ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 754-2 กล้าดูถูกผู้หญิงจากครอบครัวเล็กๆ เหรอ

ตอนที่ 754-2 กล้าดูถูกผู้หญิงจากครอบครัวเล็กๆ เหรอ

เก่อเอ้อร์นิวเช็ดน้ำมูกน้ำตากับเตียงอีกรอบ พูดต่อ “พ่อผัวแม่ผัวของเจ้ายิ่งไม่ได้เรื่อง พูดถึงสองตาแก่นั่นว่าเป็นครอบครัวเกี่ยวดองต่อหน้าเจ้า เช่นนั้นข้ากับพ่อเจ้าเป็นอะไร พวกคนรวยขี้กระแดะ ถ้าข้าอยู่นะ จะขอถามหน่อย ใครกันแน่ครอบครัวที่เกี่ยวดองกับเจ้า ข้าเป็นอะไรในสายตาเจ้า แถมยังไม่ยอมให้เจ้ากินข้าวก่อนก็ไปไหว้ป้ายวิญญาณ ถุย”

ชุ่ยหลานร้องไห้พลางถาม “ท่านแม่ พูดถึงเรื่องไหว้ป้ายวิญญาณ ก่อนแต่งงานพวกเขาได้พูดหรือเปล่า ท่านแม่ถามหรือเปล่า”

“แม่…”

เสียงร้องไห้ของเก่อเอ้อร์นิวหยุดชะงัก จากนั้นก็ทำหน้ากลุ้มพูดขึ้น

“ชุ่ยหลาน เรื่องนี้ต้องโทษแม่ แม่ไม่ได้ถามเรื่องนี้เลย…

…พวกเราอยู่ในหมู่บ้าน ไม่ว่าจะหมู่บ้านเดิมหรือหมู่บ้านเหรินจยา เมียเก่าตาย เมียใหม่ก็หอบข้าวหอบของไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันได้เลย ขนาดกินยังกินไม่อิ่ม ใครมันจะไปพูดถึงเรื่องไหว้ป้ายวิญญาณอีก ประสาทหรือเปล่า”

ชุ่ยหลานถามต่อ “ท่านแม่ สาวใช้ต้องเรียนกฎระเบียบอะไรด้วยเหรอ ยังต้องเรียนอีกเหรอ ไม่เรียนไม่ได้หรืออย่างไร รู้แบบนี้ทำไมท่านแม่ไม่ซื้อสาวใช้ที่เป็นงานให้ข้าล่ะ ยอมจ่ายเงินมากหน่อยดีกว่า ตอนนี้ข้าไม่มีแม้แต่คนที่คอยปรับทุกข์สักคน หลับตา ลืมตาก็เจอแต่คนครอบครัวโจว กินก็ไม่อิ่ม แถมไม่มีใครให้คุยด้วย”

เก่อเอ้อร์นิว

“พวกเราจะรู้ได้อย่างไรว่าสาวใช้บ้านเศรษฐีเป็นอย่างไร เคยเห็นแค่สาวใช้บ้านเริ่นกงซิ่นกับสาวใช้ที่ลูกค้าร้านขนมเค้กพามา…

…ไม่เห็นรู้สึกว่าต้องเรียนอะไร ก็แค่มีงานก็ทำ รู้จักหน้าที่ ปากหวาน ยังต้องให้สาวใช้เรียนอะไรอีก”

ทันใดนั้นมีเสียงเอะอะดังมาจากด้านนอก

เดิมทีลุงใหญ่ซ่งนั่งสูบยาสูบอยู่ตรงนั้น ลุกเร็วไปหน่อย ก็เพราะอารมณ์มันขึ้น ชุ่ยหลานเป็นลูกสาวที่เกิดมาตอนเขาอายุเยอะแล้ว ฟังแล้วปวดใจ

หน้ามืดเลยล้มลง

เล่นเอาทุกคนตกใจมาก

เมื่อลุงใหญ่ซ่งลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็กางมือออก ประโยคแรกที่พูดคือ “ไปตามฝูเซิง”

วันนี้กัวคนโตอยู่บ้านแบบที่เห็นได้ยาก เขาเกลี้ยกล่อมอย่างจนปัญญา

“ตามฝูเซิงอะไรล่ะ ฝูเซิงเพิ่งไปเมื่อวาน เขาออกเดินทางช้าเพราะเรื่องชุ่ยหลาน อีกอย่าง พวกเราจะเอะอะมีเรื่องนิดหน่อยก็อยากไปหาฝูเซิงไม่ได้”

