ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 759 ไม่กลัวได้อย่างไร

ตอนที่ 759 ไม่กลัวได้อย่างไร

พวกขุนนางและเจ้าหน้าที่ของอำเภอฮุ่ยหนิงมองสองศพที่เริ่มเน่าเปื่อย อยากถอยหลังแต่ก็ทำไม่ได้ ทำได้เพียงกลืนน้ำลาย ดมกลิ่นเน่าเหม็น

ซ่งฝูเซิงชี้ศพ ส่ายหน้าพลางพูด

“ข้านึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะเจอคนพวกนี้ที่คิดจะฆ่าข้าตรงเนินต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ระหว่างอำเภอทงโกวกับอำเภอฮุ่ยหนิง”

ผู้ช่วยนายอำเภอตะลึงดวงตาเบิกโพลง ทำสีหน้าเหลือเชื่อ

ใต้เท้า ท่านเพิ่งจะมา

ฆ่าท่านอย่างนั้นหรอ ฆ่าขุนนางของราชสำนัก เช่นนั้นพวกเขาต้องการอะไร ไม่อยากอายุยืนยาวอย่างนั้นเหรอ

ผู้ตรวจว่านใจหายวาบ จำได้ว่าสองศพนั้นก็คือสหายที่คอยดักปล้นพวกพ่อค้ามาหลายปี

ซ่งฝูเซิงมองผู้ตรวจว่าน เมื่อครู่เขาจงใจเรียกชื่อเพื่อให้เดินเข้ามาหา

กวักมือเรียกพลางพูด “ไม่เคยมีความแค้นต่อกัน ข้าเพิ่งมา ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไปเพื่ออะไร ว่าน เมื่อครู่เจ้าบอกว่าเจ้าเชื่อว่านอะไรนะ”

“เรียนใต้เท้า ข้าน้อยชื่อว่านปิ่งอี้ขอรับ”

“ชื่อดี ปิ่งอี้ เช่นนั้นว่านปิ่งอี้ มานี่ เจ้าเดินเข้ามา เจ้ามาดูสองศพนี้ให้ดีๆ เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมพวกเขาต้องฆ่าข้าด้วย”

เสมียนของอำเภอฮุ่ยหนิงโค้งตัว อาศัยจังหวะที่ซ่งฝูเซิงกำลังถามผู้ตรวจว่านรีบถอยหลังอย่างเนียนๆ

ใจคอไม่ดี สัญชาตญาณบอกเขาว่า นายอำเภอที่มาใหม่คนนี้จะทำเรื่องใหญ่

ยืนให้ห่างจากผู้ตรวจว่านหน่อย

ว่านปิ่งอี้ตอบชัดถ้อยชัดคำ “เรียนใต้เท้า ข้าน้อยไม่ทราบ แต่ข้าน้อยจะสืบให้ได้”

ซ่งฝูเซิงมองว่านปิ่งอี้ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความไม่เข้าใจ ทั้งยังเดินวนรอบว่านปิ่งอี้ “ไม่น่านะ ถ้าเจ้าไม่ทราบ ทำไมร้อยกว่าคนที่ข้าจับมาถึงบอกว่าเจ้าบงการหมดล่ะ บอกว่าเจ้าเป็นลูกพี่ที่อยู่เบื้องหลังพวกเขา”

เมื่อครู่ว่านปิ่งอี้แอบกังวลอยู่นิดหน่อยว่าบัณฑิตซื่อบื้อที่ได้มาจากการสอบจอหงวนผู้นี้จะอาศัยเรื่องนี้จับผิดเขาพอหอมปากหอมคอ

แต่เขานึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่า คนผู้นี้จะกล้ายัดข้อหาฆ่าขุนนางของราชสำนักให้เขา

