ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 726 เฝ้าคิดถึงคะนึงหา

ตอนที่ 726 เฝ้าคิดถึงคะนึงหา

ซ่งฝูหลิงหันไปก็เห็นพี่เถาฮวาเข้ามา

ทำท่าทางบอกให้พี่เถาฮวาช่วยเปลี่ยนชุดพลางรูดชุดใหม่ไปด้านข้าง สังเกตราวแขวนชุดแล้วถามเสวี่ยเหนียง “ที่แขวนกับราวแขวนพวกนี้ คุณชายของพวกเจ้าสั่งคนทำใช่หรือไม่”

เสวี่ยเหนียงคิดในใจ

แม่นาง ชุดสวยๆ งามๆ ตั้งมากมายไม่เลือก ไฉนเลยถึงถามเรื่องราวแขวน

ท่านเลือกสักสองชุดไปใส่สักที อย่าใส่ที่ตัวเองเตรียมมาได้หรือไม่

ไม่อย่างนั้นข้าก็เท่ากับทำภารกิจไม่สำเร็จ

อีกทั้งร่างกายของท่านยังเติบโตได้อีก หากไม่ใส่ อีกประเดี๋ยวต้องโยนทิ้งทั้งหมด เสียแรงที่คุณชายอุตส่าห์เตรียม

นี่เป็นชุดที่ช่างเย็บปักในจวนของคุณชายเร่งทำให้โดยเฉพาะภายในหนึ่งเดือน แม้แต่ฮูหยินก็ทราบ ทั้งยังได้ให้ผ้ามา

เสวี่ยเหนียงมีคำพูดมากมายภายในใจแต่ไม่กล้าพูด ทั้งยังกลัวว่าคุณหนูซ่งจะขมวดคิ้ว ไม่ได้ยินที่บอกเหรอ แค่ขมวดคิ้วนิดหน่อยก็ไม่ได้

ยิ้มพลางตอบ “เจ้าค่ะ คุณหนู”

ซ่งฝูหลิง ว่าแล้วเชียว ดูคุ้นตา ลู่พั่นพั่นเลียนแบบอีกแล้ว

เมื่อก่อนบ้านนางมีราวแขวนแบบนี้

ตอนนั้นห้องเล็กนางก็เลยให้ลุงรองทำราวแขวนแบบนี้ ปกติใช้แขวนผ้าได้ หน้าหนาวลมพัดหิมะตก เวลาซักเสื้อผ้าซักผ้าห่มยังสามารถเอาไปใช้วางผึ่งข้างนอกได้ด้วย จะได้ไม่โดนหิมะหล่นใส่

ซ่งฝูหลิงสังเกตอีกรอบ

ลู่พั่นพั่นยังได้ดัดแปลงให้กลายเป็นราวแขวนผ้าแบบโชว์ชุดได้ ใส่ล้อไว้ข้างใต้

เลื่อนไปเลื่อนมาได้

ซ่งฝูหลิงใช้ส้อมเงินจิ้มแอปเปิ้ลหนึ่งชิ้นเข้าปากแล้วยื่นแขนออกไปให้พวกสาวใช้ช่วยนางใส่ชุดใหม่ที่ท่านย่าซื้อให้

ก่อนออกเดินทาง ท่านย่าหม่าคิดว่าหลานสาวสุดที่รักจะไปเที่ยวเมืองหลวงแล้ว นางจึงกัดฟันซื้อชุดใหม่ให้สองชุด

อย่างชุดนี้เป็นชุดสีแดงลูกท้อ กระโปรงสีรากบัว

ซ่งฝูหลิงจิ้มแอปเปิ้ลใส่ปากอีกชิ้น ยื่นเท้าให้สาวใช้ใส่รองเท้าที่มีลูกผ้ากลมๆ ประดับ

เถาฮวายืนอยู่ด้านข้างมองใบหน้าน้องสาวที่อมชมพู คิดในใจ น้องสาวเกิดมาเพื่อเสวยสุขจริงๆ ถ้าให้นางถูกปรนนิบัติแบบนี้คงรู้สึกแปลกๆ

