ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 737 ขอเชิญคณะตัวแทนเมืองเฟิ่งเทียนลงสนาม

ตอนที่ 737 ขอเชิญคณะตัวแทนเมืองเฟิ่งเทียนลงสนาม

เกี่ยวกับเรื่องที่หวังเจ๋อฟาสอบตก หลี่จิ้นยังได้อธิบายให้ซ่งฝูเซิงฟังเป็นการเฉพาะ

ล่วงเกินไม่ได้

ซ่งฝูเซิงมีคนคุ้มอยู่

สถานะของคนผู้นั้น เขาเคยเห็นเมื่อครั้งก่อนที่สอบจวี่เหริน

ชื่อเสียงโด่งดังระบือไกล ขนาดเขาเจอหน้ายังไม่กล้าสบตา

คนผู้นั้น เห็นได้ชัดว่าแม้แต่หลินโส่วหยางที่เป็นญาติเขากับคุณชายซย่าแห่งจวนโหวก็ยังต้องยำเกรง

จวนของสกุลลู่ยิ่งเป็นสถานที่ที่อยู่แค่ในจินตนาการของเขา แต่ซ่งจวี่เหรินกลับได้เข้าไปพักแล้ว

หลี่จิ้นบอกกับซ่งฝูเซิงว่า ไม่รู้ว่าหวังเจ๋อฟารู้จักกับซ่งฝูเซิง

ถ้ารู้ ลำพังแค่ความสัมพันธ์ของพวกเรา ตอนนั้นเขาจะช่วยดูแลหวังเจ๋อฟาให้มากหน่อย

ตอนนั้นมองหวังเจ๋อฟาเป็นแค่…

ไม่ต้องพูดออกมาคนฉลาดย่อมเข้าใจ มองเป็นแค่บ่าวรับใช้

หวังเจ๋อฟาถึงได้ล้มลุกคลุกคลานอยู่นาน มีอยู่ช่วงหนึ่งที่อยากมาเป็นลูกน้องให้หลี่จิ้นก็ใช่ว่าจะแย่งสิทธิ์นั้นมาได้ง่ายๆ

ต่อมาหวังเจ๋อฟาก็ได้มาอยู่ข้างกายหลี่จิ้น ทำได้เพียงแอบฟังเวลาเรียน ขออ่านตำราบ้าง

ตอนหวังเจ๋อฟาลี้ภัยก็หยิบหนังสือมาหลายเล่ม แต่ใช้ระหว่างทางไปแล้ว

เพราะระหว่างที่เดินทางลี้ภัยเขาก็พบว่าต่อให้หนังสือจะมีค่าแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์

ก็คงหนีไม่พ้นใช้เป็นเชื้อไฟระหว่างทาง เช็ดก้น ทำเป็นหน้ากากเจาะสองตาเอาใส่หัวกันยุงกัด

หนังสือหนึ่งหีบยังแลกแป้งทอดครึ่งชิ้นไม่ได้ด้วยซ้ำ ระหว่างทางลี้ภัยก็ไม่มีใครซื้อหนังสือ

ดังนั้นระหว่างทาง ยิ่งไปเรื่อยๆ ก็ทิ้งหนังสือมากขึ้น ขนาดชีวิตยังจะเอาไม่รอด มีแรงแบกหนังสือที่ไหนกัน

พอลงหลักปักฐานได้ก็สร้างเนื้อสร้างตัวอีกครั้ง ชีวิตยังคงลำบาก อาศัยเสบียงช่วยเหลือประทังชีวิตกว่าครึ่งปีถึงจะหางานคัดลอกหนังสือได้ งานคัดลอกหนังสือต้องจ่ายเงินมัดจำ เขาไม่มีแม้แต่เงินมัดจำ ร้านหนังสือเห็นหน้าแล้วไม่ไว้ใจ มีเงินเหลือทิ้งให้เอาหนังสือไปคัดลอกเล่นๆ ที่ไหนกัน

ซ่งฝูเซิงเข้าใจ นี่ก็หมายความว่าหวังเจ๋อฟาไปเป็นลูกน้องให้หลี่จิ้นได้ก็ถือว่าโชคหล่นทับ ไปลงสนามสอบได้ถือว่าสวรรค์เมตตา

ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายแบบนี้ สอบได้ก็แปลกแล้ว ก็เป็นอันต้องสอบตกไป

สาเหตุที่เขาถามดูเป็นเพราะคราวก่อนที่หวังเจ๋อฟาดื่มเหล้ากับเขาดูมีความมั่นใจมาก บอกว่าทำข้อสอบได้ ท่าทางแบบนั้นมันเหมือนกับว่าจะหอบกระเป๋ากลับไปรอรับเงิน รอออกรางวัล ไม่สิ รอประกาศผลสอบ

เอาเถอะ ตัวเขาเองเคยเป็นคนเรียนไม่เอาไหน ทำไมถึงได้ลืมไปว่า เด็กเรียนไม่เก่งพอสอบเสร็จโดยทั่วไปมักจะคิดว่าตัวเองทำได้ไม่เลว

ซ่งฝูเซิงตบหลังหลี่จิ้นเบาๆ บอกว่าเขาก็แค่ลองถามดู ถ้ายังมีกำลังใจ อีกสามปีพี่เจ๋อฟายังจะลงสนามสอบได้อีกแน่นอน ไม่เกี่ยวกับอดีต วันหน้าจะเขียนจดหมายไปปลอบใจ

หลี่จิ้นถูกตบหลังก็รู้สึกดีใจมาก นี่แสดงว่าซ่งฝูเซิงให้ความใกล้ชิดสนิทสนมกับเขา ใบหน้าอวบอ้วนยิ้มตาหยี “กลับไปข้าจะแนะนำเขาให้สำนักศึกษาในบ้านเกิด สำนักศึกษาแห่งนั้นสกุลหลี่ของพวกเราบริจาคเงินสร้างขึ้นมา”

เป็นคนที่คำพูดมีพลังจริงๆ แค่พูดคำเดียวก็เปลี่ยนแปลงชีวิตคนได้

เรื่องที่คนอื่นต้องวิ่งเต้นขาขวิดพูดปากแทบฉีก แต่สำหรับบางคนแค่พูดคำเดียวก็จบ

หากไม่มีซ่งฝูเซิง อย่าเห็นว่าหวังเจ๋อฟาสอบได้ซิ่วไฉแล้ว แต่ในสายตาหลี่จิ้นที่เป็นคุณชายมีอิทธิพลในท้องถิ่น หวังเจ๋อฟาก็เป็นได้แค่ลูกน้อง ไม่ควรค่าให้ชายตามอง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องถามสารทุกข์สุขดิบ แถมยังจะแนะนำให้สำนักศึกษา

ส่วนซ่งฝูเซิงก็รู้ว่าตัวเองอาศัยใบบุญของใคร ของลู่พั่น

เรื่องบางอย่างไม่ต้องออกหน้า ไม่ต้องตั้งใจไปบอกกล่าว ก็จะมีคนกระตือรือร้นให้ความช่วยเหลือ หากไม่มีลู่พั่น คนอื่นจะรู้เหรอว่าเขาเป็นใคร

แต่ถ้ามีเพื่อนเป็นคนมีหน้ามีตาก็ไม่เหมือนกันแล้ว

ซ่งฝูเซิงยังได้คุยเรื่องประเด็นสำคัญของการสอบครั้งนี้กับพวกหลินโส่วหยาง

ได้ยินข่าวลือมาว่า โจทย์เกี่ยวกับปัญหาบ้านเมืองจะเยอะมาก อีกทั้งข้อสอบของคนที่ตอบได้ดีในสนามนี้จะถูกส่งไปถึงฮ่องเต้ นี่เป็นพระบัญชาของโอรสสวรรค์

ซ่งฝูเซิงไม่คิดว่าเป็นแค่ข่าวลือ มาถึงระดับจวนซย่ากับจวนหลินแล้ว อีกฝ่ายถ่อมตัวบอกเป็นแค่ข่าวลือ ไม่แน่ว่าจะจริง วางใจเถอะ จริงแท้แน่นอน

ในเวลาเดียวกันทางด้านซ่งฝูหลิง

เสี่ยวจั่วจื่อที่ถูกอาจารย์มอบหมายภารกิจใหญ่ให้คิดว่าการเที่ยวของคุณหนูซ่งควรเป็นภาพแบบนี้

