ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 755-2

ตอนที่ 755-2

ซ่งฝูเซิงยื่นน้ำชาให้ท่านลุงซ่งพลางพูด “น่าจะจัดการได้ วางใจเถอะ พี่ใหญ่กัวถือเป็นคนที่มีเล่ห์เหลี่ยมมากสุดในครอบครัวเรา แถมลุงใหญ่ข้ายังเป็นคนงกขนาดนั้น คิดว่าน่าจะเก็บเสบียงได้เยอะกว่าพวกเราอีกนะ”

ไม่ขาดแม้แต่ข้าวโพดฝักเดียว

เว่อร์แบบนั้นแหละ

เขารู้จักคนในเก้าสกุลดี

อีกอย่าง คนที่จ้างมาช่วยทำสวนเป็นคนลี้ภัยที่มาอยู่หมู่บ้านข้างเคียง อย่างไรเสียคนพวกนั้นก็เคยมีประสบการณ์ เคยสร้างบ้านให้พวกเขา ทำเสื้อผ้าให้ม้าพันลี้ ถ้านิสัยแย่ ทำตัวไม่ดี คงได้ถูกคัดทิ้งไปนานแล้ว

“หลานเซิง เช่นนั้นม้าพันลี้ล่ะ”

“ม้าพันลี้ก็ไม่เป็นไร หนิวจั่งกุ้ยจะดูที่นั่นให้ครึ่งปี ฝึกเถ้าแก่ใหม่ที่รู้งานให้ได้ก่อน แล้วเดี๋ยวคอยดูว่าเอ้อร์เผิงจื่อในหมู่บ้านเป็นอย่างไร ถ้าทำได้ อีกหนึ่งปีให้หลังก็ให้เอ้อร์เผิงจื่อเลื่อนเป็นหัวหน้าใหญ่ของสาขาเมืองเฟิ่งเทียน พวกเราค่อยตั้งสาขาใหญ่ที่ฮุ่ยหนิง”

“ไม่ใช่เรื่องนี้ ข้าหมายถึงได้ยินว่าช่วงนี้ขาดคนเหรอ”

ซ่งฝูเซิงจิบชาดอกเก๊กฮวย

ช่วงนี้เขารู้สึกร้อนในหน่อยๆ ข้อแรกเป็นเพราะหลังกลับจากเมืองหลวงก็มีงานเลี้ยงสังสรรค์เยอะ กินเหล้าบ่อย กินจนเขาร้อนใน

ข้อสอง ต่อให้ปากไม่พูด แต่ก็ร้อนใจมาก เอกสารที่กรมขุนนางให้มาเขียนไว้ชัดเจน ให้เวลาเขาสามเดือนในการย้ายบ้านลงหลักปักฐานใหม่ แล้วดูเส้นทางในยุคโบราณ ไปกลับก็เดือนสองเดือนแล้ว เขาต้องไปรับตำแหน่งภายในสามเดือน

พอได้ฟัง เขาก็วางถ้วยชาลงแล้วพูดขึ้น “คนก็มีอยู่แล้วไม่ใช่รึ ตอนนี้อย่างอื่นมีไม่มาก แต่คนทำงานเยอะถมเถไป แต่รอบนี้ไม่รับคนทำงานประจำ รับแค่คนทำงานชั่วคราว อาศัยช่วงที่คนอย่างเราต้องย้ายบ้านไปรับตำแหน่ง ย้ายจบจ่ายเงินก็เลิกจ้าง วันหน้าถ้าไม่มีงานเยอะก็ไม่จ้างพวกเขาแล้ว”

พูดถึงตรงนี้ซ่งฝูเซิงก็เปิดม่าน อยู่ๆ ก็ถามขึ้น “จริงสิฝูกุ้ย ได้บอกพวกพี่ฝูลู่หรือเปล่าว่าถ้ามีคนที่ทำงานชั่วคราวทำงานดีก็จดไว้ จะได้ไว้เรียกใช้งานอีก”

วันหน้าเกิดขยายกิจการใหญ่ขึ้น ก็จะรับคนที่ทำงานดีพวกนี้มาเป็นพนักงานประจำก่อน

ซ่งฝูกุ้ยขี่ล่อพลางตอบ “วางใจได้ ไม่ใช่แค่บอกพี่ฝูลู่ นับตั้งแต่พวกเรากลับมาจากเมืองหลวง พอผ่านร้านม้าพันลี้ที่เมืองไหนข้าก็บอกไว้หมดแล้ว ต่อมาข้าก็ให้จงอวี้กำชับอีกรอบ”

