ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 732 พวกเราอยากให้ของขวัญ

ตอนที่ 732 พวกเราอยากให้ของขวัญ

ซ่งฝูเซิงวางลูกประคำน้ำเต้าในมือเพื่อบอกให้หยางหมิงหย่วนดู

“หมิงหย่วน ลองดูสิ เป็นอย่างไร”

หยางหมิงหย่วนส่ายหน้า ทำสีหน้าเหมือนไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้

แต่ในใจยังคงมีความคิดนั้น

สมมติว่าของสิ่งนี้ทำจากเงินหรือทอง ต่อให้ช่างฝีมือทำออกมามีมูลค่าสูงมาก หรือมีส่วนผสมของทองกับเงินน้อยหน่อย มันก็ยังคงเป็นทองกับเงิน

วันหน้ายามเดือดร้อนเอาไปแลกเป็นเงินได้

ของอะไรที่มีมูลค่าแทนเงินได้ อย่าว่าแต่สามสิบหกตำลึงเลย ในสายตาของหยางหมิงหย่วน ต่อให้สามร้อยหกสิบตำลึง ซื้อกลับบ้านเอามาใส่ประดับตัวก็ยังจะพอรับได้

แต่นี่มันแค่น้ำเต้า

แถมยังตั้งสามสิบหกตำลึง

สามสิบหกตำลึง หยางหมิงหย่วนคิดว่ามันไม่คุ้มกัน

ในบ้านก็มีปลูกน้ำเต้า มันไม่ใช่ของหายากอะไร

หากที่บ้านเดือดร้อน ขอถามสักหน่อย

เอาสร้อยลูกประคำนี้ไปขายได้ไหม ถ้าไม่กล้าตอบก็แสดงว่ามันไม่มีค่า

พอถึงเวลา อย่าว่าแต่ขายสามสิบหกตำลึงเลย หกตำลึง ดีไม่ดีหกเงินก็ไม่มีคนซื้อ

คนเราน่ะ บางครั้งต้องยอมรับว่า ชีวิตต้องล้มลุกคลุกคลานบ้างถึงจะอยู่ได้ไปจนแก่

ประสบการณ์ชีวิตบอกหยางหมิงหย่วนว่า คนที่ไม่มีภูมิหลังอย่างเขา ไม่มีคนช่วยเหลือ ต้องต่อสู้ดิ้นรนมาด้วยตัวเอง ชีวิตบทจะพลิกผันก็พลิกผัน

ใครจะไปรู้ว่าอีกหน่อยชีวิตจะตกอับอีกครั้งหรือเปล่า

ยามเคราะห์ซ้ำกรรมซวย เงินแค่เหวินเดียวก็สร้างวีรบุรุษได้ ไปยืมเงินคนอื่น พอเขาเห็นว่าจนก็ไม่กล้าให้ยืม

ดังนั้นถ้าให้เขาพูดตามตรง หยางหมิงหย่วนคิดว่าเขาจะต้องทำอาซ่งหมดอารมณ์แน่นอน เช่นนั้นขอไม่พูดดีกว่า แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจดีกว่าพูดให้เสียบรรยากาศ อย่างไรเสียก็ซื้อกลับมาแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ประสบการณ์ชีวิตของอาซ่งก็ไม่เหมือนเขา

เมื่อตกที่นั่งลำบาก ต่อให้เบื้องหลังอาซ่งไม่มีญาติพี่น้องที่รับราชการคอยช่วยประคองได้ แต่ก็มีคนในครอบครัวที่พร้อมจะเคียงบ่าเคียงไหล่เดินไปข้างหน้าด้วยกัน

ยามมั่งมีหรือตกอับ คนในครอบครัวไม่มีทางรังเกียจบัณฑิตอย่างอาซ่งที่ทำอะไรไม่เป็น

แต่อาซ่งมีความสามารถมากกว่าเขา

ไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่มีทางแย่จนเกินไป และก็ไม่กลัวว่าจะต้องกลับไปเริ่มต้นใหม่ยามตกอับ

ถึงขั้นที่ไม่ว่าทำอะไรก็ไม่มีทางตกอับ

ไม่กลัว นั่นคือพลังอย่างหนึ่ง

เมื่อมีพลังนี้ ก็จริง แม่นางซ่งเป็นลูกสาวแท้ๆ ของอาซ่ง นางอยากซื้อของไร้ประโยชน์แล้วอย่างไรล่ะ

