ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 746-2 ข้าอยากขอบคุณท่าน

ตอนที่ 746-2 ข้าอยากขอบคุณท่าน

ฮ่องเต้รับผ้าเช็ดหน้าที่หลี่เต๋อเฉวียนยื่นให้ เช็ดมือแล้วหยิบพู่กัน กำลังจะจรดเขียน

ใต้เท้าเมิ่งอดทน สุดท้ายทนไม่ไหว

เขาเครียดมาก นี่คือสามอันดับแรกเชียวนะ จะเขียนชื่อแล้ว เลือกส่งเดชไม่ได้นะฝ่าบาท

เมิ่งจิ่งอวี้เดินขึ้นหน้า “ฝ่าบาท กระหม่อมคิดว่าก้งเซิงคนนี้เขียนออกนอกประเด็นในตอนท้าย ต้องนำไปพิจารณาด้วยตอนตัดสินพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”

หุบปากไปเลย

เดิมทีข้ายังคิดอยู่ว่าจะให้ท่านกลับจวนไปพักสองวันหลังคุมสอบเสร็จ เห็นท่านซูบผอมอย่างกับไม้เสียบผี

ตอนนี้ หึ เห็นทีท่านก็ยังคงเป็นท่าน

ฮ่องเต้จ้องใต้เท้าเมิ่ง จ้องจนใต้เท้าเมิ่งกดดันต้องก้มหน้าเอาแขนเสื้อซับเหงื่อ จากนั้นก็จรดปลายพู่กันเขียน

…

ด้านหน้าตันฉือ[1]ของตำหนักไท่เหอ

หยางหมิงหย่วนสวมหมวกขุนนางขอบทอง สวมชุดสีแดงสด ในมือมีราชโองการ ยืนอยู่บนหัวเต่ายักษ์ด้วยสีหน้าสับสน

เกิดอะไรขึ้น

ฝ่าบาท ในเมื่อพระองค์ชื่นชมบทความนี้ ชื่นชมอาจารย์ของกระหม่อม ถ้าอย่างนั้นเพราะเหตุใดพระองค์ถึงทิ้งให้เขาโดดเดี่ยว ส่วนพวกเราที่สู้เขาไม่ได้กลับได้เดินมาอยู่ที่นี่

อาจารย์ หมิงหย่วนได้เป็นจอหงวนแล้ว

ด้านหลังของหยางหมิงหย่วนคือพวกจิ้นซื่อหน้าใหม่จำนวนหลายร้อยคน

คนที่เดินนำจิ้นซื่อหลายร้อยคนนี้คือ ปั๋งเหยี่ยน[2] จวี่เหรินสูงวัยที่มาจากเขาอู่ไถ และทั่นฮวา[3]ที่นามว่าติงเจียน

หลี่เต๋อเฉวียนประกาศราชโองการ

“จอหงวนคนใหม่ในปีนี้ หยางเจ๋อ นามหมิงหย่วน ภูมิลำเนาเฟิ่งเทียน ถูกแต่งตั้งให้เป็นซิวจ้วนแห่งสำนักฮั่นหลิน ขุนนางรองขั้นหก…

…ปั๋งเหยี่ยนและทั่นฮวาคนใหม่ ถูกแต่งตั้งให้เป็นเปียนซิวแห่งสำนักฮั่นหลิน ขุนนางขั้นเจ็ด”

หยางหมิงหย่วนที่อยู่ในชุดจอหงวนสีแดงนำเหล่าจิ้นซื่อคุกเข่าลง “ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี”

หลี่เต๋อเฉวียนหาโอกาสแอบกระซิบถามจอหงวนคนใหม่ “ขอถามท่านจอหงวน ไม่ทราบว่าอาจารย์ของท่านคือใคร”

“ซ่งฝูเซิง นามจื่อเจิน ภูมิลำเนาเฟิ่งเทียน” หยางหมิงหย่วนไม่โง่ แนะนำอย่างละเอียด เขากลัวฮ่องเต้จะไปหาผิดคน

