ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 749-2

ตอนที่ 749-2

เรือนแห่งนี้นับดูคร่าวๆ น่าจะมีบ่าวรับใช้ร้อยกว่าคนได้ นี่ถือว่าน้อยแล้ว ตอนนั้นฝูกุ้ยกังวลว่าพอซ่งฝูเซิงกลับมา ไม่ว่าจะเพราะหน้าใหญ่หรืออารมณ์พาไป จะต้องตะโกนว่า ‘ตกรางวัล’ แน่นอน

แต่ถ้าให้เงินทุกคน ร้อยกว่าคนก็เป็นเงินไม่น้อย

เขาก็เลยพาต้าเต๋อจื่อ เกาเถี่ยโถว รวมถึงพวกคนงานม้าพันลี้สาขาเมืองหลวงออกไปจ่ายตลาดมาก่อน

ตกรางวัล รางวัลจะไม่เป็นเงินก็ได้ เป็นของกิน

วันนี้ท่านซ่งเลี้ยงอาหารพวกบ่าวรับใช้ทั้งหมดของเรือนรับรองตระกูลลู่ แบบนี้ครึกครื้นกว่าให้เงินเสียอีก แถมยังประหยัดเงินด้วย

แน่นอนว่าถ้าฝูเซิงบอกต้องให้เงิน เขาก็เตรียมไว้แล้ว แลกเศษเงินมาไม่น้อย ซื้อกระดาษแดงมากมายเอามาห่ออั่งเปา

ฝูกุ้ยคิดมากแล้ว ฝูเซิงก็วางมาดไปอย่างนั้น ขอแค่มีบันไดให้ลง แค่มีคนหยิบยื่นบันไดให้ เขาก็ไม่มีทางแจกเงิน

พ่อบ้านหลูที่เป็นตัวแทนของบ่าวรับใช้ได้บอกว่า วันนี้ควรแก่การเฉลิมฉลอง แต่แค่เลี้ยงอาหารก็เพียงพอแล้ว หลักๆ คือความหมายต่างกัน แม้แต่พวกบ่าวรับใช้ของเรือนรับรองยังรู้สึกภูมิใจไปด้วย ที่นี่ช่างเป็นดินแดนแห่งความสุข

ซ่งฝูเซิงตอบทันที งั้นก็ได้ วันนี้ทุกคนกินกันให้เต็มที่

เรือนหลัง

หมี่โซ่วลูบชุดขุนนางของท่านลุงที่เปลี่ยนออกด้วยความทะนุถนอม ชุดขุนนางขั้นหกตรงหน้าอกปักเป็นรูปนกกระสา นกสีขาว

ลูบนกเสร็จหมี่โซ่วก็ประคองเข็มขัดขุนนางของท่านลุงขึ้นมาด้วยความระมัดระวัง

เถาฮวากับเป่าจูก็เข้าไปดูด้วย ไม่กล้าลูบ ทะนุถนอมเหลือเกิน แค่มองดู

เกาเถี่ยโถวยิ้มพลางถามฝูหลิงด้วยความสงสัย “เข็มขัดอันนี้มีเรื่องราวอะไรไหม ข้าสังเกตเห็นเข็มขัดของน้าสามต่างกับของแม่ทัพลู่เยอะมาก เพราะเป็นแม่ทัพฝ่ายบู๊กับขุนนางฝ่ายบุ๋นเหรอ”

หมี่โซ่วคลายข้อสงสัยให้พี่เขยทันที ไม่ต้องให้พี่สาวของเขาออกโรง

“พี่เขย เข็มขัดของท่านลุงเป็นเข็มขัดรูปปลาทำจากทองแดง เข็มขัดของพี่แม่ทัพเป็นรูปเต่าสีทอง พวกเราไปเดินข้างนอก ถ้าเห็นเข็มขัดที่มีรูปเต่าสีทองขึ้นไปก็แสดงว่าคนคนนั้นเข้าประชุมราชสำนักได้ เขยเต่าสีทอง สีทอง สีทอง ที่ร้องๆ กันก็มาจากแบบนี้นี่แหละ ความหมายคือ บ้านไหนถ้ามีลูกเขยที่เข้าประชุมราชสำนักได้ โอ้สวรรค์”

