ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 729 ครอบครัวเดียวกันย่อมคล้ายกัน

ตอนที่ 729 ครอบครัวเดียวกันย่อมคล้ายกัน

สำหรับเรื่องที่ลู่พั่นอยากแต่งงานกับลูกสาวครอบครัวเล็กๆ ลู่ฮูหยินพูดจากใจ นางแอบไม่ค่อยพอใจเท่าไร

คล้ายที่ลู่จือหว่านคิด

เป็นเพราะมีลูกชายน้อย มีอยู่แค่คนเดียว

ลูกชายคนเดียวมีความคิดเป็นของตัวเองตั้งแต่เด็ก แต่ไหนแต่ไรมาถ้าเป็นเรื่องของตัวเองก็ขอตัดสินใจเอง

ลู่ฮูหยินยังมาถูกเหล่าฮูหยินดักทางไว้ทั้งหมด ถูกนิสัยที่ชอบทำอะไรด้วยตัวเองของลูกชายปิดกั้น ถ้าจะบอกว่านางยินดีด้วยความเต็มใจ ไม่สู้พูดว่านางไม่กล้ายื่นมือเข้าไปยุ่งมากกว่า

กลัวว่าถ้าเข้าไปยุ่งผลลัพธ์จะสู้ตอนนี้ไม่ได้

ตอนนี้อย่างน้อยที่สุด ผลลัพธ์ที่แย่สุดก็ยังจะได้สู่ขอแต่งงานอยู่ดี

เล่นเอานางจำต้องออกหน้าห้ามลูกสาวคนโตที่มีความคิดคัดค้าน อีกทั้งนางเองก็ต้องแสดงท่าทีเห็นด้วย

สรุปว่าท่าทีของนางคือถูกบังคับจำยอม

ถึงแม้เหล่าฮูหยินจะพูดพวกข้อดีของครอบครัวซ่งให้ฟัง แต่ในสายตาของลู่ฮูหยินก็ไม่ได้รู้สึกอะไร

ชมอย่างไรน่ะหรือ

ข้างนอกย่อมมีครอบครัวที่ใจบุญยิ่งกว่าครอบครัวซ่ง

มีลูกสาวดีๆ กว่าลูกสาวครอบครัวซ่งที่ไม่อวดดีเพราะมีผลงาน

ยิ่งไปกว่านั้นมีสตรีที่ฉลาดและเพียบพร้อมยิ่งกว่า

แต่พอมาถึงจวนผู้สำเร็จราชการของพวกนาง ครอบครัวพวกนางสามารถเลือกสะใภ้จากที่ไหนก็ได้ทั้งในราชสำนักและจากหมู่ชาวบ้าน ยกเว้นเชื้อพระวงศ์

แต่ชั่วขณะนี้ พอลู่ฮูหยินได้เห็นใบหน้าของซ่งฝูหลิง ต้องพูดเลยว่า ในที่สุดนางก็หายขัดใจต่อการเลือกคู่ครองครั้งนี้

ไม่ได้รู้สึกอึดอัดใจที่ไม่สบอารมณ์ตรงนั้นทีตรงนี้ที มันบอกไม่ถูก

และก็ไม่ได้รู้สึกต้องฝืนยิ้มเพราะเป็นเรื่องที่น่ายินดี ขัดกับความรู้สึก

อืม หน้าตาเป็นที่น่าพอใจ

ลู่ฮูหยินเหลือบมองลู่จือหว่านที่อยู่ข้างๆ เปรียบเทียบกันแล้วคิดในใจ

ขาวกว่าลูกสาวคนที่สามของนางเสียอีก

อันที่จริงลูกสาวนางก็ขาวสะอาดสะอ้านแล้ว แต่แม่นางคนนั้นที่อยู่ข้างล่าง พอเงยหน้า แสงแดดส่องกระทบ ขาวผ่องยิ่งกว่าจือหว่าน

