ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 723 พวกเราอาศัยใบบุญ

ตอนที่ 723 พวกเราอาศัยใบบุญ

เสี่ยวเฉวียนจื่อพาบ่าวรับใช้ห้าคนขี่ม้าวิ่งมาทางนี้

พอลงจากม้าก็คุกเข่า

พวกบ่าวรับใช้ที่อยู่ด้านหลังก็คุกเข่าข้างหนึ่งตาม เพื่อแสดงความเคารพต่อซ่งฝูเซิง

จวี่เหรินหลายสิบคนที่อยู่ด้านหลังซ่งฝูเซิง ทุกคนรีบเดินเข้ามาหา

ซ่งฝูเซิงก้มตัวใช้สองมือประคองเสี่ยวเฉวียนจื่อให้ลุกขึ้น

ทุกครั้งที่เขาเห็นแขนด้วนของเสี่ยวเฉวียนจื่อจะรู้สึกแย่ เป็นเพราะออกไปกับเขา แขนถึงได้ขาด

ยังดีที่เด็กคนนี้จิตใจเข้มแข็ง

เทศกาลฉงหยางครั้งก่อน ตอนซุ่นจื่อไปบ้านเคยเล่าว่า นับตั้งแต่เสี่ยวเฉวียนจื่อสูญเสียแขนไปหนึ่งข้าง เขาก็ฝึกใช้แขนอีกข้างให้ชำนาญ

เมื่อก่อนถนัดซ้าย ไม่ว่าทำอะไรก็จะใช้มือซ้าย ไม่อย่างนั้นจะถูกทหารข้าศึกฟันแขนซ้ายเหรอ

ตอนนี้กลับต้องฝึกแขนขวา ใช้แขนขวาใส่เสื้อ กินข้าว ขี่ม้า ยิงธนู ทำทุกอย่างได้ไม่ด้อยไปกว่าคนที่มีสองมือ ไม่เคยมองชีวิตในแง่ลบที่ตัวเองต้องมาลำบากแบบนี้

“เจ้ามาได้อย่างไร ข้าคิดว่าเจ้าติดตามคุณชายของเจ้าไปสนามรบเสียอีก”

พอเสี่ยวเฉวียนจื่อเห็นซ่งฝูเซิงก็รู้สึกสนิทสนมจากใจ

เงยหน้าตอบ “ท่านซ่ง ข้าน้อยไม่ได้ไป คุณชายมอบหมายงานอื่นให้ข้าน้อย ข้าน้อยอยู่ที่เมืองหลวงดูแลการก่อสร้างมาตลอด”

หืม? ก่อสร้างเหรอ

“จะสร้างบ้านเหรอ”

“ประมาณนั้น แต่ก็ไม่เชิงขอรับ ก็แค่รื้อซ่อมบ้านทั้งหมดตามความต้องการของคุณชาย มีหลายเรือนที่รื้อทิ้งแล้วสร้างใหม่ขอรับ”

ซ่งฝูเซิงคิดว่าตัวเองเข้าใจแล้ว

ใช่ ลู่พั่นก็อายุไม่น้อยแล้ว ไว้ทุกข์ให้แม่ทัพใหญ่เสร็จก็ควรมีครอบครัวได้แล้ว

ลูกชายคนเดียวต้องรีบมีทายาทสืบสกุลให้เร็วที่สุด

ตระกูลลู่ไม่เหมือนชาวบ้านตัวเล็กๆ อย่างพวกเรา เขามียศที่ต้องสืบทอด

“ครั้งก่อนที่คุณชายเจ้าไปที่บ้าน ทำไมข้าไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน อย่างไรกัน กำหนดตัวฮูหยินน้อยได้แล้วเหรอ”

เสี่ยวเฉวียนจื่อพยายามข่มตัวเองไม่ให้เหลือบมองแม่นางซ่ง แอบพึมพำในใจ

ปากข้านี่มันยังไง ทำไมถึงลากไปเรื่องนี้ได้นะ

ถ้าอาจารย์อยู่ไม่มีทางเป็นแบบเขาแน่นอน

“อ๋อ ได้แล้วขอรับ”

“เหล่าฮูหยินกับฮูหยินเป็นคนเลือกเหรอ”

