ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 719 ไม่เจอกันนานเลย
ตอนที่ 719 ไม่เจอกันนานเลย
วังจวี่เหรินกับหยางหมิงหย่วนซดโจ๊กงาดำ กินแป้งทอดที่บ่าวรับใช้ของวังจวี่เหรินทำ ยิ้มพลางพูด
“เดินทางคนเดียวลำบากขนาดไหน ระหว่างทางก็อดเป็นห่วงนั่นนี่ไม่ได้…
…พวกเรามากับซ่งเสี้ยวเหลียน สบายใจกว่ากันเยอะ…
…เดินทางในหน้าหนาวก็ไม่รู้สึกโดดเดี่ยว กลับครึกครื้นมากด้วยซ้ำ”
หยางหมิงหย่วนพูด
“สิ่งที่ข้าเห็นคือ ซ่งจวี่เหรินเมตตาทุกคนมาก…
…ได้ยินว่าข้างหน้ามีหมู่บ้านใหญ่ รับรองลูกค้าได้ครอบคลุมกว่าที่นี่มาก แต่ซ่งจวี่เหรินกลับเป็นแขกประจำของที่นี่…
…มิน่าพอเข้าหมู่บ้านมา ผู้เฒ่าของที่นี่ถึงแสดงท่าทางขอบคุณเขาจากใจจริง คนอยู่ที่นี่ถ้าอยากเข้าเมืองไปขายฟืนให้ได้เงินมานิดหน่อยก็ยังไม่สะดวกเลย…
…ซ่งจวี่เหรินมักจะช่วยเหลือคนที่มีความจำเป็นเท่าที่เขาช่วยได้…
…คิดๆ ดู วันที่เหลือพวกเรายังจะได้เข้าพักในหมู่บ้านยากจนอีกมาก”
หมั่นทำความดี จิตใจย่อมดีตามไปด้วย
หยางหมิงหย่วนวางชามลง ไม่เพียงแต่จะยกคำสอนของสวินจื่อมาพูด อีกทั้งยังได้ท่องคำพูดส่วนหนึ่งของตำราอวิ๋นจี๋ชีเชียน
วังจวี่เหรินยิ้มพลางพยักหน้าเห็นด้วย ครอบครัวที่หมั่นทำความดี ผลบุญย่อมส่งถึงลูกหลาน
แม้แต่คำพูดส่วนหลังของหยางจวี่เหรินเขาก็เห็นด้วย คนเราหากทำความดีในระยะยาวก็จะก่อเกิดเป็นศีลธรรมอันสูงส่ง
ในคืนแรกนี้ ไม่ใช่แค่สองคนนี้ที่เอ่ยชมซ่งเสี้ยวเหลียน พวกนายท่านจวี่เหรินที่อยู่ห้องอื่นก็รู้สึกได้ถึงข้อดีของการมีเพื่อนร่วมเดินทาง
จวี่เหรินห้าสิบหกคน วันหน้าต้องแยกย้ายไปทำงานในต่างที่
เมื่อพวกเขานึกย้อนความหลัง ดูเหมือนวาสนาที่มีกับซ่งเสี้ยวเหลียนจะไม่ได้เริ่มตั้งแต่ร่วมงานแต่ง และไม่ใช่ตอนที่ไปกินเลี้ยงในหอน้ำชา แต่เริ่มจากคืนแรกที่เดินทางมาด้วยกัน
วันที่สอง บรรดาจวี่เหรินเก็บของเสร็จเรียบร้อย มองพวกชาวบ้าน “ค่าที่พักเท่าไหร่หรือ”
พวกชาวบ้านคนซื่อถูมือ พูดอย่างไม่ค่อยมั่นใจ “เรียนนายท่าน แปดสิบเหวินขอรับ”
แปดสิบเหวิน จะแพงเกินไปหน่อยหรือเปล่า
แต่เตรียมฟืนไว้ให้พร้อม น้ำที่ให้ล่อกินก็แทบจะต้มไปป้อนให้ บ้านช่องเก็บกวาดสะอาดสะอ้านยิ่งกว่าตอนขึ้นปีใหม่ ทั้งยังให้หลิวคนรองในหมู่บ้านเข้าเมืองเมื่อวันที่สิบไปซื้อเทียนกับตะเกียงโดยเฉพาะ
เพื่อวันนี้วันเดียว หลิวคนรองพาพวกคนหนุ่มในหมู่บ้านหาบเข่งเข้าเมืองเดินหนึ่งวันหนึ่งคืน ลุงหัวหน้าตระกูลบอกว่า ต้องต้อนรับแขกที่ระดับสูงขึ้นมาอีกหน่อย ขึ้นราคาคิดเป็นเงินทองแดง
พวกเราไม่ได้โกงนะ
พอชาวบ้านบอกว่าแปดสิบเหวินเสร็จก็รีบอธิบายให้พวกจวี่เหรินฟังว่าแต่ละบ้านราคาเดียวกัน ทุกบ้านคิดราคานี้