เรือนหม่อเซียง

ซ่งฝูหลิงนั่งอยู่หน้ากระจกทองแดงถูกสาวใช้เล็กสองคนถักเปียให้ ถามเสวี่ยเหนียง “ใครตั้งชื่อ”

“เรียนคุณหนู คุณชายตั้งเจ้าค่ะ”

“สถานที่อาบน้ำแต่งตัวเรียกเรือนหม่อเซียง เช่นนั้นสถานที่เก็บตำราชื่อหอเหวินยวนหรือเปล่า”

คราวนี้เสวี่ยเหนียงกับพวกสาวใช้เล็กต่างอึ้ง เพราะยังไม่ทันได้เดินชมเรือน “รู้ได้อย่างไรเจ้าคะ”

ซ่งฝูหลิงเอามือปิดปากหัวเราะ คิดในใจ ก็แค่พูดส่งเดชตามตรรกะความคิดของคุณชายพวกเจ้าน่ะสิ นึกไม่ถึงว่าจะจริงด้วย

เอามือไปจับกระปุกเล็กกระปุกน้อยที่อยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง สวยจัง มีวาดลวดลายบนกระปุก ซ่งฝูหลิงสนอกสนใจ

เสวี่ยเหนียงรีบเข้าไปเสนอตัว “ให้บ่าวช่วยทาให้ดีหรือไม่”

ซ่งฝูหลิงส่ายมือ “ไม่ล่ะๆ”

นางแค่ชอบกระปุก ฝีมือประณีตมาก ไม่ค่อยชอบของที่อยู่ในนั้น

น้ำมันทาหน้าของยุคโบราณไม่เคยผ่านการทดสอบกับผิวมาก่อน ผงแป้งส่วนผสมต่างๆ เอามาบดเป็นผงผสมรวมกัน สารพัดเครื่องประทินโฉมไม่มีแบ่งตามอายุ หลายชนิดที่เอาสมุนไพรมาบดแล้วผสมกับกลีเซอรีน

ความรู้สึกส่วนตัวคือ ต่อให้เป็นครีมทาผิวต้าเป่าของยุคปัจจุบันที่พ่อใช้ ก็ยังดูน่าเชื่อถือกว่าของที่ผลิตในยุคโบราณ

เถาฮวาล้วงกระปุกกระเบื้องสีขาวออกมายื่นให้ซ่งฝูหลิงราวกับเล่นมายากล “นี่ อะ”

“ขอบคุณนะพี่ พี่ทาหน้าหรือยัง อะ ควักไปหน่อย”

เสวี่ยเหนียงที่มองอยู่ข้างๆ ชักโมโห

เสียน้ำใจคุณชายหมด อุตส่าห์เตรียมไว้ให้ตั้งหลายสิบอย่าง คุณหนูซ่งกลับแค่จับๆ ดูแล้วก็ไม่สนใจอีก ทำไมไม่ใช้ล่ะ คุณหนู ของพวกนี้บรรดาคุณหนูในเมืองหลวงชอบที่สุด ย่อมดีกว่าของในมือคุณหนูหรือเปล่า

เสวี่ยเหนียงคิดทบทวน นางกับพวกสาวใช้บริการได้ไม่ถึงใจหรือเปล่า คุณหนูซ่งก็เลยยังไม่ผ่อนคลายเต็มที่

“ท่านแม่ พี่สะใภ้”

เฉียนเพ่ยอิงถูกหลี่จยากับพวกสาวใช้ประคองเดินเข้ามา “อาบเสร็จแล้วเหรอ”

“อ๋อ เสร็จแล้ว ท่านแม่ได้ให้พวกสาวใช้นวดบ่าให้ผ่อนคลายหรือเปล่าเจ้าคะ”

“นวดแล้ว เกือบหลับไปเลยล่ะ”

พวกผู้หญิงเดินไปข้างหน้าพลางหัวเราะคิกคัก อาบน้ำเสร็จตัวหอมฉุย ทำเหมือนเดินเล่นในสวนสาธารณะ พูดคุยเรื่อยเปื่อยเหมือนยามปกติ ชมของสวยๆ งามๆ อะไรที่ไม่เคยเห็นก็ได้เห็น