ลุงใหญ่เริ่มขอบตาแดงหันไปมองหน้าต่าง

เขาเองก็รู้จุดนี้

แต่ครอบครัวเขาก็ทำอะไรไม่ได้มาก อยากให้ฝูเซิงช่วยเอาเรื่องให้

ฝูเซิง ฮือๆ ดูสิเจ้าเพิ่งไปก็มีคนมารังแกครอบครัวเราแล้ว

เรื่องที่ลุงใหญ่ซ่งหมดสติ เล่นเอาจูซื่อสะใภ้รองของท่านย่าหม่าโมโหมาก

จู่ซื่อจับชุ่ยหลานเข้าไปสั่งสอนในเล้าไก่ก่อนที่นางจะกลับบ้านสามี

“ความอวดดีของเจ้าตอนอยู่บ้านนี้หายไปไหนหมด”

คำพูดที่ใกล้เคียงกับในใจของจูซื่อคือ

ความเก่งกล้าตอแหลของเจ้ามันไปไหนหมด ตอนแกล้งพี่สะใภ้ใหญ่ล่ะเก่งนัก อยู่ในบ้านคิดว่าตัวเองเป็นแก้วตาดวงใจ ใครก็แตะต้องไม่ได้ พอไปอยู่นั่นทำตัวเป็นสะใภ้อ่อนแอตัวลีบนิดเดียว

“พ่อแม่ พี่ชายสองคนของเจ้า เตรียมให้เจ้าแม้กระทั่งแผ่นเงินที่ให้ห้อยคอลูกเลี้ยงของเจ้า ขาดก็แค่ตามไปอยู่กับเจ้า ของขวัญยี่สิบกว่าหาบเชียวนะ…

…เมื่อก่อนชีวิตจะยากดีมีจนก็ตามใจเจ้าตลอด เพื่อให้ไปถูกครอบครัวโจวรังแกหรืออย่างไร…

…ยายของเด็กนั้นมาหาถึงบ้าน ครอบครัวโจวเอาแต่พูดอย่างสนิทสนมอย่างนั้นอย่างนี้ ทำไมตอนนั้นเจ้าไม่ถามกลับล่ะ กลับมาร้องไห้ทำบ้าอะไร…

…เจ้าคนแซ่โจวนั่นเรียกเจ้าให้ไปคุยด้วย ทั้งยังจะพูดว่ายายแค่อยากกำชับเจ้า ทำไมเจ้าไม่ถามเขากลับล่ะว่ากำชับอะไร ต้องให้นางมาสอน นางคิดว่าตัวเองเป็นใคร…

…ไม่วางใจก็เอากลับไปสิ คำที่เรียกเจ้าว่าแม่ ตอแหลหรืออย่างไร…

…ทำไมเจ้าไม่บอกพวกเขาต่อหน้าทุกคนว่า ฮูหยินของครอบครัวเปลี่ยนคนแล้ว หัดรู้กาลเทศะเสียบ้าง…

…บอกพวกคนแซ่โจวแซ่จงไปว่า อย่ามาทำเหมือนพวกเราไม่เคยเห็นโลกมาก่อน…

…ยังมาหาว่าสาวใช้ที่บ้านเราให้ไปไม่มีมารยาท ถุย…

…โลกที่พวกเราเคยเจอ ชีวิตนี้ต่อให้พวกเขาตายสองครั้งก็ไม่มีทางเอาตัวรอดได้หรอก…

…อีกอย่าง ครอบครัวที่มีเกียรติจริงไม่มีทางทำเรื่องน่าด่าแบบนี้ พวกเขาหน้าด้านเกินไปไหม”

สองมือของจูซื่อเท้าเอว พูดเร็วรวดเดียว

ระบายอารมณ์จบแล้ว

ไม่ได้เรื่อง

ประเด็นคือเจ้าไม่ได้เรื่องยังไม่เท่าไหร่ เจ้าน้อยอกน้อยใจกลับบ้านมาร้องห่มร้องไห้จนพ่อเจ้าหมดสติ โมโหแทบตาย น้องสามีข้าเพิ่งไป กำลังจะเข้ารับตำแหน่ง

พอถึงเวลาเกิดพ่อแม่เจ้าเป็นอะไร นั่นลุงใหญ่แท้ๆ ไม่ว่าจะเห็นแก่ญาติหรือหน้าตาเขาก็ต้องกลับมาระยะหนึ่ง

