ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 711 คุณธรรมเป็นที่ตั้ง ผลประโยชน์ชิดซ้าย / ตอนที่ 712 ซาบซึ้งในความดี ขอบคุณที่มีเจ้า

ตอนที่ 711 คุณธรรมเป็นที่ตั้ง ผลประโยชน์ชิดซ้าย / ตอนที่ 712 ซาบซึ้งในความดี ขอบคุณที่มีเจ้า
ตอนที่ 711 คุณธรรมเป็นที่ตั้ง ผลประโยชน์ชิดซ้าย

ปีใหม่ปีนี้ เก้าสกุลในสายตาคนนอกดูคึกคักมาก

รับของขวัญ ส่งของขวัญ เกวียนล่อ เกวียนวัวของครอบครัวซ่งออกไปส่งของขวัญถี่มาก

เอาแค่กิจกรรมไปมาหาสู่เหล่านี้ก็ทำให้สองกิจการของครอบครัวซ่งถูกยกระดับไปอีกขั้น

เหล่าสหายจวี่เหรินของซ่งฝูเซิง พวกเศรษฐีที่คิดจะสานสัมพันธ์กับเขา มักจะเป็นฝ่ายช่วยแนะนำกิจการม้าพันลี้ให้คนอื่นๆ ก่อนปีใหม่จะมีคนให้เอาของขวัญไปส่งที่อื่นเยอะ เครือข่ายเพื่อนของเขาก็เลยกว้างขวางขึ้นทุกวัน

เหล่าสหายจวี่เหรินของซ่งฝูเซิงยิ่งกว่า เวลาในครอบครัวมีเรื่องดีอะไรต้องให้ของขวัญก็จะติดต่อร้านขนมเค้กของย่าหม่า สั่งจองขนมแค่ร้านของย่าหม่า

อารมณ์เหมือนช่วยอุดหนุนร้านเพื่อน

ยิ่งไปกว่านั้น ขนมเค้กเป็นของแปลกใหม่ มีอยู่แค่ร้านเดียว มีความโดดเด่น

ขนมที่ขายในร้านย่าหม่ามีราคาเริ่มต้นที่สูง คนทั้งเมืองต่างรู้ คนที่ดูของเป็นจะเข้าใจ เอาไปให้แขก รับรองแขกค่อนข้างได้หน้าทีเดียว

เก้าสกุลยังได้ต้อนรับแขกกลุ่มพิเศษที่มาสวัสดีปีใหม่ คนเหล่านี้เป็นผู้ลี้ภัยจากหมู่บ้านละแวกนั้น

ปีนี้มีภัยพิบัติ ผู้ลี้ภัยเหล่านี้รู้สึกขอบคุณครอบครัวซ่งที่จ้างพวกเขามาสร้างบ้าน

ทุกคนไม่ได้โง่ ให้ใครมาสร้างก็เหมือนกันใช่ไหมล่ะ แถมพวกเขาก็ไม่ได้มีฝีมือพิเศษอะไรด้วย

และยังมีเรื่องหลังน้ำท่วม ครอบครัวซ่งยังให้พวกผู้หญิงของครอบครัวลี้ภัยช่วยทำชุดเครื่องแบบของม้าพันลี้เพื่อแลกกับเงินหรือเสบียงอาหาร

ซึ่งระหว่างนั้นเคยเกิดเรื่องที่ทำให้ครอบครัวซ่งเคืองใจ

อย่างเช่น มีเมียของหลายคนแอบขโมยดอกฝ้ายของครอบครัวซ่งไปขาย หรือบางคนอยากประหยัดผ้า เอาไปขายให้ร้านที่ตัดเย็บถุงหอม อะไรทำนองนี้

ช่วงนั้นมีครอบครัวลี้ภัยที่ซื่อสัตย์เกิดกลัวขึ้นมา คิดว่าแย่แล้ว ครอบครัวซ่งจะไม่สงสารพวกเขาอีกเพราะความโกรธ ไม่มีทางเรียกใช้คนนอกที่ไม่รู้ที่มาที่ไปอย่างพวกเขาอีก

แต่กลับนึกไม่ถึงว่า หลังจากครอบครัวซ่งจับได้ ก็แค่ไม่เรียกใช้ครอบครัวพวกนั้นอีก บอกว่าต่อไปก็ไม่มีทางใช้ แต่คนอื่นๆ ยังเหมือนเดิม

