ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 721-2 มิตรแท้หายาก มิตรมากทางก็สะดวก

ตอนที่ 721-2 มิตรแท้หายาก มิตรมากทางก็สะดวก

เย็นนี้ซ่งฝูเซิง ใต้เท้าชุยและผู้ช่วยนายอำเภออำเภอซิงหลงดื่มกันจนดึกถึงจะกลับ คุยกันไปมากมายทีเดียว

ก่อนออกมาสหายของผู้ช่วยนายอำเภอคนนี้ก็มีเพิ่มขึ้นมาอีกคน คือซ่งฝูเซิงที่มาจากเมืองเฟิ่งเทียน

คืนนี้ยังได้เกิดขึ้นอีกเรื่อง จวี่เหรินที่ออกไปซื้อเสบียงเพิ่มได้ถูกขโมยถุงหอมตรงเอวไป

จางจวี่เหรินถูกขโมยไปสักพักถึงรู้สึกตัวว่าถุงหอมที่อยู่บนตัวหายไป

นึกขึ้นมาได้ว่ามีกลุ่มชายฉกรรจ์หลายคน ตอนเดินผ่านพวกเขาจงใจชนให้เขากระเด็นออกจากบ่าวรับใช้กับพวกจวี่เหรินคนอื่น จากนั้นเขาก็จำไม่ได้แล้ว ไม่ได้สังเกตรูปร่างหน้าตาเป็นพิเศษ

ร้องเรียนทางการแล้วกัน ถ้าไม่ไหวก็ไปหาใต้เท้าชุยกับซ่งฝูเซิงที่ดื่มเหล้าอยู่ ให้ใต้เท้าชุยรบกวนสหายผู้ช่วยนายอำเภอสั่งมือปราบออกตามหา เงินหายไม่เท่าไหร่ แต่ในนั้นมีตราประทับชื่อ

หากตราประทับชื่อหายไปก็เท่ากับทำบัตรประชาชนของยุคปัจจุบันหาย แล้วจะสอบอย่างไร

หลังจากซ่งฝูกุ้ยได้ฟังก็รีบไปยังถนนเส้นที่ขายของกิน ฟังเรื่องทั้งหมดเสร็จก็หันไปพูด “หมาคนสาม”

หมาคนสามพยักหน้าแล้วเดินออกไป

ผ่านไปแค่ครึ่งชั่วยามกว่า ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม หมาคนสามก็เอาถุงหอมของจางจวี่เหรินกลับมาคืนให้

พวกนายท่านจวี่เหรินเห็นแล้วก็พากันงุนงง ทำได้เพียงทอดถอนใจ นี่สินะต้องให้คนท้องถิ่นจัดการ

ได้ยินว่าชายฉกรรจ์ที่ถูกเรียกว่าหมาคนสามเอาข่าวนี้ไปบอกพวกลูกน้องก่อนว่าต้องการตามหาถุงหอมที่หน้าตาเป็นแบบไหน จากนั้นก็พากันไปจับคนที่แหล่งพนันตามชายขอบ แล้วก็จับได้อย่างแม่นยำ

จางจวี่เหรินปลงหนักกว่าใคร ลำพังแค่ตัวเขาที่เอาแต่ศึกษาตำรา ไม่เคยไปไหนไกล ต่อให้มีบ่าวรับใช้สี่ห้าคนติดตามยังจะทำอะไรได้

ภูเขาสูงเส้นทางยาวไกล ถ้าไม่มีซ่งเสี้ยวเหลียนนำมาตลอดทาง เอาแค่ครั้งนี้ที่ทำตราประทับหายก็ทำเขาหมดอนาคตได้แล้ว

หยางหมิงหย่วนดูเหตุการณ์อยู่ตลอด

เขามองตามซ่งฝูกุ้ยกับหมาคนสามที่เดินออกไป ทันใดนั้นก็ตระหนักได้ถึงอิทธิพลของอาซ่งที่มีในกลุ่มคนระดับล่าง

ดูแค่ตลอดทางที่พวกเขาผ่านมาก็รู้

หากวันหนึ่ง แน่นอนว่าอาซ่งไม่มีทางเป็นแบบนั้น ก็แค่สมมติ หากอาซ่งตกระกำลำบาก พวกหมู่บ้านยากจนตอลดเส้นทางที่พวกเขาเข้าพักก็จะให้ความช่วยเหลือ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกคนมีฐานะตามอำเภอต่างๆ เลย

ซ่งฝูกุ้ยไม่รู้ความคิดของหยางหมิงหย่วน ถ้ารู้คงยิ้มอย่างภูมิใจ

ใช่ไหมล่ะ

อย่าว่าแต่ถุงหอมเก่าๆ เลย ต่อให้ตอนนี้สั่งพวกเขาไปส่งเสบียงให้กองทัพลู่อีกก็ไม่มีทางสะบักสะบอมแบบตอนนั้นแล้ว