ไม่นานก็รู้ถึงหูฮ่องเต้

ในขณะที่จอหงวนคนใหม่ถูกขุนนางกรมพิธีการนำทางไป เตรียมขึ้นม้าไปเดินแห่

ฮ่องเต้ยิ้มพลางมองบทความของหยางหมิงหย่วน “ดี ซ่งจื่อเจิน”

อัครเสนาบดีลู่ก้มหน้า เขาเองก็ยิ้มตาม

ความยุติธรรมมีหลายรูปแบบ ไม่จำเป็นต้องติดประกาศผลใหม่เสมอไป

…

“ท่านพ่อดูสิ จอหงวนคนใหม่มาแล้ว” เด็กผู้หญิงที่มัดผมเปียชี้ฟ้าสองข้างถูกพ่ออุ้มอยู่ ชูน้ำตาลปั้นรูปคนพลางพูดด้วยความตื่นเต้น

ชาวบ้านต่างโห่ร้องด้วยความยินดี “มาแล้วๆ จอหงวนคนใหม่”

เห็นด้านหน้าขบวนที่อยู่ไกลๆ มีป้ายสองข้างเดินนำเปิดทาง บนป้ายเขียนว่า รักษาระเบียบ โปรดหลีกทาง

บนม้าสามตัวแยกเป็นจอหงวน ปั๋งเหยียน ทั่นฮวา ด้านหลังตามมาด้วยจิ้นซื่อหน้าใหม่ที่เดินเท้าหลายร้อยคน

ขบวนพิเศษขบวนนี้ผ่านไปที่ประตูไท่เหอก่อน จากนั้นก็ไปที่ประตูอู่ ประตูตวน ประตูเฉิงเทียน จนกระทั่งเวลานี้ ในที่สุดกำลังเดินมาทางชาวบ้าน ทางกระดานที่ประกาศผลสอบ

“จอหงวนคนใหม่คือใครเหรอ” ซ่งฝูหลิงถาม

ซ่งฝูเซิงมองหยางหมิงหย่วนที่นั่งอยู่บนม้าตัวแรกสุด เขาถลึงตาด้วยความดีใจ “หมิงหย่วน? หมิงหย่วน!”

ซ่งฝูหลิงเกือบสำลักเม็ดบ๊วย “หา?”

เฉียนเพ่ยอิงก็ตกใจมาก “อะไรนะ พ่อว่าใครนะ”

พวกเขาพยายามเบียดกลุ่มคน ในที่สุดก็ไปยืนข้างหน้ามองเห็นชัด

เกาเถี่ยโถวหันกลับมาพูด “น้าสาม ใช่เขาจริงด้วย”

บ่าวรับใช้ของหยางหมิงหย่วนดีใจจนคุกเข่าร้องไห้ “นายท่าน นายท่านของข้าเป็นจอหงวน เหล่าฮูหยิน ตอนท่านได้ยินข่าวจะดีใจขนาดไหน รู้หรือไม่ว่านายท่านได้เป็นจอหงวนแล้ว!”

เวลานี้หยางหมิงหย่วนที่อยู่บนหลังม้ายังคงอยู่ในอาการมึนๆ

เขาหันมองชาวบ้านสองฝั่งที่ตะโกนแสดงความยินดี สีหน้าของเขาไม่ได้ตื่นเต้นอะไร

แตกต่างกับปั๋งเหยี่ยนและทั่นฮวาติงเจียนที่ขี่ม้าตามหลัง

หยางหมิงหย่วนรู้สึกเพียงว่าตัวเองไม่คู่ควร

คนที่นั่งอยู่บนม้าไม่ควรเป็นเขา

คนที่มีความสามารถอย่างแท้จริง รวมถึงแม่ทัพลู่ พวกเขาไม่ได้มา ดั่งคำพูดที่ว่า คนไร้ความสามารถจับพลัดจับผลูมีชื่อเสียง

จนกระทั่งเขาเห็นเฉียนหมี่โซ่วที่สวมหมวกถูกอุ้มขึ้นสูงท่ามกลางกลุ่มคน หยางหมิงหย่วนถึงเหมือนวิญญาณกลับเข้าร่าง ไม่ประชดประชันตัวเองอีก