“เจ้านาย สวัสดีปีใหม่นะขอรับ ถ้าไม่ได้พวกเจ้านายช่วยเหลือ แต่ละครอบครัวของพวกเราคงอดตายไปแล้ว เจ้านายไม่ได้ช่วยแค่เรื่องเสบียงอาหาร แต่ช่วยชีวิตของพวกเราทุกคน”

พวกชายฉกรรจ์ที่เป็นผู้ลี้ภัยเหล่านี้สวมเสื้อกันหนาวขาดวิ่น พากันคุกเข่าอยู่หน้าบ้านเก้าสกุลด้วยความจริงใจ ก็แค่อยากคำนับให้

ลุงซ่งนึกไม่ถึงว่า เรื่องที่แค่ช่วยอย่างไม่คิดอะไร กลับทำให้คนเหล่านี้ที่มาจากหลายหมู่บ้านตั้งใจมาอวยพรปีใหม่ ยืนพร้อมเพรียงกันอยู่หน้าบ้าน ดูยิ่งใหญ่ไม่เบา

ก่อนหน้านี้จินเป่าวิ่งกลับบ้านมารายงานว่ามีคนมารวมตัวอยู่ที่หน้าบ้านเยอะแยะ ตอนนั้นเล่นเอาเขาตกใจมาก

คิดว่าเกิดเรื่องเข้าแล้ว

คิดว่าจะเป็นเหมือนปีนั้นที่เหรินจื่อฮ่าวพาคนมาหาเรื่อง

ซ่งฝูเซิงหันกลับไปมองพวกผู้หญิงในบ้านเพื่อบอกให้ยกเสบียงอาหารแห้งออกมา

เสบียงอาหารแห้งถูกยกมาทีละถาด

มีขนมปังดำที่ไม่อร่อย มีปัวปัวที่ทำจากแป้งเนื้อหยาบ และยังมีแป้งทอดที่ผสมด้วยแป้งเนื้อหยาบกับเนื้อละเอียดอย่างละครึ่งที่กินเหลือในวันนี้

ซ่งฝูเซิงพูด “ขอให้ทุกคนมีความสุขในปีใหม่ ปีหน้าขอให้ทุกอย่างราบรื่น ตั้งใจเพาะปลูก ปีหน้าทุกครอบครัวจะได้กินกันอิ่มท้อง”

เหล่าชายฉกรรจ์นึกไม่ถึงว่านายท่านจวี่เหรินจะออกมาคุยกับพวกเขาด้วยตัวเอง ซาบซึ้งดีใจกันมาก

“ขอบคุณนายท่านจวี่เหริน!”

“ขอบคุณขอรับ!”

วันที่ยี่สิบเก้า ท่านย่าหม่าก็จำต้องตั้งกระโจมทำทาน พักการค้า ทำสาธารณประโยชน์บ้าง

ถูกต้อง นางคิดว่าตัวเอง ‘จำยอม’

คนอย่างท่านย่าหม่า ถ้าไม่มีลูกชายเอี่ยวด้วย หรือไม่มีหลานสาวช่วยเสนอแนะนำพา ขอบเขตความคิดของนางยังไม่สูงถึงขั้นเอาเงินไปสาดเล่น

ครั้งนี้นางไม่ได้ทำเพราะลูกชายหรือฟังจากหลานสาว แต่นางพบว่าครอบครัวเศรษฐีกับร้านค้าใหญ่ๆ ทั้งหลายต่างพากันออกมาตั้งกระโจมทำทาน เพียงเพื่อช่วยให้พวกคนที่ทุกข์ยากเหล่านั้นได้มีข้าวกินในวันปีใหม่

ท่านย่าหม่าเห็นตรงประตูเมือง กระโจมที่นำมาคือกระโจมของจวนผู้สำเร็จราชการ ในนั้นไม่มีคนที่รู้จัก พ่อบ้านลู่น่าจะเป็นคนที่ดูแลหมดทั้งจวน เสี่ยวเฉวียนจื่อก็ไม่อยู่

ดูเหมือนซุ่นจื่อกับเสี่ยวเฉวียนจื่อจะไม่อยู่เมืองเฟิ่งเทียน

จากนั้นก็เห็นพวกขุนนางต่างๆ อย่างใต้เท้าผู้ว่าการเมืองเฟิ่งเทียนก็มีมาตั้งกระโจมเหมือนกัน

