ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 728 สะใภ้ตัวแสบช้าเร็วก็ต้องเจอครอบครัวสามี

ตอนที่ 728 สะใภ้ตัวแสบช้าเร็วก็ต้องเจอครอบครัวสามี

บนภัตตาคารยืนเรียงกันอยู่

ลู่จือหว่าน แม่นมของแอนนาอุ้มแอนนาอยู่

ฉินหมอมอประคองเหล่าฮูหยิน

ลู่ฮูหยิน เฉิงอี๋เหนียง รวมถึงหญิงรับใช้สูงวัยที่ใกล้ชิดลู่ฮูหยินกับเฉิงอี๋เหนียงที่สุด

ลู่ฮูหยินขมวดคิ้วเล็กน้อย เช่นนั้นทำไมถึงแต่งตัวเป็นชาย แต่งตัวเป็นสตรีสวยงามออกมาเลยสิ

ความคิดในใจ ไม่ได้พูดออกมา

เหล่าฮูหยินแค่ยิ้มจับไม้เท้าพลางพูด “แต่งตัวเป็นชายก็ดี เป็นคนฉลาด แบบนี้สิอิสระ ออกมาเที่ยวก็ต้องเอาความคล่องตัว”

ลู่จือหว่านหันกลับไปสบตาแม่

ความลำเอียงนี้ พอถูกใจเห็นอะไรก็ว่าดี

ถ้าคุณหนูจวนอื่นลองแต่งแบบนี้ดูสิ ท่านย่าจะต้องพูดแน่ว่า ‘มีอย่างที่ไหนกัน’

ต่อให้นางลู่จือหว่านแต่งตัวเป็นชายไปเดินถนนก็ต้องถูกว่าเหมือนกัน

ตอนสมัยนางเป็นเด็กสาวใช่ว่าจะไม่เคยแต่งตัวแบบนี้ ตอนนั้นแอบออกไปเที่ยวข้างนอก ท่านย่าเคยว่านางว่าดื้อ

สองแม่ลูกหมดคำจะพูด ลู่ฮูหยินก็ไม่กล้าแสดงความคิดเห็นส่งเดช เอาเถอะ ดีหรือไม่ดีพูดไม่ได้ แม่สามีได้ออกมาเที่ยวในเมืองทั้งทีไม่ใช่ง่ายๆ อย่าทำลายบรรยากาศดีกว่า

เหล่าฮูหยินร้อนใจ จับไม้เท้าเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว เลาะไปตามราวระเบียง “มองเห็นหน้าตาไม่ชัด ทำไมเหมือนดูติดอกติดใจตรงร้านน้ำตาลปั้น”

ซ่งฝูหลิงหยุดอยู่ตรงร้านน้ำตาลปั้นที่น่าสนุกจริงๆ ถามนั่นถามนี่ สีหน้าเหมือนอยากลองทำดู

หมี่โซ่วพูด “ปั้นหนูให้ข้าสักตัว”

ซ่งฝูหลิงพูดขัดน้องชาย “อย่าเอาแค่หนูสิ ปั้นสิบสองนักษัตรไปเลย ข้าเอาหนึ่งชุด”

เฉียนเพ่ยอิงเตือนอยู่ด้านหลัง “ลองถามดูสิว่ามันจะเสียหรือเปล่า นี่ทำมาจากแป้งทั้งนั้น เดี๋ยวไม่ใช่เอากลับไปก็บูดต้องทิ้งหมด เสียดายเงิน”

คนปั้นรีบอธิบาย “คุณนาย วางใจได้ อย่าดูถูกที่มันทำมาจากแป้งนะขอรับ แต่ในนี้มีน้ำผึ้ง มีการลงสีมีการเคลือบเงา รับร้องว่าไม่แตก ไม่ขึ้นราขอรับ”

ซ่งฝูหลิงยื่นน้ำตาลปั้นในมือที่กัดไปแล้วหนึ่งคำให้แม่

พับแขนเสื้อขึ้น ในที่สุดก็ทนไม่ไหว “ท่านลุง ท่านคิดเงินไปนะ ขอข้าลองปั้นดูหน่อย ข้าอยากปั้นเป็นหยวนเป่าอันใหญ่ จากนั้นท่านค่อยลงสีทองให้ข้า”