“จงอวี้ เจ้ากำชับไปหรือยัง”

หวังจงอวี้ที่อยู่บนล่อด้านหลังตะโกนตอบ เขาอยู่ตรงกลางขบวน “กำชับแล้ว วางใจได้”

ซ่งฝูโซ่วตาเดียวอยู่ท้ายขบวน ขี่ล่อไปพร้อมกับซ่งฝูไฉพี่ชายคนโตของซ่งฝูเซิง

ซ่งฝูเซิงพยักหน้าอย่างพอใจ ปล่อยม่านลง

นี่ก็คือสาเหตุที่เขาไม่ต้องการผู้ติดตาม

จะเอาผู้ติดตามมาทำไม ใครก็สู้ฝูกุ้ยไม่ได้

ฝูกุ้ยใจกล้าทำงานละเอียด ฉลาดหลักแหลม

ส่วนเรื่องทำขนมปังดำ ทำอิฐนมให้พระคลังหลวง รวมถึงร้านขนมสามร้านที่อยู่อำเภออื่น กับร้านหลักในเมืองเฟิ่งเทียน ควรทำอย่างไร ซ่งฝูเซิงกับท่านลุงซ่งไม่กลุ้มใจ

ทำไมถึงพูดแบบนี้น่ะเหรอ

เพราะท่านย่าหม่าเก่งอยู่แล้ว

เรื่องพวกนี้จัดสรรงานเอาไว้เรียบร้อยตั้งแต่พวกซ่งฝูเซิงยังไม่กลับจากเมืองหลวง

ท่านย่าหม่าขอเข้าพบใต้เท้าเว่ยเป็นการส่วนตัวโดยผ่านทางต้าหลังที่เป็นหลานชายคนโต คุยกันอย่างละเอียด หากพระคลังหลวงไม่จำเป็นต้องให้พวกนางเลี้ยงวัวนม ตุนขนมปังดำ ทำอิฐนม ใต้เท้าเว่ยก็บอกมาได้ เพราะตรงนี้มีความสัมพันธ์ระหว่างใต้เท้าเว่ยกับลูกสามของข้า ไม่อยากให้ท่านลำบากใจ

ใต้เท้าเว่ยให้ท่านย่าหม่าเข้าพบไม่ใช่เพราะเห็นแก่ต้าหลัง แต่เขาเห็นแก่ซ่งฝูเซิง ถึงขั้นที่เห็นแก่ตระกูลลู่อยู่หน่อยๆ ด้วยซ้ำ

เขาบอกท่านย่าหม่า ยังจำเป็นอยู่

พวกเราตุนเสบียงนี้ไว้เพราะเกี่ยวข้องกับเสบียงที่ต้องให้คนขนเสบียงไปแนวหน้ากินระหว่างทาง อย่างขนมปังดำให้แรงงานกินก็ประหยัดเสบียงประหยัดเรื่องไปได้มาก จะได้ไม่ต้องคอยฝังหม้อที่ต้มข้าวกินระหว่างทาง ขนมปังดำที่ไปถึงมือทหารมีน้อย เพราะแนวหน้าก็มีพระคลังหลวงที่ใหญ่กว่ากำลังเตรียมเสบียงให้ทหาร แต่อิฐนมส่งไปถึงมือพวกเขาได้

ท่านย่าหม่าได้ฟัง เห็นทีราชสำนักยังคงต้องการนาง

หลังจากได้คุยกับใต้เท้าเว่ยก็กลับหมู่บ้านมาสั่งงาน เลือกเด็กสาวมาหนึ่งคนจากยี่สิบสี่คนเพื่อดูเรื่องจ่ายเงินค่าทำอิฐนมแทนนางโดยเฉพาะ อีกทั้งครั้งนี้ยังได้พาน้องชายของเด็กคนนั้นมาด้วย

ให้ ‘คนกันเอง’ คนนี้เรียนรู้การเก็บเงินค่าอิฐนม จ่ายเงินค่าอิฐนม

ท่านย่าหม่ายังได้ไปหาสะใภ้เก้าในหมู่บ้าน คุยว่าจะแบ่งเงินจากอิฐนมออกมาก้อนละหนึ่งเหวินให้นาง ให้นางเป็นผู้ช่วย คุมพวกผู้หญิงในหมู่บ้าน คอยดูวัวนมของแต่ละบ้าน ทำงานร่วมกับ ‘สาวใช้’ ที่ถูกทิ้งไว้คนนี้

