ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 717 โลกภายนอก / ตอนที่ 718 คณะทัวร์กรุ๊ปใหญ่

ตอนที่ 717 โลกภายนอก / ตอนที่ 718 คณะทัวร์กรุ๊ปใหญ่
ตอนที่ 717 โลกภายนอก

ซ่งฝูหลิงมีเหรอจะนึกถึงว่า นางเพิ่งไปได้วันเดียว ย่าของนางก็เริ่มซื้อคนจำนวนมาก

ถ้านางรู้คงจะดีใจมาก

เพราะนี่เป็นสิ่งที่นางต้องการ

ซ่งฝูหลิงอยากให้ผู้หญิงจำนวนมากออกมาจากพื้นที่แคบๆ อย่างห้องครัว ผู้หญิงยุคโบราณก็สามารถเลี้ยงครอบครัวได้

แต่เวลานี้ซ่งฝูหลิงกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในเกวียนล่อ

แม่ของนางนั่งอยู่ข้างๆ ใส่หูฟังดูละครในไอแพด

เล่นเอาเฉียนเพ่ยอิงอารมณ์ดีมาก ละครที่ลูกสาวโหลดเก็บไว้ก็สนุก นางอยู่ยุคโบราณมาหลายปีแล้ว เดี๋ยวนี้เวลาดูละครของยุคปัจจุบัน ไม่ว่าในนั้นจะแต่งตัวแบบไหนก็รู้สึกแปลกใหม่ เห็นดัดผม ใส่รองเท้าส้นสูงก็รู้สึกอยากทำมาก

เป่าจูกับเถาฮวาลงจากเกวียนไประหว่างทาง ไปอยู่เกวียนที่บรรทุกสิ่งของ

บอกว่าระหว่างผิงไฟจะอยู่ว่างไม่ได้ ต้องเอาของกินที่แขวนไว้ข้างนอกมาทำให้ละลาย ลองดูว่าพอจะทำอะไรได้บ้าง ทำเสร็จแล้วค่อยกลับมาขึ้นเกวียนเล่มนี้

ส่วนหมี่โซ่วนั่งอยู่ในเกวียนข้างหน้ากับซ่งฝูเซิง เขาบอกว่าเขาเป็นเด็กผู้ชาย จะฉี่หรือจะทำอะไร นั่งกับท่านลุงสะดวกกว่า

อีกทั้งถ้าไม่มีเขาก็จะเหลือที่มากขึ้น ท่านป้ากับพี่สาวก็จะได้เอนตัวในเกวียนได้

นี่ก็สมความปรารถนาของสองแม่ลูก

เฉียนเพ่ยอิงกระซิบบอกฝูหลิง “คิดดูนะ เมื่อก่อนแม่เห็นพวกฝรั่งก็ตาลาย ดูละครแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร ไปเที่ยวเมืองนอกยิ่งรู้สึกว่าพวกเขาหน้าเหมือนกันหมด แต่ละครของลูกสนุกมาก แม่จำได้หมดว่าใครเป็นใคร จำได้แม่นด้วย”

พูดจบเฉียนเพ่ยอิงก็ก้มหน้าดูเรื่องเดอะกู๊ดไวฟ์ต่อ ดูฆ่าเวลาไปเรื่อยๆ

นางฟังลูกสาวสปอยล์เนื้อเรื่องให้ฟัง บอกว่านางเอกคนนี้ สามีนอกใจก่อน ต่อมานางเอกก็ไปมีชู้กับเพื่อนทนายหนุ่มหล่อ หน้าตาดีมาก เล่นเอานางถึงกับต้องถามลูกสาว ‘ตอนไหนที่สองคนนี้ไปเปิดห้องกัน’ อยากดูฉากนั้น

“น่าจะครึ่งหลัง ท่านแม่ค่อยๆ ดูไปทีละตอนเถอะ สปอยล์ล่วงหน้ามันไม่สนุก”

