ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 763-1 ข้าลำบากเหลือเกิน

ตอนที่ 763-1 ข้าลำบากเหลือเกิน

“คนด้านล่างเป็นใคร”

หึ รู้แล้วยังจะถาม

ว่านปิ่งอี้ฮึดฮัดอยู่ในใจ อีกทั้งลองคำนวณเวลา คนในบ้านน่าจะใกล้มาถึงแล้ว

เขาไม่เชื่อหรอกว่านายอำเภอคนใหม่จะไปได้สักกี่น้ำ

สกุลว่านของเขาคิดว่าคนแซ่ซ่งอยากเอากระโถนขี้มาราดใส่ก็ทำได้อย่างนั้นเหรอ

ถ้าไม่มีคำให้การของเขา อย่าคิดว่าเขาไม่รู้ว่าคดีไหนก็ตาม หากไม่มีคำให้การของนักโทษจะยัดเยียดข้อหาส่งเดชไม่ได้

มิฉะนั้น หึ ไม่เพียงแต่หมวกขุนนางของคนแซ่ซ่งผู้นี้จะหลุดจากหัว ยังจะถูกเขาเอาคืนอย่างแสนสาหัสด้วย

เอาคำให้การจากปากของเขาไม่ได้ก็คุมขังเขาไม่ได้ รอเขาออกไป คนแซ่ซ่งเดี๋ยวได้เห็นดีกัน

ไม่สิ ครอบครัวซ่งเดี๋ยวได้เห็นดีกัน

เขา ว่านปิ่งอี้ ขอสาบานว่าจะต้องทำให้คนผู้นี้หมดสิ้นลูกหลาน

ความโกรธแค้นในใจว่านปิ่งอี้เก็บเอาไว้ไม่อยู่ โมโหควันเกือบออกหู

ก่อนหน้านี้ปากถูกผ้าที่ทั้งเหม็นทั้งสกปรกอุดไว้ แถมยังถูกแห่ประจาน

เขาไม่เคยอับอายเท่านี้มาก่อน

อยู่ๆ ผู้ช่วยหลี่ว์ก็พูดแทรก “ว่านปิ่งอี้ ใต้เท้าถามเจ้าก็รีบตอบ หากยังไม่ตอบอีก จะถือเป็นการไม่ให้เกียรติศาล เจ้าจะถูกโบยก่อนโดยไม่ต้องไต่สวน”

ซ่งฝูเซิงเหลือบมองผู้ช่วยหลี่ว์

ผู้ช่วยหลี่ว์ทำมือคารวะซ่งฝูเซิง “ใต้เท้า ข้าคิดว่ารีบไต่สวนจะดีกว่า”

ซ่งฝูเซิงไม่คัดค้าน

แค่รู้สึกว่าน่าสนใจ

บอกว่าสองคนนี้ไม่มีผลประโยชน์เกี่ยวข้องใครจะเชื่อ ต้องให้เจ้าเตือนด้วยรึ แถมเตือนเสร็จเจ้ายังอธิบายแบบไม่ได้ขอ

“ข้าน้อยว่านปิ่งอี้” พอว่านปิ่งอี้ถูกผู้ช่วยหลี่ว์เตือนถึงได้ข่มความโมโหแล้วพูดตอบ

ซ่งฝูเซิงมองคนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า

ผมเผ้ายุ่งเหยิง ชุดของผู้ตรวจลาดตระเวนยับยู่ยี่

คิดในใจ เจ้าอยากเด็ดหัวข้าจะแย่แล้วใช่ไหมล่ะ

“ว่านปิ่งอี้ ระหว่างที่ข้าเดินทางมารับตำแหน่ง ถูกดักปล้นตรงเนินต้นไม้ใหญ่ จับโจรปล้นมาได้จำนวนหนึ่ง จากการไต่สวน พวกเขาให้การว่าเจ้าบงการ เจ้ามีอะไรอยากพูดหรือไม่ เจ้าต้องการบงการพวกเขาให้ทำร้ายขุนนางราชสำนักรึ”

“หึ ข้าจะทำร้ายใต้เท้าทำไม ใต้เท้ามีค่าให้ข้าทำร้ายด้วยรึ วันนี้ข้าเจอใต้เท้าเป็นครั้งแรกที่หน้าศาลาสิบลี้ อย่าหาว่าข้าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ ใต้เท้าจะมายัดเยียดข้อหาให้ข้าไม่ได้”

