ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 715 ข้าก็อยากได้คนไปเป็นเพื่อน

ตอนที่ 715 ข้าก็อยากได้คนไปเป็นเพื่อน
วันที่สิบหกเดือนอ้าย

ตรงประตูเมืองเฟิ่งเทียนมีจวี่เหรินห้าสิบหกคนมารวมตัวกันพร้อมบ่าวรับใช้ของตัวเอง พกของกินสำหรับกินระหว่างทาง พกหีบหนังสือ รวมถึงมีเกวียนของตัวเองรออยู่กับที่

พวกเขากำลังรอซ่งเสี้ยวเหลียน

เข้าเมืองหลวงไปสอบครั้งนี้ ตัดจวี่เหรินบางคนที่แยกออกเดินทางไปก่อนแล้ว คนที่เหลือก็มาอยู่ที่นี่หมด

ชวนให้ชาวบ้านเมืองเฟิ่งเทียนรู้สึกว่า นี่เป็นทิวทัศน์อย่างหนึ่ง

ไม่เคยเห็นนายท่านจวี่เหรินหลายสิบคนมารวมตัวเพื่อไปสอบด้วยกัน

สาเหตุที่พวกจวี่เหรินเลือกไปพร้อมกับซ่งเสี้ยวเหลียนเป็นเพราะบ้านซ่งเสี้ยวเหลียนมีร้านม้าพันลี้

นี่ก็หมายถึงความปลอดภัยระหว่างทาง

ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างทางจากเฟิ่งเทียนไปเมืองหลวงแทบจะมีจุดแวะพักของม้าพันลี้อยู่ในทุกเมือง

ตรงนี้ต้องบอกเลยว่า พวกจวี่เหรินรู้สึกว่าซ่งเสี้ยวเหลียนมีน้ำใจจริงๆ

ซ่งเสี้ยวเหลียนบอกจุดแวะพักของม้าพันลี้ในแต่ละเมืองไว้ก่อนแล้วเพื่อพวกเขา จองโรงเตี๊ยมให้ล่วงหน้า จองเสบียงอาหารระหว่างทางให้ เป็นต้น

ซึ่งก็หมายความว่า พวกเขาไม่ต้องกังวลอะไรเลย วางใจได้เต็มที่ ไม่เคยเดินทางไกลก็ไม่ต้องกลัว

ทุกครั้งที่ไปถึงเมืองอื่น ขอแค่ตามหลังซ่งเสี้ยวเหลียนก็เข้าพักในโรงเตี๊ยมได้ ไม่มีของกินก็หาเสริมให้ได้

“ซ่งเสี้ยวเหลียนมาแล้ว” มีจวี่เหรินหลายคนชี้ไปไกลๆ พลางพูดด้วยความตื่นเต้น

ซ่งฝูกุ้ยอยู่ในชุดเครื่องแบบหัวหน้างานขั้นสามของม้าพันลี้ นั่งคนละด้านกับเกาเถี่ยโถวอยู่บนเกวียนล่อขนาดใหญ่เล่มแรกกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้

นี่เป็นเกวียนที่ใช้ล่อสี่ตัวลาก ในนั้นมีซ่งฝูเซิงกับหมี่โซ่วนั่งอยู่

เดิมทีไม่อยากพาหมี่โซ่วมาด้วยเพราะยังเล็ก อากาศหนาว

ครั้งนี้ไม่ว่าจะสอบได้ดีหรือไม่ดี เดี๋ยวสอบเสร็จก็ต้องกลับบ้านมาก่อนรอบหนึ่ง อย่าดูแค่ว่าตอนก่อนปีใหม่ก็เริ่มถกกันแล้วว่าใครไปบ้าง

ซ่งฝูเซิงเคยหารือกับหมี่โซ่ว “รอลุงสอบเสร็จค่อยกลับมารับเจ้าดีไหม”

“ไม่ได้”

หมี่โซ่วกอดขาซ่งฝูเซิงร้องไห้งอแง สายตาที่หวาดกลัวเต็มไปด้วยความอ้อนวอน ขาดก็แค่บอกรักลุงแล้ว

“มันจะทำเจ้าเสียการเรียน นี่ไม่ได้ไปแค่วันสองวัน คำนวณระยะเวลาไปกลับก็ตั้งสองเดือนเลยนะ…

…เจ้าจะตามไปทำไม อยู่ข้างนอกกินนอนก็ไม่ดี อยู่กับย่าที่บ้านนี่แหละ”

หมี่โซ่วจับประเด็นได้ กลัวเสียการเรียนนี่เอง

จากนั้นเขาก็ฮึดสู้ใช้เวลาสิบวันนั่งคัดลอกท่องตำราตั้งแต่เช้ายันดึก

เล่นเอาเด็กน้อยเกือบสายตาสั้น

ขยี้ตายื่นสมุดการบ้านที่เรียนด้วยตัวเองให้ท่านลุง หนาปึกใหญ่

ซ่งฝูเซิงสัมผัสได้ การเรียนไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ “เหนื่อยไหม”