“แย่แล้ว แบตหมด เอาเข้าไปให้แม่หน่อย แม่จะไปชาร์ตแบต แต่เดี๋ยวจะเอาออกมาอย่างไร ยังต้องเรียกพ่อเจ้าให้หยุดเกวียนอีก”

พื้นที่พิเศษนี่ก็น่ารำคาญจริง จงใจไม่อยากให้พวกนางสามคนสบาย

หยางหมิงหย่วนเปิดม่าน แม่นางซ่งที่รอคอยไม่ได้ลงจากเกวียน แม่นางซ่งทำอะไรอยู่ในเกวียน เห็นแต่ท่านน้าขึ้นลงเกวียน

ครุ่นคิด เดินทางไปได้อีกสักพักหยางหมิงหย่วนก็บอกให้หยุดเกวียน จวี่เหรินที่อยู่ในเกวียนแถวนั้นถามเขาว่าจะไปไหน เขาก็ยิ้มพลางตอบ “อยากไปนั่งในเกวียนของซ่งจวี่เหรินสักหน่อย แลกเปลี่ยนความรู้กัน

การตัดสินใจแบบนี้ของหยางหมิงหย่วนกำไรมาก

ทุกวันหลังจากนี้หยางหมิงหย่วนแทบอยากจะไปนั่งในเกวียนของซ่งฝูเซิง

รูปแบบความคิดของซ่งฝูเซิงที่มาจากประสบการณ์ชีวิตจริง ลงมือทำจริง ทำให้หยางหมิงหย่วนรู้สึกว่า ได้ฟังซ่งฝูเซิงเล่าประสบการณ์มีค่ามากกว่าอ่านตำราสิบปี

เขายังได้เปิดอ่านพวกตำราที่ซ่งฝูเซิงเอามาด้วยมากมาย อ่านบันทึกของซ่งฝูเซิง

คืนแรกพวกซ่งฝูเซิงพักกันที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง

พวกจวี่เหรินต่างงง

ขบวนล่อของม้าพันลี้เพิ่งเข้าไปในหมู่บ้านก็มีคนข้างในออกโบกไม้โบกมือต้อนรับ พูดคุยกับฝูกุ้ย ซื่อจ้วง พวกซ่งฝูเซิง

“ครั้งนี้พวกเรามากันเยอะ รับไหวไหม”

“ไหว ไหว”

“นี่คือเจ้านายของพวกข้า”

“ไอ๊หยา เจ้านาย ในที่สุดก็ได้เจอกันแล้ว อยากเอ่ยขอบคุณท่านมาตลอด”

ต้อนรับพวกเขาเข้าไปข้างใน

หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ยากจน ฟ้ามืดสนิทแล้วยังรู้สึกได้ถึงความวังเวง

บ้านแต่ละหลังเล็กและต่ำ ประกอบกับเสียงหมาหอนยิ่งน่าสะพรึง

แต่สิ่งที่เหนือความคาดหมายของพวกจวี่เหรินคือ เมื่อพวกเขาเข้าไปในบ้าน เตียงร้อนอยู่ก่อนแล้ว ภายในสะอาดสะอ้าน ทั้งยังมีน้ำร้อนให้ ข้างเตียงมีฟืนเอาไว้ให้พวกเขาใช้

ต่อมาพวกจวี่เหรินถึงได้รู้ว่า ม้าพันลี้ของซ่งเสี้ยวเหลียนทำงานกับหมู่บ้านนี้บ่อย เวลาผ่านมาก็จะแวะค้างคืนที่นี่แล้วให้ค่าที่พัก

หมู่บ้านนี้ยากจน ทั้งยังเล็ก มีอยู่ไม่กี่ครัวเรือน ไม่ใช่ตัวเลือกที่ดี ไปต่อข้างหน้ายังมีหมู่บ้านที่ใหญ่กว่า

