ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 763-2 ข้าลำบากเหลือเกิน

ตอนที่ 763-2 ข้าลำบากเหลือเกิน

ซ่งฝูเซิงถามอีกครั้ง “ว่านปิ่งอี้ ไหนเจ้าว่าไม่รู้จัก อยากให้ข้าสั่งคนไปพาพยานคนใหม่มายืนยันหรือไม่”

ว่านปิ่งอี้หน้าแดง พูดด้วยความโมโห

“ได้ ต่อให้ข้ารู้จัก ข้าก็รู้จักแค่คนนั้น ข้ารู้จักก็หมายความว่าข้าสั่งพวกเขาไปปล้นใต้เท้าแล้วรึ อีกอย่าง ถ้าข้าให้พวกเขาไปปล้นใต้เท้า ทำร้ายขุนนางราชสำนักจริง ควรจะเป็นข้าที่ให้เงินพวกเขาเพื่อไปทำงานมิใช่หรือ เมื่อครู่ผู้หญิงพวกนั้นพูดว่าอะไร ท่านไม่ได้ยินรึ”

อยู่ๆ ผู้ช่วยหลี่ว์ก็หลับตาลง ความรู้สึกแรกคือ แย่แล้ว เจ้าโง่เอ๊ย

ตามคาด ซ่งฝูเซิงสายตาเฉียบคม “ดีมาก เจ้ายอมรับว่ารับเงินแล้ว เจ้ารับเงินผิดกฎหมายใช่ไหม”

“ใครทำผิดกฎหมายกัน กำลังพูดเรื่องคดีที่ข้าทำร้ายท่านไม่ใช่รึ ข้ากำลังบอกท่านว่า คำให้การของนางยิ่งบ่งชี้ว่าข้าไม่ผิด นับตั้งแต่ท่านเจอข้าก็ยัดเยียดข้อหาทำร้ายขุนนางราชสำนักให้ข้า”

ซ่งฝูเซิงยืนขึ้น “เปล่า ข้าไม่ได้ถามเจ้าเรื่องเงิน เจ้ารับเงินมาแล้ว ทุกคนในที่นี้ก็ได้ยินกันหมด จดไว้”

“ข้า…” ว่านปิ่งอี้มองผู้ช่วยหลี่ว์ไปตามสัญชาตญาณ

เวลานี้ผู้ช่วยหลี่ว์จำต้องจดบันทึกคำให้การที่จำเลยยอมรับด้วยตัวเอง

ว่านปิ่งอี้ไม่ทันได้ถูกเตือน ทำได้เพียงโมโหตะคอก “ข้าไม่ได้ทำผิด!”

ซ่งฝูเซิงพูด “เช่นนี่นเจ้าก็มีความผิดฐานรับสินบน”

ผู้ช่วยหลี่ว์บากหน้าขัดจังหวะอีกครั้ง

การพูดครั้งนี้ ผู้ช่วยหลี่ว์รู้ว่าตัวเองอาจถูกพักงานอย่างน้อยสามปี อย่างน้อยสามปีนี้จะถูกซ่งฝูเซิงลงโทษ ต้องเจียมตัว ถือเป็นจุดอ่อน

แต่เมื่อเทียบผลได้ผลเสียแล้วก็ต้องปกป้องเจ้าโง่นี่ไว้ก่อน “ใต้เท้า ข้าเบาปัญญาขอถามสักหน่อย การรับสินบนเป็นการขอให้อีกฝ่ายทำงานให้ จึงให้ทรัพย์สินแก่อีกฝ่าย ส่วนอีกฝ่ายจะรับไม่รับ ก็ยังไปจัดการทำให้อย่างสมเหตุสมผล แบบนี้ใช่หรือไม่ โปรดชี้แนะ”

ซ่งฝูเซิงโมโหจนหัวเราะ เจ้าขอคำชี้แนะหรือกำลังเตือนสติข้ากันแน่

ดูท่าทางลำบากใจของเจ้าสิ หาช่องโหว่ของกฎหมาย พูดอ้อมไปอ้อมมาเพื่อบิดเบือนช่วยคนที่อยู่ข้างล่างนั่น