ลู่ฮูหยินที่อายุยังไม่ถือว่ามากมองใบหน้าของซ่งฝูหลิง ความรู้สึกแรกคือ ถ้าหมินหรุ่ยแต่งกับเด็กคนนี้ อย่างน้อยที่สุด หลานชายของนางจะต้องได้รับฉายาบุรุษรูปงามอันดับหนึ่งแน่นอน พ่อแม่หน้าตาดีขนาดนั้น

เอาแค่เรื่องนี้ ใช้ได้

ดูเหมือนจะสบายใจสบายตาขึ้นไม่น้อย

ลู่จือหว่านไม่รู้สึกถึงสายตาที่แม่มองมา

นางลูบใบหน้าตัวเอง รู้สึกงุนงงเหลือเกิน

เพิ่งไม่เจอกันแค่ไม่เท่าไหร่ ดูเหมือนซ่งพั่งยาจะสวยขึ้นมาก

เรื่องนี้มันแปลกมาก รู้ไหม

มองแวบแรกก็รู้สึกว่าแปลกมาก

ซ่งพั่งยาเหมือนลักษณะของเด็กสาวชาวสวนบ้านนอกหรือ

ลู่จือหว่านประหลาดใจ ซ่งพั่งยาทาเครื่องประทินโฉมที่เป็นตำรับเฉพาะหรืออย่างไร หรือเพราะอายุยังน้อย เด็กกว่านาง ผิวพรรณถึงได้…

ลู่จือหว่านมองซ่งพั่งยาที่อยู่ข้างล่างอีกครั้ง จากนั้นก็มองแขนตัวเอง

เหล่าฮูหยินกำลังมองใบหน้าชัดๆ ของซ่งฝูหลิง ความคิดแรกกำลังเหน็บหลานชายอยู่ในใจ

หมินหรุ่ย เจ้าแกล้งย่า

ไหนว่าไม่ได้ดูที่หน้าตา ย่าอุตส่าห์เชื่อเจ้า

ตอนยังไม่เห็นหน้าซ่งฝูหลิง เหล่าฮูหยินยังแอบหวั่นใจ

เพราะเมื่อก่อนนางเคยแอบถามหลานชาย หลานชายบอกว่าหน้าตาปกติธรรมดา แบบที่พอเห็นแล้วสบายตา ท่านย่าไม่ต้องสงสัย

ไม่เคยพูดเรื่องหน้าตาว่าสวยหรือไม่ แค่บอกว่าคุยกันแล้วถูกคอ

เหล่าฮูหยินก็เลยกลัวมาตลอดว่าซ่งฝูหลิงมีชาติกำเนิดเป็นลูกสาวชาวไร่ชาวสวน แถมหน้าตายังไม่โดดเด่น ต่อให้หลานชายของนางพึงพอใจเพียงใด แต่ในสายตาของพวกนาง เมื่อถึงวันที่แต่งงานยืนเคียงข้างกันดูไม่เหมาะสม นางก็รู้สึกเหมือนด้อยค่าหลานชาย

หลานชายของนางขึ้นชื่อเรื่องความรูปงาม

ตอนนี้ในที่สุดก็ได้เห็นแล้ว หึ

ใบหน้าของเหล่าฮูหยินมีรอยยิ้ม ดวงตามีรอยยิ้ม ส่งเสียงหึเบาๆ หมินหรุ่ย เจ้าไม่ได้เห็นแก่หน้าตาก็แปลกแล้ว

เวลานี้ฉินหมอมอชะโงกหน้าไปดูซ่งฝูหลิง จากนั้นก็หันกลับมามองลู่ฮูหยิน

เฉิงอี๋เหนียงก็กำผ้าเช็ดหน้าในมือ แอบมองลู่ฮูหยิน

“หืม มีอะไรรึ” เหล่าฮูหยินนั่งอยู่บนเก้าอี้ เงยหน้ามองฉินหมอมอ สังเกตเห็นสีหน้าที่แปลกไปของคนเหล่านี้แล้ว

