ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 756-2 ดีที่ไม่ถอดใจ ได้เจอกันสักที

ตอนที่ 756-2 ดีที่ไม่ถอดใจ ได้เจอกันสักที

ท่านย่าหม่านึกตามคำพูดของยายหวัง นั่งอยู่บนเตียงคิดในใจ นั่นสินะ

ตอนนั้นที่ลี้ภัย นางแย่งที่นั่งบนรถเข็นกับหลานสาว

นางเหนื่อยจนคิดว่า ทำไมเด็กคนนี้มันอกตัญญูแบบนี้

แต่ก็อดสงสารไม่ได้ ตอนนั้นพั่งยาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้พูดกับนางว่า “ท่านย่า ข้าไม่โกหก ข้าเดินอีกก้าวจะตายได้ ให้ข้านั่งหน่อยนะ”

จากนั้นสองย่าหลานก็เริ่มแย่งกัน รถเข็นที่มีอยู่ไม่กี่คันต้องเข็นๆ หยุดๆ เดี๋ยวก็ให้นางขึ้นนั่ง เดี๋ยวหลานสาวคนเล็กก็ลงมา

คราวนี้กลับได้เรื่อง “พั่งยาเอ๊ย เดี๋ยวหน้าดำนะ รีบขึ้นมา”

“ท่านย่า ขอข้าเดินอีกหน่อยเถอะ ข้านั่งจนปวดก้นหมดแล้ว”

“มันเอียงเหรอ”

“ไม่ไหว เอียงจนปวดไปทั้งตัวแล้ว”

ท่านย่าหม่านึกถึงเรื่องพวกนี้ ทันใดนั้นก็ยิ้มพลางพูดกับยายหวัง “ถ้าให้ข้ากลับไปตอนลี้ภัยอีกครั้ง เดินเท้า นอนกลางดินกินกลางทราย ดูเหมือนข้าจะทนสภาพนั้นไม่ไหวแล้วนะ”

ยายหวังทาน้ำมันทาหน้า “นั่นสิ ข้าก็ไม่ไหว”

แต่คำพูดในใจคือ ชิ คนเราถ้าจะซวยจริงก็ต้องรับสภาพ เลิกพูดแบบนั้นเถอะ พอถึงเวลาพี่ก็ต้องทน

แต่คำพูดนี้ไม่ค่อยมงคล

เพราะมันเป็นจริงแล้ว

ลูกชายของวังจิ้นซื่อกำลังคุยระหว่างพาซ่งฝูเซิงเดินเล่นในตัวอำเภอ

“อาซ่ง พักอีกสองวันเถอะ เท่าที่ข้าทราบ พอออกจากที่นี่ก็คือออกจากอาณาเขตของเฟิ่งเทียนจริงๆ แล้ว ไม่อยู่ในความดูแลของเฟิ่งเทียน ต้องไปอีกอย่างน้อยสามวัน หรืออาจจะห้าหกวัน ถึงจะเจอหมู่บ้าน”

หรือก็หมายความว่า ต้องนอนค้างข้างนอก ทางที่ดีครั้งนี้ควรพักผ่อนให้เพียงพอ

แบบนั้นเขาก็ยังจะช่วยรับรองให้อย่างเต็มที่ได้

แม้พ่อของเขาจะกำชับมาในจดหมายอย่างละเอียดว่า “อย่าเอาแต่กินๆ ดื่มๆ หรือพาไปเที่ยวหอนางโลม พยายามอย่าให้มีกินเลี้ยงสังสรรค์ อาซ่งของเจ้าไม่ชอบ” แต่เขาคิดไว้ว่า จะให้ฮูหยินจัดอาหารไว้ พรุ่งนี้เขาจะพาครอบครัวอาซ่งเดินเล่นที่นี่ จากนั้นค่อยไปนั่งเล่นที่บ้านเขา

มาถึงที่แล้วจะไม่เชิญไปที่บ้านได้อย่างไร

ซ่งฝูเซิงที่พอได้ยินว่าต้องนอนข้างถนนสี่ห้าวัน “…”

หันกลับไปมองฝูกุ้ย

ซ่งฝูกุ้ยกับหวังจงอวี้ตามซ่งฝูเซิงอยู่ด้านหลังตลอดตั้งแต่ออกมา

ด้านหลังพวกเขาสองคนยังมีผู้ติดตามของลูกชายวังจิ้นซื่อ นอกจากนี้ยังมีบ่าวรับใช้ชายสองคนเดินถือโคมขนาบข้าง