หมี่โซ่วฟังเข้าใจแล้ว “พี่ จะไปแกล้งท่านย่าอีกแล้วใช่ไหม อีกเดี๋ยวท่านย่าได้นึกว่าเป็นทองจริงเอาฟันกัด”

เถาฮวากับเป่าจูเอามือปิดปากหัวเราะ

เฉียนเพ่ยอิงถือน้ำตาลปั้นถามลูกสาว “ไม่กินแล้วเหรอ”

“ไม่กิน”

เฉียนเพ่ยอิงมองน้ำตาลปั้นที่อยู่ในมือพวกเถาฮวา ฝูหลิงเด็กคนนี้ ออกมาข้างนอกได้ยินคนร้องเรียกซื้ออะไรก็ซื้อ ลูกไม่กิน เช่นนั้นนางจัดการเองแล้วกัน

นี่มันอะไร

เฉียนเพ่ยอิงกัดหนึ่งคำ นี่มันขนมน้ำตาลปั้นแบบเดียวกับที่นางเคยกินตอนเด็กๆ ไม่ใช่เหรอ

ลู่ฮูหยินที่อยู่ด้านบนถามลูกสาวคนสาม “คนนั้นคือแม่ของนางรึ”

ลู่จือหว่าน “ใช่ น่าจะใช่นะเจ้าคะ”

นางจำลักษณะแม่ของพั่งยาได้ไม่มากเท่าท่านย่าหม่า

เหล่าฮูหยินก็กำลังพรี่ตาเพ่งมองเฉียนเพ่ยอิง นี่น่ะหรือแม่ยายของหลานชายนาง

“ดี ดีมาก เห็นนิสัยได้จากเรื่องเล็กๆ อดทนยืนรอลูกสาวเล่นสนุกอยู่ข้างหลัง ดูก็รู้ว่าเป็นคนนิสัยอ่อนโยน พวกเจ้าว่าใช่หรือไม่”

ใครจะกล้าบอกว่าไม่ใช่

เหล่าฮูหยินหันกลับมามองลู่ฮูหยิน ปล่อยมือฉินหมอมอ จับมือลู่ฮูหยินข้างหนึ่งแล้วพูดขึ้น “สะใภ้ ข้าว่าพวกเจ้าสองคนนิสัยดีทั้งคู่ วันหน้าน่าจะเข้ากันได้ดี”

ลู่ฮูหยินลอบถอนหายใจ

ชั่วขณะนี้รู้สึกว่าตัวเองควรเรื่องมากให้น้อยลงหน่อย ไม่ได้เพื่อใดอื่น เพื่อความตั้งใจของแม่สามี

แม่สามีกำลังเอาใจนางเพราะดูจากสีหน้าของนาง

แม่สามีเป็นใคร จำเป็นต้องทำแบบนี้ด้วยเหรอ

มีจุดประสงค์อะไร

ก็คงหนีไม่พ้นอยากให้วันหน้าสองครอบครัวรักใคร่ปรองดอง

สุดท้ายก็เพื่อให้หมินหรุ่ยสบายใจ อย่าให้หมินหรุ่ยที่อยู่ตรงกลางต้องลำบากใจ

นางเป็นแม่แท้ๆ นางคลอดหมินหรุ่ยออกมา มีลูกชายอยู่คนเดียว อันที่จริงนางไม่ควรคิดแบบเดียวกันกับแม่สามีหรอกหรือ ที่เรื่องมากก็เพื่ออยากหาผู้หญิงดีๆ ให้ลูกชาย แต่ลูกชายมีคนที่ถูกใจแล้ว รู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้ดีที่สุด เช่นนั้นก็ไม่เรื่องมากแล้วกัน ควรเป็นอย่างนั้นหรือเปล่า

ลู่ฮูหยินจับมือเหล่าฮูหยิน ยิ้มพลางพูด “ท่านแม่พูดถูก พวกเราไม่เหมือนผู้ชายที่ต้องคุยเรื่องในราชสำนัก คุยจุดยืน เกี่ยวดองกัน สองครอบครัวก็คงหนีไม่พ้นคุยเรื่องลูกๆ พวกเราน่าจะเข้ากันได้”