“นั่นคือที่ไหน”

“เรียนคุณนายและคุณหนู ที่นั่นเรียกว่า หลังจงเซียนเจ้าค่ะ ถัดจากหลังจงเซียนไปด้านหน้ายังมีอีกทิวทัศน์หนึ่งเรียกว่า จิ้งเอ๋อร์เซิ่งเจ้าค่ะ”

ซ่งฝูหลิงหันไปถามหลี่จยา “ทำไมถึงเรียกชื่อนี้เหรอ”

“เรียนคุณหนู ห้องของที่นั่นเปิดโล่งด้านบน มีต้นไผ่อยู่รอบๆ เจ้าค่ะ…

…ได้ยินว่าคุณชายสั่งให้สร้างที่นั่นเพื่อที่จะได้เอาไว้นั่งสนทนาจิบชา หรือเล่นเดินหมาก…

…วันนี้คุณนายกับพวกคุณหนูพักผ่อนให้หายเหนื่อยเสร็จ พรุ่งนี้ลองไปนั่งเล่นดูได้นะเจ้าคะ ที่นั่นยังสามารถชมการแสดงฟังดนตรีได้ด้วยเจ้าค่ะ…”

เวลานี้ซ่งฝูเซิงกับพวกหมี่โซ่วก็ได้ฟังพ่อบ้านอธิบายทัศนียภาพต่างๆ หลังจากเดินผ่านหอเหวินยวน กำลังเดินไปทางเฉียนเพ่ยอิงกับซ่งฝูหลิง

“ที่จิ้งเอ๋อร์เซิ่งสามารถเงยหน้าชมดาวชมจันทร์ยามค่ำคืนได้ เดินเข้าไปด้านในจะมีภูเขาจำลอง มีบันไดเดินขึ้นไปยอดเขาสามารถชมสายฝน หิมะโปรยปราย หรือจะชมเมฆสีครามก็ช่างงดงามเหลือเกินขอรับ”

ซ่งฝูเซิงได้ฟังก็ยิ้มพลางพยักหน้า “ดูท่าจะเป็นสถานที่ดีเหมาะสำหรับอ่านหนังสือ”

ในเวลาเดียวกัน ทางด้านซ่งฝูหลิงก็รู้สึกโชคดีที่ยังไม่ได้เจอพวกพ่อ

รู้สึกว่าถ้าเจอกัน ได้ชมวิวด้วยกัน อีกไม่นานคงความแตก

เพราะนางฟังหลี่จยาอธิบาย บอกว่านับแต่คืนนี้เป็นต้นไป นางกับแม่จะพักอยู่ในสวน

นี่ไม่ใช่ปัญหา ปัญหาคือ ชื่อห้องที่นางพัก

ดูเอานะ ห้องที่นางพักคืนนี้มีชื่อว่า

เฝ้าคิดถึงคะนึงหา

โดยลู่พั่น

ใครกำลังคิดถึง

ตอนเห็นครั้งแรก ซ่งฝูหลิงเกือบสำลักน้ำลายตัวเอง

ในคัมภีร์ซือจิงมีประโยคที่เอ่ยถึงฝูหลิง ‘บนเขามีเกาลัด ที่ชื้นมีหลิงเอ่อร์ เฝ้าคิดถึงใครคนนั้น’

หมายความว่าอย่างไรน่ะเหรอ

ความหมายก็ประมาณว่า ต้นเกาลัดขึ้นอยู่บนยอดเขาสูง ในแอ่งชื้นที่ต่ำมีสมุนไพรหลิงเอ่อร์ ใครกันที่กินพื้นที่ในหัวใจของเขา

แล้วคิดดู ตอนนี้พ่อนางเป็นจวี่เหรินแล้ว ท่องคัมภีร์ซือจิงจนจำขึ้นใจ ถึงขั้นที่สงสัยด้วยว่าหมี่โซ่วก็จำได้หมด ปกติหมี่โซ่วชอบจำเรื่องไม่มีประโยชน์เก่งอยู่แล้วด้วย พักห้องนี้ยังสื่อความนัยถึงฝูหลิง บอกว่าไม่จีบใครจะเชื่อ