หาทิวทัศน์ที่สวยที่สุดสักที่ตรงหลังวัด ห้ามคนอื่นเข้ามา

ห้ามเข้าใกล้ มีพวกคนคุ้มกันเฝ้าอยู่สี่ด้าน ให้แค่ครอบครัวแม่นางซ่งดื่มด่ำ

ฐานะสูงส่ง ต้องส่วนตัวหน่อย จะให้เที่ยวพร้อมกับพวกหญิงชาวบ้านหรือชาวบ้านธรรมดาได้อย่างไร ต้องอยู่เหนือกว่า

เอาเป็นว่าด้วยประสบการณ์ที่มีอยู่อย่างจำกัดของเขา ได้ยินว่าพวกคุณหนูในจวนตอนยังไม่ออกเรือนก็เที่ยวแบบนี้

เสี่ยวจั่วจื่อเริ่มวางมาดแล้ว เตรียมอาศัยช่วงที่อาจารย์ไม่อยู่แสดงฝีมือให้เต็มที่ อาจารย์พาท่านฝูกุ้ยไปหาท่านซ่งที่หน้าวัดแล้ว กลัวท่านซ่งไม่มีคนให้เรียกใช้

แต่กลับนึกไม่ถึงว่าสถานการณ์ที่แท้จริงของแม่นางซ่งจะเป็นแบบนี้

“เช่นนั้นเหรอ ที่หุบเขาอูหลงมีสวนร้อยสกุณา ห่างจากที่นี่ไกลไหม เช่นนั้นชานเมืองหลวงฤดูนี้ยังมีที่ไหนน่าเที่ยวอีกไหม”

แค่ประเดี๋ยวเดียวแม่นางซ่งก็ไปคุยกับพวกสาวๆ ที่ไม่รู้จักแล้ว

ไม่ใช่แค่ถามว่าที่ไหนน่าเที่ยว ยังรู้อีกว่าตรงป่าท้อหมื่นหมู่ที่อยู่บนเขาเสี่ยวจินยังมีอีกหลายที่สวยๆ และรู้ว่าเป็นของตระกูลไหน

พวกสาวๆ ท้องถิ่นกับพวกป้าๆ เตือนแม่นางซ่งกับซ่งฮูหยินว่า บางสถานที่ใช่ว่าคนทั่วไปจะเข้าไปชมได้

บอกเรื่องข้อกำหนดต่างๆ จะได้ไม่ไปเสียเที่ยวถูกไล่กลับ

เสี่ยวจั่วจื่อที่ฟังอยู่ข้างๆ เอาแต่ส่ายหน้า

ยอมใจ ชาวบ้านพวกนี้ทำไมถึงได้รู้หมดทุกอย่าง สวนแห่งไหนถูกฮ่องเต้พระราชทานให้เชื้อพระวงศ์หรือขุนนางใหญ่คนไหนไปแล้ว พวกเขาทำอย่างกับได้ยินมาจากในราชสำนัก ลือกันไปสามบ้านแปดบ้าน ว่าไม่ได้นะ บางเรื่องคนพวกนี้ก็เดาถูกจริงๆ

และเรื่องที่ทำให้เสี่ยวจั่วจื่อยอมใจยิ่งกว่าคือ แม้แต่ราคาบ้านแม่นางซ่งก็สืบได้

ก็ไม่รู้ว่าคุยกับสาวๆ ป้าๆ พวกนั้นอย่างไร คนพวกนั้นยังกระตือรือร้นบอกด้วยว่าได้ยินว่าใครๆๆ ไปซื้อร้านไว้ตรงไหน ราคาเท่าไร ตอนนี้สามารถขายได้เท่าไร บอกได้หมด

“ฟังจากสำเนียงของพวกเจ้าเป็นคนที่อื่นใช่หรือเปล่า มีคนในครอบครัวมาสอบจอหงวนรึ”

ซ่งฝูหลิงยิ้มหวาน “เจ้าค่ะ พวกเราเป็นคนเฟิ่งเทียน พ่อข้ามาสอบจอหงวน”