ลู่จือหว่านอดส่ายหน้าในใจไม่ได้

เป็นอีกครั้งที่สัมผัสความลำเอียงของแม่ได้

อย่างท่านย่าคือช่วยขจัดอุปสรรคทุกอย่างให้น้องชายนางโดยไม่คำนึงถึงอะไรทั้งสิ้น

เล่นเอาท่านแม่ลำบากใจ จะไม่แสดงท่าทีก็ไม่ได้ เลยต้องช่วยเอ่ยชมไปด้วย

พูดไปพูดมาก็เป็นเพราะในบ้านมีผู้ชายน้อย มีแค่น้องชายที่เป็นลูกชายคนเดียว นับตั้งแต่ท่านพ่อ…

น้องชายยิ่งกลายเป็นหัวใจของท่านย่า

ท่านย่าไม่อยากให้น้องชายของนางรู้สึกน้อยใจแม้แต่น้อย ถ้าน้องชายนางที่อยู่ตรงกลางรู้สึกลำบากใจนิดหน่อย คนอื่นคงไม่เป็นไร แต่ดูจากท่าทางนี้ ท่านย่าของนางคงรับไม่ได้แน่นอน

ลองเปลี่ยนเป็นจวนอื่นสิ ไม่ต้องยกตัวอย่างจวนอื่นหรอก อย่างจวนฉีของนาง

พวกเราไม่พูดถึงสถานะของพั่งยาที่แทบเป็นไปไม่ได้เลย

ต่อให้เป็นไปได้ ถ้ายืนดูอยู่ด้านบนภัตตาคารอย่างพวกนาง เห็นซ่งพั่งยาแต่งตัวเป็นชาย แม่ของนางกินน้ำตาลปั้นริมถนน คิดดูก็รู้ว่าจะต้องมีคนพูดดูถูกออกมาอย่างแน่นอน หากบ้านเล็กบ้านน้อยคิดเป็นอื่น อีกประเดี๋ยวได้เอาไปลือกันเป็นเรื่องสนุก

ไม่พูดถึงซ่งพั่งยา พูดถึงน้องชายของนางแล้วกัน

หากจวนอื่นมีหลานชายเยอะ หลานชายคนนี้ก็จำต้องคำนึงหลายอย่าง ต้องเปลี่ยนเป็นผู้หญิงคนอื่น

มีหรือให้ย่ากับแม่ต้องดูสีหน้าความพึงพอใจของหลานชายก่อน มีแต่พวกหลานชายต้องชิงดีชิงเด่นกันในบ้าน ออดอ้อนหาทางประจบ

แล้วมาดูน้องชายของนาง แค่ช่วงนี้ส่งจดหมายกลับมาที่บ้านเยอะหน่อย ท่านย่ากับท่านแม่ก็ดีใจอย่างกับอะไรดี

“ปั้นเสร็จหรือยัง” เวลานี้เหล่าฮูหยินได้นั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ยกมาแล้ว

ลู่จือหว่านรีบดึงสติกลับมา จะนึกเรื่องพวกนั้นทำไม คิดไปก็ไม่มีประโยชน์

อีกอย่าง เอาน้องชายจวนอื่นสิบคนมาแลกกับน้องชายของนาง นางก็ไม่เอาหรอก หมินหรุ่ยน้องชายของนางมีหนึ่งเดียวในหล้า

ลู่จือหว่านชะโงกตัวออกไปมอง “ท่านย่า เสร็จแล้วเจ้าค่ะ ซ่งพั่งยากับพวกผู้หญิงคนอื่นกำลังเดินตามผู้คนมาทางนี้ อีกเดี๋ยวเดินเข้ามาใกล้ก็จะได้เห็นใบหน้าชัดๆ แล้ว หลานเห็นเสี่ยวเฉวียนจื่อบ่าวในเรือนน้องชายแล้วเจ้าค่ะ”

“อืม ย่าเองก็เห็นเสี่ยวเฉวียนจื่อแล้ว”

เวลานี้เสี่ยวเฉวียนจื่อกำลังแหวกทางให้แม่นางซ่ง แทบจะประคบประหงม

ก็แค่ก่อนซ่งฝูเซิงออกเดินทางเคยเตือนเสี่ยวเฉวียนจื่อไว้ว่า ‘เจ้าต้องตามติดตลอด ไม่ให้ซื่อจ้วงไปด้วยก็ได้ ซื่อจ้วงตามข้าไปร้านม้าพันลี้ แต่ห้ามทำใหญ่โตเด็ดขาด’