อาซ่งไม่มีทางปล่อยให้ลูกสาวเงินขาดมือ

และก็ยิ่งไม่มีทางปล่อยให้แม่นางซ่งหวาดกลัวว่าเกิดวันหนึ่งต้องกลับไปจนอีกจะทำอย่างไร

ลูกสาวที่มีพ่ออย่างอาซ่งช่างดีจริงๆ

แม้แต่เขาที่เป็นผู้ชายยังอิจฉา

ซ่งฝูเซิงสังเกตเห็นว่าหยางหมิงหย่วนเอาแต่ยิ้มส่ายหน้าไม่พูดอะไร

ถึงแม้จะเดาความคิดเป็นพรวนของพ่อหนุ่มหยางไม่ออก แต่ก็มองออกว่าไม่ค่อยเห็นด้วย

ซ่งฝูเซิงเหลือบมองเฉียนเพ่ยอิงอีกครั้ง ดูจากสีหน้าของเมียก็รู้ว่า ตอนอยู่ข้างนอกนึกตำหนิที่ลูกสาวเขาใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายอีกแล้ว

“พวกเจ้าสองคนดูของไม่เป็น…

…ลูกสาวพ่อจะเสียเงินโดยสูญเปล่าได้อย่างไร อย่างฝูหลิงน่ะ อะไรดีก็พูดถึงอันนั้น…

…มานี่ ดูให้ดี เปิดหูเปิดตา…

…ไม่ลงรายละเอียดแล้วกัน พวกเจ้ามองไม่เห็นจุดดี…

…เห็นนี่ไหม…

…ผิวของน้ำเต้ามันวาว ลองลูบดูสิ ลื่นขนาดนี้ ไม่คุ้มกับสามสิบหกตำลึงเหรอ”

เฉียนเพ่ยอิงก้มหน้าดื่มชา ไม่อยากสนใจ ไม่เข้าใจ

คิดในใจ ตามใจเข้าไป พูดขนาดนี้แล้ว ฝูหลิงอยู่ข้างนอกถึงได้ไม่กลัวนางอย่างไรล่ะ

มีเหล่าซ่งเข้าข้างตลอด

เมื่อครู่นางบอกลูกสาวว่าจะไปหาพ่อเราหน่อย ไปรายงานว่าลูกซื้อของไร้สาระอะไรมาบ้าง ลูกสาวนางทำท่าไม่แคร์ เดินหนีไปเล่นชิงช้า ไม่กลัวนางฟ้องเลยสักนิด

มีเหรอจะกลัว

ถ้านางมีพ่อแบบนี้ก็ไม่กลัวเหมือนกัน เหล่าซ่งชินแล้วกับการหาเหตุผลให้ลูกสาว

แต่ครั้งนี้เฉียนเพ่ยอิงปรักปรำซ่งฝูเซิงแล้วจริงๆ

ซ่งฝูเซิงไม่ได้แก้ตัวให้ลูกสาว เขาคิดว่ามันคุ้มค่าจริง

เขาบอกว่า

“พวกเจ้าไม่เข้าใจ ความคุ้มค่าของมันคือขนาดของน้ำเต้า ความมันวาว เจ้าจะไปหาความลงตัวแบบนี้ได้จากไหน…

…คนปลูกน้ำเต้ากันเต็มหมู่บ้าน หาไม่ได้หรอกสองอันที่ขนาดเท่ากัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเอามาทำเป็นสร้อยเลย…

…ลนไฟทำลวดลาย…

…ดูสิ น้ำเต้าที่เล็กขนาดนี้กลับทำรูปใบไผ่ที่ท้องน้ำเต้า เขียนอักษร รู้หรือเปล่าว่าฝีมือแบบนี้เป็นเงินเท่าไหร่…

…ขอดูหน่อยซิว่าเขียนว่าอะไร”

ซ่งฝูเซิงเพ่งมองอักษรที่อยู่บนนั้น “ไอ๊หยา ข้อความนี้ความหมายดีเหลือเกิน เขียนได้ดี”

พอหยางหมิงหย่วนได้ยินว่าความหมายดีก็อยากขอมาดูบ้าง

แต่ซ่งฝูเซิงกลับไม่ให้แล้ว รีบเอาไปใส่ข้อมือ

เพราะเขามองไม่ออกหรอกว่าเป็นอักษรอะไร มันเล็กเกินไป ไว้เดี๋ยวค่อยเอาแว่นขยายส่องดู อย่างไรซะความหมายดีก็พอแล้ว