แต่ก็เพราะหมู่บ้านนี้ยากจน ถึงได้พยายามดูแลขบวนล่อที่มาค้างแรมเป็นอย่างดี

ขบวนก่อนหน้านี้บอกพวกเขาว่า คืนวันที่สิบหกเดือนอ้ายนี้จะไม่ได้มีแค่คนขนของที่มาเข้าพัก ยังมีพวกคนที่มีฐานะมาด้วย และจะเพิ่มเงินให้พวกเขา ต้องการให้จัดที่พักให้ดีกว่าปกติหน่อย

ด้วยเหตุนี้ก็เลยเตรียมพร้อม แม้แต่ตะเกียงก็มี

มีจวี่เหรินถามขึ้น “เช่นนั้นคนที่พักอยู่ในบ้านนี้ล่ะ”

ก็บอกแล้วว่ายากจน เจ้าของบ้านของบ้านหลายหลังในนี้เลยไปหานอนที่อื่น ยอมทนหนาวทั้งคืนเพื่อให้ได้เงิน

ตอนที่ 718 คณะทัวร์กรุ๊ปใหญ่

“ว้าว นี่น่ะเหรอห้องพักชาวบ้านที่พี่สาวบอก” หมี่โซ่วสวมหมวกใบน้อยสีเขียวที่บนนั้นมีก้อนกลมกระโดดลงมาจากเกวียน

ไม่ดีเลยสักนิด

ที่พักชาวบ้านอะไรกัน

เหมือนบ้านโทรมๆ ที่พวกเราเคยอยู่ อย่าคิดว่าเขาอายุเท่านี้แล้วจะแยกแยะของดีกับไม่ดีไม่ออก

คนที่ตื่นเต้นจริงๆ คือซ่งฝูหลิง ในที่สุดก็ได้ลงจากเกวียนมายืดเส้นยืดสายแล้ว

ซ่งฝูหลิงเสนอความคิด “นี่ถ้าหน้าบ้านมีป้ายแขวนว่าบ้านใครๆ จะยิ่งเหมือนที่พักชาวบ้าน”

บ้านพ่อใหญ่สี่ บ้านป้าใหญ่ บ้านน้า นี่เป็นสไตล์ตะวันออกเฉียงเหนือ

สไตล์ญี่ปุ่นก็ บ้านฟูจิตะ บ้านคาชิมะ บ้านอิโนะอุเอะ บ้านคอนโดะ

“จากนั้นระหว่างทางทุกสองลี้ห้าลี้ก็ตั้งป้ายขนาดใหญ่บอกว่า ข้างหน้าอีกไกลแค่ไหนยังมีห้องพัก เข้าหมู่บ้านสร้างห้องเล็กๆ ตรงทางแยก มีคนคอยประจำการต้อนรับลูกค้าอยู่ที่นั่น”

หมี่โซ่วพูดเสริม “พี่ อันที่จริงพวกลุงๆ ป้าๆ ไม่ใช่แค่ต้อนรับลูกค้าไปพักได้ ยังขายพวกของกินกับน้ำดื่มได้ด้วยนะ ให้คนให้สัตว์กิน แบกใส่เข่งเอาไปขายตรงถนนใหญ่ที่พวกเราเดินทางผ่าน คนเดินทางต่อให้รีบร้อนไม่ค้างแรมก็ต้องกินข้าวกินน้ำหรือเปล่า”

“ใช่ ถูกต้อง หมู่บ้านเราทำไม่ได้ ถ้าตั้งอยู่ในทำเลแบบหมู่บ้านนี้ก็ทำได้ ทั้งยังสามารถให้พวกป้าๆ แซ่ไป๋เปิดร้านขายของเล็กๆ ขายให้คนผ่านทาง ขายตะเกียง เทียน ของกิน อะไรพวกนี้”

“ไม่ได้นะพี่ ป้าแซ่ไป๋ขายของกินไม่ได้ นางน่าจะแอบกินหมด”

สองพี่น้องคุยกันเหมือนเล่นๆ ระหว่างนั้นก็ช่วยหยิบของพลางหัวเราะคิกคัก เล่นเอาหัวหน้าหวังที่มาดูแลในหมู่บ้านอึ้งไปชั่วขณะ