เขารีบมองหาคนที่เขาอยากเจอมากที่สุด

เวลานี้เขาไม่มองหาแม้แต่แม่นางคนที่เขาชอบที่สุด เขาอยากหาแค่ซ่งฝูเซิง

“หมิงหย่วน หมิงหย่วน เก่งมาก ไอ๊หยา นั่นติงเจียนนี่!” ซ่งฝูเซิงยิ้มพลางโบกมือ เสี่ยวติงก็เก่งเหมือนกันนะ

เหล่าซ่งยังมัวร่วมดีใจอยู่ตรงนี้ นึกไม่ถึงว่าอีกเดี๋ยวตัวเองจะกลายเป็นพระเอก

ขบวนของจอหงวนอยู่ๆ ก็เริ่มรวน

เหล่าชาวบ้านอ้าปากค้างมองพวกซ่งฝูเซิง

เห็นจอหงวนของพวกเราอยู่ๆ ก็ลงจากหลังม้า ทำให้ขบวนจำต้องหยุดลง

หยางหมิงหย่วนก้าวเข้าไปคุกเข่าตรงหน้าซ่งฝูเซิงแล้วคำนับหนึ่งที

“ท่านอาจารย์”

ซ่งฝูเซิงถอยหลบ ทำอะไรน่ะ เพื่ออะไร

เมื่อหยางหมิงหย่วนเงยหน้าอีกครั้งก็มีน้ำตาคลอ พูดเสียงสะอื้น

“ลูกแพะคุกเข่าดูดนมเพื่อแสดงความซาบซึ้งในพระคุณ ลูกกาคาบอาหารมาตอบแทนแม่กา ผู้มีความรู้มอบคำสอน ปุถุชนมอบของมีค่า ท่านอาจารย์ไม่เพียงแต่ได้มอบของมีค่าให้หมิงหย่วน ยังได้มอบคำสอนที่ล้ำค่าให้บ่อยครั้ง หมิงหย่วนที่ธรรมดาเช่นนี้กลับโชคดีถึงเพียงนี้ โปรดรับการคำนับจากศิษย์”

พูดจบหยางหมิงหย่วนที่อยู่ในชุดจอหงวนก็คำนับต่อหน้าทุกคนอีกครั้ง

เขาไม่รู้ว่าควรตอบแทนอาจารย์อย่างไร สิ่งที่ทำได้ก็คือแบ่งปันช่วงเวลาที่น่าภูมิใจที่สุดให้อาจารย์ด้วย

ในขบวนจิ้นซื่อขั้นสามที่อยู่ด้านหลังมีจวี่เหรินของพวกเราหลายคนอยู่ในนั้น

วังจวี่เหรินถึงกับน้ำตาไหลอยู่ในขบวนจิ้นซื่อ เขาประทับใจ

เพราะระหว่างที่เดินทางเขาพักห้องเดียวกับหยางหมิงหย่วน เด็กคนนี้อ่านหนังสือดึกดื่นทุกคืน บากหน้าไปขอขึ้นเกวียนเล่มเดียวกับซ่งเสี้ยวเหลียนตลอด เขารู้ดีกว่าใคร

นั่นสินะ ต้องขอบคุณ

แม้แต่พวกเขาก็ต้องขอบคุณซ่งเสี้ยวเหลียนเหมือนกัน

ซ่งฝูเซิงไม่ถอยหลบอีกต่อไป

ถูกชาวบ้านจำนวนมากขนาดนี้มองอยู่ ทั้งยังถูกซุบซิบว่าที่แท้คนที่เก่งที่สุดอยู่ตรงนี้ คนคนนี้สั่งสอนจนศิษย์ได้เป็นจอหงวน เล่นเอาเขารู้สึกเขินมาก

พูดตามตรง ก็ไม่เคยสอนอะไรหมิงหย่วนเสียหน่อย สอนอะไรหว่า

ซ่งฝูเซิงเดินขึ้นหน้าหนึ่งก้าว “เอาล่ะ อย่าเพิ่งพูดอะไรที่ไม่มีประโยชน์เลยนะ อย่ามัวเสียเวลาตรงนี้ ขบวนด้านหลังจะทำอย่างไร เจ้าลุกขึ้นก่อน”