“รอพ่อใส่มันจนกลายเป็นสีแดง ใส่สักสองปี เอาให้มันวาวยิ่งกว่าเดิม ทำดีๆ ตัวน้ำเต้าก็จะออกสีแดง บวกกับภาพที่อยู่ตรงท้องน้ำเต้า อย่างน้อยเอาไปให้คนอื่น ใส่กล่องไม้แดง ห่อด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดง พออีกฝ่ายเปิดดูจะต้องคิดว่ามูลค่าหลายร้อยตำลึงแน่นอนเชื่อไหมล่ะ”

หยางหมิงหย่วนตะลึง “หลายร้อยตำลึงเชียวหรือ”

เฉียนเพ่ยอิงรีบขัด “ลูกสาวพ่อบอกแล้วว่า ให้ใส่ตอนนี้ ให้คนอื่นอะไรล่ะ นางซื้อมาเพื่อแสดงความกตัญญู บอกว่าอย่างมากครั้งนี้ก็ไม่ต้องซื้อเสื้อผ้างานปักของเมืองหลวงใส่ แต่ต้องซื้อสร้อยน้ำเต้าให้พ่อ ใครก็ห้ามไม่ได้”

พูดถึงตรงนี้เฉียนเพ่ยอิงก็กลั้นยิ้มไม่อยู่

ลูกสาวนางรวย

เห็นท่านย่าหม่าขี้งกใช่ไหมล่ะ แต่ในความเป็นจริงฝูหลิงยังเอาเปรียบท่านย่าอยู่หน่อยด้วยซ้ำ ฝูหลิงทำขนมเค้กได้กำไรอยู่ไม่น้อย

เพียงแต่ตอนนี้คลังสมบัติอยู่ในพื้นที่พิเศษ

ก่อนมานางหลอกลูกว่า ไปกับพ่อแม่จะเตรียมเงินทำไม เอาไปไว้ในพื้นที่พิเศษสิ ถ้าอยากใช้จริงๆ ค่อยให้พ่อเอาออกมา

จากนั้นพอมาถึงเมืองหลวงนางก็กลับคำ ไม่ให้เหล่าซ่งเอาออกมา

นี่ก็เพราะคิดว่าถ้าฝูหลิงใช้เงินของนางกับเหล่าซ่งก็ยังจะยั้งคิดอยู่บ้าง คิดว่าพ่อแม่หาเงินมาด้วยความลำบาก ไม่อยากใช้สุรุ่ยสุร่าย

ถ้าใช้เงินตัวเอง ไอ๊หยา วันนี้ฝูหลิงคงได้ซื้อสร้อยหยก เศียรพระกลับมาแล้ว

ลูกสาวที่นางคลอดมา นางย่อมรู้จักนิสัยเป็นอย่างดี ซื้อได้แน่นอน ตอนนั้นพอลูกสาวนางเห็นสร้อยหยกเส้นนั้นดวงตาก็เปล่งประกาย แบบนั้นยิ่งเลวร้ายเข้าไปใหญ่

เฉียนเพ่ยอิงนึกถึงตอนลูกสาวบ่นระหว่างทางว่าเงินมีจำกัด บอกว่าถูกหลอกแล้ว รู้แบบนี้พกเงินมาเอง นางก็อดหัวเราะไม่ได้

อย่างไรเสีย ถ้าเหล่าซ่งไม่หยิบให้ เงินนั้นของลูกสาวก็เอาออกมาไม่ได้

ส่วนเหล่าซ่งก็ไม่มีทางช่วยหยิบ

เพราะถ้าฝูหลิงกล้าแอบให้พ่อหยิบเงินออกมาให้ เหล่าซ่งจะต้องถามแน่นอนว่า จะซื้ออะไร อยากซื้ออะไรบอกพ่อ พ่อซื้อให้

ลูกสาวย่อมเกรงใจไม่กล้าเอ่ยปากขอ

ลำบากใจพูดไม่ออก ดีจัง

เวลานี้พอหยางหมิงหย่วนได้ยินว่าแม่นางซ่งขอแสดงความกตัญญูต่อพ่อ ยอมไม่ซื้อเสื้อผ้า เขาก็ยิ้มอย่างมีความสุขยิ่งกว่าซ่งฝูเซิง ที่แท้แม่นางซ่งก็เป็นคนแบบนี้