ฉินหมอมอบอกว่า “บ่าวดูแล้วทำไมรู้สึกว่าคล้ายฮูหยิน”

เฉิงอี๋เหนียงพยักหน้าตาม

หมอมอคนอื่นๆ ไม่กล้าพูดแทรก แต่พอฉินหมอมอพูดแบบนี้ก็รู้สึกเห็นด้วย

ลู่ฮูหยินได้ฟังอยู่ๆ ก็กลั้นขำไว้ไม่อยู่

มีอยู่คำพูดหนึ่งไม่ใช่หรือว่า คนในครอบครัวเดียวกันย่อมคล้ายกัน ถ้าเหมือนนางจริง ดูท่าจะมีวาสนาหรือเปล่า

ลู่ฮูหยินลูบใบหน้าตัวเอง ยิ้มพลางถามกลับ “เหมือนรึ เป็นไปไม่ได้หรือไม่ ท่านแม่ลองดู หน้าตาแบบนั้นจะเหมือนข้าได้อย่างไร ข้าว่านางเหมือนแม่ของนางมากกว่า หรี่ตามองก็มองออก ดวงตากลมโต”

ส่วนนางกับพวกลูกสาวตาจะยาวกว่าหน่อย หมินหรุ่ยก็ด้วย ตาสองชั้นไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น

เหล่าฮูหยินยื่นคอออกไปมองว่าที่หลานสะใภ้แล้วหันกลับมามองลูกสะใภ้ “ตรงนี้ จมูก ปาก คาง”

“ท่านแม่ ข้าคางแหลม”

“นางยังโตไม่เต็มที่” ตอนนี้ใบหน้ารูปไข่ วันหน้าคางจะแหลมขึ้น

ด้านบนคุยกันเรื่องซ่งฝูหลิงอย่างต่อเนื่อง

เพียงแต่ไม่คุยเรื่องหน้าตาอีกต่อไป พอได้เห็นหน้าค่าตาก็โล่งอกไปเปลาะใหญ่ สบายใจแล้ว

คนตระกูลลู่กำลังคุยว่า “นางดูอะไรอยู่”

ซ่งฝูหลิงยืนอยู่ข้างล่างกำลังมองท้องฟ้า เล่นเอาลู่จือหว่านกับแอนนาที่อยู่ด้านบนก็มองท้องฟ้าด้วย แต่ไม่เห็นว่ามีอะไร

แม่นมตกใจรีบอุ้มแอนนาไปเดิน กลัวแอนนาหันมองจนคอเคล็ด

เหล่าฮูหยินยิ้มพลางจิบชา นางเข้าใจ

ทั้งยังเล่าเรื่องในอดีตให้ทุกคนฟัง

สมัยที่นางยังสาวๆ มีครั้งหนึ่งที่แต่งตัวสามัญชนตามเสด็จพ่อออกจากวังหลวง

ได้ยินเสียงนกพิราบ นางก็เลยเงยหน้ามองหาไปตามเสียงนั้น อยากหานกพิราบให้เจอ

ในความทรงจำของเหล่าฮูหยิน วันนั้นท้องฟ้าแจ่มใส ต้นไหวที่อยู่ตามตรอกซอกซอยเขียวชอุ่ม แสงแดดสาดส่องแทรกลงมาตามช่องใบไม้ที่ขึ้นอย่างหนาแน่น นางมองท้องฟ้าผ่านทางช่องเหล่านั้น รู้สึกสบายใจเหลือเกิน

ลู่ฮูหยิน “…”

ลู่จือหว่าน ท่านย่า มันมีอะไรน่ามอง ยังสนุกสู้ตอนข้าเด็กๆ แอบหนีออกไปดูไก่ชนไม่ได้เลย