ให้ตายเถอะ ไม่บอกว่าข้าก่อกบฏเลยล่ะ ก่อกบฏโทษหนักกว่า เฮอะ

อีกทั้งฟังจากที่พูด กะเอาให้เขาดิ้นไม่หลุด

เอาสิ ในเมื่อเจ้าไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำแบบนี้ เช่นนั้นก็อย่าโทษที่เขาจะ…

“ใต้เท้า โปรดสืบให้กระจ่าง”

ซ่งฝูเซิงมองคนผู้นี้ที่ไม่แม้แต่จะคุกเข่าบอกว่าตัวเองถูกปรักปรำ โยนความผิดใหญ่โตอย่างฆ่าขุนนางราชสำนักให้ก็ยังไม่แตกตื่น สีหน้าไม่เปลี่ยน เขาชักขัดใจ

“เจ้าพูดถูก ต้องสืบให้กระจ่าง ใครก็ได้จับตัวว่านปิ่งอี้ไว้”

บรรดาเจ้าหน้าที่ที่มาต้อนรับซ่งฝูเซิงไม่มีใครขยับ ต่างยืนโค้งตัวอยู่ที่เดิม

ขุนนางอย่างผู้ช่วยนายอำเภอ เสมียน พัศดี ยิ่งไม่กล้าหายใจแรงเข้าไปใหญ่ ในใจของแต่ละคนคิดอยู่อย่างเดียว

ใต้เท้า ท่านทำแบบนี้เดี๋ยวจะซวยเอา

ว่านปิ่งอี้หัวเราะ ดวงตาที่มองซ่งฝูเซิงราวกับโมโหจนหัวเราะ

ข้าควรเห็นเจ้าเป็นเด็กน้อยที่ไม่ประสีประสาดี หรือควรเห็นเจ้าเป็นพวกอ่านตำรามากจนสติฟั่นเฟือนดีล่ะ

ช่างเถอะ

พวกคนหนุ่มก็ไม่ดูตาม้าตาเรือ ไม่กลัวใครแบบนี้แหละ

“ใต้เท้า ท่านออกจะทำเกินไปหน่อย แค่คำให้การของโจรพวกนั้น ใต้เท้าก็จะจับกุมตัวกันแล้วหรือ”

ซ่งฝูกุ้ยเดินเข้าไปเตะเข่าของว่านปิ่งอี้หนึ่งที คิดว่าพูดกับใครอยู่ เล่นเอาว่านปิ่งอี้ต้องลงไปคุกเข่า

“บังอาจ เจ้ากล้าเตะข้ารึ!”

ข้ายังอยากอัดเจ้าด้วยซ้ำ ใครกันแน่ที่บังอาจ พูดกับขุนนางที่รักษากฎหมาย เดี๋ยวก็แสยะยิ้มเดี๋ยวก็ทำน้ำเสียงอวดดี ซ่งฝูกุ้ยตบปากว่านปิ่งอี้ไปอีกที

พวกผู้ชายของเก้าสกุลเดินเข้ามา พวกเจ้าไม่ขยับ เช่นนั้นพวกข้าเอง

พวกมือปราบของว่านปิ่งอี้รวมถึงมือปราบที่ผู้ตรวจลาดตระเวนอีกสองคนพามาต่างรีบเดินขึ้นหน้า

ใต้เท้า ท่านทำอะไร พวกเขามีอำนาจหน้าที่เหรอ ท่านทำแบบนี้มันยิ่งกว่าโจรใช้กำลังอีกนะ

ซ่งฝูเซิงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “พลธนูเตรียมพร้อม ใครขัดขืนไม่ฟังคำสั่ง ทั้งยังขัดขวางการทำงาน ยิงได้”

เถียนสี่ฟามาพร้อมพวกซ่งจินเป่ากับเอ้อร์หลัง ยกคันธนูเล็งไปที่มือปราบที่เตรียมจะเข้ามา

ผู้ช่วยนายอำเภอฮุ่ยหนิงตกใจลนลานขึ้นมาทันที บากหน้าเดินเข้าไป “ใต้เท้า ใต้เท้า…”