หมู่บ้านของพวกเขายากจนขนาดนี้ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ

มองตาม ‘ก้อนกลม’ สองก้อน ก้อนหนึ่งสีชมพู อีกก้อนหนึ่งสีเขียว

ซ่งฝูเซิงได้ฟังก็หัวเราะ

เขาไม่ช่วยถือของ มีพวกเกาเถี่ยโถว ต้าเต๋อจื่อ กับซื่อจ้วงอยู่แล้ว

เขาแค่ยืนอยู่ด้านข้าง มองพวกฝูกุ้ยกับซ่งฝูโซ่วไปจัดการบอกพวกจวี่เหรินว่าจะพักอย่างไร

นี่เรียกได้ว่าเป็นคณะทัวร์ขนาดใหญ่

“นายท่านจวี่เหริน หมู่บ้านนี้เล็ก ห้องน้อย แต่ละท่านพาบ่าวรับใช้มาด้วย สองคนต่อห้อง สองคนต่อห้องนะ หยิบของกินของเย็นนี้กับพรุ่งนี้เช้ารวมถึงของสำคัญ แล้วเดินตามพวกชาวบ้านไป”

บรรดานายท่านจวี่เหรินพากันแสดงออกว่า ได้อาศัยใบบุญของซ่งเสี้ยวเหลียนแล้ว

ไปค้างข้างนอก สองคนต่อห้อง เข้าห้องไปก็มีเตียงอุ่นๆ แถมยังตักน้ำต้มน้ำกินได้ มีให้ขนาดนี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว

ซ่งฝูโซ่วกับคนในหมู่บ้านช่วยนำทาง “มาขอรับ นายท่านจวี่เหรินทั้งสองเชิญห้องนี้ ส่วนนายท่านจวี่เหรินสองท่านนั้นเดินตามชาวบ้านคนนี้ไปห้องข้างหน้า”

จวี่เหรินที่ถูกจัดให้พักไกลหน่อยเริ่มไม่สบายใจ เดินได้สองก้าวก็หยุด หันไปทำท่าประมาณว่า ไกลจากซ่งเสี้ยวเหลียนไปหน่อย ไม่อยากแยกกับซ่งเสี้ยวเหลียน

ซ่งฝูโซ่วตาเดียวยิ้มพลางพูด “ไกลก็ไม่ต้องกังวลขอรับ หลับให้สบาย เดี๋ยวพรุ่งนี้พอถึงเวลาจะมีคนไปเคาะเรียกให้ท่านลุกขึ้นมาทำอาหาร เตรียมออกเดินทาง”

ซ่งฝูโซ่วตาเดียวหันไปจัดแจงต่อ

“มาขอรับมาๆ เกวียนของพวกเราทิ้งไว้ตรงนี้ทั้งหมด เดินตามชาวบ้านไป เอาแค่ของสำคัญติดตัวไปก็พอขอรับ วางใจได้ พวกสัตว์เดี๋ยวพวกเราคนกันเองจะให้อาหาร ข้าวของบนเกวียนก็จะเฝ้าให้ด้วย ไม่มีทางหาย นอกจากนี้ น้ำที่พรุ่งนี้พวกเราต้องใช้ระหว่างทางก็ไม่ต้องกังวลด้วยขอรับ”

จนถึงเวลานี้พวกชาวบ้านถึงได้รู้ว่าหมู่บ้านของพวกเขาได้ต้อนรับกลุ่มนายท่านจวี่เหริน

หมู่บ้านของพวกเขาแม้แต่ซิ่วไฉสักคนก็ไม่เคยมีในสามรุ่น

ฝูกุ้ยเตือนหัวหน้าหวังของหมู่บ้าน พูดดักไว้ก่อน “ดังนั้นนะ เจ้าไปแอบเตือนพวกชาวบ้านหน่อยว่า นี่เป็นกลุ่มนายท่านจวี่เหรินของเมืองเฟิ่งเทียน หากเกิดอะไรขึ้นเดินทางไปสอบในเมืองหลวงไม่ได้ ผู้ว่าฯ เฟิ่งเทียนได้ส่งทหารมาพังหมู่บ้านนี้แน่”

