ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 747-2 ใครช่วยเป่าหัวใจที่เปียกชื้นของข้าให้แห้งที

ตอนที่ 747-2 ใครช่วยเป่าหัวใจที่เปียกชื้นของข้าให้แห้งที

ในขณะเดียวกันก็มองหยางหมิงหย่วนด้วยสายตาซับซ้อน แอบส่ายหน้าในใจ ยังเด็กเกินไปจริงๆ

ไอ้หนุ่มเอ๊ย ในที่สุดก็รู้แล้วว่าทำไมเจ้าถึงกลายเป็นม้ามืดโผล่ออกมา

เจ้าอาศัยใบบุญข้าสินะ ได้จังหวะตอนข้าสับสน

แต่ทำไมไม่ลองคิดดูบ้างว่า ข้าแพ้ไปแล้วก่อนสอบเตี้ยนซื่อ กลายเป็นคนสอบตก ทำไมเจ้ายังกล้าเอาอนาคตไปเดิมพันอีก

จิ้นซื่อกับถงจิ้นซื่อมันต่างกันมาก อันหนึ่งเมียหลวง อีกอันเมียน้อย ไม่กลัวตกมามีสภาพเดียวกับข้าแล้วต้องมานั่งเสียใจหรือยังไง

ส่วนรายละเอียดอื่นๆ ซ่งฝูเซิงไม่มีเวลาสอบสวนหยางหมิงหย่วน “เจ้ารีบเปลี่ยนชุด ข้าจะออกไปก่อน”

ภายในลานใหญ่ของกรมขุนนาง

วินาทีที่ซ่งฝูเซิงปรากฏตัว พวกจิ้นซื่อหน้าใหม่ที่เปลี่ยนชุดเสร็จแล้วต่างก็อึ้งไปตามๆ กัน

หลินโส่วหยางสายตาจับจ้อง “…”

ได้ยินว่าพอท่านนี้สอบตก ต่อมามหาบัณฑิตเมิ่งก็ถูกฮ่องเต้เรียกเข้าวังไปตำหนิ ลือกันไปในตระกูลใหญ่ เกรงว่าจะเกิดข้อผิดพลาดในการสอบจอหงวนเข้าแล้ว

ตอนนั้นเขาก็เคยคิด น่าจะผิดพลาดที่ข้อสอบพ่อตาของหมินหรุ่ยหรือเปล่า ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ความสามารถของซ่งฝูเซิง อยู่ๆ ก็สอบตก แต่เหนือความคาดหมายมากที่มาปรากฏตัวที่นี่ แถมยังอยู่ในชุดขุนนางขั้นหก

ทั่นฮวา ติงเจียน ยิ้มพลางพยักหน้าให้ซ่งฝูเซิง เป็นฝ่ายทักทายก่อน

พวกจวี่เหรินห้าสิบกว่าคนที่พักในเรือนรับรองของตระกูลลู่ต่างจ้องชุดขุนนางของซ่งฝูเซิงด้วยความตะลึง อ้าปากค้าง

ต่อมาก็เข้าไปรุมล้อม “อ๊า อ๊ะ”

ซ่งฝูเซิงไม่รู้ว่าคนพวกนี้อ๊าอ๊ะอะไร และเขาก็ไม่รู้ว่าควรตอบยังไง ก็เลยยิ้มงงๆ ไปพร้อมคนพวกนี้เหมือนกัน

ส่วนบรรดาจิ้นซื่อคนอื่น เขาเป็นใครเหรอ

ข้ารู้

ใครล่ะ

อาจารย์ที่จอหงวนคำนับ

เออ ข้าก็จำได้แล้ว

เอ๊ะๆ ข้าก็จำได้แล้วเหมือนกัน

พูดมา

คนที่มาแจกใบปลิวไง ม้าพันลี้บอกว่าถ้าพวกเราจะย้ายบ้านให้เรียกเขา

ใครถามเรื่องพวกนี้กันเล่า

คำถามคือ ทำไมเขาถึงสวมชุดขุนนางที่ขั้นสูงกว่าจอหงวนแล้วมาปรากฏตัวในบรรดาจิ้นซื่อหน้าใหม่ เห็นได้ชัดว่าเป็นกลุ่มเดียวกับพวกเรา แต่บนกระดานประกาศ ในตำหนัก รวมถึงที่เดินแห่เมื่อครู่ทำไมถึงไม่มีเขา

เช่นนั้นไม่รู้แล้ว

…

ยืนตามขั้นตำแหน่ง

ตามขั้นเหรอ

ซ่งฝูเซิงกระอักกระอ่วน เพราะทุกคนต่างรีบหลีกให้เขายืนหน้าสุด แม้แต่หยางหมิงหย่วนยังยืนด้านหลังของเขา