ซ่งฝูเซิงคิดในใจ พวกเราเป็นใคร คุณชายบ้านเจ้ามีฐานะ จวนผู้สำเร็จราชการมียศศักดิ์ แต่พวกเราอย่างมากแค่มีบัตรผ่านเข้าเมืองหลวง เดิมทีก็อาศัยความสัมพันธ์เข้าไปพักในเรือนรับรอง พวกเราไม่ใช่ญาติของตระกูลลู่เสียหน่อย ออกจากบ้านจะทำเป็นวางมาดได้อย่างไร

ดังนั้นแค่เดินเที่ยว อย่าทำเป็นเหมือนเจ้านายจวนผู้สำเร็จราชการออกมาเอง พวกเรามันของปลอม ต้องเจียมตัว

ซ่งฝูเซิงยังได้เตือนเสี่ยวเฉวียนจื่ออีกว่า ห้ามออกเงินให้ เขามีเงิน

กลัวลู่พั่นจะเห็นแก่หน้าเขา จัดการทั้งทีรวบเบ็ดเสร็จหมดทุกอย่าง

ทุกอย่างที่เสี่ยวเฉวียนจื่อทำเพราะลู่พั่นสั่งทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ

ลู่พั่นเป็นเด็กใจกว้าง ขนาดตอนนั้นยังทำเรื่องอย่างให้หมี่โซ่วหนึ่งร้อยตำลึงทั้งที่ไม่ได้สนิทกันออกมาได้ ใครจะไปรู้ว่าเกิดลูกเมียเขาอยากซื้ออะไรก็ควักเงินจ่ายให้หมดล่ะ อารมณ์แบบไปที่ไหนก็เหมาหมด ไม่จำเป็น

ท่านซ่งไม่ให้เล่นใหญ่ เสี่ยวเฉวียนจื่อเลยทำได้แค่พยายามเบียดคนข้างหน้าไปก่อนเพื่อเปิดทางให้แม่นางซ่ง

คนที่เข้ามาสอบมีเยอะมาก ร้านค้าข้างทางก็เต็มไปหมด อีกทั้งถนนเส้นนี้ยังเป็นเส้นที่คนเยอะที่สุด ลำบากเสี่ยวเฉวียนจื่อที่แขนด้วนต้องเดินเปิดทางข้างหน้า บ่าวรับใช้คนอื่นคอยคุ้มกันพวกเฉียนเพ่ยอิงขนาบสองข้าง

“เอ้าเร่เข้ามา ขายชามขายกระปุก เก็บหอมรอมริบ กระปุกออมสิน” พ่อค้าสวมชุดสีกรมท่าตัวยาวแบกกระสอบ มือสั่นป๋องแป๋งพลางเรียกลูกค้า

ข้างแผงพ่อค้าคนนี้ยังมีขายลูกวอลนัทกับพวกน้ำเต้าอันเล็กที่เอาไว้หมุนเล่นในมือ

ซ่งฝูหลิงหยุดเดิน จูงน้องชาย “ท่านแม่ พวกเราจะเข้าไปดู”

เฉียนเพ่ยอิงอยากตะโกนว่า

‘ลูกแม่ ซื้อของไร้สาระให้มันน้อยๆ หน่อย…

…เมื่อครู่เพิ่งซื้อสิบสองนักษัตร ของพวกนี้ยังต้องแบกกลับอีก วางตั้งตรงไหนก็ต้องคอยเช็ดปัดฝุ่น นี่ยังจะไปซื้อกระปุกออมสินซื้อลูกวอลนัทอีก…

…ที่บ้านก็มีลูกวอลนัทไม่ใช่เหรอ ทางตะวันออกเฉียงเหนือเป็นแหล่งผลิต…

…เด็กคนนี้เหมือนไม่รู้จักโต ติดเล่นยิ่งกว่าหมี่โซ่วอีก’

สองร้านนี้อยู่ห่างจากปินโหลวไม่ไกล

ซ่งฝูหลิงที่ถือกระปุกเล็กๆ เงยหน้าเพราะเหมือนได้ยินเสียงนกพิราบ ใบหน้าขาวสะอาดเกลี้ยงเกลา แก้มอมชมพูปรากฏแก่สายตา

เหล่าฮูหยินจับไม้เท้าในมือ มองเห็นแล้ว

ลู่ฮูหยินก็อดจับราวระเบียงชะโงกหน้าออกไปมองไม่ได้