เล่นเอาหัวหน้าหวังตกใจกลัว มาขู่ข้าทำไม

“น้องชาย อย่าว่าแต่เป็นกลุ่มนายท่านจวี่เหรินเลย ต่อให้เป็นยามปกติที่พวกเจ้ามาพัก พวกข้าก็ไม่กล้าเที่ยวมองส่งเดช น้ำในบ่อที่เอามาทำอาหารก็ไม่กล้าให้ผ่านมือ กลัวพวกเจ้าจะท้องไส้ปั่นป่วนแล้วมาโทษพวกข้า”

ชดใช้ไม่ไหว ไม่กล้ามีเรื่อง กว่าจะได้เงินไม่ใช่ง่ายๆ ขู่แบบนี้ก็กลัวหมดสิ

หยางหมิงหย่วนกับวังจวี่เหรินถูกจัดให้นอนห้องเดียวกัน ถือว่าไม่ไกลจากที่พักของซ่งฝูเซิง

ก่อนหน้านี้หยางหมิงหย่วนก็ได้ยินบทสนทนาของฝูหลิงกับหมี่โซ่ว ประเด็นคือเขามักจะแอบไปอยู่ข้างซ่งฝูเซิง อยากอยู่ใกล้ๆ คนครอบครัวซ่ง สังเกตความเคลื่อนไหวของครอบครัวซ่งมากกว่าจวี่เหรินคนอื่น ก็เลยได้ยินบ้าง

แต่เรื่องที่น่าเสียดายคือ เขาไม่ได้เห็นหน้าแม่นางซ่งเลย

แม่นางซ่งลงจากเกวียนก็ไปคุยกับน้องชาย เขาเห็นแค่ด้านหลังกับหมวกที่มีก้อนกลมอันสะดุดตา

ก้อนกลมที่อยู่บนหมวกขยับไปมาตามแรงส่ายของศีรษะ ประกอบกับเสียงเจื้อยแจ้วคล้ายนกที่ร้องขับขาน ช่างไพเราะเสียจริง

หยางหมิงหย่วนสบายใจแล้ว เดินทางลำบากก็จริง แต่ได้ฟังเสียงนี้ ดูท่าแม่นางซ่งจะพอไหว ดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่า

วังจวี่เหรินถามหยางหมิงหย่วน “งั้นพวกเราสองคนตามชาวบ้านไปเลยไหม”

“ได้” หยางหมิงหย่วนกับบ่าวรับใช้ถือของกินสำหรับเย็นนี้กับพรุ่งนี้เช้าไปยังที่พักพร้อมวังจวี่เหริน

…

“ว้าว!”

คราวนี้หมี่โซ่วไม่ร้องว้าวแบบรักษามารยาทอีกต่อไป แต่มาจากใจจริง เขาล้างมือล้างหน้าแล้วนั่งอยู่หน้าโต๊ะ ขาดก็แค่ตบมือ

พี่เถาฮวากับพี่สะใภ้เป่าจูต้มเกี๊ยวไส้ผักดองให้ ยังมีขึ้นฉ่ายผัดถั่ว โจ๊กถั่วแดง มันจะน่ากินเกินไปแล้ว

หมี่โซ่วเชื่อคำพูดของพี่สาวแล้วว่านี่คือการท่องเที่ยว

เฉียนเพ่ยอิงเช็ดซีอิ๊วที่เลอะปากหมี่โซ่ว “ค่อยๆ กิน ดึกแล้วอย่ากินเยอะเกินไปเดี๋ยวจะไม่สบายท้อง”

