ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 750 สหาย วันนี้เจ้าต้องเดินทางไกลแล้ว

ตอนที่ 750 สหาย วันนี้เจ้าต้องเดินทางไกลแล้ว

เกี่ยวกับบัตรเชิญของเริ่นจื่อเซิง ซ่งฝูเซิงไม่ได้ตอบรับคำเชิญ

เขาเห็นแล้วก็หัวเราะ

เริ่นจื่อเซิงคนนี้เก่งจริงๆ ทั้งๆ ที่ภายในใจอัดแน่นด้วยความรู้สึกที่ไม่อยากทำดีกับเขา แต่กลับใช้คำพูดที่เป็นกันเองมาในบัตรเชิญ ชีวิตคนเรามีเรื่องที่น่ายินดีครั้งใหญ่อยู่ไม่กี่เรื่อง การได้พบคนบ้านเดียวในถิ่นอื่นย่อมเป็นเรื่องดี

ไม่ทราบว่าจะขอเชิญมานั่งคุยในจวนได้หรือไม่

ไม่ได้

คนอย่างเจ้า รู้จักกันมาจนถึงทุกวันนี้ ยังมีความจริงใจได้ไม่เท่าน้องชายสองคนของเจ้าเลย

ยิ่งไปกว่านั้นยังยอมลดทิฐิสู้พ่อเจ้าไม่ได้ เจ้ามันไร้จุดยืน

ซ่งฝูเซิงตอบกลับด้วยถ้อยคำกลางๆ บอกแค่ว่าเขาจะกลับในไม่กี่วันนี้แล้ว รับน้ำใจนี้ไว้แล้ว

เขาไม่พูดแม้แต่ประโยคเกรงใจที่ว่า วันหน้าถ้ามีโอกาสมาเมืองหลวงอีกจะไปนั่งเล่นที่จวน

…

“ฮูหยิน เดินระวัง”

เฉียนเพ่ยอิงพยักหน้าให้เจ้าของร้านอย่างสุภาพ

เถาฮวากับเป่าจูหิ้วขนมเก๋าลัดหลายห่อ รวมถึงพวกเครื่องเคียง

สองมือของซื่อจ้วงหิ้วเหล้ากุ้ยฮวาสองไหเต็มๆ

ซ่งฝูหลิงแบกชาดอกมะลิเต็มกระเป๋า

ในห่อผ้าที่เฉียนหมี่โซ่วสะพายเฉียงไว้บนตัวเต็มไปด้วยขนมกรุบกรอบ ท่านป้าบอกว่าซื้อกลับไปให้พวกพี่ๆ น้องๆ ในบ้านกินกัน

พวกเขาจับจ่ายซื้อของยกใหญ่ เมื่อเดินไปถึงจุดที่ให้จอดเกวียน ถึงได้เอาของวางไว้บนเกวียน ต้าเต๋อจื่อเฝ้าเกวียนอยู่

พวกเขายืนข้างเกวียน เอากระเป๋าน้ำออกมาดื่มน้ำ ระหว่างนั้นก็คุยกันไปด้วย “เดินอีกสักรอบ เดี๋ยวก็ต้องไปแล้ว ดูว่ายังมีอะไรซื้อกลับไปให้คนในบ้านได้อีก ซื้อของที่ขนกลับไปแล้วไม่เสีย”

ซ่งฝูหลิงหมุนปิดกระเป๋าน้ำให้แน่นแล้ววางกลับเข้าไปในเกวียน เอามือเช็ดขอบปากพลางพูด “ท่านแม่ ลูกคิดไว้แล้ว ลูกอยากซื้อปิ่นทองอันนั้นให้ท่านย่า”

“นี่คิดดีแล้วเหรอ ไหนว่ามันแพง มีทองอยู่ไม่เท่าไหร่ ไม่มีอะไรดีนอกจากสวยกับทำออกมาได้ประณีต ซื้อกลับไปท่านย่าคงไม่ดีใจหรอก”

“เงินท่านแม่ไม่ใช่เงินท่านย่าเสียหน่อย ทำไมนางจะต้องไม่ดีใจด้วย”

“ใครออกเงินนางก็ไม่ดีใจทั้งนั้น เชื่อแม่ เดี๋ยวแม่ออกเงินให้ กลับไปก็บอกว่าลูกแสดงความกตัญญู ซื้อแหวนทองวงใหญ่ให้ท่านย่าดีกว่า รับรองนางต้องดีใจมากแน่”

เฉียนเพ่ยอิงรู้ว่าลูกสาวตัวเองชอบเลือกแต่อันสวยๆ ดูแล้วเจริญตา ปิ่นไม้มะฮอกกานีที่มีดอกไม้สีทองขนาดเท่าข้อนิ้ว

แต่ในความเป็นจริงนางกลับเห็นด้วยกับทัศนคติในการจับจ่ายของเสี่ยวหยางหรือจอหงวนหยาง

บ้านเรายังไม่ถึงขั้นที่อะไรดีก็ซื้อได้เลย ต้องคำนึงถึงความคุ้มค่าก่อน

นี่ก็เหมือนกับครอบครัวเศรษฐีที่รวยไม่ไหว เวลากินข้าวจะคิดว่ากลางฤดูหนาวกินผักใบเขียว พิถีพิถันเรื่องของคาวที่กินเข้ากัน อย่างเช่นตระกูลลู่ ตอนเช้าไม่กินเนื้อสัตว์ ซดรังนกหรืออะไรนิดหน่อยก็ถือเป็นอาหารเช้าแล้ว

แต่สำหรับฐานะของบ้านเราในตอนนี้ แบบนั้นมันคือเพ้อเจ้อไม่ใช่เหรอ ให้ซดอะไรเบาๆ แบบนั้นจะมีแรงทำงานได้อย่างไร ในสายตาคนในครอบครัวเรา การได้กินเนื้อสัตว์ทุกมื้อต่างหากถึงจะดีที่สุด

ฝูหลิงก็เลยอยากซื้อปิ่นแบบนั้นให้ท่านย่าหม่า ต่อให้เอาเงินไปซื้อแหวน ท่านย่าหม่ารู้เข้าใช่ว่าจะสบายใจ

ระดับความชื่นชมของคนรอบตัวก็มีแค่ ‘อะไรน่ะ อันแค่นี้ แถมยังกลวงด้วย ไม่คุ้มกันหรือเปล่า’

คนจ่ายเงินได้ยินแบบนั้นมีหวังโกรธตาย

ซื้ออันที่ดูมีน้ำหนัก อย่าเพิ่งดูที่ความสวยงาม ต้องเอาใหญ่ๆ ไว้ก่อน ยิ่งใหญ่ยิ่งดี วันหน้าฐานะดีขึ้นจริงๆ แล้วค่อยดูเรื่องความประณีต

“แต่ลูกว่า…”

“ไม่ต้องแต่แล้ว ลูกเอ๊ย ถ้าเมื่อครู่ฟังแม่ พวกเรายังจะต้องไปอีกรอบเหรอ ดูน้องชายลูกสิ เดินจนหมวกเบี้ยวแล้ว อย่ามัวแต่คุยเลย ยังต้องซื้ออย่างอื่นอีก ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องซื้อ”

ฝูหลิงกลับไปที่ร้านขายเครื่องประดับอีกครั้ง ขณะที่เจ้าของร้านถามเรื่องขนาด นางก็ชูนิ้วนางอย่างไม่พอใจเท่าไหร่ “ใหญ่เท่าสองนิ้วนี้ของข้า”

เถาฮวาสงสัย “นิ้วยายใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอ”

ซ่งฝูหลิงพูดอย่างมั่นใจ “ใช่ ประเด็นคือท่านย่าข้อใหญ่ กลัวซื้อเล็กไปจะใส่ไม่เข้า”

เถาฮวาเข้าใจทันที นางไม่เคยสังเกตมาก่อน

ซ่งฝูหลิงรับกล่องที่บรรจุแหวนที่ในสายตาของนางคือ ‘แหวนทองของผู้ชาย’ ซื้อโดยที่ไม่รู้สึกยินยอมเท่าไหร่ ถ้าไม่ติดว่าราคาทองในเมืองหลวงถูกกว่าเฟิ่งเทียนหน่อย นางก็ไม่ซื้อหรอก

เวลานี้ซ่งฝูหลิงยังไม่รู้

แหวนทองที่นางไม่ค่อยพอใจวงนี้ ท่านย่าหม่ากลับใส่ไว้ทั้งชีวิต รักเหมือนแก้วตาดวงใจจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต

ถึงขั้นที่ว่าภายภาคหน้ายังจะเกิดเป็นกระแสแฟชั่นในหมู่หญิงชราผู้ร่ำรวยอีกด้วย

หญิงชราเหล่านั้นจะคิดว่า ดูท่านย่าหม่าสิ ทั้งๆ ที่มีเครื่องประดับตั้งมากมาย แต่กลับใส่อยู่ชิ้นเดียว ไม่ว่าจะดูอย่างไรก็สวยงามหรือว่าเป็นที่นิยมกันนะ เช่นนั้นพวกนางมี พวกนางก็ใส่บ้าง

“ฮูหยิน คุณชาย คุณหนู เดินระวังด้วย”

พวกซ่งฝูหลิงยิ้มพลางพยักหน้าให้เจ้าของร้าน

มองคนเหล่านี้ออกจากร้าน เสี่ยวเอ้อร์ถึงได้ถามขึ้น “เถ้าแก่ คนพวกนี้ก็คือครอบครัวของจิ้นซื่อที่เมื่อวานขี่ม้าเดินนำใช่หรือเปล่า”

“อืม”

เมื่อคืนมีหลายคนที่กินข้าวเสร็จก็คุยถึงจิ้นซื่อคนที่เดินนำ

เมื่อเทียบกับชาวบ้านทั่วไป เพียงชั่วข้ามคืนพวกคนรวยได้รู้ถึงประวัติของซ่งฝูเซิงแล้ว

บางข่าวยังหมายถึงตระกูลลู่

ตระกูลลู่เหรอ

หรือว่าที่คนผู้นี้มีวันนี้ได้เป็นเพราะอัครเสนาบดีลู่คอยเอ่ยชมต่อหน้าพระพักตร์

เหลวไหล

ได้ยินว่าถึงขั้นที่เกือบต้องติดประกาศผลใหม่ แต่อัครเสนาบดีลู่เป็นคนแรกที่ออกหน้าคัดค้าน ฮ่องเต้ถึงได้ต้องทำเรื่องอย่างให้เป็นศิษย์ของโอรสสวรรค์โดยเฉพาะ

พวกสตรีสูงศักดิ์ไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้ คุยกันเรื่องใต้เท้าเมิ่งนิดหน่อย ซุบซิบเรื่องตระกูลลู่พอหอมปากหอมคอแล้วก็ไม่พูดอะไรอีก

ในเมื่อเหตุการณ์ครั้งนี้ไม่มีข่าวซุบซิบเกี่ยวกับตระกูลลู่มากนัก เช่นนั้นก็คุยเรื่องคนผู้นี้แล้วกัน

คนผู้นี้มีตัวตนภายในใจของฮ่องเต้แล้ว ก็แสดงว่ามีความเป็นไปได้ที่อนาคตจะไร้ขีดจำกัด

ต้องทราบก่อนว่า ในหนึ่งวันฮ่องเต้ต้องคอยจำคนตั้งกี่คน ใครๆ ต่างก็อยากเข้าไปอยู่ในใจของฮ่องเต้กันทั้งนั้น

แต่ในความเป็นจริง ความทรงจำของคนเรามีข้อจำกัด กักเก็บได้น้อยมาก ซ่งฝูเซิงกลับเป็นหนึ่งในนั้น

อย่ามองว่าตอนนี้คนผู้นี้เป็นขุนนางขั้นหก แต่ว่าเขาจะอยู่ขั้นหกตลอดไปอย่างนั้นหรือ

ยิ่งไปกว่านั้น ได้เริ่มที่ขั้นหก คนอื่นเลื่อนจากขั้นเจ็ดไปขั้นหกยังต้องใช้เวลาหกปี แถมยังไม่แน่ด้วย นี่แค่เริ่มต้นก็สูงกว่าแล้ว

แล้วคนผู้นี้มีสมาชิกในครอบครัวกี่คน มีลูกหรือเปล่า

ลูกของคนมีอนาคตก้าวหน้าผู้นี้ ต่อให้ไม่คู่ควรกับบุตรสายตรงของพวกเขา แต่บุตรสายรองล่ะ หรือแต่งงานกับญาติพวกเขาล่ะ

ในบรรดาคนเหล่านั้น โดยเฉพาะครอบครัวที่ฐานะเริ่มสั่นคลอนก็เริ่มคิดกันแล้ว

ลู่จือจิ้งบุตรสาวคนรองของตระกูลลู่ถลึงตามองพี่สะใภ้ใหญ่

คิดจะสืบเรื่องใคร อยากสู่ขอให้ใคร

บ้านแม่ตัวเองไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม กล้ามาแย่งสตรีกับน้องชายของนาง นางแค่ฟังก็โมโหแล้ว