พอซ่งฝูเซิงพูดจบเจ้าหน้าที่ของกรมพิธีการก็วิ่งเข้ามาหาหยางหมิงหย่วน

ทำอะไรน่ะ ท่านจอหงวน รีบไป

ต้องรีบพาผู้ที่สอบผ่านทั้งหมดนี้เดินไปที่กระดานประกาศผลโดยเร็วที่สุด ถึงจะเสร็จสิ้นขั้นตอนนี้ ยังมีขั้นตอนถัดไปรออยู่

ซ่งฝูเซิงเองก็ถูกใครคนหนึ่งจับไว้ในเวลานี้

เสี่ยวเฉวียนจื่อเหงื่อแตกเต็มหัว ด้านหลังมีพวกมือปราบที่ซ่งฝูเซิงไม่รู้จัก

ถ้าไม่ใช่เพราะจอหงวนทำวุ่นวายจนตรงนี้ดึงดูดสายตา เสี่ยวเฉวียนจื่อคงหาซ่งฝูเซิงเจอไม่เร็วขนาดนี้

“ท่านซ่ง ทำไมหนีมาอยู่ที่นี่ล่ะ ข้าตามหาตั้งนาน รีบไป รีบไปเร็ว”

ไปไหน

เฉียนเพ่ยอิง เอ๊ะๆ ทำอะไร จะพาเหล่าซ่งไปไหน

เฉียนหมี่โซ่วถูกซ่งฝูเซิงอุ้มอยู่ โดนเบียดจนหมวกเบี้ยว ร้อนใจมาก พวกเจ้าจับท่านลุงของข้าทำไม

กลับเป็นซ่งฝูหลิง มองเจ้าหน้าที่ที่มาพาพ่อนางไป ทันใดนั้นก็กำมือ นึกถึงความเป็นไปได้อยู่อย่าง กางแขนขวางซื่อจ้วงที่กำลังจะเข้าไป

พ่อนางน่าจะถูกพาตัวไปรับตำแหน่งหรือเปล่า

กรมขุนนาง

ซ่งฝูเซิงไปถึงที่นั่นก่อนพวกจิ้นซื่อ

คนพวกนั้นกำลังเดินแห่ใช่ไหมล่ะ

เขามองชุดขุนนางตรงหน้า พอเข้ามาก็ให้เขาเปลี่ยนชุด

ถามอีกฝ่าย “ให้ผิดหรือเปล่า”

ชุดขุนนางขั้นหก

จอหงวนคนใหม่ต่างหากที่ได้รองขั้นหก เขาคนสอบตก ทำไมถึงให้ชุดขุนนางขั้นหก

เจ้าหน้าที่กรมขุนนางตอบ “ใต้เท้าซ่ง ไม่ผิดหรอก รีบไปเปลี่ยนเถอะ อีกประเดี๋ยวท่านต้องนำบรรดาจิ้นซื่อหน้าใหม่ที่สวมชุดขุนนางไปฟังราชโองการที่ลานเฉิงอัน

ได้ยินว่าหลังฟังราชโองการเสร็จ ท่านยังต้องพาพวกเขาตั้งขบวนเดินแห่อีก

อืม ปีนี้ขบวนแห่จอหงวนก็ไม่เหมือนเมื่อก่อน

ปกติจอหงวนจะเดินครึ่งเดียวไปถึงกระดานประกาศแล้วกลับ ส่วนอีกครึ่งทางก็ให้พวกจิ้นซื่อหน้าใหม่เดินต่อ

ดังนั้นก่อนจะเปลี่ยนชุดท่านไปปลดทุกข์ให้เรียบร้อยเสียก่อน รีบจัดการตัวเอง”

ซ่งฝูเซิงไม่ได้ดื่มน้ำแต่กลับสำลัก “แค่ก แค่กๆๆ”

[1] แผ่นหินขนาดใหญ่ที่อยู่กลางบันไดหน้าตำหนัก ทำให้แบ่งบันไดออกเป็นสองฝั่ง มักแกะสลักเป็นลาดลายต่างๆ

[2] คนที่สอบได้อันดับสอง

[3] คนที่สอบได้อันดับสาม