ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 716 หัวใจจะไปพร้อมความรัก

ตอนที่ 716 หัวใจจะไปพร้อมความรัก
ท่านย่าหม่าเริ่มเผชิญหน้ากับปัญหา วันหน้าครอบครัวลูกสามต้องย้ายไป นางจะทำใจได้หรือเปล่า

ก่อนหน้านี้นางเข้มแข็งมาก

นางไม่พูดอะไรตอนที่ทุกคนถกกันว่าใครจะตามไปด้วยบ้าง

ตอนนั้นซ่งฝูไฉลูกชายคนโตกับซ่งฝูสี่ลูกชายคนรองถามนาง “ท่านแม่ พวกเราก็ต้องเก็บของตามไปด้วยหรือเปล่า”

นางตอบอย่างไม่ไว้หน้า “เก็บเสร็จแล้วไปไหน พวกเจ้าสองคนจะหนีออกจากบ้านหรืออย่างไร”

เล่นเอาลูกชายสองคนของนางถึงกับงง ‘พวกเราไม่ต้องตามไปด้วยเหรอ เก็บของก็ต้องใช้เวลา สมบัติเยอะแยะ รอน้องสามกลับมาก็พอดีกันหรือเปล่า’

ท่านย่าหม่าตวาดใส่

“รู้จักแต่ไป ไปๆๆ ไม่ทำการค้าแล้วหรืออย่างไร…

…ได้หน้าลืมหลัง ย้ายไปที่อื่นก็จะทิ้งของที่เคยมี…

…แต่ละคนไม่รู้จักอยู่กับความเป็นจริง กิจการใหญ่ขนาดนี้ ไม่เอาเงินแล้วหรืออย่างไร…

…การค้าข้างนอกไม่ต้องให้คนในบ้านที่ไว้ใจได้ดูแล้วเหรอ…

…ถ้าไม่มีเงินเข้าทุกวัน น้องสามของพวกเจ้าเป็นขุนนางอยู่ในเมืองหลวงก็ต้องกินแกลบเหมือนกัน…

…แล้วก็ ร้านขนมของข้า ถ้าข้าไปแล้วใครจะเป็นย่าหม่า ถ้าปิดอีก ร้านคงแย่ยิ่งกว่าชะตาของข้า”

แสดงให้เห็นว่าท่านย่าหม่าเป็นคนในครอบครัวที่ไม่อยากไปจากเมืองเฟิ่งเทียนมากที่สุด

แต่เวลานี้พั่งย่าเพิ่งไปได้วันแรกก็คิดถึงนางแล้ว

แม้แต่ตัวท่านย่าหม่าเองก็นึกไม่ถึงว่า ชั่วขณะนั้นที่หลานสาวนั่งเกวียนออกไป เห็นออกจากประตูเมืองไปแล้ว ถึงตระหนักขึ้นมาได้ว่าจะไม่ได้เจอกันอีกนาน นางจะร้องไห้ออกมาแบบนั้น

ขายหน้า วันนี้เห็นกันตั้งหลายคน

ท่านย่าหม่านั่งอยู่ที่ชั้นสองของร้านขนม นางหรี่ตาที่บวมเล็กน้อยพลางคิดในใจ

หรือจะปิดร้านนี้ คืนร้านนี้กับอีกสามร้านในอำเภออื่นให้ลู่พั่นทั้งหมด เด็กคนนั้นอยากเอาไปทำอะไรก็ตามสบาย ดีไหม

ไม่

นางตัดใจไม่ลง

ร้านขนมของนางเพิ่งเป็นที่ยอมรับ จะมาปิดตัวลงตั้งแต่เพิ่งเริ่มได้อย่างไร

เช่นนั้นทิ้งพวกแม่ครัวขนมไว้ให้ลู่พั่น ให้ลู่พั่นหาคนมาคุมร้านสักคนดีไหม หรือให้พ่อบ้านมาดูแลก็ได้

แบบนั้นเมืองเฟิ่งเทียนก็จะยังมีขนมแบบนี้กิน ท่านย่าหม่าก็จะไม่หายไป

ไม่

เสียงกรุ๊งกริ๊งของโมบายที่ประตูร้านดังขึ้น เอ้อร์ยากับหลี่ซิ่วเดินออกมาจากครัวมองหน้ากันด้วยความสงสัย

ท่านย่าหม่าล่ะ

ท่านย่าออกไปข้างนอกทำไม

ภายในร้านขายแรงงาน

“ไอ๊หยา ท่านยาย ลูกค้าพิเศษมาเยือนถึงร้าน” รู้จักกัน รู้ว่าท่านย่าหม่าเป็นใคร

อีกอย่าง ท่านย่าหม่าก็มาบ่อย บอกว่ามาตามหาญาติห่างๆ

ท่านย่าหม่าที่สวมผ้าคลุมหลังจากเดินเข้าไปก็ยิ้มพลางพูด “กิจการดีนะ ข้ามาเลือกคน พาไปดูหน่อย ข้าอยากได้เด็กสาวอายุสิบสองสิบสามที่ลี้ภัยมา แบบที่ผูกสัญญาถาวรน่ะ”