พวกจวี่เหริน แปดสิบเหวินเองเหรอ
มีจวี่เหรินบางคนให้หนึ่งเงิน ไม่ต้องทอน
นายท่านจวี่เหรินบางคนใจกว้างยิ่งกว่า ไม่ใช่แค่ให้ค่าที่พัก ยังตกรางวัลให้ต่างหากอีกด้วย
เล่นเอาขณะที่บรรดาเกวียนทยอยวิ่งออกจากหมู่บ้าน พวกชาวบ้านต่างโบกมือให้ไม่หยุดด้วยความจริงใจ ตะโกนอวยพรขอให้สอบผ่าน กลับมาอีกนะ สอบเสร็จกลับมาพักที่นี่อีก
ซ่งฝูหลิงแอบใช้โทรศัพท์มือถือถ่ายภาพหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้
เฉียนเพ่ยอิงแอบหยิบไอแพดออกมาจากกระเป๋า เตรียมดูละคร
เดิมทีวันนี้หมี่โซ่วอยากนั่งกับป้าและพี่สาว แต่เฉียนเพ่ยอิงไม่ยอมจึงไปนั่งกับลุงที่เกวียนเล่มแรกแทน นางยังอยากดูพ่อหนุ่ม ‘วิล’ ในซีรีย์ต่อ แสดงให้เห็นว่าเฉียนเพ่ยอิงหลงหนุ่มหล่อขนาดไหน ยิ่งอายุมากก็ยิ่งชอบเด็กหนุ่มที่ชวนให้หัวใจกระชุ่มกระชวย
“ท่านป้า หยางจวี่เหรินชอบชวนท่านลุงคุยเรื่องตำรา ข้ากลัวว่าถ้าข้าฟังต่อไป เขาจำไม่ได้ แต่ข้าจะจำได้หมดแล้ว”
“จำได้ไม่ดีเหรอ ปีหน้าเจ้าจะได้ลงสอบพอดี ป้าก็ไม่ต้องกังวลแล้ว” เฉียนเพ่ยอิงไล่หมี่โซ่วไปแบบนี้
ส่วนเป่าจูกับเถาฮวา สองสาวขอไปนั่งที่ ‘เกวียนเสบียง’ คุ้ยพวกของกินต่อ เอาพวกของแช่แข็งข้างนอกมาละลาย วางแผนว่าวันนี้จะทำอะไรกินในที่พักดี
ที่พักในวันที่สองและวันที่สามเป็นไปตามที่หยางหมิงหย่วนคาดเดา เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่ยากจนทั้งหมด ทุกครั้งที่เข้าหมู่บ้านก็จะได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น เตรียมของไว้ให้พร้อม ราคามิตรภาพ
การเดินทางในวันต่อๆ มา ตกเย็นหยางหมิงหย่วนจะทำของกินด้วยตัวเองทุกเย็น แล้วยกไปอยากให้ครอบครัวอาซ่งได้ชิม
มีน้ำบ๊วย ก๋วยเตี๋ยวคลุกทำมือ แป้งทอดยัดไส้ที่เขาทอดเอง
แต่อาซ่งของเขาคิดว่าบ่าวรับใช้ทำ อาซ่งของเขากินดีเกินไป ซ่งฝูเซิงก็เลยไม่ค่อยรับไว้ บางครั้งก็รับตามมารยาท แต่ก็ไม่มีทางยกเข้าห้อง กินเลยตรงนั้น
กินเสร็จก็เอ่ยชมแบบขอไปที ติชมว่า ‘อืม ใช้ได้ รีบกลับไปเถอะ เดินทางทุกวันต้องพักผ่อนให้ดี’
ไม่ได้จงใจชมแบบขอไปทีหรอก ประเด็นคือ สำหรับซ่งฝูเซิงที่ฝีมือทำอาหารล้ำเลิศ หมิงหย่วนทำได้งั้นๆ ฝีมือทำอาหารของพวกผู้ชายยุคโบราณมันธรรมดาเกินไป ไม่จำเป็นต้องให้คนในครอบครัวชิม
ด้วยเหตุนี้ แม่นางซ่งจึงไม่เคยกินอาหารที่หยางหมิงหย่วนทำเพราะถูกพ่อของนางขวางไว้หมด ไม่อร่อยจะให้ลูกสาวกินทำไม
แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ หยางหมิงหย่วนก็ยังคงรู้สึกดีใจและมีความสุข