สาวใช้คนนี้จะต้องฝากม้าพันลี้เอาเงินไปให้นางทุกสามเดือน

ซึ่งก็หมายความว่าท่านย่าหม่าไปแล้วก็จริง แต่ยังคุมเงินไว้ในมือ

พอจัดการเรื่องอิฐนมเสร็จ ท่านย่าหม่าก็ไปหาสะใภ้รองของเริ่นกงซิ่นโดยใช้วิธีนี้เหมือนกัน ไปคุยกับภรรยาของเริ่นจื่อจิ่วเรื่องขนมปังดำ ให้ส่วนแบ่ง

จากนั้นก็ทิ้งสาวใช้ไว้อีกคนเพื่อช่วยนางคุมเงินขนมปังดำโดยเฉพาะ ทุกสามเดือนต้องส่งเงินไปให้นางที่ฮุ่ยหนิงเช่นกัน

ซึ่งเรื่องนี้หลี่ซิ่วได้เป็นหัวหน้าใหญ่ของทีมขนมปังดำ มีหลี่ซิ่วตรวจสอบบัญชีในตอนสุดท้าย

จ้างใครทำขนมปังดำน่ะเหรอ เป็นพวกผู้หญิงในหมู่บ้านทั้งหมด

มีเหตุการณ์แทรกอยู่เรื่องหนึ่ง ท่านย่าหม่าพูดต่อหน้าทุกคนว่า

“ต่อให้พวกเจ้ารู้ว่าเตานี้สร้างอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์…

…ข้อแรก สูตรขนมปังดำที่พวกเจ้าได้กับสูตรขนมของข้ามันคนละเรื่องกัน…

…ข้อสอง ข้าขอเตือนพวกเจ้าด้วยความหวังดี ลูกชายคนสามของข้าบอกวิธีสร้างเตาให้ทางราชสำนักไปแล้ว นี่ก็เท่ากับเป็นการมอบสูตรลับให้ทางการ…

…อีกเดี๋ยวถ้าพวกเจ้าเอาไปถ่ายทอดกันส่งเดช ทางราชสำนักเอาเรื่องขึ้นมา สืบได้ว่าใครทำ ข้าก็จะชี้ตัวคนนั้น…

…พอถึงตอนนั้นอย่ามาหาว่าคนหมู่บ้านเดียวกันฉีกหน้ากันเอง…

…ไม่ฉีกไม่ได้หรอก นั่นเรื่องคอขาดบาดตาย ข้าเองก็ล่วงเกินไม่ได้เหมือนกัน มันไม่ใช่แค่เรื่องเงินแล้ว”

คนในหมู่บ้าน “หา เตาเป็นของราชสำนักเหรอ”

หัวหน้าตระกูลเริ่นกับเริ่นกงซิ่นร่วมกันออกโรงข่มขู่

“นี่เป็นหมู่บ้านจิ้นซื่อ ลูกหลานตระกูลเริ่นจะถูกเรียกใช้ไปตลอด ลูกหลานออกไปข้างนอกก็จะถูกมองอย่างให้เกียรติ คนทั้งหมู่บ้านต้องช่วยกันปกป้องชื่อเสียงของหัวหน้า…

…ดังนั้น ขอพูดในแง่ร้ายไว้ก่อน หากเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นจริง พวกเจ้าอย่าคิดจะแอบอ้างครอบครัวซ่ง ก่อนทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้นก็เก็บของไว้ก่อน เตรียมย้ายออกจากหมู่บ้านได้เลย”

หัวหน้าตระกูลเริ่นทำหน้าขรึมพูดเตือน ทุกคนตั้งใจฟัง

พอมาถึงเริ่นกงซิ่น ทุกคน “แหวะ ชิ เรื่องแบบนี้เจ้านั่นแหละถนัด ทำมาเตือนคนอื่น ที่แท้ก็เจ้านั่นแหละตัวดี สนแค่เรื่องของตัวเองเถอะ”

อาสามสกุลเริ่นอยู่ในกลุ่มคน ขอบตาแดงก่ำมองท่านย่าหม่า

สีหน้าประหนึ่งว่าลืมท่านย่าหม่าไม่ลง

ต่อไปความฝันของเขาจะเปลี่ยนแล้ว เปลี่ยนเป็นก่อนตายจากโลกนี้ หวังว่าจะได้เจอย่าหม่าอีกสักครั้ง