“เช่นนั้นราคาที่ดินทางนั้นเป็นอย่างไรบ้างล่ะ”

“ที่นั่นพื้นที่เยอะ ราคาถูกกว่าเมืองหลวงมาก ที่ดินของที่นี่ถางเสร็จขายเป็นหมู่ แต่ของพวกเราที่นั่นนับเป็นสั่ง ไม่ค่อยมีคนซื้อเป็นหมู่ๆ แบบนั้นจะดูแลแปลงเพาะปลูกอย่างไร พวกเราถางที่ดินเป็นสั่งๆ ท่านแม่ ที่ดินร้างหนึ่งสั่งแถวบ้านเราขายเท่าไรนะเจ้าคะ”

เฉียนเพ่ยอิงก็คุยกับป้าๆ พวกนี้ ลูกสาวชักนำมาให้รู้จักทั้งนั้น

โดยปกติพวกผู้หญิงที่มาปรากฏตัวที่นี่ส่วนใหญ่มาไหว้เทพเป็นเพื่อนสามีหรือลูกชายในครอบครัว จึงมีหัวข้อสนทนาร่วมกัน

เสี่ยวจั่วจื่อมองดู ซ่งฮูหยินก็ดูเต็มใจคุยกับคนพวกนั้นมาก อธิบายสถานการณ์ทางตะวันออกเฉียงเหนืออย่างละเอียด

“ที่นู่นก็มีวัดเยอะไหม”

เฉียนหมี่โซ่ว “ที่นู่นน้ำแข็งพันลี้ หิมะโปรยปรายหมื่นลี้”

เล่นเอาแม่นางที่ถามขึ้นมา อายุแค่สิบเอ็ดสิบสอง ถึงกับเอามือปิดปากหัวเราะ “เช่นนั้นยังจะชวนพวกเราไปเที่ยวอะไร มองไม่เห็นคนเลยหรือเปล่า”

แม่นางซ่งเท้าเอวหัวเราะ “ฮ่าๆๆ”

เถาฮวากับเป่าจูก็พลอยหัวเราะตามไปด้วย

รู้สึกว่าน้องสาวเก่งจริงๆ ไม่ว่าจะอยู่ที่หมู่บ้านหรือเมืองหลวง น้องสาวก็เก่งกว่าพวกนางเสมอ กับคนที่เพิ่งรู้จักกันก็พูดคุยหัวเราะเสียงดังด้วยกันได้

และจุดที่เก่งที่สุดคือ น้องสาวพวกนางไม่เพียงแต่จะคุยกับสาวน้อยสาวใหญ่ได้ ยังคุยกับพวกป้าๆ ได้ด้วย

เสี่ยวจั่วจื่อเอามือปิดตา รู้สึกว่าทุกอย่างไม่อยู่ในความควบคุมของเขา

เสี่ยวเฉวียนจื่อกลับมาก็เห็นลูกศิษย์เอามือปิดตา “เกิดอะไรขึ้น”

หันไปมองทุกคน ขมวดคิ้ว

ทำไมตรงนี้ไม่กันพื้นที่ คนพวกนี้ใครกัน เข้ามานั่งคุยกับครอบครัวซ่งบนหินก้อนใหญ่

“อาจารย์ คุณนายกับแม่นางซ่งไม่ให้พวกเรากั้นพื้นที่”

ซ่งฝูเซิงที่กำลังเดินเข้ามาพอได้ยินก็หัวเราะ “จะกั้นไปทำไม พวกเราก็เป็นชาวบ้านธรรมดา อย่าทำอะไรแบบนั้น ถ้าจะเที่ยวเล่นส่วนตัว แบบนั้นอย่าออกจากบ้านเลย เที่ยวอยู่ในบ้านเถอะ”

ขณะลงเขา ฝูหลิงกับพวกหมี่โซ่วก็ได้ยินเรื่องซ่งฝูเซิงถูกเสี่ยงทายได้ลำไยแต่กลับไม่ให้เงิน

พวกจวี่เหรินพากันถาม “ทำไมไม่ให้ล่ะ”

ซ่งฝูเซิงตอบแบบขอไปที “เจอคนรู้จัก ข้าไปสืบข่าวมาให้พวกเจ้าไงล่ะ จากนั้นก็ลืมเลย”