หมี่โซ่วพูดจบยังถอนหายใจ “ใครกันนะที่โชคดี ตกได้เขยเต่าสีทองแบบพี่แม่ทัพเล็กไป”

ซ่งฝูหลิงดื่มน้ำอยู่เกือบสำลัก

เฉียนเพ่ยอิงยิ้มพลางมองด้านหลังของหมี่โซ่ว คิดในใจ ท่านลุงของเจ้า ชีวิตนี้กลายเป็นเต่าสีทองก็เป็นของข้าแล้ว เป็นเขยของสกุลเฉียน ส่วนเจ้า ไม่รู้ว่าอนาคตจะไปเป็นเขยบ้านไหน

วันนี้เฉียนเพ่ยอิงเหนื่อยมากแต่ก็มีความสุขมากเช่นกัน เดินตามขบวนไปเรื่อยๆ เหนื่อยเหลือเกิน

เดินตามมาทั้งวันความรู้สึกคือ

วันหน้านางต้องจับตาดูให้เหล่าซ่งมีความรักความเมตตาอยู่ในใจ พวกเราไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาอีกต่อไปแล้ว

คุกเข่ารับราชโองการที่หน้าประตูเฉิงเต๋อ จากนั้นก็ไปที่กั๋วจื่อเจี้ยน สักการะวัดขงจื๊อ แค่นี้ก็รู้สึกมหัศจรรย์มากแล้ว ทั้งหมดนี้ได้แสดงถึงว่าเหล่าซ่งบ้านเราไปถึงระดับสูงแล้ว วันหน้าอย่าดูแลแค่ครอบครัวเล็กๆ อืม วันหน้าเขางานยุ่ง สิ่งที่นางทำได้ก็คือพยายามเข้าใจ

“ฮูหยิน”

“หืม?”

“ทางประตูรองส่งข่าวมาว่า มีบัตรเชิญมาส่งให้นายท่าน มาจากคนแซ่เหรินขอรับ”

เหรินจื่อเซิงส่งบ่าวรับใช้ติดตามมาจนถึงที่นี่ จากนั้นเขาก็เขียนบัตรเชิญ

เขานึกไม่ถึงเลยจริงๆ

เรื่องที่คาดไม่ถึงมีมากมาย

เอาเป็นว่าไม่ใช่แค่ฮูหยินของเขาที่เร่งให้เขาเขียนหนังสือเชิญซ่งฝูเซิงมานั่งคุยเล่นที่จวน

พอเขาพูดถึงซ่งฝูเซิง แม้แต่ใต้เท้าพ่อตาก็ถามเขา พวกเจ้าเป็นคนบ้านเดียวกัน มาจากหมู่บ้านเดียวกัน เจ้าแสดงความยินดีกับเขาหรือยัง

ซ่งฝูหลิงรับบัตรเชิญมา “ลูกจะเอาไปให้ท่านพ่อที่เรือนหน้า จะได้ฟังด้วยว่าพวกเขาคุยอะไรกันอยู่”

เรือนหน้า

ที่นี่เดินวนเวียนดื่มเหล้าไปสามรอบ กับข้าวก็พร่องไปกว่าครึ่ง แต่กลับยังคงดื่มกันไม่หยุด

ห้าสิบหกคนสอบผ่านหมด ไม่มีใครตกหล่นแม้แต่คนเดียว

อีกเดี๋ยวพวกใต้เท้าเมืองเฟิ่งเทียนได้กลุ้มใจ ทางการต้องตกรางวัลให้จิ้นซื่อทั้งห้าสิบหกคนนี้ เอาอะไรให้ล่ะ ต้องรีบดำเนินการระดมเงินแล้ว ต้องเอาเรื่องนี้ยกระดับเป็นเรื่องที่น่ายินดีของทั้งเมืองเฟิ่งเทียน พวกเศรษฐีต้องออกมาช่วยกัน