เสี่ยวเฉวียนจื่อบากหน้าตอบซ่งฝูเซิงอย่างจริงใจ “อ๋อ เหล่าฮูหยินกับฮูหยินเลือกขอรับ ได้ยินว่าถูกใจมาก ท่านซ่ง เอ่อคือ อย่าถามอะไรข้าน้อยมากเลยขอรับ ข้าน้อยไม่รู้จริงๆ”

เสี่ยวเฉวียนจื่อกลัวซ่งฝูเซิงถามว่าเป็นแม่นางบ้านไหน แบบนั้นเขาจะตอบอย่างไร

ซ่งฝูเซิงเข้าใจ

นั่นสินะ เสี่ยวเฉวียนจื่อก็คงไม่รู้อะไรมากหรอก

ในยุคโบราณคบกันแบบอิสระไม่ได้

โอกาสที่หนุ่มสาวจะได้เจอกันก็มีน้อยมาก มีเหรอจะเหมือนยุคปัจจุบันที่หนุ่มสาวอยากจะคบก็คบ ที่นี่ต้องให้พ่อแม่จัดการทั้งนั้น

ถึงขั้นที่ซ่งฝูเซิงสงสัยว่าตัวลู่พั่นเองอาจไม่รู้จักคู่หมั้นดีนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเสี่ยวเฉวียนจื่อเลย

แต่ลู่พั่นเชื่อฟังถึงขั้นเริ่มรื้อบ้านใหม่ ทั้งยังออกแบบตกแต่งด้วยตัวเอง นี่ก็แสดงว่าพยักหน้ายอมรับเรื่องแต่งงานแล้ว รอแค่เสร็จจากศึกกลับมาก็สู่ขอ นี่ถือเป็นเรื่องดี

มีครอบครัวก่อนค่อยสร้างผลงาน ไม่ใช่เอาแต่สร้างผลงานจนไม่ยอมแต่งงาน แบบนั้นคือไม่รู้จักแยกแยะ

พอมีครอบครัวแล้วค่อยสร้างผลงาน ภรรยาก็มีส่วนที่ช่วยให้ประสบความสำเร็จ จากประสบการณ์ของคนอาบน้ำร้อนมาก่อนอย่างเขา ระดับความสุขมันเยอะกว่าคนเป็นโสดมาก

ซ่งฝูเซิงที่คิดว่าตัวเองรู้ความจริงมากที่สุด พอได้ยินข่าวนี้ก็ดีใจมาก

พวกจวี่เหรินแถวนั้นพอได้ยินแบบนี้ก็ตื่นเต้น

ลู่เจี่ยหยวนจะแต่งงานแล้ว

ลู่เจี่ยหยวนเป็นหนุ่มโสดเนื้อหอมอันดับหนึ่งที่โด่งดังมากในราชสำนัก กำลังจะมีบุปผาตกในบ้านสกุลลู่แล้ว

ช่างดีเสียจริง

ถึงแม้ลู่เจี่ยหยวนจะไม่ได้สอบจอหงวนต่อ แต่ชนะศึกกลับมาแล้วแต่งงาน แบบนี้ไม่น่ายินดีพอๆ กับสอบจอหงวนหรอกเหรอ

ซ่งฝูหลิงยืนอยู่ข้างๆ ฟังเรื่องทั้งหมด สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงใดๆ ราวกับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาง

แม้แต่เฉียนเพ่ยอิงยังกระซิบกับลูกสาว “ลู่พั่นจะแต่งงานแล้วเหรอ ไอ๊หยา ผู้หญิงคนนั้นต้องดีเลิศขนาดไหน”

ซ่งฝูหลิงก็ทำหน้าเห็นด้วย “นั่นสิคะคุณแม่ ผู้หญิงคนนั้นต้องเพียบพร้อมไปหมดแน่นอน”

หมี่โซ่วสงสัย ทำไมไม่เคยได้ยินพี่ชายพูดเรื่องนี้ พี่ชายเอาแต่ถามเรื่องพี่สาวของเขา

วันนั้นเขาง่วงมาก บางคำถามก็ไม่ตอบ พี่ชายยังเอาเท้าถีบเขา ถีบปลุกให้ตื่นอยู่บ่อยๆ เลือดเย็นมาก

หมี่โซ่วดึงชายเสื้อของซ่งฝูหลิง “พี่สาว ยังจะสวยไปกว่าพี่ได้เหรอ”

“ได้”

“ข้าไม่เชื่อ”