ตามคาด ว่านปิ่งอี้ฉุกคิดได้ทันที “คนอย่างพานเหล่าซานมาขอให้คนอย่างข้าทำอะไรไม่ได้หรอก ใต้เท้าไปสืบดูได้เลย ข้าเป็นผู้ตรวจลาดตระเวน จะมีเรื่องไปเกี่ยวข้องกับเขาได้อย่างไร พานเหล่าซานก็แค่ใครกัน ข้ารับเงินจากเขาถือเป็นการรับสินบนแล้วรึ”

อันที่จริงจนถึงตอนนี้ว่านปิ่งอี้ยังคงไม่เข้าใจว่าทำไมซ่งฝูเซิงถึงพยายามยัดเยียดว่าเขาทำร้ายขุนนางราชสำนัก

แน่นอนว่าก่อนหน้านี้ที่สอบสวนโจรคือเรื่องดักปล้น ขอบเขตที่สอบสวนไม่เกี่ยวกับเรื่องทำร้ายขุนนางราชสำนัก ว่านปิ่งอี้ถูกขังอยู่ในห้องขังไม่รู้เรื่อง ยังคิดว่ากำลังไต่สวนเรื่องทำร้ายขุนนางราชำสำนักกันอยู่ เขาก็เลยติดกับเข้าเต็มๆ

ซ่งฝูเซิงเดินลงมายืนตรงหน้าผู้ช่วยหลี่ว์ เล่นเอาผู้ช่วยหลี่ว์ไม่กล้าเงยหน้า

ซ่งฝูเซิงพูดเหมือนสอน “นั่นสิ ไม่ได้ขอร้องให้ทำงานให้เสียหน่อย ผู้ช่วยนายอำเภอช่างความรู้ดีเสียจริง ไม่เพียงแต่จะอ่านตำราแตกฉาน ยังรอบรู้เรื่องกฎหมายด้วย เช่นนั้นทราบหรือไม่ว่า ไม่ขอให้เจ้าหน้าที่ทางการทำงานให้ แต่เจ้าหน้าที่รับเงินจากชาวบ้านก็มีความผิดฐานรับสินน้ำใจ อ้อ คิดๆ ดู ด้วยความรู้ของผู้ช่วยนายอำเภอก็คงจะหาช่องโหว่มาตอบข้าได้อยู่ดี ไม่อยู่ในขอบเขตที่ดูแล ไม่ถือเป็นความผิด เช่นนั้นข้าขอบอกผู้ช่วยนายอำเภอ บอกทุกคนในที่นี้”

ซ่งฝูเซิงหันมามองชาวบ้านที่มุงดูอยู่ข้างนอก “ไม่อยู่ในขอบเขตความดูแลก็แสดงว่าว่านปิ่งอี้มีความผิดฐานทุจริต วันนี้ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ออกไปจากประตูศาลาว่าการแห่งนี้ไม่ได้ ข้าจะคุมตัวเขาไว้!”

“ดี” มีคนตะโกนมาจากในหมู่ชาวบ้าน

เมื่อครู่ฟังๆ อยู่ก็คิดว่าใต้เท้าถึงทางตันเข้าแล้ว

ไม่คิดว่าแค่คำพูดไม่กี่ประโยคของใต้เท้านายอำเภอจะกลายเป็นว่าว่านปิ่งอี้ต้องเข้าคุกแน่แล้ว

พวกชาวบ้านตะโกนว่า ดี อีกครั้ง

เพราะตอนที่ซ่งฝูเซิงเดินผ่านว่านปิ่งอี้ได้พูดขึ้นว่า “ไม่เคารพศาล ลงโทษหนีบนิ้ว”

พวกเจ้าหน้าที่ไม่กล้ารอช้า ไม่ได้มีท่าทีนิ่งเฉยไม่กล้าขยับแบบตอนอยู่หน้าศาลาสิบลี้อีกแล้ว

ว่านปิ่งอี้เริ่มลนลาน “พวกเจ้ากล้ารึ”

ซ่งฝูเซิงเคาะไม้ปลุกสติ “ลงโทษ!”