หมี่โซ่วตอบ “ไม่เหนื่อย ขอแค่ได้ไปพร้อมท่านลุงท่านป้าแล้วก็พี่สาว เหนื่อยแค่ไหนข้าก็ยอม อย่าทิ้งข้าไว้”

เล่นเอาซ่งฝูเซิงปวดใจ รีบเก็บข้าวของพาไปด้วยทันที คิดเสียว่าให้เด็กได้ปิดเทอมหน้าหนาว

เกวียนเล่มที่สองอลังการยิ่งกว่า

เพราะไม่ได้มีแค่ล่อที่แข็งแรงสี่ตัว ด้านข้างยังมีม้าตัวสูงใหญ่ที่สง่างามตามมาอีกหนึ่งตัว

เอาม้าไปทำไม เสี่ยวหงยุ่งยากยิ่งกว่าหมี่โซ่วอีก แถมยังต้องเอาแอปเปิ้ลไปให้ด้วย

ซ่งฝูหลิง “นานๆ ลูกจะได้ออกจากบ้านสักที นั่งเกวียนนานๆ มันเบื่อ ไปขี่มันวิ่งเล่นแถวชานเมืองดีจะตาย ท่านพ่อก็ขี่มันเล่นได้”

ตอนนั้นซ่งฝูเซิงรีบเกลี้ยกล่อมเมียทันที “ลูกสาวพูดมีเหตุผล พอไปถึงเมืองหลวงพ่อก็ขี่มันให้ดูเท่ห์ๆ ได้”

คนควบเกวียนเล่มที่สองเป็นซื่อจ้วงที่อยู่ในเครื่องแบบหัวหน้างานขั้นสามเช่นกัน มากับต้าเต๋อจื่อที่เป็นพี่ชายเมีย

คนที่นั่งอยู่ในเกวียนย่อมเป็นเฉียนเพ่ยอิง ซ่งฝูหลิง เป่าจู เถาฮวา

เดิมทีก็ไม่ได้อยากเอาเถาฮวามาด้วย เกาเถี่ยโถวเดี๋ยวก็เรียกอาสาม เดี๋ยวก็เรียกซ่งฝูเซิงว่าน้าสาม อ้อนวอนใหญ่ “พวกข้าเป็นผัวเมียกัน ขนาดเป่าจูยังตามซื่อจ้วงไปได้ แล้วทำไมต้องพรากพวกข้าสองคนด้วย”

เล่นเอาซ่งฝูเซิงโมโห “เออๆๆ ไม่รู้จักอยู่บ้านทำมาหากิน ไป สงสัยจริงๆ ว่าพวกเจ้าเอาเรื่องสอบของข้ามาอ้างเพื่อไปดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์”

ด้านหลังตามมาด้วยเกวียนที่ไม่มีคนนั่ง ในนั้นเป็นพวกข้าวของ

ไม่เอาก็ไม่ได้

พวกยายๆ ในบ้านจัดแจงให้ ผ้าห่ม ถ่านที่ต้องใช้ระหว่างทาง ของกิน ไหนจะข้าวของที่พวกคนในหมู่บ้านตื๊อให้รับไว้ อย่างแตงครึ่งกระสอบ ขนมถั่วก้อน เต้าหู้ก้อน สารพัดอย่างมีหมด

เริ่นกงซิ่นยังได้ให้ที่อยู่ของเริ่นจื่อเซิงในเมืองหลวงไว้ด้วย

มองออกเลยว่าไม่เหมือนตอนลี้ภัย

ดูด้านนอกของเกวียนสิ วิ่งทีก็เกิดเสียง

เวลาล่อวิ่งจะมีเสียง เพราะด้านนอกมีไก่แข็งที่ถูกห้อยขาไว้ เนื้อหมูสามชั้น เกี๊ยวแช่แข็ง ขนมถั่วก้อน สาลี่แช่แข็ง เป็นต้น

ซ่งฝูเซิงมองทีก็หมดคำจะพูดที เอาของพวกนี้มาทำไม จะกินต้องเอามาละลายก่อนอีก ไม่เอามาก็โกรธ

จากนั้นเกวียนที่ขนาบข้างกับด้านหลังเป็นขบวนขนของของม้าพันลี้

ของที่ต้องขนไปครั้งนี้มีมากพอสมควร คนงานที่ออกเดินทางพร้อมขบวนมีร้อยกว่าคน

คนนำขบวนคือหัวหน้าใหญ่ตาเดียว ซ่งฝูโซ่ว

หากว่ากันตามเหตุผล ซ่งฝูกุ้ยกับซื่อจ้วงต่างเป็นหัวหน้าใหญ่ทั้งคู่ ทุกครั้งที่เดินทางไกลจะต้องมีหัวหน้าใหญ่ติดตามด้วยหนึ่งคน พวกเขาสองคนนำขบวนได้

แต่สองคนนี้ต้องอยู่กับซ่งฝูเซิงที่เมืองหลวงจนกว่าจะสอบเสร็จกลับมา

ซ่งฝูโซ่วก็เลยต้องไป แต่พอถึงเมืองหลวงเขาก็กลับ

พวกซ่งฝูเซิงมาถึงตรงประตูเมือง

เขาลงจากเกวียนทักทายพวกจวี่เหรินก่อน อันที่จริงก็แค่เรียกชื่อแล้วพยักหน้าให้ ดูจำนวนคน คนเยอะมาก กลัวจะตกหล่นใครไป