ซ่งฝูเซิงกลับส่ายหน้า

เขาจะใส่ของแบบนี้ไปทำไม กินก็ไม่ได้ ไม่สู้เก็บไว้เป็นของขวัญให้คนอื่น

จากประสบการณ์ทำธุรกิจมาหลายปีทำให้ซ่งฝูเซิงคิดตามความเคยชินว่าควรเอาของดีไปแลกผลประโยชน์ที่มากกว่า

แต่หยางหมิงหย่วนอยู่ข้างๆ ซ่งฝูเซิงเลยไม่พูดความคิดภายในใจออกมา

…

เฉียนเพ่ยอิงไปบอกลูกสาวเพื่อบอกให้พวกนางเลิกเล่นแล้วไปอาบน้ำ

กำชับอีกว่า “พ่อเราบอกแล้วว่า เหอเถาสองลูกนั้น ใครซื้อคนนั้นก็ดูแลปรนนิบัติ เขาจะไม่ยุ่ง ลูกต้องเอาไปล้างแล้วใช้แปรงขัดทีละนิดแล้วค่อยทำให้มันออกสีแดง มันมีประโยชน์”

ซ่งฝูหลิงมองส่งแม่เดินออกไป

หันไปหาเป่าจูกับเถาฮวา

“พี่เถาฮวา พี่สะใภ้ เดี๋ยวข้าสอนขัดเหอเถานะ ข้าไม่อยากขัดเอง”

กว่าจะขัดเสร็จเหนื่อยตายพอดี

ส่วนเรื่องทำให้มันออกสีแดง คิดมากแล้ว นางก็ไม่มีทางทำเองหรอก ไม่อดทนขนาดนั้น แต่นางมีตัวเลือกในใจแล้ว

ไว้กลับถึงบ้านนางจะเอาเหอเถาสองลูกนั้นให้ปู่ทวด ปู่ทวดจะได้มีอะไรเล่นในมือฝึกสมอง แถมยังจะหมุนลูกเหอเถาเล่นจนออกมาสวยเงางามได้อีกด้วย

เป่าจูกับเถาฮวาย่อมตอบตกลง ก็แค่ขัดๆ ไม่ใช่เหรอ อย่าว่าแต่ขัดลูกเหอเถาเลย ให้ไปขัดกระโถนของน้องสาวก็ไม่มีปัญหา พวกนางสองคนทำได้

หมี่โซ่วกระโดดโลดเต้นเพื่อแสดงการมีตัวตน พูดขึ้น “มีข้าอยู่นะ มีข้าอยู่ ข้าก็ช่วยพี่ขัดได้เหมือนกัน”

ซ่งฝูหลิงปฏิเสธ หลักๆ คือนางกลัวหมี่โซ่วเข้าไปที่ ‘เฝ้าคิดถึงคะนึงหา’

“เจ้าเป็นผู้ชาย จะอยากทำไปทำไม”

หมี่โซ่วตอบ “ข้าอยากเรียนรู้”

หมี่โซ่วคิดว่า

มันคือของมหัศจรรย์อะไรกันถึงได้ขายแพงขนาดนั้น

แต่ไม่ว่าจะเสี่ยวเฉวียนจื่อที่ไปด้วย เสี่ยวเฉวียนจื่อเป็นบ่าวรับใช้ที่เห็นโลกมามาก

หรือท่านลุงที่มีความสามารถที่สุด พวกเขาต่างบอกว่าคุ้มค่า

ไม่สิ ยังมีพี่สาวที่ฉลาดที่สุดอีกคน ต่างยอมเป็น ‘คนโง่’ ด้วยความเต็มใจ

รู้สึกว่าในเมืองหลวงแห่งนี้ดูเหมือนจะมีคนยอมโง่เยอะ

หมี่โซ่วคิดว่า ในเมื่อคนยอมโง่เยอะ เช่นนั้นเราก็จะปล่อยไปไม่ได้

อีกเดี๋ยวไปเรียนรู้กับพวกพี่สาวถึงวิธีการปรนนิบัติเหอเถา พอกลับถึงบ้านค่อยไปเลือกเหอเถากับพวกพี่สาว