เป่าจูที่พอเดาเรื่องได้มองด้านหลังแม่บุญธรรมกับหมี่โซ่ว แววตาวูบไหว รู้สึกไม่มั่นใจ

ส่วนเถาฮวาที่ยืนอยู่หลังซ่งฝูหลิงก็หน้าแดง แม้แต่หูก็แดง คล้ายไปทำอะไรผิดไว้

น้องสาวของนางช่างจิตใจเข้มแข็งเสียจริง

ทำอย่างไรดี ตอนนี้นางเริ่มจินตนาการอย่างอดไม่ได้ว่าถ้านางเล่าเรื่องวันนั้น น้าสามกับน้าสะใภ้สามจะมีสีหน้าอย่างไร

จะตีพั่งยาหรือเปล่า

ถ้าพั่งยาถูกตี…

เถาฮวากำกำไลที่น้องสาวให้มาแน่น ตัดสินใจ เช่นนั้นนางก็จะกระโจนเข้าไปขวาง จะปล่อยให้น้องสาวถูกตีไม่ได้ ถ้าถูกลงโทษให้คุกเข่า เช่นนั้นนางก็จะคุกเข่าเป็นเพื่อน

เวลานี้ ในที่สุดซ่งฝูเซิงกับเสี่ยวเฉวียนจื่อก็เข้าประเด็น

“คุณชายติงกับพวกคุณชายหลินให้เจ้าออกมาต้อนรับรึ”

เสี่ยวเฉวียนจื่อสงสัย “ท่านซ่ง คุณชายติงคุณชายหลินอะไรกัน ข้าน้อยยังไม่เจอพวกเขาเลยขอรับ ข้าน้อยแค่ลองนับวันที่ม้าพันลี้จะมาถึง สืบดูว่าพวกท่านน่าจะมาถึงวันไหนถึงได้ออกมา ร้านม้าพันลี้ที่อยู่ในเมืองหลวงก็บอกวันไม่ได้ ช่วงไม่กี่วันมานี้ข้าเลยพาคนวิ่งมานอกเมืองทุกวันเพื่อรอรับท่านซ่งโดยเฉพาะขอรับ”

เสี่ยวเฉวียนจื่อบอกซ่งฝูเซิงอีกว่า “คุณชายของพวกข้าก่อนเดินทางออกศึกเคยสั่งไว้ หากครอบครัวของท่านซ่งเข้าเมืองหลวงต้องให้ไปพักที่เรือนรับรองของตระกูลลู่ให้ได้ แบบนั้นถึงจะพักผ่อนสบาย เรือนรับรองเตรียมไว้นานแล้วขอรับ”

“เดี๋ยวนะ เจ้ารอเดี๋ยว”

ซ่งฝูเซิงขอเรียบเรียงความคิด

นี่ก็หมายความว่า พวกติงเจียนไม่ได้ส่งเสี่ยวเฉวียนจื่อมา

เช่นนั้นพวกติงเจียนไม่ได้จองโรงเตี๊ยมให้พวกเขาหรอกเหรอ

อันที่จริงตอนแรกสุดก็ไม่ได้อยากรบกวนติงเจียนกับพวกหลินโส่วหยาง อย่างไรเสียบ้านเราก็มีร้านม้าพันลี้อยู่ในเมืองหลวง

แต่เมืองหลวงมีจุดที่น่ารังเกียจอยู่อย่าง นั่นก็คือไม่เหมือนเมืองอื่นที่จ่ายเงินมัดจำก็เข้าพักได้เลย ที่นี่ต้องใช้คนค้ำประกันด้วย

ซึ่งคนค้ำประกันที่ว่านี้ก็แล้วแต่จะพิจารณาเลยจริงๆ บอกว่าคนนี้ค้ำได้ก็คือค้ำได้ บอกว่าไม่ได้ ต่อให้มีเงินก็จองโรงเตี๊ยมไม่ได้อยู่ดี

พูดตามตรงก็คือ ต้องให้คนมีหน้ามีตาไปคุยให้

อย่างไรเสีย ที่นี่ก็เมืองของฮ่องเต้ เป็นแบบที่ว่าแค่โยนอิฐก้อนเดียว ขุนนางหลายคนก็ตายได้ อีกทั้งมีสอบจอหงวนจะต้องมีคนเข้าไปในเมืองเยอะแน่นอน จึงไม่ให้จองห้องล่วงหน้า ราคาดีดขึ้นสูง ส่งลูกน้องในร้านม้าพันลี้ไปช่วยจองก็เสียเที่ยว