นี่ก็คือวิธีที่สามที่ท่านย่าหม่านึกออก

ไม่เพียงแต่นางต้องการตามครอบครัวลูกชายคนสามไปด้วย นางยังอยากเปิดร้านขนมต่อไป

นางต้องการพวกเด็กสาวที่ผูกสัญญาถาวร หลังจากซื้อไปก็จะให้พวกเอ้อร์ยาใช้เวลาช่วงสองเดือนกว่านี้สอนให้เป็นงานจนได้แม่ครัวขนมชุดใหม่อีกกลุ่ม

หลังจากนางย้ายไปพร้อมครอบครัวลูกชายคนสามก็จะทิ้งให้หลี่ซิ่วคุมบัญชีของร้านในเมืองเฟิ่งเทียน เก็บเงิน เป็นแม่ครัวใหญ่คอยชี้แนะ ดูท่าอีกเดี๋ยวต้องเรียกหลี่ซิ่วมาคุย

แบบนั้นนางก็จะสามารถพาพวกยายๆ พาพวกแม่ครัวขนมที่เป็นงานแล้วจำนวนมากไปที่อื่นได้

พอไปอยู่ที่อื่น ไม่ว่าจะเป็นเมืองหลวงหรือที่ไหน นางก็ไม่ต้องกลัวที่จะต้องเริ่มต้นใหม่แต่แรก

ทันใดนั้น ท่านย่าหม่าก็ได้เกิดความทะเยอทะยาน วันหน้าถ้าลูกชายต้องย้ายไปหลายที่ก็ดีสิ นางจะได้ตามไปเปิดร้านขนมหลายๆ ที่

ถึงขั้นที่จัดให้คนสนิทที่ไว้ใจได้ประจำอยู่แต่ละเมือง แค่คุมบัญชี คอยสอนให้เป็นงานแค่นั้น

หากมีขนมตัวใหม่ต้องแยกสอนไปตามเมืองก็ไม่ต้องกลัว

ขอแค่ม้าพันลี้ของลูกสามไปได้ นางก็สามารถให้พวกแม่ครัวขนมของแต่ละเมืองตามขบวนขนของมาที่หลานสาวคนเล็กของนางเพื่อเรียนทำขนม จากนั้นค่อยกลับไปสอนพวกเด็กแรงงานที่ติดสัญญาถาวร

ภายในเวลาสั้นๆ นี้ ท่านย่าหม่าเข้าใจดีว่า พูดน่ะง่าย แต่พอทำจริงมันมีรายละเอียดหลายอย่างที่สำคัญมาก

อย่างเช่น วันหน้าจะให้หลี่ซิ่วคุมบัญชี จะซื่อสัตย์ไม่โกงร้านได้ไหม แต่ละร้านทำกำไรได้เท่าไรเป็นเรื่องเล็ก แต่สูตรห้ามหลุดออกไป

ปัญหาสารพัด ไม่ใช่ว่าใช้เวลาสั้นๆ จะจัดการได้ ต้องคิดให้ละเอียดถี่ถ้วน

แต่ท่านย่าหม่าจำคำพูดของหลานสาวคนเล็กได้ “คิดแล้วก็ต้องลงมือทำ จะเอาแต่วาดฝันไม่ได้ ทำก่อนค่อยว่ากัน”

“ท่านยาย ดูนะ เด็กพวกนี้ใช่หมด”

ท่านย่าหม่าไล่ดู มีที่เล็งไว้บ้าง เถ้าแก่ร้านตะคอก “เงยหน้าขึ้น ให้เหล่าฮูหยินดูหน้าหน่อย”

ด่าอีกครั้ง “พวกเจ้าจะหดคอทำไม ไม่ได้เรื่อง รู้หรือเปล่าว่านี่ใคร ถ้าได้เข้าไปอยู่ในบ้านของนายท่านซ่งจวี่เหริน ได้ปรนนิบัติข้างกายเหล่าฮูหยิน ถือเป็นวาสนาที่สั่งสมมาแปดชาติของพวกเจ้าเชียวนะ”

ท่านย่าหม่าทำมือบอก “เบาเสียงหน่อย หูข้าจะหนวกแล้ว”

“แหะๆ ขอโทษทีเหล่าฮูหยิน ข้าไม่ได้โมโหพวกนางจริงๆ หรอก ตะโกนทุกวันเลยชิน”

“เด็กสองคนนี้เป็นอย่างไรบ้าง” ท่านย่าหม่าถูกใจสองคน

เถ้าแก่ร้านรีบแนะนำ “ครอบครัวนางมาขายทั้งครอบครัว พ่อแม่กับพี่ชายอยู่ในห้องนั้น ส่วนนั่นเป็นคู่พี่ชายกับน้องสาวเอาตัวมาขายกันเอง พี่ชายนางอยู่ห้องนั้น”

ท่านย่าหม่าได้ฟังก็ไม่ค่อยพอใจ “แค่นี้เหรอ”

เถ้าแก่ทำสีหน้าลำบากใจ “เหล่าฮูหยินอยากได้แบบไหน จริงสิ ในห้องเก็บฟืนด้านหลังยังมีแบบที่ราคาถูกหน่อย ไม่ได้ดูสภาพดีแบบนี้”