ฝูกุ้ยพยักหน้าให้ซ่งฝูเซิง

วางใจได้ เสื่อฟาง เสื้อกันฝน ผ้าใบ กระเป๋ากรองน้ำ เอามาหมดแล้ว ต่อให้ต้องค้างคืนข้างนอกอุปกรณ์สร้างกระท่อมยังมี สบายมาก

ซ่งฝูเซิงวางใจแล้ว หันกลับไปถามหลานชาย “อำเภอฮุ่ยหนิง เจ้าเคยได้ยินหรือไม่”

ลูกชายของวังจิ้นซื่อบอกซ่งฝูเซิงว่าเคยได้ยินข่าวมาบ้าง

ได้ยินว่า อำเภอฮุ่ยหนิงอยู่ในความดูแลของเขตหวงหลง เป็นอำเภอที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาอำเภอในเขตหวงหลง ประชากรเยอะสุด

ต้องทราบก่อนว่าที่นั่นไม่เหมือนเฟิ่งเทียน ฮุ่ยหนิงกินพื้นที่เยอะมาก ที่นั่นอันที่จริงก็มีไม่กี่อำเภอหรอก

เพราะเขตหวงหลงเพิ่งก่อตั้งทีหลัง ก่อนที่ฮ่องเต้องค์นี้จะขึ้นครองราชย์

ตอนนั้นยังไม่รวมเป็นปึกแผ่น อาณาเขตในความปกครองของอ๋องเยี่ยนไม่เคยถูกรุกราน เงียบสงบมานาน ประชากรก็เลยมาก

ต่อมาฮ่องเต้ในตอนนั้นน่าจะเพราะมีใจทะเยอทะยาน แอบขยายดินแดนตั้งแต่สมัยเป็นอ๋อง เคลื่อนย้ายประชากรเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่ง ก็เลยก่อตั้งเขตหวงหลง

ตอนที่ยังไม่ก่อตั้ง ที่นั่นมีแค่จวนแม่ทัพแห่งเดียว

ได้ยินว่า แม่ทัพของที่นั่นต่างหากคือคนที่กุมอำนาจของอาณาเขตนั้นอย่างแท้จริง แม้ต่อมาจะมีการสร้างศาลาว่าการเขตหวงหลง แต่แท้จริงแล้วขุนนางท้องถิ่นก็ถูกแม่ทัพคุมอีกที

ซ่งฝูเซิงพยักหน้า

สมัยนี้คนที่มีอำนาจทหารก็คือมีอำนาจใหญ่ หากบ้านเมืองสงบอย่างแท้จริง สถานะของขุนนางฝ่ายบุ๋นถึงจะเลื่อนขึ้น

“ยังมีอย่างอื่นอีกไหม”

ลูกชายของวังจิ้นซื่อครุ่นคิด ส่ายหน้า เขาไม่รู้เรื่องอื่นอีก ตำแหน่งเล็ก แถมยังอยู่ไกล

เรื่องอื่นอย่างสภาพภูมิศาสตร์ อาซ่งก็น่าจะรู้แล้ว

ถูกต้อง ซ่งฝูเซิงรู้อยู่ก่อนแล้ว

พื้นที่ที่เขากำลังจะไปรับตำแหน่งอยู่ในมณฑลจี๋หลินของยุคปัจจุบัน ตรงฮุ่ยหนิงมีภูเขาฉางไป๋

ได้ยินว่าตอนนี้ถ้าถัดจากฮุ่ยหนิงไปจะเป็นเขตครอบครัวทหาร และยังมีนักโทษที่ถูกส่งไปขังที่นั่น นี่ก็เป็นสาเหตุที่ว่าแม่ทัพของที่นั่นมีอำนาจมากกว่าขุนนางท้องถิ่น

ภายใน แม่ทัพของที่นั่นดูแลครอบครัวทหารและนักโทษที่ถูกใช้แรงงานจำนวนมาก

ภายนอก ป้องกันพวกโครยอที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

มีกองทัพที่จำนวนทหารมากเป็นพิเศษตั้งฐานทัพอยู่ที่นั่น

ส่วนอำเภอฮุ่ยหนิงที่เขากำลังจะไปประจำการอยู่ติดกับเขตครอบครัวทหารพอดี

ท่านอาซ่งฝูเซิงคนนี้มีความพิเศษมาก เดินเล่นมั่วๆ ในอำเภอต่างถิ่นแห่งนี้ สุดท้ายได้ส่งลูกชายของวังจิ้นซื่อกลับบ้าน