ไม่นานนิ้วของว่านปิ่งอี้ก็เต็มไปด้วยเลือด เอาแค่นี้ยังถือว่ามือปราบที่ลงโทษยังทำเบา คิดไว้ว่าทำอะไรต้องมีทางหนีทีไล่สำหรับวันหน้าไว้บ้าง

ว่านปิ่งอี้เจ็บจนร้องโอดครวญ พวกชาวบ้านที่อยู่ข้างนอกสะใจ ควรลงโทษเขานานแล้ว สกุลว่านทำตัวเหิมเกริมในฮุ่ยหนิงมานาน

มีพวกพ่อค้าหลายคนที่แอบกำหมัดกัดฟัน พอได้ยินเสียงว่านปิ่งอี้ร้องด้วยความเจ็บปวดก็รู้สึกว่าความคับแค้นที่อยู่ในใจลดลงไปบ้าง

มีพวกผู้อาวุโสพูดด้วยความตื่นเต้นว่า มองออกแล้ว นายอำเภอคนใหม่ที่มานี้ คุณพระช่วย ดูเหมือนจะเห็นแสงสว่างแล้ว

ลงโทษด้วยการหนีบนิ้วเสร็จซ่งฝูเซิงก็ยังไม่หายโมโห

ยิ่งพวกชาวบ้านส่งเสียงดีใจเขาก็ยิ่งได้อารมณ์

ว่านปิ่งอี้เป็นศัตรูของปวงชน เช่นนั้นก็ต้องทรมานให้สาสม ดูเป็นการแสดง

“ไป ไปเรียกผู้ตรวจการลาดตระเวนสองคนนั้นเข้ามา”

ผู้ตรวจการสองคนนั้นไม่กล้ามองลูกพี่ของตัวเอง สีหน้าแย่ลงไปมาก เดินตรงเข้ามาสายตาไม่วอกแวก

“ข้าขอสั่งให้พวกเจ้าสองคนตบหน้าเขา โทษฐานะที่นักโทษคนนี้ทำตัวสามหาวกล้าขึ้นเสียงกับข้า ไม่ตอบคำถามดีๆ ตบจนกว่าเขาจะตอบอะไรไม่ไหวอีก”

“ใต้เท้า?”

“ใต้เท้า!”

“ทำไม จะขัดคำสั่งด้วยเหรอ หรือเรื่องที่เขาทุจริตพวกเจ้าก็มีส่วนด้วย กลัวเขามาเอาเรื่องเหรอ”

ผู้ตรวจลาดตระเวนสองคนคุกเข่าลงทันที “ใต้เท้า ข้าน้อยถูกปรักปรำ ขอใต้เท้าให้ความเป็นธรรม”

ซ่งฝูเซิงบอกว่า “นี่ก็กำลังให้ความเป็นธรรม พวกเจ้าลงมือก่อน”

หนึ่งในผู้ตรวจลาดตระเวนหันมองว่านปิ่งอี้ที่มือชุ่มเลือด เวลานี้ว่านปิ่งอี้เจ็บจนเกือบหมดสติไป เขากัดฟัน “โอ๊ย!” โดนตบปาก

ผู้ตรวจลาดตระเวนอีกคนหนึ่งไม่กล้ารอช้า นายอำเภอคนใหม่บอกชัดแล้ว ข่มขู่พวกเขาแบบโจ่งแจ้ง ไม่เคยเจอขุนนางแบบนี้มาก่อน หน้าด้านเหลือเกิน

พวกเขาก็ไม่มีทางเลือก ต่อให้เห็นแก่น้ำใจแค่ไหนก็ต้องเอาตัวเองรอดไว้ก่อน ทำได้เพียงหันไปตบหน้าว่านปิ่งอี้ซ้ายขวา ตบจนว่านปิ่งอี้ล้มลงก็กระชากหัวขึ้นมาตบซ้ำ