คนงานยุ่งแบบนั้น สอบจิ้นซื่อ เป็นนายอำเภอ เจ้าเห็นเป็นเรื่องสนุกเหรอ

นี่ก็คือสาเหตุที่อยู่ๆ จูซื่อมาวางอำนาจข่มในฐานะสะใภ้รอง

ชุ่ยหลานไม่กล้าส่งเสียง ไม่กล้าเถียงแม้แต่คำเดียว

อย่างไรเสียตอนนี้ในบ้านก็เหลือแค่จูซื่อ ความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพี่สามซ่งฝูเซิงมากที่สุด เป็นพี่สะใภ้รองของพี่สาม

คนที่เหลือ แม้แต่พี่รองซ่งฝูสี่ก็ตามพี่สามไปรับตำแหน่งด้วย พาไปส่งถึงที่ค่อยพาขบวนขนของกลับมา

จูซื่อส่งชุ่ยหลานออกข้างนอก

จูซื่อบอกชุ่ยหลาน “เอาแขนคล้องข้า บ้านเราห้ามให้คนนอกเห็นเรื่องไม่งาม”

หลังจากทำเป็นสนิทสนมต่อหน้าคนคุมเกวียนกับสาวใช้ที่ครอบครัวโจวส่งมาเสร็จ สาวใช้หน้าตาน่ารักคนนั้นก็เปิดม่าน ยิ้มพลางพูด “ข้ารู้อยู่แล้วว่าฮูหยิน…”

จูซื่อขมวดคิ้วพูดขัดจังหวะ

“เป็นแค่สาวใช้มาข้าอย่างนั้นข้าอย่างนี้อะไรกัน เจ้ามาข้าๆ เจ้าๆ กับใครกัน”

ตบมือชุ่ยหลานเบาๆ “กลับไปเจ้าสั่งสอนบ้างนะ ถึงบ้านสามีเจ้าจะมีสาวใช้อยู่ไม่กี่คน ต่างกับบ้านเราลิบลับ ไม่จำเป็นต้องเล่นใหญ่ แต่สาวใช้คนนี้ทำสกุลโจวขายหน้า กลับไปเจ้าต้องบอกแม่สามีเจ้า จำเป็นมาก เดี๋ยวคนนอกจะหาว่าสกุลโจวไร้การอบรมสั่งสอน”

พูดแบบที่มั่นใจสุดๆ

ในความเป็นจริง นี่เป็นครั้งแรกที่จูซื่อพูดแบบนี้ นางไม่มั่นใจเลย

ตอนพูดออกมายังกลัวว่าจะไม่มีใครเชื่อ แต่ในคำพูดนี้ก็มีที่เอามาจากหมี่โซ่ว

ช่วงที่หมี่โซ่วเพิ่งกลับมาจากเมืองหลวง มองพวกเด็กผู้ชายที่เคยเป็นขอทานพวกนั้นพลางถามว่า ‘’ซื้อพี่สาวพ่วงน้องชายพวกนี้ พอเลี้ยงจนพวกเขาโต ได้ยินว่าเตรียมให้เป็นผู้ติดตามเหรอ”

ใช่ เอาไว้ติดตามเจ้า เจ้าลองดูนะว่าชอบคนไหน จินเป่ายังพูดอีกว่า “น้องชาย เจ้าเลือกก่อนเลย”

ตอนนั้นหมี่โซ่วขมวดคิ้ว “เช่นนั้นผู้ติดตามจะเรียกตัวเองว่าข้าได้อย่างไร เดี๋ยวคนหาว่าไม่มีมารยาท เริ่มเปลี่ยนตั้งแต่วันนี้เถอะ”

พอชุ่ยหลานไปแล้ว ต้ายาก็เอายาไปให้ปู่ใหญ่ กลับมาก็กำชับเอ้อร์ยาที่เป็นน้องสาวด้วยความกลุ้มใจ

“เห็นเรื่องของอาเล็กไหม วันหน้าเจ้าแต่งงานต้องหาคนที่พึ่งพาได้…

…บางครั้งนะ ไม่ใช่เพราะบ้านเรามีอาสามก็จะดีไปหมดทุกอย่าง อาสามอยู่กับพวกเราไปทั้งชีวิตไม่ได้…