เรียกใต้เท้าอยู่นานก็ยังพูดไม่ออกว่าสองมือของเขาห้ามซ่งฝูเซิงไว้ทำไม

ผู้ติดตามของว่านปิ่งอี้ก็ดูจะพึ่งพาไม่ได้แล้ว

พวกมือปราบก็ตกใจกลัวจนไม่กล้าขยับตั้งแต่คำว่า ‘ยิง’ อย่างไรเสียสองศพนั้นก็อยู่ตรงหน้า ดีไม่ดีจะถูกยิงจริงๆ

คนเราน่ะ แต่ไหนแต่ไรมาคนอ่อนแอกลัวคนที่แข็งแกร่งกว่า คนแข็งแกร่งกลัวคนใจเด็ด คนใจเด็ดกลัวคนไม่กลัวตาย

นายอำเภอคนใหม่ไม่เล่นไปตามบท เดี๋ยวถึงเวลาจะตายยังไงก็ไม่รู้

ยิ่งไปกว่านั้นถ้าไม่ถึงคราวจำเป็น ใครบ้างจะอยากงัดข้อกับผู้บัญชาการสูงสุด ว่านปิ่งอี้ไม่ใช่พ่อของพวกเขา พวกเขาเป็นนกสองหัวได้ แต่ไม่มีทางยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อใคร

เอาแค่นี้ ต่อให้มือปราบพวกนั้นไม่ขวางก็ไม่มีประโยชน์ หมี่โซ่วกระโดดลงจากเกวียน ทำท่าทางแบบที่ว่าไม่ยอมปล่อยไปแน่

ท่านลุงพูดแล้วว่า คนงานมีเยอะแยะ ถ้าไม่ตั้งใจทำงาน ไม่ทำหน้าที่ให้ดีก็ไม่เอา หักเงินเดือนแล้วให้คนพวกนี้ไสหัวไปเสีย

อีกทั้งยังให้ขึ้นบัญชีดำ ตอนรับสมัครมือปราบใหม่ ไม่รับญาติเก้าชั่วโคตรของคนพวกนี้ ให้พวกเขารับราชการไม่ได้กลายเป็นสามัญชนธรรมดา ทั้งยังต้องถูกพวกญาติๆ ด่ารุมประณาม

ในเวลาเดียวกัน ผู้ติดตามของว่านปิ่งอี้อยากวิ่งกลับบ้านไปแจ้งข่าวก็ถูกจับกลับมา

ซ่งฝูเซิงทำท่าทางบอกให้เอาผ้าอุดปากว่านปิ่งอี้ไว้แล้วเอากระสอบคลุมหัว

จากนั้นก็ชี้ผู้ติดตามของว่านปิ่งอี้ ขมวดคิ้วพูดกับซื่อจ้วง “ลงมือหนักไปหรือเปล่า กรามหลุดเลยนะ”

ดูเอานะ ถึงขั้นหุบปากไม่ได้ น้ำลายไหลตลอด

สรุปว่า จากเดิมที่แห่กันมาต้อนรับใต้เท้านายอำเภอด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เพียงชั่วพริบตากลับกลายเป็นว่าพอนายอำเภอคนใหม่มาถึงก็จับตัวผู้ตรวจว่านมัดไว้ เอาผ้าอุดปากผู้ตรวจว่าน แถมยังเอากระสอบคลุม

ทั้งยังเอาศพมาด้วยสองศพ นักโทษร้อยกว่าคน

นี่มันคนละเรื่องกับที่คิดไว้ก่อนหน้านี้

“ใต้เท้า ใต้เท้า คือ”

ซ่งฝูเซิงรำคาญผู้ช่วยคนนี้มาก

พูดอ้ำอึ้งอยู่ข้างตัวเขา ตั้งแต่เจอหน้ายังไม่มีประโยคไหนที่พูดอย่างสมบูรณ์

“เมื่อครู่เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นผู้ช่วยนายอำเภอใช่ไหม”