แบบนี้เรียกว่ามาตั้งเป็นแบบอย่าง ทำให้พวกคนรวยกับร้านค้าต่างๆ มาทำตามบ้าง

ท่านย่าหม่าจนปัญญา

นางเป็นถึงแม่แท้ๆ ของซ่งจวี่เหริน

แถมนางยังเปิดร้านอยู่ในเมือง ทำมาหากินอยู่แถวนี้

แถมนางยังเป็นคนที่ลู่หมินหรุ่ยเรียกว่าย่า

กัดฟันมาแล้วกัน เสียดายอย่างไรก็ต้องตั้ง

ไว้ปกติประหยัดหน่อยก็ได้คืนแล้ว แต่จะทำให้ลูกหลานขายหน้าไม่ได้

ตอนที่ 712 ซาบซึ้งในความดี ขอบคุณที่มีเจ้า

ด้วยเหตุนี้กระโจมของท่านย่าหม่าก็เลยปรากฏในเมืองเฟิ่งเทียนอีกครั้ง

ครั้งนี้ของที่ท่านย่าหม่าแจกดูมีหน้ามีตาทีเดียว

ภายในกระโจมทำทานไม่ได้แจกแค่ขนมปังดำ นางแจกแบบแบ่งประเภท

ผู้ใหญ่ให้ขนมปังดำ หากมีเด็กเล็กสามขวบห้าขวบมาที่กระโจมของท่านย่าหม่า นางก็จะแจกขนมนิ่มๆ คนละชิ้น

ขนมนั้นคล้ายแป้งทอด หลานสาวคนเล็กออกแบบมา บนตัวขนมโรยด้วยงา ทำเป็นหน้ายิ้ม และที่สำคัญที่สุดคือ ข้างในมีน้ำตาลเล็กน้อย

ทุกครั้งที่เอาชะลอมเปล่าลง นั่นก็แสดงว่าแจกหมดไปแล้วหนึ่งชะลอม ท่านย่าหม่าจะรู้สึกปวดใจ

ต้นทุนตั้งเท่าไหร่

ให้พวกเอ้อร์ยาอบออกมาก็ต้องให้เงินค่าจ้าง ไหนจะค่าแป้ง อยากให้อบออกมานิ่มจะใส่แป้งเนื้อหยาบมากไม่ได้ ตอนนี้แป้งเนื้อละเอียดราคาตั้งเท่าไหร่

นางไม่เข้าใจ ทำไมตัวเองถึงได้ปากเปราะพูดไปว่า ถ้าอยากเอางาทำเป็นหน้ายิ้มก็ทำไปเถอะ ใส่น้ำตาลเข้าไปหน่อย

ตอนนั้นสมองนางต้องเพี้ยนแน่ๆ ต่อมาแทบอยากตบปากตัวเอง

งาราคาตั้งเท่าไหร่ น้ำตาลราคาแพงขนาดไหน ไหนจะน้ำตาลทรายขาว ราคาสูงมากเลยนะ

พูดตามหลักความเป็นจริง ในนั้นจะใส่งากับน้ำตาลหรือไม่ใส่ พ่อบ้านจวนผู้สำเร็จราชการจะเอาเรื่องของนางไปบอกองค์หญิงหรือเปล่า ช่วยหลานสาวของนางสร้างความประทับใจให้จวนลู่ได้บ้างไหม พวกขุนนางใหญ่ของเมืองเฟิ่งเทียนจะรู้ไหมว่านางยัดน้ำตาลลงในขนมที่แจกเด็กๆ ด้วย ขอนางลงบันทึกเมืองแบบครั้งก่อนได้ไหม

เป็นไปไม่ได้ทั้งนั้น

ไม่มีใครหยิบขนมไปแหวกออกชิม

ไม่มีคนรู้ว่าการทำขนมให้ออกมานิ่มแบบนี้ ท่านย่าหม่าต้องเสียต้นทุนไปมากขนาดไหน เงินนั่น ขนาดจะให้จินเป่านางยังเสียดาย

แต่ในสายตาคนอื่นนางก็แค่มาตั้งกระโจมทำทานบริจาคอาหารแบบคนอื่น

มีเด็กขอทานคนหนึ่งเกาะอยู่บนหลังพ่อ หันกลับไปมองท่านย่าหม่าที่อยู่ในกระโจม

เด็กน้อยทำปากพึมพำ “ท่านย่าหม่า”