…และก็ไม่ใช่ว่าแค่บ้านเรามีฐานะหน่อยก็จะดี…

…แต่งกับครอบครัวแบบนั้น พวกเราต้องมีธรรมเนียมปฏิบัติที่ไม่เข้าใจอยู่แล้ว จะถูกเขากลั่นแกล้งได้ง่าย พวกเราหาครอบครัวที่ธรรมดาดีกว่า…

…อย่างไรเสีย พวกเราอยู่บ้านก็ไม่ได้เป็นคุณหนูใหญ่ ไม่เคยมีสาวใช้ จะไปเป็นฮูหยินได้อย่างไร”

เอ้อร์ยารีบพยักหน้าเข้าใจ “ข้าว่าท่านแม่พูดสั่งสอนอาเล็กได้ดีเลยนะ”

ต้ายากลับส่ายหน้า “เจ้าอย่าไปฟัง ต้องดูว่าแม่เราเป็นคนอย่างไร ปากพูดเสียดิบดี แต่พอเห็นเงินของอีกฝ่ายก็เลอะเลือนเอาได้ง่ายๆ”

เอ้อร์ยาคิดแล้วก็เห็นด้วย “เช่นนั้นเรื่องคู่ครองของข้าไว้ค่อยปรึกษาพั่งยา”

“ได้ พั่งยาไหว พั่งยาฉลาดที่สุด”

“พี่ ของพี่น่ะดีแล้ว พวกเรารู้จักพี่เขยสุย เหมาะสมกัน ไม่ต้องกลุ้มใจเรื่องพวกนั้น”

ต้ายาจับมือเอ้อร์ยาอย่างอาลัยอาวรณ์ “แต่ข้าก็ยังเสียดายพวกเจ้า”

หลังเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงปีนี้ พ่อ แม่ รวมถึงน้องสาวคนรองก็ต้องไปหาอาสามแล้ว ที่อยู่จนถึงช่วงเก็บเกี่ยวก็เพื่อส่งนางออกเรือน

เอ้อร์หลัง จินเป่า ตอนนี้ไปกับอาสามแล้ว

ครอบครัวซ่งของพวกเขาจะเริ่มทยอยแบ่งงานทางนี้แล้วไปที่อำเภอฮุ่ยหนิง

เวลานี้ต้ายายังไม่ได้แต่งงาน ในใจคิดอยู่ว่า ไว้ถึงเวลาจะเกลี้ยกล่อมว่าที่สามียังไงให้ตามนางไปหาอาสามด้วย

ไปทำการค้าที่ไหนก็เหมือนกัน

ตกเย็น ยายซ่งกับยายกัว รวมถึงพวกสะใภ้ใหญ่ของท่านลุงซ่งกลับมาจากร้านขนม พอได้ยินเรื่องนี้ก็โมโหมาก ในขณะเดียวกันก็คิดทบทวน พวกเราอยู่ว่างๆ ก็ควรเรียนรู้พวกธรรมเนียมปฏิบัติของพวกเศรษฐีบ้าง ไม่ใช่ว่าฝูเซิงเป็นขุนนางแล้วพวกเราจะแค่มีเงินก็พอ

บังเอิญมาก

ท่านย่าหม่าที่อยู่ระหว่างทางนั่งอยู่ในเกวียน จับมือหลานสาวคนเล็ก ลองหยั่งเชิงถามว่าเรือนรับรองของตระกูลลู่เป็นไงบ้าง

กำลังคุยเรื่องกฎระเบียบ

“ไอ๊หยา ถึงย่าจะซื้อสาวใช้มาเยอะแยะ แต่สาวใช้บ้านเราก็ไม่ใช่สาวใช้ของจริง ไว้เดี๋ยวไปถึงอำเภอที่พ่อเจ้าประจำการ ย่าจะซื้อสาวใช้ของจริงสักหน่อย”

“ซื้อพวกนางมาทำไม”

ท่านย่าหม่ากลัวหลานสาวคนเล็กต่อต้านหากได้ยินเรื่องแต่งเข้าสกุลลู่ จึงไม่เอ่ยถึงสกุลลู่ “ต้องเรียนรู้กฎระเบียบ วันหน้าเกิดเจ้าได้เป็นฮูหยินที่ดูแลเรือนใหญ่ล่ะ”

ซ่งฝูหลิงเอียงตัวตามเกวียน ท่านย่าบอกไม่หมด แต่นางก็เข้าใจแล้ว

“ฮี่ๆ เช่นนั้นข้ายิ่งไม่ต้องเรียนเข้าไปใหญ่ ข้าเป็นนาย ข้าเป็นคนตั้งกฎ”