ออกเดินทาง

ซ่งฝูเซิงเดินนำเขาย่อมต้องถามว่า “ไปไหน”

เดินไปที่ลานเฉิงเต๋อ

ภายในลานเฉิงเต๋อ

เวลานี้มีผู้คนมากมาย ตีฆ้องร้องป่าว ธงสามร้อยเอ็ดผืนโบกสะบัดต้อนรับ

ชาวบ้านที่มุงดูหลายคนต่างถูกจัดกลุ่มพามาที่นี่

ซ่งฝูหลิงเบียดแล้วเบียดอีก เบียดจนได้ไปอยู่หน้าสุด ชั่วขณะที่เห็นพ่อตัวเองสวมชุดขุนนางเดินอยู่หน้าสุด ตามหลังมาด้วยจิ้นซื่อหน้าใหม่สามร้อยคน นางก็ถึงกับสะอึกสะอื้น

เฉียนเพ่ยอิงยังคิดว่าลูกสาวไม่เห็นเหล่าซ่ง “ลูกแม่ พ่ออยู่นั่นไง”

กำลังตื่นเต้นกันอยู่ เพราะเสี่ยวเฉวียนจื่อบอกพวกเขาไว้ก่อนแล้วว่าเหล่าซ่งถูกพาไปรับตำแหน่ง

ขณะที่เฉียนเพ่ยอิงกำลังจะจับมือลูกสาวให้โบกมือให้เหล่าซ่ง นางก็หันไปเห็นลูกสาวก้มหน้าแอบร้องไห้

ท่าทางเหมือนไม่อยากให้ใครเห็น

เฉียนเพ่ยอิงไม่สนว่าคนอื่นจะมองยังไง นางโอบบ่าลูกสาวพลางตบไหล่เบาๆ ดวงตาของนางก็มีน้ำตาคลอ “แม่รู้ ลูกต้องเข้มแข็งไว้นะ พ่อสอบตก ปากลูกบอกไม่เป็นไร แต่จริงๆ เสียใจมากใช่ไหม”

เมื่อครู่หมี่โซ่วที่ถูกซ่งฝูกุ้ยอุ้มอยู่กำลังยิ้มพลางชี้ซ่งฝูเซิง นั่นเป็นคนที่เขาภูมิใจที่สุด

พอหันมาเห็นพี่สาวกับป้าร้องไห้ เขาก็น้ำตาร่วงเผาะบ้าง

“ท่านป้า พี่สาวไม่ได้เสียใจ แต่กำลังปลื้มใจ ข้าเด็กขนาดนี้ยังปลื้มมากๆ เลย”

แม้แต่ซ่งฝูกุ้ยก็ยังขอบตาแดงก่ำตอนเห็นซ่งฝูเซิงเดินสาวเท้าอย่างมุ่งมั่นอยู่ด้านหน้าสุด

ฝูกุ้ยอุ้มหมี่โซ่วยิ้มพลางน้ำตาไหล

มองซ่งฝูเซิงที่อยู่ในชุดขุนนาง ดูเปล่งประกาย กำลังเดินนำกลุ่มคนไปข้างหน้า คิดในใจ

นี่ต่างหากฝูเซิงตัวจริง

ฝูเซิงแห่งเก้าสกุลของพวกเขา

คนที่ไม่ว่าเมื่อไรก็สุดยอดและเก่งเสมอ

ดูเอานะ ยังไม่ทันเริ่มอย่างเป็นทางการ คนในครอบครัวของซ่งฝูเซิงก็ร้องไห้อยู่ท่ามกลางเสียงพูดคุยของชาวบ้าน

พวกชาวบ้านคุยกันว่า

นี่น่ะเหรอขุนนางกลุ่มใหม่ที่ได้จากการสอบจอหงวน

สอบจอหงวนไปทำไม ก็เพื่อคัดเลือกคนเก่งไง

ใช่ๆ อย่าดูถูกขุนนางพวกนี้เชียวนะ อีกหลายปีให้หลัง ดีไม่ดีคนพวกนี้อาจโดดเด่นขึ้นมาก็ได้

พวกเจ้ารู้สึกไหมว่าครั้งนี้ดูฮ่องเต้ให้ความสำคัญมาก

มันแน่อยู่แล้ว ให้ความสำคัญมากที่ไหน แบบนี้เรียกให้ความสำคัญเป็นพิเศษ

นี่เป็นการสอบจอหงวนรุ่นแรกหลังฟื้นฟู และเป็นขุนนางกลุ่มแรกที่ฮ่องเต้เลือกด้วยตัวเองหลังขึ้นครองราชย์ ความหมายมันไม่เหมือนกัน

“ด้วยโองการแห่งฟ้า ฮ่องเต้ทรงมีพระบัญชา”