“บังอาจ” อยู่ๆ เสมียนฉินก็พูดขึ้น

ขัดจังหวะเสร็จก็พบว่าว่านปิ่งอี้ถลึงตาใส่เขา เสมียนฉินจึงไม่กล้าสบตา

ติดตรงที่ชาวบ้านจำนวนมากมองอยู่ กลัวขายหน้า

เสมียนฉินจำต้องหันไปทำมือคารวะพลางพูดกับซ่งฝูเซิง “ใต้เท้า ข้าคิดว่าเขาบังอาจจริงๆ”

ท่าทีอะไรกัน ต้องจัดการ ต้องทำให้เขาไม่กล้ามองหน้าใครไปอีกหลายปี เขาไม่เคยให้ผลประโยชน์แก่ข้าแม้แต่น้อย

ซ่งฝูเซิงส่ายมือห้าม อย่ามาขัดจังหวะเขา

ตอนนี้เขายัดเยียดข้อหาไหนได้ก็จะยัด ถ้าไม่รีบเค้นคำให้การ เดี๋ยวจะมีคนบุกมาช่วย

ต่อให้ว่านปิ่งอี้หนีไม่พ้นข้อสงสัย และอาจบังคับให้เขาปล่อยตัวก่อน โดยให้เหตุผลว่าหลักฐานไม่เพียงพอ

แต่ปล่อยออกไปยังจะจับกลับมาได้ง่ายๆ อีกเหรอ

ส่วนหลักฐานในตอนนี้ พูดตามตรง ก็ไม่พอจริงๆ

มีแต่คำให้การของลูกสมุนโจรพวกนั้นกับญาติของโจร

โจรที่ดักปล้นพวกนั้น ในความเป็นจริงไม่มีใครเคยคลุกคลีกับว่านปิ่งอี้โดยตรง มีแค่สองคนนั้นที่ตายไป ดังนั้นคำให้การของคนพวกนี้ทั้งหมดคือ ‘ฟังหัวหน้าพูดมา’

ส่วนครอบครัวของโจรที่ตายไปสองคนนั้นก็ให้การแค่ว่า ‘เคยเห็นกับตาว่ามากินข้าวที่บ้าน เคยเห็นสามีเอาเงินให้’

ซึ่งก็หมายความว่า ไม่มีใบเสร็จรับเงินจากว่านปิ่งอี้ ไม่มีหลักฐานที่บ่งชี้ตัวการที่สั่งการโจรพวกนี้ไปทำความผิด คำให้การเหล่านี้จึงไม่ใช่หลักฐานสำคัญที่จะเอาผิดได้

จากที่ลูกสาวเขาอ่านคดีของยุคโบราณแล้ววิเคราะห์กับเขาระหว่างทาง ต้องมีหลักฐานที่มีน้ำหนักอย่างเช่นใบเสร็จรับเงินอะไรทำนองนี้

ตอนนั้นซ่งฝูเซิงก็รู้ว่ามันยาก

คนโบราณที่รู้หนังสือมีน้อยมาก ว่านปิ่งอี้เป็นคนมีความรู้หรือไม่ยังพูดยาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหัวหน้าโจรสองคนนั้น สองคนนั้นที่ตายไปอ่านไม่ออก เขียนไม่ได้แน่นอน ถ้ารู้หนังสือมีเหรอจะไปเป็นโจร ไปสมัครทำบัญชีไม่ดีกว่าเหรอ

ปกติก็คงให้เงินโดยตรง

ให้ซื่อจ้วงแอบไปขโมยสมุดบัญชีที่บ้านสกุลว่าน เกรงว่าจะไปเสียเที่ยว

ลูกสาวบอกเขาว่า หากไม่มีหลักฐานบ่งชี้ ลำพังแค่คนพวกนั้นเห็นหรือได้ยินว่าว่านปิ่งอี้ทำอะไร ตามกฎหมายแล้ว หากต้องการตั้งข้อหาให้ว่านปิ่งอี้ก็เหลือเพียงทางเดียว นั่นก็คือคำให้การของจำเลย

คำให้การเป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับที่นี่

คิดดูก็น่าจะเป็นหนึ่งในสาเหตุที่การทรมานเค้นคำให้การถึงเป็นเรื่องถูกกฎหมายในยุคโบราณ