ถ้าตอนนี้พวกเขาได้ไปส่งเสบียงให้กองทัพลู่อีกครั้งก็จะมีคนเพิ่มขึ้นตามเส้นทางที่ผ่าน

ตอนที่เขาไปรับสมัครคนพวกนี้ เขา กัวคนโต ซ่งฝูโซ่ว ซื่อจ้วง หวังจงอวี้ พวกเขาเคยหารือร่วมกันว่า พวกเราจะรับคนที่อยาก ‘ทำงานสุจริต’ อย่างแท้จริงและจะรับคนที่ไม่เป็นที่ยอมรับ

ไม่ว่าจะไม่ยอมรับที่พวกเขาเคยเป็นทหารจนตาบอดจมูกแหว่ง หรือไม่ยอมรับเรื่องภูมิหลังของครอบครัว แม่อาจเคยเป็นหญิงคณิกาอะไรทำนองนั้น หรือประสบการณ์ชีวิตของพวกเขาไม่เป็นที่ยอมรับ

เอาเป็นว่ารับสมัครพวกคนที่อยากกลับตัวอยากใช้ชีวิตที่สงบสุขแต่รู้สึกว่ามันยาก ไม่เป็นไร ม้าพันลี้ของพวกเราจะให้โอกาสพวกเขาทำงาน ขอแค่รักษาโอกาสนี้ไว้ให้ดี

ซ่งฝูหลิงอยู่ในเรือนด้านหลังร้านม้าพันลี้ กำลังแช่เท้าในน้ำอุ่นพลางคุยกับแม่ “อาฝูกุ้ยเก่งจริงๆ น่าเสียดายที่ความรู้น้อย ไม่มีโอกาสได้เรียนหนังสือ ดูอย่างบ้านหลังนี้ก็ซื้อมาได้ในราคาถูกที่สุด หาคนงานหรือทำอะไรอาฝูกุ้ยก็จัดการได้ดี”

เฉียนเพ่ยอิงเห็นด้วย “พ่อเราพูดแล้วว่า ทนเก็บเขาไว้ข้างตัวเป็นแค่พ่อบ้านไม่ได้ เสียดายความสามารถ ฝึกเขาไว้มากๆ แล้วค่อยปล่อยออกไป ชี้แนะให้เขาทำอะไร สนับสนุนเงินทุน พ่อเราบอกว่า อีกสิบปีอาฝูกุ้ยได้เป็นขาใหญ่ประจำท้องถิ่นแน่นอน แต่อาฝูกุ้ยของลูกกลับตั้งใจอยากติดตามพวกเรา”

ซ่งฝูหลิงได้ฟังก็หัวเราะ

“ให้ท่านพ่อวางแผนอนาคตของคนในครอบครัวก็สุดยอดดี พอถึงเวลาบ้านเราก็จะมีเจ้าพ่อ…

…ลูกจะเป็นเจ๊เล็ก ฮ่าๆๆ…

…เจ้าพ่อตะวันตกเฉียงใต้ เจ้าแม่แดนอีสาน บุคคลที่เหยียบไปที่ไหนใครก็ต้องให้เกียรติ ในดินแดนลุ่มแม่น้ำ ในร้านฝากเงิน ในวงการค้าขาย…

…พอถึงเวลาก็ให้ท่านย่าที่เป็นเจ้าแม่แถบอีสานร่วมมือกับอาฝูกุ้ยที่เป็นเจ้าพ่อแห่งตะวันตกเฉียงใต้…ท่านแม่ ลูกคิดถึงท่านย่าแล้ว”

เฉียนเพ่ยอิง คิดถึงกะทันหันไปหรือเปล่า

ซ่งฝูหลิงรู้สึกเหมือนตัวเองลืมอะไรไป ลืมคิดถึงย่านี่เอง “ท่านแม่ ลูกคิดถึงท่านย่าจริงๆ นะ”

ในเวลาเดียวกันที่หมู่บ้านเหรินจยา ตรงประตูรั้วของบ้านซ่งเก้าสกุล

ด้านหลังท่านย่าหม่ามีเด็กสาวขอทานยืนเรียงกัน เด็กสาวเหล่านี้มีน้องชายในวัยที่แตกต่าง

พอเห็นท่านลุงซ่งออกมา พวกเด็กสาวก็พากันทำความเคารพ “น้อมทักทายท่านผู้เฒ่า”

ท่านลุงซ่งเกือบทำกระบอกยาสูบลวกปาก ชี้เด็กสาวเหล่านี้พลางขมวดคิ้วถาม “นี่มันอะไรกัน”

ท่านย่าหม่าชูคบเพลิงตอบ “ข้าพากลับมาเอง”