เวลานี้มุมมองของพวกซ่งฝูเซิงที่มีต่อเรื่องนี้เป็นไปในทางเดียวกัน

ลำบากแค่ไหนก็ไม่ขาดแคลนเงินในบ้าน ยากแค้นเพียงใดก็ต้องช่วยเหลือเด็ก

ดังนั้นพวกเขาจะนำเงินรางวัลของทั้งห้าสิบหกคนสร้างสำนักศึกษาจิ้นซื่อที่เมืองเฟิ่งเทียน สำนักศึกษาแห่งนี้ยังไม่ต้องถึงขั้นเป็นสำนักศึกษาขั้นสูง แต่สร้างเป็นสำนักศึกษาขั้นพื้นฐานก่อน หวังว่าจะมีเด็กจำนวนมากได้เข้าไปเรียนหนังสือ ต่อให้ไม่สอบจอหงวน แต่แค่อ่านออกเขียนได้ให้เพียงพอต่อการดำรงชีวิตก็พอแล้ว

แต่เมื่อคุยกันถึงความยากลำบากที่พวกเขาเผชิญในขณะนี้ ทุกคนต่างก็ขอพูดหน่อย

จะไม่มีเรื่องทุกข์ใจได้เหรอ

อย่างเช่นวันนี้ คนที่ฐานะธรรมดา ตอนที่พวกบ่าวรับใช้ตะโกนแสดงความยินดี อยากตะโกนออกไปว่าตกรางวัล แต่จะเอาเงินจากไหน

พูดตามตรงก็คือ หาเงินได้เยอะจริง แต่ทำไมไม่ดูบ้างว่าพวกเขาก็มีค่าใช้จ่ายเยอะเหมือนกัน

ซ่งฝูเซิงคิดในใจ มิน่าเหวินเจิ้งกงบุคคลในประวัติศาสตร์ถึงต้องพักอยู่ที่บ้านนานหลายเดือนหลังสอบจิ้นซื่อผ่านกว่าจะไปรับตำแหน่ง ต้องไปขอการสนับสนุนจากญาติที่ร่ำรวยกับพวกเศรษฐีท้องถิ่นก่อน

“โดยเฉพาะหมิงหย่วน เจ้าตำแหน่งเล็ก ติดค้างน้ำใจคนอยู่ไม่น้อย ความลำบากของเจ้าเพิ่งจะเริ่มต้น”

ทุกคนพยักหน้า ใครใช้ให้หมิงหย่วนที่เป็นจอหงวนต้องไปรับใช้ฮ่องเต้อย่างใกล้ชิดล่ะ ต้องจดบันทึกว่าแต่ละวันฮ่องเต้ทำอะไร ฮ่องเต้อยากฟังตำราก็ต้องอ่านให้ฟัง ฮ่องเต้ขี้เกียจเขียนหนังสือส่งถึงพวกขุนนาง เกรงว่าหมิงหย่วนก็ต้องถูกเรียกเข้าไป ฮ่องเต้บอก เขาเขียนแทน

ต่อไปจะกลายเป็นว่า ตำแหน่งเล็ก แต่รู้เรื่องต่างๆ มาก ทั้งยังไปอยู่ใกล้ชิดฮ่องเต้ทุกวัน คิดๆ ดูเวลาแต่ละจวนแต่ละบ้านมีเรื่องน้อยใหญ่อะไรจะต้องเชิญหมิงหย่วนไปแน่

แล้วใครจะไปมือเปล่าได้ล่ะ ถ้าไม่มือเปล่า วันๆ มีแต่คนเชิญ เมืองหลวงเต็มไปด้วยขุนนาง ติดของขวัญไปให้ทุกคนไม่ไหวหรอก

อีกสี่คนที่ได้อยู่ในเมืองหลวงบอกว่า “พวกเราจะติดต่อกันเป็นการส่วนตัวให้บ่อยๆ ลำบากอะไรก็ช่วยเหลือกัน”

อะไรที่เกรงใจไม่กล้าบอกคนอื่น พวกเราก็มาคุยปรึกษากันได้

ในนี้มีสองคนที่ฐานะค่อนข้างดี ครอบครัวเป็นเศรษฐีใหญ่ของเฟิ่งเทียน

จะว่าไปเห็นพวกเขาสี่คนหัวเราะไปดื่มเหล้าไป ยังจะเป็นห่วงจอหงวนอีก พวกเขาต่างหากที่น่าสงสาร

ถึงแม้จะได้อยู่ในเมืองหลวง แต่กลับได้อยู่ด้วยเหตุผล ‘ศึกษาเรียนรู้’ ไม่มีอำนาจในมือแม้แต่น้อย ตัวอย่างเช่น เวลาเขียนอะไรก็ลงชื่อตัวเองไม่ได้ ทนไปเถอะ ต้องทนอย่างน้อยสามปี

