ ตอนเย็นบ้านเรากินเกี๊ยวกัน”

“ท่านยังอยากกินอะไรอีกไหม”

“เจ้าทำอะไรข้าก็ชอบกินหมดแหละ ช่างเถอะ ข้าทำเองดีกว่า นานแล้วที่ไม่ได้ทำอาหารให้เจ้าสองจอมตะกละกิน ทำให้เด็กสองคนกินหน่อย เมื่อเช้ามีมาทวงไก่ตุ๋นเห็ดจากข้าด้วย ดูเอานะว่าตะกละขนาดไหน ข้าจะทำสักสองสามอย่าง เจ้าอยากกินอะไรไหม”

สองจอมตะกละนั่งอ่านหนังสืออยู่บนทาทามิ ทำท่าทางเหมือนไม่ได้ยิน

อยากทำอาหารให้แม่ (ท่านป้า) ก็พูดมาเถอะ เอาพวกเรามาอ้างอยู่เรื่อย

ซ่งฝูหลิงถือหนังสือ ปากก็เคี้ยวผลไม้เชื่อม เบ้ปาก

เมื่อเช้ากินโจ๊กเพื่อประทังชีวิตจริงๆ เบื่อสามีภรรยาคู่นี้

แต่ก็ชินมานานแล้ว

จะว่าไปใครพูดกันนะว่า ครอบครัวที่เป็นสุขจะเยียวยาไปทั้งชีวิต

นางว่าคำพูดนี้ไม่ถูกต้องนัก ที่ถูกควรเป็น ส่งผลไปทั้งชีวิต

ตอนเย็น ท่านย่าหม่ากลับถึงบ้านก็ได้กินน้ำแกงโสม เกี๊ยวไส้กุยช่าย ลูกสามตั้งใจเก็บไว้ให้นางโดยเฉพาะ

น้ำแกงนั่นยังร้อนๆ อยู่ ถูกอุ่นไว้บนเตาตลอด

จริงสิ ผ้าพันคอกับหมวกขนจิ้งจอกที่อยู่บนตัวนางก็ได้มาจากสะใภ้สาม

เดิมทีขนสัตว์ที่ลูกสามได้มาจากเหล่าสุยจะเอาไว้ให้เฉียนซื่อ บอกว่าขนจิ้งจอกดีมาก เอาไปขายในเมืองหลวงได้ราคาแพง

ปรากฏว่าด้วยนิสัยใจกว้างของสะใภ้สาม ไปหาเหอซื่อสะใภ้ใหญ่ ให้เหอซื่อตัดเย็บออกมาตามขนาดของนาง นางไม่รู้เรื่องนี้จนกระทั่งตัดออกมาเป็นชุดเสร็จเรียบร้อย

กว่านางจะรู้ก็สายไปแล้ว ขนสัตว์ดีๆ ถูกเอามาตัดตามขนาดตัวของนาง สะใภ้สามบอกว่าใส่ไม่ได้ ต้องให้ท่านแม่ใส่ ดูเอาแล้วกันจะให้ทำอย่างไร

ยังจะทำอย่างไรได้ รับน้ำใจ ใส่ก็ได้

ตอนที่นางซื้อของอยู่ในเมือง เถ้าแก่เนี้ยที่เปิดร้านขายผ้ายังเคยมาบอกเลยว่า ขนสัตว์ผืนนี้ดี ถามว่าซื้อมาเท่าไหร่

ตอนนั้นนางหัวเราะแล้วตอบว่า “ไม่รู้สิ สะใภ้สามให้มา ข้าบอกไม่เอาๆ แต่นางก็ดื้อจะตัดให้ แถมยังตัดให้ทั้งชุด แม้แต่หมวกก็มี เจ้าว่ามันพอใช้ได้ไหม ใส่แล้วดูดีหรือเปล่า”

ในใจของท่านย่าหม่า บางครั้งนางรู้สึกจากใจว่า

คนที่กตัญญูต่อนางมาเป็นอันดับหนึ่งก็ต้องเป็นพั่งยาอย่างไม่ต้องสงสัย

ดูอย่างเสื้อตัวข้างใน ผ้าของชุดตัวนอก รองเท้า แค่นี้ก็รู้แล้ว ของชิ้นเล็กชิ้นน้อยพวกนี้ได้มาจากพั่งยาที่ซื้อมาฝากตอนเข้าเมือง

ไปเจอของอะไรที่คิดว่านางใส่แล้วสวยก็จะซื้อกลับมาให้ ซึ่งทุกครั้งนางก็จะดุหลานว่า “พั่งยา ใช้เงินมือเติบอีกแล้ว เข้าเมืองครั้งไหนถ้าไม่ได้เสียเงินจะนอนไม่หลับใช่ไหม”

ปากพูดไปแบบนั้น แต่ความเป็นจริงในใจก็ยกให้หลานสาวคนเล็กมาเป็นอันดับหนึ่ง คนอื่นน่ะเหรอ หึ ชอบมาถามว่าท่านย่าอยากได้อะไรไหม มันต้องซื้อที่ไหน ดีแต่หลอกให้นางดีใจ

อันดับต่อมาก็เฉียนซื่อ

ถูกต้อง เป็นเฉียนซื่อ ลูกชายคนสามของนางยังด้อยกว่า

ความรู้สึกนี้ มาคิดดูดีๆ ก็แย่พอสมควร ลูกสะใภ้ยังใจกว้างกว่าลูกชายแท้ๆ รวมถึงสะใภ้ใหญ่เหอซื่อด้วย บางครั้งก็ใจกว้างกว่าลูกชายคนโต

โชคดีที่นางมีอิ๋นเฟิ่งลูกสาวคนเดียว

ลูกสาวของนางไม่ว่าจะเป็นเมื่อก่อนหรือตอนนี้ ไม่ว่าครอบครัวจะยากดีมีจน เมื่อไหร่ที่ทำของกินดีหน่อยก็จะยกมาให้ตอนร้อนๆ กลัวนางไม่ได้กิน