ภายในบ้านท่านย่าหม่า

สองพี่น้องซ่งฝูไฉกับซ่งฝูสี่หอบลูกเมียพร้อมสัมภาระเดินออก ถามท่านย่าหม่า “ท่านแม่ พวกข้าต้องไปจริงเหรอ”

ท่านย่าหม่าตอบ “ไม่ไปแล้วจะรออะไร รอข้าไปปูที่นอนให้พวกเจ้าหรืออย่างไร ถ้าพวกเจ้าไม่ไปอยู่บ้านเจ้าสามแล้วจะไปนอนที่ไหน เตียงห้องนี้ต้องเอาไว้ให้พวกเด็กๆ ขอทาน”

ท่านย่าหม่ามองจูซื่อที่เดินผ่าน ทันใดนั้นนางก็พูดขึ้น

“พวกเจ้าอย่าไปนอนในห้องของเจ้าสามกับเมีย เป็นพี่ใหญ่พี่รองต้องระวังหน่อย นั่นห้องน้องสะใภ้ ไปนอนที่ทาทามิ หรือไม่ก็ห้องหมี่โซ่ว เอาเป็นว่าหาที่นอนกันเอาเอง ห้ามรื้อของส่งเดช จูซื่อ ได้ยินที่ข้าพูดหรือเปล่า”

เล่นเอาจูซื่อโมโห พอบ้านน้องสามไม่มีใครอยู่ ท่านย่าหม่าก็ทำตัวเป็นแม่กุญแจ

ตอนที่ยังไม่พาเด็กรับใช้กลับมา นางกับพี่สะใภ้ใหญ่ต้องคอยไปปัดกวาดเช็ดถูบ้านน้องสาม ตอนนั้นท่านย่าหม่ากำชับนักกำชับหนาว่าห้ามแตะต้องของในบ้าน นี่ยังจะกำชับอีก

ลำเอียง ลำเอียงจริงๆ ทั้งยังจะร้องไห้ ร้องไห้คิดถึงพั่งยา

ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ “ท่านแม่ ข้าเลิกทำตัวแบบนั้นนานแล้ว ท่านแม่จำเป็นต้องต่อว่าข้าโดยเฉพาะด้วยเหรอ แถมยังต่อหน้าเด็กขอทานพวกนี้ แล้วเด็กพวกนี้จะคิดอย่างไร”

ซ่งฝูสี่เอาเข่าสะกิดก้นจูซื่อ “ท่านแม่พูดคำเดียวเจ้าก็เถียงสิบคำ รีบไป อย่าขวางประตู ข้าจะแบกไม่ไหวแล้ว” ผ้าห่มของลูกสาวสองคนกับจินเป่าอยู่บนหลังของเขา

จูซื่อเดินโซเซไปข้างหน้า

ทุเรศ แม่เจ้าฉีกหน้าข้าแล้วเจ้ายังจะมาฉีกหน้าข้าอีก

ซ่งฝูสี่ ข้าชักสงสัยว่าเจ้ามีเค้าลางจะนอกใจข้า

พวกเราไม่รู้ว่าทำไมจูซื่อถึงจินตนาการไปเรื่องนอกใจจากเรื่องนี้ได้ หนีบกะละมังล้างเท้าไว้ที่รักแร้พลางบ่นไปตลอดทาง ซ่งฝูสี่หันมาพูดด้วยความโมโห “ไม่ได้ เจ้าเลิกคิดไปได้เลย แม่ข้าไม่มีทางยอมหรอก”

“เช่นนั้นถ้ายอม เจ้าก็จะเลิกกับข้าเหรอ”

พี่ใหญ่ซ่งฝูไฉกับเหอซื่อมองหน้ากัน อะไรกันอีก

เหอซื่อยิ้มพลางส่ายหน้า สงสัยอยากได้ยินน้องรองพูดว่า ‘ข้าไม่เลิก ข้าอยากอยู่กับเจ้า’ แต่น้องรองไม่พูด คนหนึ่งไม่พูด อีกคนก็คอยหาเรื่องจับผิด

อายุขนาดนี้กันแล้ว คู่ไหนยังจะเหมือนคู่น้องสามได้ล่ะ

เหอซื่อคิดว่า น้องสะใภ้รองว่างจัดเลยมีเวลาฟุ้งซ่าน บางครั้งถ้าไม่โดนตีเสียบ้างคงแสบคันไปทั้งตัว

บ้านท่านย่าหม่า

พวกเด็กสาวเรียงกันเป็นแถวเอาหัวจุ่มกะละมัง กำลังสระผม

พวกยายๆ ก็มากัน พูดสั่ง

“เอามือถูตรงคอด้วย ดูซินั่นขี้ไคลออกมาเป็นก้อนเลย”

“สระเสร็จก็มาเอาหวีเสนียด ช่วยสางให้กัน ใส่ยาฆ่าเหาให้กันด้วย”