ซ่งฝูเซิงอยู่ในชุดขุนนางสีเขียว คุกเข่าอยู่ด้านหน้าสุด

ด้านหลังของเขามีจิ้นซื่อสามร้อยคนคุกเข่าอยู่

มีจอหงวน ปั๋งเหยี่ยน ทั่นฮวา

มีบรรดาผู้มีความสามารถที่ผ่านการคัดเลือกจากหลายสนามของแต่ละท้องที่

“ซ่งฝูเซิง ภูมิลำเนาเฟิ่งเทียน เป็นผู้มีสติปัญญาแตกฉาน ความรู้เพียบพร้อม มีศีลธรรมจรรยา คำนึงถึงบ้านเมือง

นิสัยโอบอ้อมอารี จิตใจมีเมตตา รอบรู้มากความสามารถ

ข้าคัดเลือกด้วยตัวเอง ไร้ความลำเอียงใดๆ คนผู้นี้สมเป็นศิษย์แห่งโอรสสวรรค์

การสอบจิ้นซื่อครั้งนี้ ข้อสอบก็มาจากคำตอบของเขา

จึงขอแต่งตั้งซ่งฝูเซิงเป็นกรณีพิเศษ นายอำเภอขั้นหกแห่งอำเภอฮุ่ยหนิง”

มือที่กำอยู่ของซ่งฝูเซิงคลายออก ไม่ต้องนั่งคัดตำราหรอกเหรอ เป็นนายอำเภอ เมียจ๋าลูกจ๋า ได้ยินกันไหม ฝันหวานของพ่อเป็นจริงแล้ว

ซ่งฝูหลิงยิ้มทั้งน้ำตาทันที คิดเหมือนกับพ่อ หันไปบอกเฉียนเพ่ยอิง “ท่านแม่ ฝันหวานของพ่อข้าเป็นจริงแล้ว”

เฉียนเพ่ยอิง เดี๋ยวนะ นายอำเภอขั้นหกเหรอ ขั้นหกเลยเหรอ

ใช่ นี่ก็คือจุดที่ซ่งฝูหลิงดีใจเป็นพิเศษ

ตอนนี้อำเภอที่รัชสมัยนี้เอากลับคืนมาได้รวมถึงที่มีอยู่เดิมทั้งหมดมีแปดร้อยกว่าอำเภอ

แต่นายอำเภอขั้นหกมีอยู่แค่สามคน

คนหนึ่งคือนายอำเภอหว่านผิงเขตเมืองหลวง

คนหนึ่งคือนายอำเภอชวีฟู่บ้านเกิดของขงจื๊อ

สุดท้ายคือนายอำเภอฮุ่ยหนิง อำเภอใหญ่ที่อยู่ชายแดนตอนเหนือ ถือเป็นอำเภอที่ใหญ่เป็นพิเศษเทียบเท่าบางเมือง

เรื่องที่ทำให้ซ่งฝูหลิงภาคภูมิใจเป็นพิเศษคือ ต่อให้ไม่พูดถึงรัชสมัยนี้ เอาแค่สมัยชิง ตอนนั้นอาณาเขตกว้างขวางมาก พันสามพันสี่ร้อยอำเภอเพิ่งจะมีนายอำเภอขั้นหกอยู่แค่สี่คน

ซึ่งก็หมายความว่า นายอำเภอขั้นหกอย่างพ่อของนาง ไม่ว่าจะอยู่สมัยราชวงศ์ไหนก็มีน้อยมาก

ในขณะเดียวกันราชโองการยังคงถูกประกาศต่อ

ในราชโองการยังมีฝากถึงเหล่าขุนนางที่กำลังจะแยกย้ายไปประจำในแต่ละท้องที่ รวมถึงความคาดหวังที่มีต่อขุนนางกลุ่มนี้

ฮ่องเต้พูดในราชโองการว่า

“หวังว่าทุกท่านจะมีศีลธรรม ความสามารถ ความขยัน มุ่งมั่น โปร่งใส ให้สมกับที่ราษฎรเชื่อมั่นในตัวพวกท่าน

ขอให้เห็นงานเป็นหลัก

บ้านเมืองพึ่งพาคน คนพึ่งพาชีวิตความเป็นอยู่

ผู้ที่ดูแลความเป็นอยู่อย่าปล่อยให้สูญเสียโอกาส

บ้านเมืองใดที่ต้องการความผาสุกยืนยาว เจริญรุ่งเรือง โปรดจดจำไว้เสมอว่า

จงยึดมั่นในความโปร่งใส

จบราชโองการ”

ซ่งฝูเซิงนำเหล่าขุนนางหน้าใหม่ที่กำลังซาบซึ้งใจตะโกนพร้อมกัน เสียงดังกึกก้อง “ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี”