ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 754-1 กล้าดูถูกผู้หญิงจากครอบครัวเล็กๆ เหรอ

ตอนที่ 754-1 กล้าดูถูกผู้หญิงจากครอบครัวเล็กๆ เหรอ

หนึ่งเดือนต่อมา

ชุ่ยหลานลูกสาวคนสุดท้องของบ้านลุงใหญ่ของซ่งฝูเซิงแต่งงาน

ชุ่ยหลานแยกเขี้ยวยิงฟัน เอาแขนยันตัวลุกขึ้น ตรงคอมีรอยแดงหลายจุด ตรงช่วงกระดูกเชิงกรานสองด้านถูกหยิกจนเขียวช้ำ

แสดงให้เห็นว่าเมื่อคืนนางถูกเจ้าบ่าวกวนไม่เบา

ชุ่ยหลานเพิ่งผูกเสื้อชั้นในสีแดงลุกขึ้น ประตูก็ถูกเปิดออก

เล่นเอานางตกใจรีบเอาผ้าห่มมาปิดตามสัญชาตญาณ

แต่สองคนที่เข้ามากลับมีสีหน้ายิ้มแย้ม

หญิงรับใช้สูงวัยยิ้มกว้างบอกว่า ในที่สุดฮูหยินก็ตื่นแล้ว เตรียมน้ำไว้เรียบร้อยแล้ว เชิญฮูหยินไปอาบ บ่าวจะเก็บกวาดให้

หลังจากที่ชุ่ยหลานถูกสาวใช้หน้าตาน่ารักอายุราวสิบสี่สิบห้าประคองออกไป หญิงรับใช้สูงวัยก็รีบดึงผ้าที่เปื้อนเลือดออก

ผ้าผืนนี้ต้องเอาไปตรวจสอบ

เหล่าฮูหยินแอบพูดกับนางเป็นการส่วนตัวว่า

อย่าเห็นว่าตอนนี้ครอบครัวซ่งมีเกียรติมาก แต่เคยลี้ภัยมาก่อน เป็นคนต่างถิ่น ล้มลุกคลุกคลานมาจากกองซากศพ สุดท้ายครอบครัวพวกเขาถึงมาปักหลักอยู่ที่นี่

ใครจะไปรู้ว่าผู้หญิงของครอบครัวซ่งเมื่อก่อนอยู่ที่บ้านเกิดเป็นอย่างไร อายุตั้งสิบเก้าปีแล้วเพิ่งจะจับแต่งงาน เพิ่งจะให้ออกเรือน หากเป็นผู้หญิงที่ดีจริง มีบ้านไหนบ้างจะเก็บไว้ถึงอายุสิบเก้า

เอาเป็นว่า คิดอย่างไรก็รู้สึกไม่ชอบมาพากล ไม่รู้ว่าเคยมีคู่หมั้นคู่หมายก่อนลี้ภัยหรือเปล่า ผ้าที่เปื้อนเลือดผืนนั้น อีกเดี๋ยวต้องเอามาตรวจสอบให้ดี

หญิงรับใช้สูงวัยเก็บผ้าผืนนั้นเสร็จก็ปูผ้าผืนใหม่ให้

ที่ด้านนอก สาวใช้หน้าตาน่ารักยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ชุ่ยหลานพลางพูด “ฮูหยิน เหล่าฮูหยินบอกว่า หลังจากฮูหยินอาบน้ำเสร็จพวกเราต้องไปที่หอบรรพชนก่อนเจ้าค่ะ”

“ไปหอบรรพชนทำอะไร จริงสิ เสี่ยวฉินที่ข้าพามาด้วยล่ะ” เสี่ยวฉินเป็นสาวใช้ที่แม่เอาอย่างอาสะใภ้ ไปเลือกมาจากพวกเด็กขอทาน ต่อมาจ่ายเงินให้ขึ้นระเบียนบ่าวรับใช้ ตั้งใจยกให้เป็นสาวใช้ของนาง

สาวใช้ของครอบครัวโจวยิ้มพลางตอบ “เหล่าฮูหยินบอกว่าเสี่ยวฉินยังต้องเรียนรู้กฎระเบียบ ช่วงนี้ให้ข้ามาปรนนิบัติฮูหยินก่อนเจ้าค่ะ ส่วนเรื่องไปหอบรรพชนก็เพื่อกราบไหว้ฮู…ท่านแม่ของคุณชายน้อยเจ้าค่ะ”

มือของชุ่ยหลานที่ถือผ้ากำลังเช็ดหน้าอยู่หยุดชะงัก หันไปมองสาวใช้อย่างเกร็งๆ “เจ้าว่าอย่างไรนะ”

“นายท่านผู้เฒ่า เหล่าฮูหยิน นายท่าน และยังมีคุณชายน้อย ทุกคนไปรออยู่ที่หอบรรพชนแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินรีบอาบดีกว่า เดี๋ยวข้าช่วย”

ชุ่ยหลานในวัยสิบเก้านั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง สีหน้าเหม่อลอย

งานแต่งเมื่อคืน ภาพที่ครอบครัวโจวส่งเกวียนส่งคนที่มีเกียรติมากที่สุดไปรับนางที่บ้านยังไม่เลือนหาย

แบบนั้นคือการให้เกียรติครอบครัวของนางจริงๆ

เมื่อวานพอพี่สามมาถึง ถึงแม้บนศีรษะของนางจะมีเครื่องหัวสีแดงของเจ้าสาวอยู่ก็ยังรู้สึกได้ว่า ครอบครัวโจวดูตื่นเต้นทำตัวไม่ถูกขึ้นมาทันที

ไหนจะญาติของครอบครัวโจวที่ไม่รู้เป็นใคร ผู้หญิงคนนั้นกระซิบบอกนางว่า ครอบครัวโจวจัดงานให้นางใหญ่โตยิ่งกว่าตอนแต่งเมียแรกเสียอีก นางฟังแล้วก็ดีใจมาก

แต่วันนี้ เพิ่งผ่านมาคืนเดียว นางยังไม่ทันหายดีใจก็จะให้นางไปกราบไหว้ป้ายวิญญาณเมียเก่า

ชุ่ยหลานไปถึงหอบรรพชน เดิมทีคิดว่าจะได้ยินคำอธิบายอะไรบ้าง แต่กลับนึกไม่ถึงว่าแม่สามีจะบอกว่า ครอบครัวโจวของเราเป็นครอบครัวที่มีเกียรติ เป็นครอบครัวคนมีฐานะ ความหมายคือ ครอบครัวที่มีเกียรติจะขาดขั้นตอนนี้ไม่ได้

ทั้งยังถามชุ่ยหลานว่า เจ้าน่าจะรู้จุดนี้หรือเปล่า ไหว้สิ

ไหว้อย่างไร

เหล่าฮูหยินวางมาด พยักหน้าบอกให้หญิงรับใช้สูงวัยสอน ทั้งยังยกถ้วยชาพลางถอนหายใจ

แค่นี้ก็ไม่รู้เหรอ

ในความเป็นจริงชุ่ยหลานก็ไม่รู้จริงๆ

ถึงขั้นที่นางไม่รู้ว่า การกราบไหว้ที่หญิงรับใช้สูงวัยสอนนาง คือการขออนุญาตเป็นอนุต่อหน้าป้ายวิญญาณของเมียเก่า

ไม่รู้ยังพอไหว ไม่มีทางคิดมาก

แต่ชุ่ยหลานก็ยังคงรู้สึกหงุดหงิดที่เพิ่งแต่งเข้ามาก็ต้องทำแบบนี้

เพราะลูกชายคนเล็กที่เมียเก่าทิ้งไว้ถูกหญิงรับใช้สูงวัยเอาอกเอาใจ ถูกสามีของนางตามใจ ถึงแม้จะคุกเข่าคำนับให้นางพร้อมเรียกว่าแม่แล้ว แต่พอชุ่ยหลานเอาแผ่นเงินยื่นให้ลูกเลี้ยง อยู่ๆ เด็กคนนั้นก็แผดเสียงร้องไห้กระทืบเท้า ทั้งยังโยนแผ่นเงินลงพื้น

“ข้าคิดถึงท่านยาย ข้าอยากไปบ้านท่านยาย”

ชุ่ยหลานรีบเก็บแผ่นเงินขึ้นมา นี่เป็นแผ่นเงินที่พี่ชายคนรองของนางเก็บเงินจากการที่ไปส่งของหลายรอบทำขึ้นมา

มีเสียงตะโกนจากข้างนอกว่า ครอบครัวจงมาแล้ว

ครอบครัวจงก็คือครอบครัวพ่อแม่ของเมียเก่า บอกว่ามาดูหลาน

แม่สามีของชุ่ยหลานยิ้มพลางยืนขึ้น กำชับสามีของชุ่ยหลาน “พ่อตาแม่ยายเจ้ามาแล้ว รีบไปต้อนรับเร็ว แม่กับพ่อเจ้าจะไปรอที่ห้องรับรอง ให้พวกเขามาที่ห้องรับรองนะ”

พ่อสามีของชุ่ยหลานพูดว่า “บอกให้ข้างนอกเตรียมอาหารกับเหล้าไว้ด้วย ไม่ได้กินเหล้ากับพ่อตาเจ้านานแล้ว”