ท่านย่าหม่าไปถึงห้องด้านหลังถึงเข้าใจว่าทำไมราคาถูก แต่ก็สอดคล้องกับความต้องการของนางพอดี

นางมองคู่พี่สาวกับน้องชาย

พี่สาวอายุสิบสอง น้องชายเพิ่งจะหกขวบ “พ่อแม่เจ้าล่ะ”

เด็กผู้หญิงเม้มริมฝีปากแล้วถึงพูดด้วยสภาพน้ำตาคลอ “ตายไปแล้วเจ้าค่ะ พ่อป่วยตายนานแล้ว แม่ตายระหว่างทาง”

ฉลาดพอสมควร รู้ว่าเหล่าฮูหยินคนนี้ดูเหมือนจะสนใจนางจึงรีบให้น้องชายคุกเข่า

“ข้าขอร้อง เหล่าฮูหยิน เมตตาด้วย อย่าซื้อข้าแค่คนเดียว ซื้อน้องชายข้าไปด้วย แค่ให้ข้าวกันอดตายก็พอ ต่อให้ตายพวกเราก็ไม่แยกจากกัน…

…ข้าเคยรับปากท่านแม่ไว้ ตราบใดที่ข้ายังพอเลี้ยงปากท้องได้ จะไม่มีทางทิ้งน้องชาย…

…อ้อ จริงสิ อย่ามองว่าน้องชายข้ายังเด็ก เขาเก่งนะเจ้าคะ กวาดพื้นหาฟืน ช่วยยกหีบหนังสือให้คุณชายน้อยในจวนของเหล่าฮูหยินได้”

ท่านย่าหม่าขมวดคิ้วเล็กน้อย พวกคุณชายน้อยบ้านเราก็ต้องกวาดพื้นหาฟืนเหมือนกัน และก็ไม่มีหีบหนังสือหรอก

แต่ถูกใจแล้ว

นางถูกใจที่เด็กผู้หญิงคนนี้ดีต่อน้องชาย

แบบนั้นวันหน้า พอสอนงานจนเป็นก็ให้เด็กคนนี้เป็นแม่ครัวใหญ่ได้โดยไม่ต้องกลัว

เพราะ เจ้าอยากให้น้องชายเรียนหนังสือหรือเปล่า รู้หรือไม่ว่าถ้าเป็นบ่าวรับใช้จะเข้าสอบจอหงวนไม่ได้ อยากให้น้องชายสอบจอหงวนหรือไม่

เหตุผลมากมาย

ขอแค่เด็กคนนี้อยากให้น้องชายได้เป็นอิสระ อยากขอสัญญาถาวรของน้องชายคืนจากนางไม่ต้องเป็นบ่าวอีก ก็จะพยายามทำงานให้นางอย่างเต็มที่

อันที่จริงภายในใจของท่านย่าหม่าไม่ได้สนใจเรื่องสัญญาถาวรของเด็กสาวพวกนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงน้องชายของเด็กคนนี้ ที่อยากถือสัญญาถาวรก็แค่ไม่อยากถูกหักหลัง ไม่อยากเสียใจ

ต่อมา ท่านย่าหม่าก็เลือกอีกคู่ สถานการณ์แบบเดียวกัน ก็คือพี่สาวกับน้องชายที่โตกว่าหน่อย น้องชายสิบขวบ พี่สาวอายุสิบสี่

ใช้ได้ ซื้อหมด

ซื้อแรงงานตอนนี้ราคาไม่แพง

คู่หนึ่งสิบสองตำลึง ประมาณว่าเถ้าแก่ซื้อหนึ่งแถมให้อีกหนึ่ง ดูท่าทางที่รีบทำสัญญาถาวรให้สิ ราวกับกลัวนางเปลี่ยนใจ

ส่วนสัญญาถาวรของอีกคู่ที่อายุมากกว่าหน่อย เด็กสองคนทำงานได้แล้วทั้งคู่ ราคาสิบแปดตำลึง

ท่านย่าหม่าพาพวกเด็กที่เพิ่งซื้อมาไปด้วยกัน นางยังได้ให้ลูกกวาดกับเด็กขอทานคนหนึ่งที่ริมเมืองพร้อมถาม “เจ้ารู้ไหมว่าที่ไหนมีเด็กแบบเจ้าอีก”

“ตรงนั้นมีวัดร้าง”

เยี่ยม วัดร้างก็ดีเลย

นอกจากนี้พอกลับไปนางก็ได้สั่งพวกยายๆ ว่าให้รวบรวมเด็กผู้หญิงที่เป็นขอทานโดดเดี่ยวตามแต่ละอำเภอ หรือจะเป็นคู่พี่สาวกับน้องชายก็ได้ ไม่ต้องผ่านมือนายหน้า นางก็ประหยัดเงินไปได้หน่อย

นางต้องการอบรมแม่ครัวขนมที่เมื่อก่อนเคยเป็นเด็กลี้ภัยออกมาหลายๆ กลุ่ม