พวกจวี่เหรินซาบซึ้งใจมาก เชื่อสนิท

หยางหมิงหย่วนอมยิ้มฟังอยู่

แต่หมี่โซ่วกลับเบ้ปาก รู้จักลุงของตัวเองดีว่าไม่อยากจ่ายเงิน

เมื่อลงไปจนถึงไหล่เขา ในที่สุดหมี่โซ่วก็สบโอกาส ดึงมือซ่งฝูเซิงแล้วกระซิบถาม

“ท่านลุงงกอีกแล้ว ทำไมถึงไม่จ่ายไปล่ะ แค่เก้าตำลึงเอง

อย่ามาบอกข้าว่าไม่เชื่อเรื่องพวกนั้น คนเรามันต้องเชื่ออะไรบ้าง

ต่อให้ไม่เชื่อ เงินแค่เก้าตำลึงพวกเราเดือดร้อนเหรอ จ่ายเอาความมงคลได้ครองหัวเต่ายักษ์ไม่ดีตรงไหน

ท่านลุงชอบใจกว้างกับพวกข้า แต่กลับงกกับตัวเอง อย่าอย่างนี้ วันหน้ายังมีข้าช่วยแบ่งเบาภาระในครอบครัวได้”

ซ่งฝูเซิงหอมหัวเด็กน้อยหนึ่งที “เฉียนเจื้อยแจ้ว เจ้าน่ะงกยิ่งกว่าใคร ยังจะกล้ามาว่าลุง มันไม่เกี่ยวกับเรื่องเงินหรอก ลุงว่าเจ้าน่ะไร้เดียงสาเกินไป ยังต้องเรียนรู้อีกมาก”

หมี่โซ่ววิ่งหนี ไม่คุยด้วยแล้ว บทสนทนาไม่เท่าเทียม คุยไปคนละเรื่อง ข้าพูดความในใจ แต่ท่านลุงกลับหาว่าข้าโง่

ซ่งฝูเซิงกลับหัวเราะว่าไล่หลัง “เจ้าตัวแสบ”

สองวันต่อมา

ซ่งฝูเซิงลากตะกร้าเตรียมสอบบอกลาคนในครอบครัว เข้าไปคราวนี้ก็หลายวัน

ซ่งฝูหลิงแบสองมือชูขึ้น ทำท่าทางเหมือนยอมแพ้

คำพูดบางอย่างไม่สะดวกพูดออกมา เลยต้องเขียน

เห็นข้อความในมือเขียนว่า “มีหนังสืออยู่ในห้อง รออยู่ตลอด”

ซ่งฝูเซิงกลับยิ้มพลางส่ายหน้า

ลูกเอ๊ย ความกตัญญูที่มาช้าแบบนี้พ่อรับไว้แล้ว พอใจแล้ว พื้นที่พิเศษที่เอาไว้โกงถือว่าเคยใช้ไปแล้วละกันนะ

แต่สอบมาจนถึงขั้นนี้ได้ไม่ต้องโกงแล้วล่ะ อีกแค่นิดเดียว จะปล่อยให้เจ้ากับหมี่โซ่วดูถูกไม่ได้

ซ่งฝูเซิงมองเฉียนเพ่ยอิงที่ทำสีหน้าเหนือความคาดหมาย คิดในใจ

หึ ดูสิ พวกนางทำสีหน้าอะไรกัน

ถึงแม้ตอนอยู่ยุคปัจจุบันเขาจะเคยแอบโกง แต่สีหน้านั้นของเฉียนเพ่ยอิง ในยุคโบราณพวกเราต้องทำอย่างใสสะอาด

…

ลำดับถัดไป คนที่กำลังเดินมาหาพวกเราคือ คณะตัวแทนเมืองเฟิ่งเทียน

จวี่เหรินห้าสิบหกคน ปฏิเสธทางเรือนรับรองตระกูลลู่ที่จะให้รถม้าไปส่งที่ก้งย่วน

พวกเขาบ้างก็แบกบ้างก็ลากตะกร้าเตรียมสอบ แต่ละคนสวมชุดตัวยาวสุภาพเรียบร้อย ปรากฏตัวที่บนถนนหน้าสนามสอบ