“พวกเจ้าไม่เข้าใจหรอก แบบนั้นเรียกความสุข”

ซ่งฝูหลิงที่มองหานกพิราบอยู่ด้านล่างแต่ไม่เจอในที่สุดก็เลิกมอง ก้มตัวลง “เหอเถาคู่นั้นขายอย่างไร”

“แม่นางช่างสายตาเฉียบคม” เถ้าแก่ยกนิ้วโป้งให้ “สองตำลึงห้ามต่อราคา”

“ท่านเองก็สายตาเฉียบคม มองออกว่าข้าเป็นสตรี ลดหน่อยสิ”

เถ้าแก่บอก “ไม่ได้หรอก ในเมื่อแม่นางถูกใจเหอเถาคู่นี้ตั้งแต่แวบแรกย่อมเข้าใจความสุดยอดของมัน คนในวงการที่เล่นของพวกนี้จะหาขนาดที่เท่ากัน ลวดลายคล้ายกัน ซึ่งหาได้ยากมาก”

ดูรสนิยมความชอบแบบนี้สิ

เถาฮวา เป่าจู และหมี่โซ่วต่างตะลึงอ้าปากค้าง เหอเถามีอะไรน่าสนุก ก็แค่เม็ดผลไม้ไม่ใช่เหรอ สองตำลึง เมืองหลวงขายของแพงอย่างที่เล่าลือกันจริงด้วย ขนาดเหอเถายังขายแพง ถ้าเป็นแถวบ้านพวกนางซื้อได้หลายจินแล้ว

หมี่โซ่วรู้สึกว่าพี่สาวของเขาไม่ใช่คนโง่ คงแค่ถามเล่น ไม่มีทางซื้อ

กัดน้ำตาลปั้นอย่างสบายใจ ทันใดนั้นก็ได้ยินพี่สาวพูดขึ้น “ห่อมา ท่านแม่ ขอเงิน”

“แค่กๆๆ” หมี่โซ่วสำลัก น้ำตาลปั้นติดคอ ไออย่างรุนแรง

เฉียนเพ่ยอิงต้องระงับสติอารมณ์ กล่อมตัวเองไม่ให้ตะโกนเสียงดังข้างนอก

แต่นางด่าฝูหลิงอยู่ในใจ

แค่ดูก็พอแล้ว

จ่ายสองตำลึงเพื่อซื้อลูกวอลนัทบ้าบอสองลูกเนี่ยนะ!

รู้หรือเปล่าแม่กับพ่อกว่าจะเลี้ยงดูเจ้ามาได้ขนาดนี้หมดเงินไปเท่าไหร่ สมกับเป็นลูกจอมล้างผลาญ

“ท่านแม่ ลูกชอบจริงๆ” ซ่งฝูหลิงหันไปอ้อน

เฉียนเพ่ยอิงรีบตั้งท่าทันที ลังเลว่าจะเกลี้ยกล่อมดีหรือไม่ พูดตามตรง ถ้าเป็นของกินหรือเสื้อผ้ายังพอทน แต่ซื้อวอลนัทสองลูกเนี่ยนะ เฮ้อ ขณะที่กำลังจะล้วงเงิน

เสี่ยวเฉวียนจื่อรีบเบียดขึ้นหน้า แม่นางซ่งพูดออกมาขนาดนี้แสดงว่าชอบจริงๆ เหมาหมดทั้งร้านก็ไม่เห็นเป็นไร

ฉินหมอมอที่อยู่ด้านบนกำลังจะสั่งคน ถ้าแม่นางซ่งไม่ได้ซื้อ ไปถามเถ้าแก่ว่านางจับอันไหนชอบอันไหน ไปจัดการซื้อมา

แน่นอนว่าถ้าซื้อแล้วก็ไปลองถามดูว่าซื้ออะไรไป ประเดี๋ยวจะได้เล่าให้เหล่าฮูหยินฟัง