เขาบอกเขามาส่งเข้าบ้าน ปฏิเสธที่จะอยู่ต่อ พรุ่งนี้ก็จะไปแล้ว

จากนั้นซ่งฝูเซิงกับฝูกุ้ย หวังจงอวี้ ก็ไปเคาะพวกเรียกพวกร้านค้าเพื่อขอซื้อเทียน ตะเกียง รวมถึงของกินของใช้เอาไว้สำหรับระหว่างทาง

พวกเขาหอบข้าวของ ข้างนอกฟ้ามืดสนิทแล้วถึงกลับโรงเตี๊ยม

กินบะหมี่คนละสองชาม พุ้ยเข้าปากไม่หยุด

ซ่งฝูเซิงกัดกระเทียมแล้วพูดกับเฉียนเพ่ยอิงที่เพิ่งสระผมเสร็จเดินลงมา “อ้อ พรุ่งนี้เช้าออกเดินทาง จากนั้นพวกเราอาจต้องนอนข้างนอกสามวันติดกัน”

“อะไรนะ” เฉียนเพ่ยอิงยังไม่ทันทำอะไร ท่านย่าหม่าที่ยืนอยู่ชั้นบนก็ตะลึงไปก่อนแล้ว

…

“ว้าว ผืนดินเป็นเตียง ท้องฟ้าเป็นผ้าห่มอีกแล้ว ดวงดาวหลับนอนเป็นเพื่อนพวกเรา”

ซ่งฝูหลิงนั่งพูดอยู่บนเสื่อที่ปูบนพื้นดิน

ท่านย่าหม่าถอดแหวนทองยัดใส่ไว้ในหมอน รู้สึกนอนกลางแจ้งไม่ค่อยปลอดภัย

พอได้ยินแบบนั้นก็คิดในใจ สบายใจจริงนะ หลานสาวคนเล็กของข้ายังจะตื่นเต้นอยู่ได้

โชคดีที่ตอนนี้อากาศไม่หนาว ดอกไม้ใกล้บานแล้ว หญ้าเขียวชอุ่ม ถ้าลูกสามของนางไปรับตำแหน่งตอนกลางฤดูหนาว นางคงหันเกวียนพาหลานสาวคนเล็กกลับเฟิ่งเทียน

บนผืนดินข้างทาง พวกเด็กๆ อยู่บนเสื่อ

พวกเฉียนหมี่โซ่ว ซ่วนเหมียวจื่อ ซ่งจินเป่า เอ้อร์หลัง รวมถึงพวกน้องชายของสาวใช้ยี่สิบสี่ฤดู ต่างเอาสองมือหนุนหัวมองท้องฟ้า ขาขวาพาดอยู่บนขาซ้ายส่ายไปมา

ซ่งฝูหลิง เถาฮวา เป่าจู นั่งขัดสมาธิอยู่บนเสื่อ หัวเราะคิกคัก

ตัวล้างผลาญกับลูกชายคนเล็กของบ้านฝูกุ้ยนอนดิ้นอยู่ข้างท่านลุงซ่ง

ท่านลุงซ่งกางร่มกระดาษไขบังให้เด็กทั้งสอง “ระวังแมลงกัดเด็กๆ”

ซ่งฮูหยินเฉียนเพ่ยอิงเริ่มตั้งหม้อหุงหาอาหารแล้ว ทำกับข้าวร่วมกันกับเมียของฝูกุ้ยกับจงอวี้ และยังมีพี่สะใภ้ใหญ่

พอลมพัดมาก็หอมไปไกลสองลี้

ท่านย่าหม่ามาแล้ว แต่ต่อให้ลำบากอย่างไรนางก็อดเข้าไปตรวจดูไม่ได้ “สะใภ้สาม ใส่ซีอิ๊วให้มันน้อยๆ หน่อย ต้องพักอยู่ข้างนอกอีกหลายวัน ไม่ได้เอาซีอิ๊วมาเยอะ”

ท่านยายหวังหยิบไข่เค็มลงมาจากเกวียน หันกลับไปยิ้มยิงฟัน “พี่หม่า ดูสิ”