ชุ่ยหลานยืนโดดเดี่ยวอยู่ที่เรือนหลัง ฟังเสียงครึกครื้นของเรือนหน้า

สามีของนางมาหา

“ชุ่ยหลาน ตามข้าไปเจอท่านตากับท่านยายของยวนเกอหน่อย”

“ข้าหรือ ท่านพี่ ข้าไม่ไปได้หรือไม่ ไม่รู้จักกัน ไม่รู้จะคุยอะไร”

สามีของนางขมวดคิ้วเล็กน้อย “อย่าใจแคบน่า ก็แค่คุยนิดหน่อย เจ้าจะหลบทำไม ท่านยายของยวนเกอก็แค่มีอะไรอยากกำชับเจ้าหน่อย”

สามวันต้องกลับบ้านตามธรรมเนียม

วันนี้ยวนเกอลูกเลี้ยงของชุ่ยหลานล้มป่วย เมื่อคืนทั้งถ่ายท้องทั้งอาเจียน

สามีของนางพอทราบเรื่องก็รีบวิ่งไปดูลูกชาย ทั้งยังต่อว่าชุ่ยหลาน “เจ้าจะให้ข้ากลับบ้านกับเจ้าวันนี้ให้ได้เลยหรืออย่างไร”

คำพูดที่แท้จริงในใจคือ ครอบครัวซ่งสั่งสอนมาแบบนี้เหรอ

แต่ติดที่หลายอย่างทำให้ไม่พูดออกไป

“ต้องไป แต่งงานสามวันต้องกลับบ้าน คนทั้งหมู่บ้านดูอยู่ ครอบครัวข้าคงทำกับข้าวรอแล้ว…

…ท่านรู้หรือเปล่าว่าพี่สามของข้าไปรับตำแหน่งแล้ว เดิมทีพ่อแม่ข้าตามไปด้วยได้ แต่เพราะแต่งงานสามวันลูกต้องกลับบ้าน พ่อแม่ข้าเลยต้องอยู่ต่อ…

…ตอนนี้ท่านมาบอกว่ากลับไปกับข้าไม่ได้อย่างนั้นเหรอ แล้วคนในหมู่บ้านจะมองพ่อแม่ข้าอย่างไร คนอื่นจะคิดอย่างไร”

“พอแล้ว…

…ชุ่ยหลาน เจ้าโตแล้วนะ เหตุผลบางอย่างไม่ต้องให้พูดละเอียดหรือเปล่า…

…ยวนเกอไม่มีแม่ ตอนนี้เขาป่วย เด็กเพิ่งจะอายุเท่าไหร่ ข้าเป็นพ่อไม่อยู่กับเขา ยวนเกอยิ่งรู้สึกแย่…

…ข้าไม่ขอให้เจ้ามองยวนเกอเป็นเหมือนลูกแท้ๆ ขอแค่เจ้ารู้จักแยกแยะบ้าง มีจิตใจเมตตาของคนเป็นแม่บ้างได้ไหม…

…กลับบ้านพ่อแม่เจ้ามันก็เป็นแค่ธรรมเนียม ต้องกลับวันนี้ให้ได้เลยเหรอ พ้นวันนี้ไปเจ้าจะไม่กลับบ้านพ่อแม่แล้วหรืออย่างไร”

ภายในบ้านของลุงใหญ่ซ่ง

สุดท้ายชุ่ยหลานก็ให้เกวียนไปส่งบ้านพ่อแม่ นางกลับมาคนเดียว

กำลังนั่งกอดเก่อเอ้อร์นิวร้องห่มร้องไห้

เก่อเอ้อร์นิวเช็ดน้ำมูกน้ำตากับขอบเตียง เช็ดเสร็จก็ตบหลังชุ่ยหลานเบาๆ สะอื้นไห้

“แม่บอกแล้วว่าอย่าไปเป็นแม่เลี้ยงเจ้าก็ไม่ฟัง มีความสุขเหรอแบบนี้ ไม่สู้ลงสวนไปทำงานดีกว่า เจ้ามันทะเยอทะยาน วันนี้เจ้ายอมไปกราบไหว้เมียเก่า วันหน้าเจ้าก็ไม่มีที่ยืนในครอบครัวแล้ว”

“วันหน้าถ้าเจ้ามีลูกชายไม่ได้ จะยิ่งตกเป็นขี้ข้าของเด็กคนนั้น ทำไมยายของเด็กคนนั้นถึงได้ไร้ศีลธรรมแบบนี้ ก่อนหน้านี้ไม่รู้จักไปหา เจ้าแต่งไปแค่วันที่สองก็มาหาถึงบ้าน นี่ไม่เท่ากับมาวางอำนาจข่มเหรอ ดีไม่ดี ที่เด็กคนนั้นป่วยวันนี้ก็เป็นเพราะยายของเขานั่นแหละวางแผน”