ท่านย่าหม่าไม่รู้ว่า ในขณะที่นางกำลังนึกเสียใจ ขนมที่มีใบหน้ายิ้มของนางได้หวานไปถึงหัวใจของเด็กๆ ในปีใหม่นี้

เมื่อเด็กเหล่านั้นกัดขนม พูดเสียงเบาบอกพ่อแม่ว่า ขนมที่ได้มามีรสหวาน เล่นเอาพวกผู้ใหญ่น้ำตาซึมกันไปหลายคน เด็กบางคนไม่เคยกินน้ำตาลเลยตั้งแต่เกิด

ถึงแม้เด็กที่รับขนมไปเหล่านี้ส่วนใหญ่จะไม่เคยได้เรียกท่านย่าหม่าต่อหน้า

ถึงขั้นที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายายที่แจกขนมหวานๆ แซ่อะไร วันหน้าก็ไม่มีทางจำได้ว่าหน้าตาเป็นอย่างไร

แต่เมื่อโตขึ้น นี่จะเป็นความทรงจำที่พวกเขาไม่มีทางลืม

ปีใหม่ปีนี้มีท่านยายคนหนึ่งให้ขนมหวานๆ นุ่มๆ ขนมหน้ายิ้มที่พวกเขากินอย่างเอร็ดอร่อย

…

หมั่นทำความดีแม้ในยามยาก

ส่งต่อความดีในวันที่สำเร็จ

ดังนั้นเก้าสกุลในสายตาของคนนอกคือครอบครัวที่นับวันจะยิ่งเจริญรุ่งเรือง มั่งมีศรีสุข เก้าสกุลช่วยชาวบ้านไว้มากมาย

ปีนี้เก้าสกุลครึกครื้นกว่าครอบครัวอื่นหรือเปล่า

เปล่าเลย

ปีนี้ภายในเก้าสกุลบรรยากาศเศร้าเล็กน้อย

เพราะข้อแรก ท่านลุงซ่งเสนอขึ้นมาอีกครั้งว่า ต้นไม้ใหญ่แตกกิ่งก้านใบ อยากแบ่งครอบครัว

ตอนนี้บ้านใหม่ของแต่ละครอบครัวสร้างเสร็จแล้ว บางครอบครัวก็มีสมาชิกใหม่

หลังจากแบ่งเงินกองกลางสำหรับไว้ใช้ยามฉุกเฉินเรียบร้อยแล้ว เงินที่เหลือถึงแม้จะแบ่งให้ตามสัดส่วนการทำงานไปก่อนแล้ว แต่ก็ยังไม่หมดเสียทีเดียว

อย่างเสบียงอาหารที่กินร่วมกัน ที่ดินก็ปลูกด้วยกัน เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่ดีแน่

พวกยายๆ กับพวกผู้เฒ่า ทุกคนที่เป็นผู้อาวุโสนั่งอยู่ด้านล่างชักไม่พอใจ “ผู้เฒ่า ทำไมชอบเอาแต่พูดว่าแบ่งครอบครัว พวกเราเสียใจนะ”

พวกคนหนุ่มยิ่งไม่อยากฟัง

“พวกเราแต่ละครอบครัวเคยคิดเล็กคิดน้อยเหรอ ไม่มีหรือเปล่า…

…มีคนชอบเอารัดเอาเปรียบยึดเสบียงกองกลางเหรอ ก็ไม่มี…

…พวกเรามีคนที่กินเก่งบ้าง ก็เลยกินเยอะหน่อย…

…เวลาที่ไม่พอกินทุกคนยังรู้จักยับยั้งชั่งใจ เหลือไว้ให้คนที่ยังไม่ได้กิน”

พวกผู้หญิงที่นั่งอยู่ด้านล่างก็พากันพูดขึ้น “พวกเราก็ไม่เคยทะเลาะกันนะ อาจมีเถียงกันบ้างแต่เดี๋ยวก็ดีกัน ไม่เคยรุนแรงถึงขั้นต้องมาหาผู้เฒ่า”

เรื่องพวกนี้พบเจอได้ยากมากแล้ว คนเราอยู่ร่วมกันมีเหรอจะไม่กระทบกระทั่งกันบ้าง ขนาดพ่อแม่พี่น้องในครอบครัวยังทะเลาะกัน

