ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 720-2 ข้าไม่อยากบอกลา

ตอนที่ 720-2 ข้าไม่อยากบอกลา

ซ่งฝูหลิงกับหมี่โซ่วถือโคมไฟยืนอยู่ริมถนน มองสองโรงเตี๊ยมที่อยู่ไกลออกไป

หมี่โซ่วพูด “พี่สาว ตอนนั้นข้าแบกกระสอบเมล็ดสนจนเจ็บเล็บไปหมด อยากแบกไปให้ถึงฝั่งตรงข้าม แต่แบกไม่ไหว ข้าเลยเอาปากกระสอบพันมือไว้แล้วลากไป ข้าไม่เคยเล่าให้พี่ฟัง”

“บอกข้าก็ไม่มีประโยชน์ ใครจะช่วยเจ้าได้ อีกอย่าง พอนึกถึงตอนนั้นก็เพิ่งสังเกตเห็นว่า ตอนนี้ปากเจ้าไม่หวานเหมือนตอนนั้นแล้ว”

หมี่โซ่วผายมือออก ถอนหายใจพลางพูด “ไม่ใช่ปากไม่หวานแล้ว แต่ข้ารู้ว่าเวลาไหนควรพูดอะไร ตอนนั้นชีวิตมันบังคับ เงินเหวินเดียวสร้างวีรบุรุษ”

ฮ่าๆๆ ตัวกะเปี๊ยกมาวีรบุรงบุรุษ

ซ่งฝูหลิงหันไป ขณะที่กำลังจะหยิกแก้มน้องชาย รอยยิ้มก็ชะงัก “อาหยาง”

หยางหมิงหย่วนใจหายวาบทันที

เพื่อปิดบังอาการเสียมารยาท เขาจึงแกะเสื้อคลุม ย่อตัวลงจะคลุมให้หมี่โซ่ว แต่หมี่โซ่วส่ายมือปฏิเสธ เขาไม่หนาว

หมี่โซ่วถาม “พี่หยาง ทำไมยังไม่พักผ่อนอีก”

ช่วงนี้มักได้นั่งบนรถม้าด้วยกัน เขาจึงประทับใจในตัวพี่หยางที่มีความรู้ดีอยู่ไม่น้อย

หมี่โซ่วยังไม่ทันพูดจบ ทันใดนั้นซ่งฝูหลิงก็พูดขัดจังหวะ “หมี่โซ่ว พี่สาวเรียกอาหยาง ทำไมเจ้าเรียกพี่ล่ะ ต้องเรียกอาหยาง ห้ามทำตัวเสียมารยาท”

สั่งสอนน้องชายเสร็จ ซ่งฝูหลิงก็หันไปพยักหน้าให้หยางหมิงหย่วนแล้วยิ้มพลางพูด “เช่นนั้นพวกเรากลับก่อน”

เมื่อเข้าไปในโรงเตี๊ยม หมี่โซ่วถึงถามด้วยความสงสัย “พี่สาว นี่ข้าเลอะเลือนเองเหรอ ไม่ว่าข้าจะคิดอย่างไรพวกเราก็ควรเรียกพี่หยางถึงจะถูก เขาเรียกท่านลุงว่าท่านอา ถ้าพวกเราเรียกว่าอาอีก มันจะลำดับอาวุโสอย่างไร”

ข้อดีของเด็กคนนี้ คนในครอบครัวพูดผิดอย่างไรก็ไม่มีทางเถียงข้างนอก จะแอบมาพูดเป็นการส่วนตัว

พวกซ่งจินเป่าเด็กในบ้านก็เหมือนกัน ต่อให้ผู้ใหญ่โกหกต่อหน้าพวกเขา หากมีคนนอกอยู่ด้วยพวกเด็กๆ ก็จะเงียบ อย่างมากก็แค่ไปแฉลับหลัง

พวกเด็กเล็กเคยสรุปให้ซ่งฝูหลิงฟังว่า พวกผู้ใหญ่ชอบโกหก

พวกผู้ใหญ่ชอบบอกพวกเขาว่า เป็นเด็กเป็นเล็กห้ามพูดโกหก โกหกจะถูกตี

หลังจากที่พวกผู้ใหญ่ข่มขู่พวกเขาจนในที่สุดพวกเขาก็ไม่กล้าโกหก แต่เมื่อโตขนาดพี่ต้าหลังกลับถูกหยิกหูด่า “ทำไมเจ้ามันซื่อขนาดนั้น โกหกไม่เป็นหรืออย่างไร”