สรุปว่าภายใต้สถานการณ์ที่ไม่มีคำให้การของจำเลย เค้นคำให้การออกจากปากว่านปิ่งอี้ไม่ได้ อีกทั้งยังไม่มีหลักฐานบ่งชี้ ถ้าฝืนบังคับคุมขังว่านปิ่งอี้ ลูกสาวของเขาพูดถูก ก็เท่ากับเป็นการทิ้งจุดอ่อนของตัวเขาให้สกุลว่าน

สกุลว่านไม่ใช่ครอบครัวชาวบ้านธรรมดา

เป็นที่รู้กันว่าสกุลว่านสามารถใช้เส้นสายให้ขุนนางตัดสินใส่ร้ายได้ หรือแม้กระทั่งว่าขุนนางของเขตหวงหลงก็ยังจะเข้ามาก้าวก่ายเอาผิด เพื่อต้องการประจบแม่ทัพหลิ่ว

ไม่ใช่ว่าพวกเราเพิ่งมาก็ต้องถูกอีกฝ่ายเอาคืนจนต้องเก็บของกลับบ้านแล้วนะ

มาเสียเที่ยว

เช่นนั้นควรทำอย่างไรดีล่ะ

ว่านปิ่งอี้ก็ไม่ใช่คนโง่ มีเหรอที่คนอื่นพูดอะไรเขาก็ยอมรับ

ดังนั้น ซ่งฝูเซิงจึงคิดในใจว่า ตอนนี้เหลือทางเดียว อาศัยช่วงชุลมุนโยนความผิดทุกอย่างให้ว่านปิ่งอี้ ลองดูว่าว่านปิ่งอี้ยอมรับอันไหนก็เอาอันนั้น

ขอแค่ยอมรับสักหนึ่งกระทง ต่อให้ไม่ใช่ความผิดที่ต้องลงโทษหนักก็ยังดี

แบบนี้ถึงจะคุมตัวว่านปิ่งอี้ไว้นานๆ ได้อย่างสมเหตุสมผล อีกทั้งยังจะไม่มีทางถูกเบื้องบนคนไหนกับขุนนางคนอื่นมากล่าวหาเขาได้

ใครมาสั่งก็ไม่เป็นผล จำเลยยอมรับเอง

ส่วนถ้าคิดว่าความผิดเบาไป ขอแค่คุมตัวไว้ก่อนได้ ใช้วิธีพูดแบบยุคปัจจุบันก็คือ วางแผนระยะยาว คุมตัวไว้ก่อนค่อยสืบสวนเพิ่ม

ซ่งฝูเซิงเหลือบมองผู้ช่วยหลี่ว์ จากนั้นก็เหลือบมองเสมียนฉิน

จังหวะสำคัญมาก ไม่มีการพูดอะไรจากคนข้างล่าง แม้แต่คำว่าเรียนใต้เท้าก็ไม่พูด ไม่ส่งเสียงอะไรทั้งนั้น

“ว่านปิ่งอี้ ข้าขอถามเจ้า คนพวกนั้นที่กล่าวหาเจ้า เจ้ารู้จักพวกเขาหรือไม่”

“ข้าไม่รู้จัก”

“แน่ใจรึ”

“ข้า…”

ซ่งฝูเซิงไม่ให้โอกาสว่านปิ่งอี้ได้ตอบ “เบิกตัวพยานเข้ามา”

เมียของโจรที่ตายไปกลับเข้ามาคุกเข่าในศาลอีกครั้ง

“ใต้เท้า ข้าน้อยเคยเจอว่านปิ่งอี้จริงๆ เมื่อปีก่อนเขายังมาเอาเงินที่บ้านข้าอยู่เลย…

…ตอนนั้นสามีของข้ายังได้ให้ข้าเตรียมข้าวปลาอาหารไว้ บอกว่าผู้ตรวจว่านกินไม่กินก็อีกเรื่องหนึ่ง ต้องเตรียมไว้ก่อน…

…วันนั้นหญิงรับใช้สูงวัยหนึ่งคนกับสาวใช้สองคนในบ้านข้าก็เคยเห็นผู้ตรวจว่านในบ้านข้า ถ้าใต้เท้าไม่เชื่อไปเรียกมาสอบสวนได้…

…จริงสิ ยังมียายกวนที่อยู่ข้างบ้านก็เคยเห็น นางเอารองเท้ามาส่งที่บ้านข้าพอดี อันที่จริงไม่ใช่แค่ยายกวน เพื่อนบ้านแถวนั้นต่างก็รู้กันหมดว่าสามีข้าสนิทกับผู้ตรวจว่าน”