ซ่งฝูหลิงกลืนน้ำลาย ยังดี ยังดี โชคดีที่เป็นแม่ พี่สะใภ้ พี่เถาฮวา พวกนางไม่มีความรู้

เรือนสือเซียงไจ

ซ่งฝูเซิงสวมชุดผ้าต่วนใหม่เอี่ยมนั่งลง หมี่โซ่วก็เปลี่ยนชุดใหม่ บนศีรษะยังมีหมวกผ้าต่วนอีกหนึ่งใบ

เฉียนเพ่ยอิงไม่สนใจว่าพวกสาวใช้จะมองอย่างไร ครอบครัวเราอยู่กันแบบนี้มาตลอด พอเจอกันก็ถาม “พวกเจ้าไปเอาเสื้อผ้ามาจากไหน”

ซ่งฝูเซิงกางแขนยิ้มพลางมองเสื้อผ้าตัวเอง “ไม่รู้ เอามาให้พ่อใส่พ่อก็ใส่ ไม่ใส่จะทำอย่างไร พวกสัมภาระถูกขนไปที่เรือนหลังของพวกเจ้าหมดแล้ว”

ซ่งฝูกุ้ย เถี่ยโถว ซื่อจ้วงก็ใส่ชุดใหม่หมดเหมือนกัน

หมี่โซ่วบอกว่าเขารู้

เสี่ยวเฉวียนจื่อเคยบอกเขาว่า มีการสั่งช่างตัดเย็บทำชุดเอาไว้ให้โดยเฉพาะ

จากนั้นก็เรียกซ่งฝูหลิงอย่างอารมณ์ดี “พี่ ดูสิข้ายังมีหมวกด้วยนะ”

“กินเถอะ จับตะเกียบ ไม่ต้องปรนนิบัติ” ซ่งฝูเซิงหยิบตะเกียบพาทุกคนกินข้าว

พวกจวี่เหรินแยกกินอยู่ที่เรือนหน้า

เสี่ยวเฉวียนจื่อคิดว่า ถ้าอยากให้ครอบครัวท่านซ่งอยู่สบาย ทางที่ดีทุกอย่างเอาตามความเคยชินของครอบครัวท่านซ่ง

ณ จวนผู้สำเร็จราชการในเมืองหลวง

ลู่ฮูหยินเอามือทาบอกรู้สึกโล่งอก

อาการใจตุ๊มๆ ต่อมๆ ในวันนี้ ในที่สุดก็หยุดแล้ว นางใจคอไม่ค่อยดี เรือนนั้นของลูกชายจะซ่อมแซมไปจนถึงเมื่อไรกันแน่ ทำไมไม่เสร็จสักที

เหล่าฮูหยินก็กำลังกินข้าว ขณะกินข้าวก็ถามว่าทำไมลูกสะใภ้ไม่มา

ฉินหมอมอบอกว่าวันนี้ลู่ฮูหยินตรวจบัญชีอยู่ในเรือนตัวเอง ยังบอกอีกว่าใจคอไม่ดี จึงไม่มากินเจ้าค่ะ เพิ่งส่งคนมาขอโทษ”

เหล่าฮูหยินพูดด้วยความจนปัญญา “ตอนนั้นข้าก็บอกนางแล้วว่าอย่าไปยุ่งเรือนของหมินหรุ่ย นางก็ไม่ฟัง อีกไม่กี่วันอากาศร้อน ยิ่งทนเสียงเอะอะไม่ได้หรือเปล่า นี่ไม่เท่ากับหาเรื่องใส่ตัวเหรอ”

นางเคยไปดูเรือนนั้นของหลานชายมาแล้ว กำลังทำห้องอาบน้ำ สระกว้างมาก กระจกหลากสีก็กว้าง ทุกอย่างทำตามแบบที่สามีภรรยาเอาไว้ใช้

เหล่าฮูหยินนึกถึงตรงนี้ก็ยิ้มตาหยี “ครอบครัวซ่งเข้าพักในเรือนรับรองแล้วหรือยัง”