ปัญหามาละ เช่นนั้นสรุปว่าโกหกได้หรือเปล่า

“เจ้าจำแค่ว่า เขาเรียกอาไม่เป็นไร เพราะลุงของเจ้ามองหยางหมิงหย่วนเป็นรุ่นเดียวกัน ลำดับอาวุโสเดียวกัน”

“ถ้าเป็นแบบที่พี่ว่า ข้าเรียกพี่แม่ทัพเล็กก็ไม่ถูกหรือเปล่า ข้าเห็นท่านลุงก็มองพี่แม่ทัพเล็กเป็นคนรุ่นเดียวกันเหมือนกัน”

ซ่งฝูหลิง “เจ้ามองผิดแล้ว ข้าขอเตือน อย่าตาบอด ถ้าเจ้ากล้าเรียกว่าอาลู่หมินหรุ่ย ระวังเขาจะอัดเจ้า”

“พี่แม่ทัพเล็กตีเด็กด้วยเหรอ” อยู่ๆ ก็อยากลองดูว่าจะเป็นอย่างไร

ด้านนอกโรงเตี๊ยม หยางหมิงหย่วนสวมชุดคลุมกันลม ยืนอยู่ที่เดิมตามลำพัง

ที่เขามาถึงเร็วเป็นเพราะยืนอยู่ชั้นบนเห็นแม่นางซ่งไม่ได้สวมหมวกที่มีม่านคลุม

ในโรงเตี๊ยมนี้ไม่ได้มีแค่พวกเขา ยังมีคุณชายคนอื่นที่เดินทางอีก

ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นใคร

นอกจากนี้ อย่าเห็นว่าฟ้ามืดแล้ว แต่บนถนนยังคงมีเกวียนผ่านไปผ่านมา

เขากลัวความงามของแม่นางซ่งจะไปสะดุดตาใครเข้า ไม่สวมหมวกม่านอาจจะสร้างความยุ่งยากได้

เขาเข้าใจหลักการที่ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า ยิ่งเข้าใกล้เมืองหลวงยิ่งต้องระวัง คุณชายตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงมีมาก ในแต่ละจวนต่างมีพวกคนที่ชอบวางอำนาจทั้งนั้น

เกิดไปมีเรื่องเข้า เขากับอาซ่งก็ช่วยไม่ได้

เดิมทีหยางหมิงหย่วนอยากเตือน หรือคิดว่าถ้าเขายืนกับแม่นางซ่ง คนนอกก็จะคิดว่าพวกเขามาด้วยกัน

เขายังอยากพูดคุยกับนางด้วย ในที่สุดก็มีโอกาสได้คุยแล้ว

แต่ทันใดนั้นเขาก็พบว่าเขากลายเป็นอา ยิ่งเป็นการปิดกั้นไม่ให้เขาได้พูด

ไม่รู้ว่าแม่นางซ่งเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ มีมารยาทต่อหน้าเขาแต่กลับดูห่างเหิน

วังจวี่เหรินกำลังใช้ผ้าเช็ดผม ขณะที่เตรียมขึ้นเตียงพักผ่อน เขาได้ยินเสียงกุกกักจึงหันไปถาม “วันนี้หยางจวี่เหรินไม่ทบทวนตำราหรือ”

หยางหมิงหย่วนยิ้มอย่างสุภาพ “ไม่แล้วล่ะ” หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จเขาก็ลืมตาเอนตัวนอนบนเตียง

วังจวี่เหรินเข้าสู่ห้วงนิทราไปนานแล้ว หยางหมิงหย่วนยังพลิกตัวไปมาไม่หลับสักที

นี่ก็คือเรื่องที่แม่หยางเป็นห่วงที่สุด

ก่อนออกเดินทาง แม่หยางเคยห้ามไว้ ไม่อยากให้ไปพร้อมซ่งจวี่เหริน กลัวแม่นางซ่งจะส่งผลต่อลูกชายทั้งที่ยังสอบไม่เสร็จ สุดท้ายก็เกิดเหตุการณ์แบบนั้นจนได้

เรื่องแบบนี้มันทำให้คิดมาก

เช้าตรู่วันต่อมา พอหยางหมิงหย่วนเข้าไปนั่งในเกวียนซ่งฝูเซิงก็ฟ้องทันที ชี้หมี่โซ่ว “ท่านอา เขาเรียกข้าว่าอา”

หมี่โซ่วทำสีหน้าประมาณว่า แล้วข้าไปทำใครเดือดร้อนเหรอ “พี่ให้ข้าเรียกว่าอา”