ทุกครั้งที่ถึงที่พักเขาจะหาทางทำของกินที่ตัวเองถนัด ทำเสร็จก็เอาไปส่งตอนร้อนๆ อาซ่งไม่รับค่อยเอากลับมากินเอง
กินเสร็จก็นอนบนเตียงอุ่นๆ ห่มผ้านวม ใช้เทียนให้แสงสว่าง ใบหน้าอิ่มเอมอ่านหนังสือที่อาซ่งให้เขามา
มีเพียงของอร่อยและหนังสือที่ไม่เคยทรยศ
เล่นเอาวังจวี่เหรินที่นอนห้องเดียวกันตื่นมาฉี่กลางดึก พอเห็นหย่างหมิงหย่วนที่ยังอ่านหนังสืออยู่เขาก็ส่ายหน้า น่าอิจฉาจริงๆ ข้าอิจฉา เด็กหนุ่มมีกำลังวังชาเหลือเฟือจริงๆ
…
วันนี้เถ้าแก่โรงเตี๊ยมสามแห่งที่อยู่ริมถนนพากันออกมาชะเง้อมองอย่างรอคอยแต่หัววัน
เป็นใครน่ะเหรอ
ก็พวกโรงเตี๊ยมที่เคยช่วยครอบครัวซ่งขายเมล็ดสนตอนลี้ภัย
นำโดยเถ้าแก่ไป๋กับเสี่ยวอู่ หลังจากพวกเขารอมาประมาณหนึ่งชั่วยามก็เห็นธงปลิวสะบัดอยู่ไกลๆ ธงสีน้ำเงินปักเป็นรูปเสี่ยวหงที่ครอบครัวซ่งทำเองปรากฏแล้ว
“เถ้าแก่ พวกเขามาแล้ว”
เถ้าแก่ไป๋มองไปไกลๆ ด้วยความตื่นเต้น จริงด้วย มากันแล้ว
ผ่านไปไม่กี่ปี อดีตซ่งถงเซิงได้เข้าพักในโรงเตี๊ยมของเขาอีกครั้งด้วยสถานะซ่งจวี่เหริน
น้องซ่งไม่ใช่คนที่ต้องพูดกับเขาด้วยความลังเลอีกต่อไป “ข้าน้อยเป็นเพียงถงเซิง ไม่ทราบว่าเข้าพักได้หรือไม่ ข้าน้อยยังมีคนในครอบครัวอีกหลายคน ไม่ทราบว่ามีห้องเหลือหรือไม่ ห้องเก็บฟืนก็ได้”
ครั้งนี้น้องซ่งเข้าพักในโรงเตี๊ยมอย่างภาคภูมิ ให้คนในครอบครัวเขาได้พักในห้องที่เป็นกิจจะลักษณะ
หลังจากพวกจวี่เหรินที่ติดตามมาลงจากเกวียนก็ตะลึงอีกครั้ง รวมถึงหยางหมิงหย่วน
เพราะเถ้าแก่ที่มาต้อนรับพวกเขาน้ำตาคลอ
“น้องซ่ง ข้าเหล่าไป๋ยังเรียกเจ้าแบบนี้ได้หรือเปล่า”
ซ่งฝูเซิงรีบเดินขึ้นหน้า เหนือความคาดหมายของทุกคน เขาดึงเถ้าแก่ไป๋เข้ามากอด
เขาตบหลังเถ้าแก่ไป๋เบาๆ “ไม่ว่าเมื่อไหร่ ท่านเรียกข้าแบบไหนข้าก็จะขานรับ”
นายท่านจวี่เหรินแล้วยังไงล่ะ ไม่ใช่ซ่งฝูเซิงของท่านแล้วเหรอ
“เถ้าแก่ไป๋ สบายดีนะ” เฉียนเพ่ยอิงมีเป่าจูประคอง ยืนอยู่ด้านข้างก็ยิ้มทักทายด้วย
นี่คือ?
เถ้าแก่ไป๋กำมือคารวะเฉียนเพ่ยอิงด้วยความตื่นเต้น จากนั้นก็หันไปมองซ่งฝูหลิงกับหมี่โซ่วที่ครั้งนี้สวมชุดของคุณหนูคุณชาย วันนี้ทั้งสองคนตั้งใจไม่ใส่หมวกที่มีก้อนกลม ไม่สวมชุดที่ดูแปลกตา
เพราะเส้นทางหลวงเส้นนี้ไม่เหมือนเส้นทางที่มาก่อนหน้านี้ เป็นเส้นทางใหญ่ อีกทั้งยิ่งไปต่อคนก็ยิ่งเยอะ
เดินทางอีกสองวันก็เข้าเมืองหลวงแล้ว พวกเขาสองคนแต่งแบบนั้นจะทำให้ท่านพ่อขายหน้าขนาดไหน
ซ่งฝูหลิงเปิดหมวกที่มีม่านคลุม “เถ้าแก่ไป๋ เสี่ยวอู่ ไม่เจอกันนานเลย”
YOU MAY ALSO LIKE
Amina22
Ep.719 “ไม่ว่าเมื่อไหร่ ท่านเรียกข้าแบบไหนข้าก็จะขานรับ” พ่อพูดแบบนี้สั้นๆ แต่อบอุ่นใจมาก 😭