นางจะไปแล้ว ตามลูกชายนางไปเป็นเหล่าฮูหยิน

ส่วนร้านขนมเค้ก

ในช่วงที่ครอบครัวซ่งฝูเซิงไปเมืองหลวง อยู่เมืองหลวง กลับเมืองเฟิ่งเทียน ไม่เพียงแต่ท่านย่าหม่าจะจัดให้สาวใช้หกคนไปเรียนรู้การทำขนมจากพวกเอ้อร์ยา ทั้งยังได้ให้หลี่ซิ่วคอยสอนอย่างใกล้ชิดว่าจะดูแลร้านอย่างไร

ก่อนออกเดินทางครั้งนี้ท่านย่าหม่าจับมือหลี่ซิ่วอย่างจริงจัง ขณะที่กำลังจะพูด

หลี่ซิ่วก็พูดก่อน

“ท่านยาย ไม่ต้องพูดแล้ว กำชับไปหลายรอบแล้ว สามเดือน ทุกสามเดือนข้าจะฝากม้าพันลี้เอาเงินไปให้ท่าน”

ที่จะพูดก็คือเรื่องนี้ ลาก่อนนะ

ตอนที่ซ่งฝูเซิงได้ยินเรื่องนี้กลับให้สัญญากับหลี่ซิ่ว

ปีหน้า รอสำนักศึกษาที่จิ้นซื่ออย่างพวกเขาร่วมกันบริจาคสร้างเสร็จสมบูรณ์ เป่าจื่อลูกชายของหลี่ซิ่วก็จะได้เข้าเรียน

พอถึงเวลานั้น หลี่ซิ่วก็จะเลือกพักได้สองที่ พักอยู่ที่ร้านเลย มีธุระค่อยกลับหมู่บ้านเหรินจยา หรือมีธุระค่อยไปตรวจดูอีกสามร้านในอำเภออื่น

นี่ยังเป็นครั้งแรกที่ซ่งฝูเซิงพูดกับหลี่ซิ่ว ตั้งใจคุยกับหลี่ซิ่วโดยเฉพาะ

หลี่ซิ่วยิ้ม ได้ ขอบคุณอาสามของเป่าจื่อ

เวลานี้ ทันใดนั้นได้เกิดความวุ่นวายที่หน้าขบวน

พวกสาวๆ ยี่สิบสี่ฤดูที่อยู่ในเกวียนสองเล่มข้างหน้า ไม่สิ พูดให้ถูกคือ เหลืออยู่สิบหกฤดู พวกนางวาง ‘ตำราเรียนรู้อักษร’ ที่ท่านย่าหม่าเขียนในมือลง พากันชะโงกออกไปดูด้านนอก

เกวียนเล่มแรกและเล่มที่สองต้องเป็นคนที่ไม่สำคัญนั่ง

ซ่งจินเป่าบอกแล้ว หากมีอันตราย ลูกธนูพุ่งมา ตำแหน่งที่อยู่ข้างหน้าไม่ดี คนที่อยู่ในนั้นจะตายเอาหมดได้ง่ายๆ

พวกซ่งฝูเซิงฟังจินเป่า เลยอยู่ตรงกลาง

“มีอะไรเหรอ” พวกสาวๆ ถามกันเอง จากนั้นก็มองไปไกลๆ ด้วยความสงสัย

ซ่งฝูกุ้ยรับบัตรเชิญมา รีบสาวเท้าเดินกลับ เคาะขอบหน้าต่าง “ฝูเซิง ลูกชายของวังจิ้นซื่อมาขอพบ บอกว่าเจ้าดูแลพ่อเขาไปสอบในเมืองหลวง เขาควรขอบคุณ เขาเป็นเสมียนของอำเภอนี้ จองโรงเตี๊ยมไว้ให้แล้ว ฟังจากที่เขาว่า เหมือนจะเหมาโรงเตี๊ยมไว้ให้”

ซ่งฝูเซิงลงจากเกวียน

ท่านย่าหม่าแหวกม่าน พูดกับซ่งฝูหลิง “เฮ้อ หลี่ซิ่วพลาดคนดีๆ ไปแล้ว ลูกชายของวังจิ้นซื่อก็ดูเป็นคนมีสัมมาคารวะดีนะ”

“อืม” นางเคยได้ยินย่าเล่าว่า พอวังจิ้นซื่อสอบได้จิ้นซื่อก็ไปที่ร้านขนม ได้เจอหลี่ซิ่ว ตอนนั้นหลี่ซิ่วเป็นคนคิดเงิน แต่สองคนก็ไม่ได้คุยอะไรกัน

บอกแค่ว่า “ขอบคุณที่มาอุดหนุนเจ้าค่ะ”