เกาถูฮูเสนอความคิดเห็นต่อท่านลุงซ่ง

“ผู้เฒ่า ข้ารู้ว่าผู้เฒ่าคิดอย่างไร…

…แต่ข้าก็อยากพูดหน่อยว่า ผู้เฒ่าอย่าเอาความคิดแบบคนข้างนอกมาใช้กับพวกเรา…

…พวกเรามีความสัมพันธ์แบบพวกคนในหมู่บ้านเหรอ…

…ใช่ความสัมพันธ์แบบคนทั่วไปในหมู่บ้านเหมือนตอนยังไม่ลี้ภัยหรือเปล่า…

…ถ้าเป็นแบบนั้น ผู้เฒ่าไม่แยกครอบครัวข้าก็ไม่เอาด้วยหรอก”

พวกเราเป็นกลุ่มคนที่ไม่มีรากเหง้า

พวกเราเป็นกลุ่มคนที่คนที่นั่งอยู่ด้วยกันในนี้เท่านั้นถึงเป็นญาติกัน

กว่าพวกเราจะสามัคคีมีชีวิตอยู่มาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย เข้าใจถึงข้อดีของการสามัคคียิ่งกว่าคนข้างนอก รู้จักทะนุถนอมความสุข

สามียายฉีชิงพูดขึ้นมาว่า “นั่นสิ จะแบ่งแยกทำไม ครอบครัวเรามีที่ดินเยอะขนาดนั้น จะแบ่งอย่างไร แบ่งมาแล้ว พวกเด็กๆ บ้านเราไปทำงานหาเงินอยู่ข้างนอก ใครจะลงสวน ทำด้วยกันนั่นแหละ เก็บเกี่ยวด้วยกัน จากนั้นก็แบ่งกันไปตามจำนวนปากท้อง”

ท่านลุงซ่งหันไปมองซ่งฝูเซิง

ดูสิหลานเซิง แบ่งครอบครัวไม่ได้แล้ว

ปีแรกที่ไม่แบ่งเพราะครอบครัวเรายากจนเกินไป ไม่มีข้าวของให้แบ่ง แบ่งไปก็อดๆ อยากๆ

ปีที่สองฮ่องเต้ตาย ภายใต้สถานการณ์แบบนั้นยิ่งต้องร่วมใจกันกักตุนเสบียง แยกไม่ได้เข้าไปใหญ่

ปีนี้อันที่จริงมีอุทกภัยก็ไม่ควรแบ่งแยก แต่ครอบครัวเรามีการเตรียมตัวกันแต่เนิ่นๆ เพราะกลัวขาดแคลนเสบียงจนขึ้นสมอง ก็เลยพอจะแยกครอบครัวได้

แต่ฟังดูนะ ใช่ว่าไม่เคยพูดเรื่องนี้ แต่ทุกครั้งก็จะถูกขัดขวาง คนพวกนี้ต่อต้านกันมาก การให้แยกครอบครัวคือเรื่องเศร้าใจ พวกเราที่อยู่ด้านบนพูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง พวกเขาที่อยู่ด้านล่างก็เถียงกลับมาเป็นชุด

ซ่งฝูเซิงเข้าใจในจุดนี้ดี

ครุ่นคิด ช่างเถอะ ไม่ฝืนใจแล้วกัน

อย่างไรเสียตอนนี้ก็ต่างคนต่างทำงานหาเงิน ก็แค่ข้าวปลาอาหารกับแปลงเพาะปลูกมันปะปนใช้ร่วมกัน ล่อกับวัวก็ใช้ด้วยกัน

ถ้าวันไหนทะเลาะกันขึ้นมา แบบนั้นก็แบ่งง่ายหน่อย

เช่นนั้นผ่านเรื่องนี้ไปก่อน

แต่บรรดาสมาชิกครอบครัวซ่งก็ยังคงแอบเศร้า ด้วยสาเหตุที่สองคือ ซ่งฝูเซิงต้องไปแล้ว

ถ้าซ่งฝูเซิงทำข้อสอบในเมืองหลวงได้ดี เกรงว่าก็คงต้องอยู่ต่อ

แต่ถ้าสอบได้ไม่ดี สอบตอนนี้ทำได้ไม่ดี แต่ขอแค่อยากเป็นขุนนางก็ไม่มีทางกลับมาอยู่กับพวกเขา

ทุกคน ให้ตายเถอะ คิดแล้วก็ขัดใจ