ซ่งฝูเซิง เรื่องบ้าบออะไรกัน

เขาพูด “อยากเรียกอะไรก็เรียก”

ซ่งฝูเซิงเกือบยกตัวอย่างไปแล้ว ลู่พั่นก็คือกรณีพิเศษ นั่นก็เรียกมั่วไปหมด

แต่ยั้งปากทันเวลา

เขาไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าเขามีที่พึ่งใหญ่ แม้คนนอกจะรู้ว่าเขารู้จักกับลู่พั่น แต่ก็ไม่อยากเที่ยวเอาไปพูด ราวกับเอาการสนิทกับลู่พั่นไปโอ้อวด

หยางหมิงหย่วนแก้คำพูดของหมี่โซ่วทันที “น้องชาย เรียกข้าว่าพี่ชายสิ”

ออกเดินทาง

ซ่งฝูเซิงสวมหมวกขนจิ้งจอกสีดำ โบกมือลาเถ้าแก่ไป๋กับพวกเสี่ยวอู่

ซ่งฝูหลิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แอบถ่ายโรงเตี๊ยมแห่งนี้กับสองโรงเตี๊ยมฝั่งตรงข้าม

เถ้าแก่ไป๋มองเกวียนที่วิ่งไปไกลแล้ว ขณะที่กำลังจะหันกลับ เสี่ยวอู่ก็วิ่งออกมาพร้อมห่อผ้า “เถ้าแก่ ดูสิ นายท่านซ่งทิ้งเอาไว้”

หนังหมาป่าสองผืน หัวใจกวางสองชิ้น และยังมีผงโสมสองกระปุก

นี่ นี่คือ?

พ่อของเถ้าแก่ไป๋ร่างกายอ่อนแอมานาน ทำงานหนักไม่ได้ ชอบบอกว่าแน่นหน้าอก

ในสายตาของซ่งฝูเซิง นี่เหมือนอาการของคนเป็นโรคหัวใจ คนทางเหนือชอบเป็นโรคพวกนี้

คิดไปคิดมานึกถึงคำพูดของเหล่าไป๋ที่บอกว่าอิจฉาคนเก้าสกุลที่สุขภาพแข็งแรง เขาจึงเตรียมของพวกนี้ไว้เป็นสินน้ำใจ

“นี่มันจะแพงเกินไปแล้ว”

เสี่ยวอู่ที่อยู่ข้างๆ เกาหัวมองสีหน้ากลุ้มใจของเถ้าแก่ นั่นสิ แพงมาก

เถ้าแก่เชิญนายท่านซ่งมาค้างแรม แต่นายท่านซ่งกลับทิ้งของขวัญชิ้นใหญ่ไว้ให้

…

สิบกว่าวันต่อมาพวกซ่งฝูเซิงก็เข้าไปพักในเมืองทั้งหมด

ส่วนใหญ่หลังจากเดินทางมาทั้งวัน ถ้าไม่เข้าตัวอำเภอก่อนฟ้ามืดก็เข้าไปในเมืองใหญ่

ในบรรดาเมืองเหล่านั้น มีสองเมืองที่มีสาขาย่อยของม้าพันลี้

ซ่งฝูเซิงกับเฉียนเพ่ยอิงในฐานะที่เป็นเจ้านายและเมียเจ้านาย มาครั้งนี้ก็ได้เจอกับคนงานที่รับสมัครมาจากพื้นที่อื่น

อาชีพเดิมของแต่ละคนแตกต่างหลากหลาย

มีเพชฌฆาตปลดระวาง ตอนนี้ทำงานอยู่ในสาขาย่อยของม้าพันลี้

มีน้องชายของมือปราบในอำเภอก็มาทำงานให้ม้าพันลี้ มีอดีตคนตีบอกโมงยาม ยังมีลูกชายของคนชันสูตรศพ

อาชีพที่มากสุดคือทหารปลดประจำการ คนที่มือเท้าบาดเจ็บรับไว้ไม่ได้แน่นอน แต่ถ้าตาบอดหนึ่งข้าง นิ้วด้วนหนึ่งนิ้ว จมูกแหว่ง แบบนี้ไม่มีปัญหา

ตอนนั้นเรื่องรับสมัครคนงานเป็นหน้าที่ของฝูกุ้ยกับพวกกัวคนโตทั้งหมด ซ่งฝูเซิงไม่ว่างไปเมืองอื่น

เพราะแบบนี้ฝูกุ้ยก็เลยขอโม้หน่อย “เป็นอย่างไร ข้ารับคนงานมาใช้ได้เลยไหมล่ะ”