นี่ก็เป็นข้อที่สองที่ซ่งฝูเซิงอยากพูด ไม่ใช่แค่ชี้แนะหยางหมิงหย่วน ในงานเลี้ยงฉลองนี้ ก็ถือโอกาสชี้แนะจิ้นซื่อสี่คนที่ได้อยู่เมืองหลวงไปด้วย

เขาบอกว่า

“เรื่องชีวิตความเป็นอยู่ไม่เท่าไหร่หรอก ขุนนางที่เพิ่งมาถึงเมืองหลวงมีใครบ้างไม่เคยเจอแบบนี้…

…สิ่งที่ต้องระวังคือ เมืองหลวงเต็มไปด้วยก้อนอิฐที่พร้อมจะตกใส่หัวขุนนาง คนเยอะ แถมเส้นสายที่เกี่ยวพันกันก็มีมาก…

…ขุนนางบางคน เจ้าเห็นเขาขั้นหกขั้นเจ็ด หรือแม้กระทั่งตำแหน่งเล็กกว่าเจ้า…

…แต่ในความเป็นจริงดีไม่ดีเขากลับมียศของครอบครัวติดตัว ในบ้านอาจมีพ่อ ลุง อา พี่เขย น้าสี่ ลุงเขย ที่เป็นขุนนางขั้นสองขั้นสามก็ได้…

…อย่างติงทั่นฮวา อย่างคุณชายหลินที่ร่วมรุ่น…

…หยางหมิงหย่วนนั่งข้างซ่งฝูเซิง ดื่มจนหน้าแดงก่ำไปนานแล้ว…

…พอได้ยินแบบนี้เขาก็พูดออกไป ดูทำท่าทางเข้า เหมือนจอหงวนที่ไหนกัน พูดเหมือนคนขี้ขลาด ทำไมท่านไม่ได้อยู่เมืองหลวง ถ้าได้อยู่คงดี”

ซ่งฝูเซิงยกจอกเหล้ามองเขา ก็ไม่อยากสยองขวัญไปกว่านี้แล้วน่ะสิ

“หมิงหย่วน เจ้ายังเด็ก วันนี้ข้าดื่มไปมาก เช่นนั้นจะขอพูดอะไรกับเจ้าหน่อย…

…บางครั้งเจ้าไม่จำเป็นต้องกดตัวเองให้ต่ำหรือดูถูกตัวเอง…

…จำได้ว่าตอนนั้นที่ข้าไม่มีชื่อตอนประกาศผล เจ้าเขียนรายชื่อคนในประวัติศาสตร์ที่สอบตกใส่จดหมายส่งให้ข้า วันนี้ข้าขอมอบบุคคลหนึ่งให้เจ้า จางเสี้ยวฉุน…

…วันนี้เราไม่พูดถึงเขาเรื่องอื่น…

…เอาแค่เรื่องฐานะครอบครัวที่เป็นชาวไร่ชาวสวน พอมีพอกิน เรียนเก่งโดยกำเนิด สวรรค์ประทานสมองที่ชาญฉลาดให้ มีความรู้ความสามารถ สุดท้ายก็ได้เป็นอัครเสนาบดี”

หยางหมิงหย่วนยิ้มจนดวงตาเปล่งประกาย เขานึกไม่ถึงว่าท่านอาจะยกบุคคลคนนี้ขึ้นมา

อันที่จริงเขาก็ชื่นชมคนผู้นี้ แต่ไม่ใช่เรื่องที่ท่านอาพูดถึง เป็นเรื่องการมีภรรยาของคนผู้นี้

หลังจากสอบได้จิ้นซื่อ ปฏิเสธคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ที่ช่วยส่งเสริมการงานของเขาได้ กลับบ้านเกิดไปสู่ขอลูกสาวสกุลจี๋ข้างบ้าน เพราะสกุลจี๋ช่วยส่งเสริมให้เขาเรียน เขาจึงไม่ลืมบุญคุณของสกุลจี๋