ลู่จือจิ้งกลับบ้านแม่ในขณะที่พวกเฉียนเพ่ยอิงกำลังเดินจับจ่ายซื้อของ

ตรงประตูรองของจวนผู้สำเร็จราชการ

ลู่จือหว่านเปิดม่านรถม้า “ไอ๊หยา พี่รอง บังเอิญจริง”

“ทำไมเจ้าก็กลับมาล่ะ เมื่อวานเพิ่งมาไม่ใช่เหรอ” ทำไมน้องสามกลับบ้านแม่ทุกวัน

ลู่จือหว่านยิ้มพลางเอาผ้าเช็ดหน้าปิดปาก ก็เพราะซ่งพั่งยาน่ะสิ

ซ่งพั่งยาเนื้อหอมขึ้นมาทันที มีหลายคนที่มาสืบเรื่องของนาง

นางก็เลยอยากเอามาเล่าให้ท่านแม่ ท่านย่าฟังสักหน่อย

ทำพูดไป อยู่ๆ ลู่จือหว่านก็รู้สึกว่าพั่งยาเนื้อหอมมาก สนับสนุนให้อีก เดี๋ยวน้องชายกลับบ้านมาก็สู่ขอทันที เอาให้ฮือฮาไปทั่วเมืองหลวง

ทางที่ดี พอถึงตอนนั้นหากมีคนจำนวนมากมาสู่ขอพั่งยา ก็ให้น้องชายของนางกำจัดทิ้งให้หมด

ยิ่งแย่งกันยิ่งสนุกจริงด้วย

ลู่ฮูหยินดุลูกสาวคนสาม “เจ้านี่ชอบดูเรื่องวุ่นวาย แม้แต่เรื่องวุ่นวายของน้องชายก็อยากเห็น”

…

ชานเมืองหลวง

พวกจิ้นซื่อที่เตรียมออกเดินทางกลับบ้านมองหยางหมิงหย่วน พากันยิ้มพลางส่ายหน้า ระหว่างนั้นยังมีคนแอบเศร้า

มิน่าจอหงวนหยางถึงได้อาลัยอาวรณ์ซ่งเสี้ยวเหลียนนัก ถ้าพวกเขาเป็นจอหงวนก็อาลัยอาวรณ์ซ่งเสี้ยวเหลียนเหมือนกัน ใบบุญแบบนี้หาอาศัยที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว

ซ่งฝูหลิงเกาะขอบหน้าต่างเกวียน มองพ่อของนางหันตัวเดินไปข้างหน้า หยางหมิงหย่วนเดินนำพวกลุงอีกสี่คนที่ได้อยู่เมืองหลวงตามไปข้างหน้าด้วยเช่นกัน

พ่อของนางหยุดเดิน หันกลับไปโบกมือไล่พลางพูด “กลับไปเถอะ”

หยางหมิงหย่วนยังคงเดินขึ้นหน้าอย่างไม่รู้ตัว

ซ่งฝูหลิงยิ้มพลางพูด “ท่านแม่ดูสิ เอาอีกแล้ว มาอีกแล้ว จากกันครั้งนี้ก็สามปีเลยนะ แบบนี้ลูกศิษย์จะไม่อาวรณ์ได้อย่างไร ทุกวันผ่านไปเหมือนวันวาน”

จากนั้นซ่งฝูหลิงก็ยิ้มตาหยีร้องเพลง “เจ้าเป็นสายลม ข้าเป็นเม็ดทราย เกี่ยวพันจนสุดหล้าฟ้าเขียว…”

ถูกเฉียนเพ่ยอิงตีให้หยุด

ฝูหลิงชอบทำเป็นเล่น เมื่อวานกลับถึงเรือนหน้าก็พูดว่า “ท่านแม่ ระวังจะมีคนมาโค่นบัลลังก์นะ ดูหยางหมิงหย่วนสิ ทำเหมือนจะมาตีท้ายครัว”

ขบวนเกวียนออกเดินทาง

หยางหมิงหย่วนยืนอยู่ที่เดิม สายตามองไปยังเกวียนที่ซ่งฝูหลิงนั่งอยู่