เสมียนฉินมองสภาพอเนจอนาถของว่านปิ่งอี้แล้วเหลือบมองผู้ช่วยหลี่ว์ที่หน้าซีด เขาเกือบหลุดหัวเราะ

เขาคิดว่าตัวเองใสสะอาด ไม่กลัวโดนตรวจสอบ ไม่กลัวสกุลว่านมาเอาเรื่อง

เขาฉวยโอกาสช่วงชุลมุนเดินขึ้นหน้าอย่างระมัดระวังแล้วกระซิบแผนข้างหูซ่งฝูเซิง “ใต้เท้า ไม่อาศัยช่วงที่นักโทษสติไม่ครบถ้วนกำหนดรายละเอียดให้ทันเวลาหรือ ข้าคิดว่า ทางที่ดีฉวยโอกาสนี้กำหนดจำนวนเงินที่เขารับไว้ ป้องกันเขามาบอกเป็นจำนวนเงินเล็กน้อยในภายหลัง”

ซ่งฝูเซิงกวาดตามองคนผู้นี้ ดูทำตัวเจ้าเล่ห์เข้า

“ข้าจะฉวยโอกาสตอนเขาสติไม่ครบถ้วนไม่ได้ แบบนั้นข้าจะเป็นคนอย่างไร”

หืม?

เสมียนฉินนึกไม่ถึงว่าเวลานี้ซ่งฝูเซิงจะวางมาดเป็นขุนนางใสสะอาด คิดในใจ เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นขุนนางใสสะอาดรึ

โผล่มาเจ้าก็หลอกคน บอกว่าว่านปิ่งอี้ต้องการฆ่าคน ทั้งยังบอกว่าต้องการปล้นเจ้า

เห็นๆ อยู่ว่าเจ้าก็แค่ล่อเขามาติดกับ มาทำตัวเป็นคนใสสะอาดตอนนี้ก็สายไปแล้ว

ซ่งฝูเซิงมองออกว่าเสมียนฉินคิดว่าเขาจอมปลอม

ไม่ อย่าเข้าใจผิด ข้าปากตรงกับใจ

ซ่งฝูเซิงพูดว่า “อย่าบิดเบือนข้อเท็จจริง ขุนนางราชสำนักต้องใช้เหตุผลเพื่อเป็นที่ยอมรับ หากไปตรวจสอบบัญชีของสกุลว่าน หักรายได้ที่สมเหตุสมผลไป ที่เหลือไม่เท่ากับเขารับสินบนมารึ”

เสมียนฉินเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ใจหายวาบ

นายอำเภอคนใหม่โหดมาก เรื่องนี้มันเร้าใจ เขาชอบ

กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เสมียนฉินกำมือคารวะยิ้มพลางพูด “ใต้เท้ามองการณ์ไกลจริงๆ ข้าพูดมากเอง ข้ายินดีทำงานเพื่อใต้เท้า”

คำพูดยังสดใหม่อยู่ ในขณะที่ชาวบ้านที่อยู่ด้านนอกเพิ่งคุกเข่าลงคำนับให้ซ่งฝูเซิง นี่ถือเป็นการต้อนรับที่ช้าไปหน่อยจากชาวบ้านฮุ่ยหนิง

ในที่สุดก็ได้ต้อนรับขุนนางน้ำดีที่ทำเพื่อราษฎร

ลูกชายคนสองกับคนสามของสกุลว่านก็พาคนสวนสี่ร้อยกว่าคน รวมถึงพวกลูกน้องจากหอสุรา บ่อน และหอนางโลมมาด้วย

พวกชาวบ้านตกใจหนีกระเจิดกระเจิง

เสมียนฉินยืนห่างจากซ่งฝูเซิงมากเพราะกลัวว่าซ่งฝูเซิงถูกแก้แค้นแล้วเขาจะติดร่างแหไปด้วย