ถึงขั้นที่หลังจากคุณหนูใหญ่สกุลจี๋แต่งงานกับเขาไม่กี่ปี อัครเสนาบดีผู้นี้ยังได้สู่ขอลูกสาวอีกคนของสกุลจี๋ที่ตาบอด ผู้อาวุโสสองคนของสกุลจี๋ต่างปฏิเสธแล้ว บอกว่าไม่คู่ควรกับอัครเสนาบดี หญิงตาบอดหาคู่ที่เป็นคนธรรมดายังหายาก แต่เขากลับบอกว่า คนอื่นไม่ดูแลเขายิ่งต้องดูแล

สกุลจี๋ให้บุญคุณ อัครเสนาบดีคนนี้สำนึกในบุญคุณ คนดีย่อมได้รับสิ่งดีตอบแทน หยางหมิงหย่วนชื่นชมในจุดนี้

เพียงแต่…หยางหมิงหย่วนมองตาของซ่งฝูเซิง เขาเรียกท่านอาว่าอาจารย์ไม่ได้ ท่านอาเป็นศิษย์แห่งโอรสสวรรค์ที่ฮ่องเต้ตรัสเอง แตกต่างกับศิษย์แห่งโอรสสวรรค์อย่างเขาที่ดูธรรมดาในสายตาชาวบ้าน ถ้าเขาเรียกก็เท่ากับเอาเปรียบ

จะพูดสู่ขอกับท่านอาก็ไม่ได้

ไม่ใช่เพราะกลัวท่านอาคิดว่าแม่นางซ่งยังเด็ก ไม่ได้กลัวถูกปฏิเสธ แต่ท่านอาพูดถูก ต่อให้ตื่นเต้นดีใจแค่ไหนก็ต้องนึกถึงสถานการณ์ของตัวเองก่อน เขาได้อยู่เมืองหลวง ความลำบากที่ต้องเผชิญเพิ่งเริ่มต้น

อีกทั้งครั้งนี้ แม้แต่บ้านเกิดเขาก็กลับไปไม่ได้ ต้องเข้ารับตำแหน่งทันที ไม่อาจกลับบ้านเกิดอย่างสมเกียรติ เพิ่งจะวานให้ม้าพันลี้ของอาซ่งช่วยย้ายบ้าน

ซ่งฝูหลิงถือบัตรเชิญเดินมาได้ยินทุกคนกำลังคุยถึงปัญหามากมาย

ควรจะเฉลิมฉลองหัวปักหัวปำไม่ใช่เหรอ

ไม่เลย ดื่มเหล้าเสร็จกลับนั่งปรับทุกข์กัน

สมกับเป็นสไตล์ของพ่อนาง

ซ่งฝูหลิงยังได้ยินอย่างไม่ตั้งใจ หยางหมิงหย่วนคุยในห้องส่วนตัวกับพ่อนางในสภาพเมาเหล้า

รำพึงรำพันมากมาย

เป็นต้นว่า อาซ่งวางใจได้ ข้าอยู่ข้างกายฮ่องเต้ ถ้าได้ยินเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับฮุ่ยหนิงจะแอบให้ม้าพันลี้ไปส่งข่าวทันที ต่อให้เป็นข่าวร้ายก็จะบอก ข้าจะระวัง

แล้วก็พึมพำต่อว่า อีกสามปีให้หลัง ท่านอา ข้าจะรอท่านที่เมืองหลวง รอต้อนรับท่าน เหมือนจะดื่มเยอะไป พูดๆ อยู่ก็ร้องไห้

เอาเป็นว่า เท่าที่ซ่งฝูหลิงฟังดู สรุปความหมายได้ว่า

หยางหมิงหย่วนที่ได้อยู่เมืองหลวงต่อยินดีเป็นเหมือนนางฟ้าในนิทานที่กางสองแขนกลายเป็นปีกออกคอยปกป้องพ่อของนาง ทั้งยังให้พ่อของนางเชื่อว่า พวกเขาสองคนจะแฮปปี้เอนดิ้งเหมือนในนิทาน

ซ่งฝูหลิง ลู่พั่นพั่น เจ้าเข้าใจผิดแล้วหรือเปล่า คนที่หยางหมิงหย่วนชอบไม่ใช่ข้าจริงๆ เขาชอบพ่อข้าต่างหาก จริงๆ นะ