ท่านย่าหม่าได้กินไข่เค็มกลางป่าอีกครั้ง นางเอามีดแบ่งแล้วให้หลานสาวคนเล็กครึ่งหนึ่ง

“ท่านย่า นั่งลงกิน จะได้นึกถึงความรู้สึกตอนนั้น”

ซ่งฝูเซิงก็พาพวกซื่อจ้วงกับเถี่ยโถวไปหาแหล่งน้ำ

ผู้เฒ่าหาบน้ำสองถังเดินมาจากที่ไกลมาก สัตว์แรงงานต้องกินน้ำ

ท่านลุงซ่งเห็นแล้วก็ร้อนใจ “เจ้าตัวเล็กอย่าไปทำเลย เดี๋ยวจะเป็นภาระคนอื่นเปล่าๆ”

ค่ำคืนกำลังคืบคลาน

ซ่งฝูกุ้ยเดินตรวจกระโจมผ้าใบที่ตั้งขึ้นอย่างง่ายๆ แล้วถึงหันไปพยักหน้าให้ซื่อจ้วง จากนั้นก็เข้าไปนอนในกระโจม

ซื่อจ้วงห่มผ้านวมที่เป่าจูให้มาสำหรับเฝ้ายาม

กลางดึกเกาเถี่ยโถวกับต้าเนียนปาลูกชายคนโตของฝูกุ้ยก็ออกมาเปลี่ยนให้ซื่อจ้วงเข้าไปนอน

เด็กหนุ่มสองคนนี้อาศัยกองไฟที่ก่อไว้ย่างเนื้อกินหน่อย เอาไม้เสียบหมั่นโถว ย่างหมั่นโถวแผ่น

ซ่งฝูหลิงหาวพลางชะโงกหน้าออกมา “กินอะไรกัน”

สักพักหมี่โซ่วกับพวกจินเป่าก็ลุกกันหมด กลางดึกตีสองตีสามมานั่งล้อมกองไฟกินดื่มกัน แสงไฟสะท้อนรอยยิ้มของพวกเขา

เดิมทีคิดว่า แค่นอนค้างกลางแจ้ง น่าจะผ่านไปได้อย่างราบรื่นเหมือนมาตากอากาศ

ปรากฏว่าวันนี้ อีกไม่ไกลจะถึงฮุ่ยหนิง ขณะที่ต้องค้างกลางแจ้งอีกหนึ่งคืน ซ่งฝูหลิงกับเถาฮวากำลังยืนล้อมท่านย่าหม่าไว้เพื่อให้ท่านย่าหม่าปลดทุกข์ ทันใดนั้นก็มีกลุ่มคนลงมาจากบนเขา

แต่ละคนท่าทางโหดเหี้ยม ตะโกนลงมาว่า “ถ้าอยากผ่านเส้นทางนี้ก็ต้องจ่ายค่าผ่านทาง”

ท่านลุงซ่งอึ้ง อุ้มตัวล้างผลาญอยู่ “ค่าอะไรนะ”

ท่านย่าหม่าถูกหลานสาวสองคนล้อมไว้ กำลังฉี่ นางก็เงยหน้าถาม “ใครมาเหรอ”

ซ่งฝูเซิงไม่ขยับ เขาเห็นพวกโจรปล้นที่ขวางทางเดินเข้ามา ประมาณการด้วยสายตาน่าจะร้อยกว่าคน

ในขณะที่ฝูกุ้ยกำลังจะสั่งให้ทุกคนลุย เขาก็เห็นพวกสาวใช้คว้ามีดเล่มใหญ่ออกมาจากเกวียนแล้วตะโกนเตรียมบุกเข้าไป

เหล่าทหารหญิงของท่านย่าหม่าขอบุกเข้าไปเป็นเกียรติก่อน

ท่านย่าหม่าผูกกางเกงอยู่บนเนินเงยหน้ามองไป “อืม ใช้ได้ เป็ดไก่ไม่ตายเปล่า”

ยายหวังอยู่ล่างเนิน สองมือเต็มไปด้วยแป้งทำอาหาร หันไปมองฉากฆ่าฟันที่อยู่ไกลๆ พลางพูด “ไอ๊หยาคุณพระช่วย ในที่สุดก็เจอโจรภูเขาสักที ตอนลี้ภัยไม่ยักเจอ”

จากนั้นก็มีเสียงตบ เอาแผ่นแป้งในมือวางบนกระทะ ทอดแป้งต่อ