เป่าจูคีบเกี๊ยวเข้าปากพลางพูดเสียงอู้อี้ “แม่บุญธรรม กินเยอะก็ไม่กลัว ในเกวียนมีซานจาอีกเจ้าค่ะ” พูดให้ถูกก็คือขนมถังหูลู

นางเห็นในเกวียนมีถุงใบหนึ่งที่ตัวอักษรยึกยือเขียนด้วยลายมือของท่านย่าหม่าว่า ‘ของกินเล่น ถังหูลู’

ซ่งฝูเซิงมองซื่อจ้วงกับพวกเถี่ยโถวกินเกี๊ยวในชามหมดอย่างรวดเร็ว แต่ละคนจ้วงทีเดียวก็หายไปในชั่วพริบตา จึงดันสองจานของตัวเองไปตรงพวกเขาพลางพูด “เอาเกี๊ยวไปสิ พวกเราควรกินกระเทียมหน่อย ช่วยขับพิษ ก็ไม่รู้ว่าพวกชาวบ้านมีหรือเปล่า…”

ยังไม่ทันพูดจบ ต้าเต๋อจื่อก็รีบกลืนเกี๊ยวที่ลวกปากแล้วยืนขึ้น “มี รอเดี๋ยวนะ” เขาจำได้ว่ามีแขวนอยู่ที่เกวียนเล่มไหนสักเล่ม เอาเป็นว่าตรงที่มีแขวนพริกแห้งก็มีแขวนกระเทียมนั่นแหละ

ซ่งฝูเซิงที่ถือถ้วยซีอิ๊ว “…” มันจะเตรียมพร้อมเกินไปแล้ว ฟังจากที่เถาฮวากับเป่าจูพูด กระทะกับต้นหอมก็เอามาด้วย

ขณะที่ต้าเต๋อจื่อไปหยิบกระเทียมที่เกวียนด้านนอกก็เจอหยางหมิงหย่วนพอดี

ครั้นแล้วจึงมีเสียงทั้งสองคนคุยกัน

คนหนึ่งถาม “มีธุระหรือขอรับ หยางจวี่เหรินทำไมยังไม่พักผ่อนอีก”

อีกคนตอบ “ข้าเคี่ยวงาดำมาหน่อย อยากเอามาให้พวกท่านอากับหมี่โซ่ว”

ซ่งฝูเซิงจึงลุกไปข้างนอก บอกให้หยางหมิงหย่วนเข้ามากินเกี๊ยว หยางหมิงหย่วนไม่เข้า แต่ซ่งฝูเซิงก็ไม่ได้รับงาดำไว้ “กินจนท้องแน่นไปหมดแล้ว เจ้ารีบกลับไปเถอะ ข้าไม่กินโจ๊กงาดำหรอก”

ซ่งฝูเซิงส่งหยางหมิงหย่วนกลับไปเสร็จ ขณะที่หยิบตะเกียบจะกินต่อเขายังยิ้มพลางพูด

“พอเห็นโจ๊กงาดำก็นึกถึงลู่พั่น…

…ตอนนั้นอยู่ที่ค่ายทหารกับลู่พั่น พวกเราสองคนนอนกระโจมเดียวกันใช่ไหมล่ะ ไม่ได้มีของดีอะไรให้กิน โจ๊กงาดำกลายเป็นของล้ำค่า พี่สาวของเขาให้มา…

…ลู่พั่นสั่งให้คนต้มให้พ่อหนึ่งกะละมัง หนึ่งกะละมังเลยนะ กลัวพ่อจะไม่พอกิน เล่นเอาพ่อตกใจ ทิ้งกระโจมออกไปกลางดึกแล้วเอาให้พวกทหารบาดเจ็บกิน”

เวลานี้เรื่องที่ซ่งฝูเซิงไม่รู้ก็คือ โจ๊กงาดำที่เมื่อครู่เขาปฏิเสธ หยางหมิงหย่วนเคี่ยวด้วยตัวเอง ตั้งใจไม่ใช้บ่าวรับใช้