เขาไม่เชื่อหรอกว่าทางตะวันออกเฉียงเหนือที่เป็นแหล่งผลิตขนาดนั้นจะหาเหอเถาที่ขายได้ราคาดีไม่เจอ

พอถึงเวลาเขาจะเอาเหอเถาพวกนั้นให้พวกลุงๆ ในครอบครัวไปนั่งขายในเมืองหลวงตอนเอาของไปส่ง เกิดเจอคนแบบพี่สาวเขาล่ะ

สรุปว่า หมี่โซ่วก็แค่อยากขายเอาเงินที่พี่สาวจ่ายออกไปกลับคืนมา

เป่าจูกับเถาฮวาอึ้ง มองหน้ากัน “ใช่ หมี่โซ่วพูดถูกนะ”

ซ่งฝูหลิงไม่สนว่าจะถูกหรือไม่ถูก

อะไรเล่า จะไปหาอันที่คู่กันเหมาะเจาะได้ง่ายๆ ที่ไหนกัน

นางไล่ตีหมี่โซ่ว “เจ้าหาว่าใครโง่”

“ไม่ใช่นะพี่สาว ข้าก็แค่พลั้งปาก”

…

ทางด้านนี้ หลังจากซ่งฝูเซิงส่งเฉียนเพ่ยอิงกลับเสร็จก็หันไปถามหยางหมิงหย่วน “ตอนอาหญิงยังไม่เข้ามาพวกเราคุยอะไรกันอยู่นะ”

เอ๋?

อ๋อ

หยางหมิงหย่วนเอาบทความที่เขาเพิ่งเขียนเสร็จออกมา เขินอายเล็กน้อย อยากให้อาซ่งหาเวลาว่างอ่านหน่อย ดูว่าตรงไหนควรแก้

เพราะนี่เป็นบทความที่ดีที่สุดที่เขาเขียนช่วงนี้ ก็เลยอยากมารบกวนอาซ่งให้ช่วยชี้แนะ

ซ่งฝูเซิงรับมา ขณะที่กำลังจะเปิดอ่าน

หยางหมิงหย่วนก็พูดต่อ “ท่านอา ข้ายังมีอีกเรื่อง พวกจวี่เหรินให้ข้ามาปรึกษาท่านอา”

“เรื่องไปไหว้เทพขุยซิงพรุ่งนี้เหรอ”

“ไม่ใช่ ทุกคนอยากรวมเงินกันซื้อของขวัญไว้ให้แม่ทัพลู่ แต่กลับไม่รู้จะซื้ออะไร”

พวกจวี่เหรินคิดว่า

ต้องรบกวนพักอยู่ในเรือนรับรองของตระกูลลู่หลายวัน หากพักโรงเตี๊ยมข้างนอกก็ต้องจ่ายเยอะพอสมควร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าที่นี่ดีกว่าโรงเตี๊ยมเยอะ

ของกินของใช้มีครบครันทุกอย่าง

ถึงแม้จะอาศัยใบบุญของซ่งเสี้ยวเหลียน พวกเขาอย่างมากแค่ติดสอยห้อยตาม แต่พวกเขาจะคิดว่าเป็นเรื่องที่สมควรช่วยกันอยู่แล้วไม่ได้ ต้องมีใจที่รู้สึกขอบคุณด้วย

อีกอย่าง พวกเขารวมกันซื้อของมีค่าทิ้งไว้ให้ มากน้อยก็ถือเป็นมารยาท แสดงออกบ้าง น้ำใจที่ซ่งเสี้ยวเหลียนติดค้างจะได้ลดน้อยลงหน่อย ลดได้เท่าไหนก็เท่านั้น

ซ่งฝูเซิงไม่คาดคิดว่าทุกคนจะยังมีความคิดแบบนี้

“เช่นนั้นพรุ่งนี้ไหว้เทพเหวินฉวี่ซิงเสร็จขากลับพวกเราก็ไปเดินหาซื้อดีไหม”

หยางหมิงหย่วนดีใจมาก ไปเดินซื้อของก็ดีสิ เขาอยากซื้อยา

คิดอยู่ตลอดว่ายาที่ขายในเมืองหลวงได้ผลดีกว่าที่บ้านเกิด

ซ่งฝูเซิงเหล่มองหยางหมิงหย่วน หมอนี่ยังหนุ่มยังแน่น ทำไมถึงดูไม่น่าพึ่งพาเลยนะ