ซ่งฝูเซิงชักกระอักกระอ่วน หันกลับไปมองพวกจวี่เหรินที่ฟังอยู่

พวกจวี่เหรินฟังอยู่นานถึงเข้าใจ

หา บ่าวรับใช้ของลู่เจี่ยหยวนไม่ได้มาต้อนรับพวกเขา แค่มาต้อนรับครอบครัวซ่งเสี้ยวเหลียน

เวลานี้พวกจวี่เหรินยังไม่รู้ว่า แม้แต่พวกติงจวี่เหรินก็มีท่าทีเช่นนี้ แค่ต้องการช่วยจัดแจงให้ครอบครัวซ่งฝูเซิงเท่านั้น

พวกติงเจียนลืมคนพวกนี้ไปแล้ว และก็เพราะได้ยินว่าเรือนรับรองของตระกูลลู่ถูกเตรียมไว้แล้ว นั่นก็แสดงว่าเตรียมไว้ให้ซ่งฝูเซิง เช่นนั้นพวกเขายังจะไปยุ่งอะไรอีก

ว่าอย่างไรนะ มาจากที่เดียวกันต้องดูแล ดูแลจวี่เหรินพวกนั้นน่ะเหรอ

พวกคุณชาย ถ้าไม่มีซ่งฝูเซิง พวกเขาจะรู้เหรอว่าคนพวกนั้นใครเป็นใคร ถ้าจะอาศัยแค่ว่ามาจากที่เดียวกันถึงได้มีความเกี่ยวข้องด้วย พวกเขาคงเหนื่อยตาย ญาติโกโหติกาคงอีนุงตุงนังไปหมด

ลู่เจี่ยหยวนก็คิดแบบนี้

ตอนแรกสุดที่สั่งเสี่ยวเฉวียนจื่อก็ไม่ได้นึกถึงคนอื่น

เพื่อนร่วมรุ่นอะไร เช่นนั้นเขายังมีเพื่อนเรียน เพื่อนร่วมรบ แบบนั้นคงยุ่งไม่จบไม่สิ้น

เมื่อถึงช่วงเวลาสำคัญ พวกจวี่เหรินถึงพบว่า เฮ้อ ไม่ต้องพูดอะไรมากเลย สุดท้ายก็ซ่งเสี้ยวเหลียนนี่แหละที่เป็นมิตรตลอดชีวิต

ฟังดูแล้วกัน ซ่งเสี้ยวเหลียนปฏิเสธ

ซ่งฝูเซิงพูดกับเสี่ยวเฉวียนจื่อ

“น้ำใจน่ะ ข้ารับไว้แล้ว…

…เอาแบบนี้แล้วกันเฉวียนจื่อ ข้าเห็นข้างหน้ามีตรวจเข้ม เจ้าช่วยเปิดทางสะดวกให้พวกเราเข้าไปหน่อย จากนั้นพวกเราจะไปหาโรงเตี๊ยมหรือไม่ก็เช่าบ้าน…

…ครอบครัวข้าไปพักที่เรือนรับรองตระกูลลู่ไม่ได้หรอก แบบนั้นมันไม่สมควร…

…เจ้าไม่ต้องเกลี้ยกล่อมหรอก ข้าไม่ไปแน่นอน…

…อีกอย่าง พวกเราก็มาด้วยกันตลอดทาง”

เสี่ยวเฉวียนจื่อรีบเปลี่ยนคำพูดทันที ทั้งยังกลับลงไปคุกเข่าหนึ่งข้าง “ท่านซ่ง ได้โปรดเข้าพักในเรือนรับรองตระกูลลู่ด้วย อย่าทำข้าน้อยลำบากใจเลยขอรับ”

ลุกขึ้นอีกครั้ง

ขุนนางขั้นเจ็ดอย่างนายท่านจวี่เหรินเหล่านี้ เมื่ออยู่ต่อหน้าอัครเสนาบดีก็ยังไม่สูงพอให้เสี่ยวเฉวียนจื่อต้องคุกเข่าพูดด้วย

เขาตะโกนบอกพวกจวี่เหริน

“ข้าน้อยขอเป็นตัวแทนคุณชาย เชิญจวี่เหรินที่มาจากบ้านเดียวกันเข้าพักในเรือนรับรองของตระกูลลู่…