“อ๋า อ่อ ใช่ขอรับ”

“ผู้ช่วยนายอำเภอ เจ้าอยากพูดอะไรกันแน่”

ผู้ช่วยนายอำเภอเหลือบมองว่านปิ่งอี้ที่ถูกซื่อจ้วงลากตัวไป สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามฉีกยิ้มอีกครั้ง

“ใต้เท้า ข้าอยากบอกว่า นึกไม่ถึงว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ ทำให้ใต้เท้าขวัญผวาแย่เลยขอรับ…

…ข้ามีความผิด ใต้เท้าเพิ่งมาถึงฮุ่ยหนิงก็ต้องเหน็ดเหนื่อยจัดการเรื่องนี้เสียแล้ว…

…แม้แต่เรื่องที่ใต้เท้าจะเข้าเมืองแล้ว หากไม่ได้บ่าวรับใช้ของใต้เท้ามาส่งข่าวที่ศาลาว่าการล่วงหน้าก่อน ข้าก็ยังไม่รู้ว่าใต้เท้ามาถึงแล้ว ขอใต้เท้าโปรดอภัย”

เสมียนฉินแอบด่าในใจ ผู้ช่วยหลี่ว์ เจ้ามันจอมปลอมที่สุด

แต่ไม่แสดงออกแม้แต่น้อย เดินขึ้นหน้าไปพูด “ข้าบกพร่องในการต้อนรับ ขอใต้เท้าโปรดอภัย”

ในขณะที่พวกเจ้าหน้าที่ที่อยู่ด้านหลังกำลังจะทำตามผู้ช่วยนายอำเภอที่อยู่ด้านหน้า ทันใดนั้นซ่งฝูเซิงก็พูดขึ้น “บ่าวรับใช้รึ พูดผิดแล้ว คนที่ไปส่งข่าวคือหลานเขยของข้าเอง ข้ามีสมาชิกในครอบครัวเยอะ บ่าวรับใช้แทบจะไม่มี”

ผู้ช่วยหลี่ว์รู้สึกเพียงว่าเพราะเมื่อคืนฝันร้ายแน่ๆ ไม่อย่างนั้นวันนี้ทำไมถึงมีแต่อุปสรรค แม้แต่คำพูดตามมารยาทของเขาก็ดูผิดที่ผิดทาง

เอาแขนเสื้อชุดขุนนางปาดเหงื่อ เพียงชั่วประเดี๋ยวเดียวนี้แขนเสื้อของหลายคนชุ่มไปด้วยเหงื่อ เริ่มเครียด บ้างก็ตกใจกลัว บางคนยิ่งคิดก็ยิ่งใจคอไม่ดี

“ใต้เท้า ข้าน้อยมีตาหามีแววไม่ ขอใต้เท้าโปรดอภัยอีกครั้ง อย่าได้ถือโทษ”

ซ่งฝูเซิงหัวเราะ ยิ้มเหมือนตอนที่เพิ่งลงจากเกวียน

“ไม่เป็นไร แต่ละครอบครัวไม่เหมือนกัน พวกเจ้าก็ไม่ได้รู้เรื่องมาก่อน ขอโทษข้าก็พอแล้ว คุกเข่าต่อหน้าป้ายพระราชทานแล้วกัน”

หา?

คนพวกนี้อึ้งไปตามๆ กัน ท่าทางในวันนี้เหมือนคนซื่อบื้อ

จะไม่ดูซื่อบื้อได้เหรอ นายอำเภอคนใหม่โจมตีอย่างต่อเนื่อง ตั้งรับไม่ทัน

ท่านลุงซ่งสั่งให้เอาป้ายพระราชทานออกมา

ป้ายพระราชทานตระกูลจงอี้ปรากฏแก่สายตา

“ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี”

บรรดาขุนนางและเจ้าหน้าที่ของอำเภอฮุ่ยหนิงตะโกนออกมาท่ามกลางความตกตะลึง