“หมิงหย่วน หมิงหย่วนยังไม่มาเหรอ”

“ท่านอา ข้าอยู่นี่” หยางหมิงหย่วนวิ่งมา บ่าวรับใช้ที่อยู่ด้านหลังเขาหิ้วไก่ย่างสิบตัว สิบตัวเลยนะ

แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าน้อยไป คนที่ร่วมเดินทางเป็นเพื่อนจวี่เหรินรุ่นเดียวกัน แบ่งๆ กันไปก็หมดแล้ว ไหนจะครอบครัวอาซ่งอีก

หยางหมิงหย่วนเหลือบมองเกวียนที่ปิดมิดชิดอย่างมีความหวัง

“เอาล่ะ ออกเดินทางได้ อย่ามารวมกันอยู่ตรงนี้เลย ขบวนขนของบ้านข้าหยุดไม่ได้ ออกจากเมืองไว้ถึงจุดแวะพักค่อยคุยกับทุกคนนะ” ซ่งฝูเซิงพูดจบก็ขึ้นเกวียนอีกครั้ง

มือปราบที่เฝ้าอยู่ตรงประตูเมืองเฟิ่งเทียนพยักหน้าให้ซ่งฝูโซ่วที่เอาใบมาให้ประทับ ดูก็รู้ว่าคุ้นเคยกันแล้ว “ปล่อยไป”

ท่านย่าหม่าสวมหมวกขนจิ้งจอกสีเทา สวมเสื้อคลุมกันลม โบกมือให้ขบวนเกวียนที่เริ่มเคลื่อนไป

วันนี้คนในเก้าสกุลที่ว่างออกมาได้ก็มากันหมด

เกาถูฮูประคองลุงซ่ง ยื่นมือที่แห้งมากออกมาโบก

กำชับให้ตั้งใจสอบไปแล้ว กำชับให้เดินทางระวังก็พูดไปเป็นหมื่นรอบแล้ว เลยไม่ตะโกนเรียกซ่งฝูเซิงต่อหน้าคนในเมืองให้ขายหน้า

บรรดาคนของเก้าสกุลที่มาส่งวางตัวดีมาก

แต่กลับไม่คิดว่าท่านย่าหม่าจะมาดหลุด

ตอนที่เกวียนเล่มที่สองจะออกจากประตูเมือง ทันใดนั้นซ่งฝูหลิงก็แหวกม่าน เอาหัวที่สวมหมวกผ้าฝ้ายโผล่ออกไป

หมวกของนางมีความพิเศษ อยู่ไกลๆ ก็จำได้

เป็นหมวกที่เลียนแบบทรงของยุคปัจจุบัน คล้ายหมวกไหมพรมที่ด้านบนมีก้อนไหมพรมกลมๆ

แต่ที่นี่ไม่มีไหมพรม เฉียนเพ่ยอิงก็เลยใช้ผ้าสีชมพูทำให้ลูกสาว ในนั้นยัดดอกฝ้ายเอาไว้แทน ส่วนก้อนกลมๆ ลูกใหญ่ด้านบนทำจากขนกระต่ายสีขาว

พอซ่งฝูหลิงชะโงกหัวออกมา ท่านย่าหม่าก็เห็นทันที เดินขึ้นหน้าสองก้าวอย่างไม่รู้ตัว

ซ่งฝูหลิงยิ้มพลางโบกมือให้ย่า สีหน้าแบบนั้นขาดก็แค่เขียนว่า กลับไปเถอะ ข้าจะออกไปเที่ยวแล้ว

ท่านย่าหม่ากะพริบตาไม่หยุด อยากไล่น้ำตาไปให้หมด แต่สุดท้ายน้ำตาก็ไหลออกมา

ต่อมาท่านย่าหม่าก็เลยเอามือปิดหน้าร้องไห้

คนในครอบครัวพอเห็นนางร้องไห้ก็รีบปลอบ “ฝูเซิงไปสอบ สอบเสร็จก็กลับมาแล้ว อย่าร้องไห้เลย ทำไมสอบทีก็ร้องทีล่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงเขาหรอก เขาเคยเดินทางไกล ไปมามากกว่าพวกเราอีก”

ท่านย่าหม่าปิดหน้าคิดในใจ

ใครเป็นห่วงเขากัน

ข้าแค่คิดว่า ฮือๆ พั่งยาไปทีตั้งสองเดือน

เด็กคนนั้นยิ้มร่าเริงไม่มีโศกเศร้า แถมยังโบกมือให้นาง ฮือๆ ไม่คิดถึงนางเลยสักนิด

ซ่งฝูหลิงยังไม่เคยออกไปเกินระยะสองลี้ ท่านย่าหม่านั่งอยู่ในร้านขนม หมดอารมณ์จะทำอะไร ใบหน้ายังเลอะคราบน้ำตาอยู่

ปกติเจอกันทุกวัน อยู่ๆ ก็ไปแบบนี้ รับไม่ได้จริงๆ