…เชื่อว่าเมื่อนายท่านผู้เฒ่าและเหล่าฮูหยินในจวนทราบเรื่องนี้ มีแต่จะคิดว่านี่เป็นการทำความดี…

…จวี่เหรินทุกท่าน เชิญขอรับ”

พวกจวี่เหรินได้ฟังก็พากันตื่นเต้น

นายท่านผู้เฒ่าที่ว่าคือใคร นั่นอัครเสนาบดีคนปัจจุบันเชียวนะ

โปรดอภัยที่พวกเขาต้องขออาศัยใบบุญนี้อย่างหน้าไม่อาย รู้ทั้งรู้ว่าเป็นการติดสอยห้อยตามก็จะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

เห็นเสี่ยวเฉวียนจื่อเปลี่ยนคำพูดอีกรอบ ทำมือเชื้อเชิญ จวี่เหรินหลายคนมองซ่งฝูเซิงแล้วยิ้มพลางพูด “ขึ้นเกวียนสิ ซ่งเสี้ยวเหลียน ขึ้นเกวียนเถอะ”

ซ่งฝูเซิงกุมขมับ ยิ้มจนปัญญา “ได้ ขึ้นเกวียน”

เสี่ยวเฉวียนจื่อโล่งอก โชคดีที่มีไหวพริบได้ทันเวลา

ทำไมตัวเองโง่ขนาดนี้ เกือบทำเรื่องดีๆ พังเสียหมด ถ้าอาจารย์อยู่ต้องจัดการได้ดีกว่าเขาแน่

“คุณชายน้อย คุณชายน้อยขอรับ”

หมี่โซ่วที่กำลังปีนขึ้นเกวียนหยุดชะงัก หันไปมองเสี่ยวเฉวียนจื่อ

“ข้าเห็นคุณชายน้อยพาปาจวิ้นมาด้วย อยากขี่ม้าไหมขอรับ”

หมี่โซ่วดวงตาเป็นประกาย “ขี่ได้จริงเหรอ ตรงนี้ห่างจากประตูเมืองไม่ไกล”

เส้นทางที่ผ่านมาพี่ไม่กล้าขี่ เพราะเส้นทางหลวงไม่ได้มีแค่พวกเขา ยังมีคนอื่นๆ ที่เดินทางอีกหลายคน

พี่กลัวว่าถ้าขี่สนุกเกินไปจะสร้างความยุ่งยากให้ท่านลุง เขาเองก็กลัวว่าตัวเองจะน่ารักเกินไปจนสร้างความลำบากให้ท่านลุง

เสี่ยวเฉวียนจื่อไม่เข้าใจ มันจะมีอะไร ก็ขี่ไปถึงประตูเมือง อย่าไปทางตรงกลาง วิ่งไปสองข้างทางไม่เหยียบคนก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอ

“แน่นอนขอรับ ข้าน้อยเป็นคนของจวนผู้สำเร็จราชการ คุณชายเป็นถึงคนที่แม่ทัพติ้งไห่เรียกว่าน้อง”

นั่นสิ ข้าเป็นน้องชาย “ขี่ ขี่ม้า พี่ จะขี่ด้วยไหม”

“ไป!”

“ไป!”

ซ่งฝูหลิงกับหมี่โซ่วขี่เคียงข้างกันไป หมี่โซ่วนั่งอยู่ข้างหน้าเสี่ยวเฉวียนจื่อ

ซ่งฝูเซิงแหวกม่านมองตามหลังลูกสาวที่สนุกสนาน เวลานี้เขาไม่นึกเสียใจสักนิดที่ได้อาศัยใบบุญของจวนลู่

หยางหมิงหย่วนก็แหวกม่านดู มองตามหลังซ่งฝูหลิงที่หวดแส้

นางยังขี่ม้าเป็นด้วยเหรอ ขนาดเขายังขี่ไม่เป็น

เมื่อก่อนซื้อม้าไม่ไหว ก็เลยขี่ไม่เป็น ดูท่าครั้งนี้สอบจวี่เหรินเสร็จคงต้องซื้อม้ามาหัดขี่สักตัว

พวกจวี่เหรินคนอื่น ไอ๊หยา หลานสาวคนโตเก่งจริงๆ ซ่งเสี้ยวเหลียนเลี้ยงลูกสาวอย่างไร เก่งไปหมดทุกอย่าง