ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 764 แรงสนับสนุนเบื้องหลังของข้าคือชาวบ้าน

ตอนที่ 764 แรงสนับสนุนเบื้องหลังของข้าคือชาวบ้าน

ที่ว่าการอำเภอใหญ่แห่งนี้โอ่อ่าดีจริงๆ กินพื้นที่เยอะมาก

ท่านย่าหม่ากับยายหวังยืนอยู่ในสวนของเรือนหลัง กำลังนั่งศึกษาดอกไม้ใบหญ้าอย่างมีความสุข ต้องหมักปุ๋ยคอกปลูกผักอะไรบ้าง ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงโกลาหลมาจากเรือนหน้า

รอยยิ้มของท่านย่าหม่าหายไปในทันที “เสียงอะไร”

เฉียนเพ่ยอิงที่จัดของอยู่ในห้อง ในมือมีเสื้อผ้าเดินออกมาถาม “เสียงอะไรน่ะ ใครก็ได้ไปดูหน่อยว่าข้างหน้าเกิดอะไรขึ้น”

ซ่งฝูหลิงออกมาจากห้อง ยืนอยู่ตรงประตูเงี่ยหูฟัง ขมวดคิ้วพลางพูด “ไม่เป็นไรท่านแม่ สกุลว่านน่าจะยกพวกมาหาเรื่อง”

“หา? นี่ยังจะไม่เป็นไรอีกเหรอ เด็กคนนี้ต้องใจกว้างขนาดไหน สกุลว่านรวบรวมคนได้แค่ไหนพวกเรากะไม่ได้ นั่นนักเลงท้องถิ่นเชียวนะ รีบไปบอกพี่ชายลูกให้ไปที่เรือนหน้า เขาใจเด็ด ตรงนี้ไม่ต้องใช้งานเขาแล้ว ปกป้องพ่อเราให้ดีเป็นพอ”

ซ่งฝูหลิงส่ายมือบอกให้เฉียนเพ่ยอิงใจเย็นๆ พลางพูด

“รวมคนมาได้เท่าไหร่ก็ไม่มีประโยชน์ คนในครอบครัวเราคนเดียวสู้สิบคนได้

จัดการพวกหัวๆ ของสกุลว่านได้ คนที่เหลือก็แค่เนียนมาแบบนั้นแหละ

ลูกไม่เชื่อหรอก อย่างมากสกุลว่านก็พามาได้แค่พันคน จัดการสักร้อยคนก็ได้แล้ว ท่านแม่จะร้อนใจทำไม มีแต่พวกกระจอกมาทั้งนั้น”

ข้อสรุปนี้ซ่งฝูหลิงไม่ได้พูดมั่ว

นางสรุปมาจากสถิติของหลายประเทศหลังสงครามโลกครั้งที่สอง

จากสถิติหลังสงครามโลกครั้งที่สองพบว่า ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย จะมีสักกี่คนที่ทุ่มเทมุ่งไปข้างหน้าอย่างเต็มที่ คำตอบคือสิบเปอร์เซ็นต์

ซ่งฝูหลิงก็เลยคิดว่าไม่เป็นอันตราย

เพราะครอบครัวของพวกเขามาถึงยุคโบราณ พวกเก้าสกุลก็มีประสบการณ์ต่อสู้หลายครั้งแล้ว

ถึงแม้นางจะไม่เคยเข้าร่วมด้วยตัวเอง แต่พ่อของนางแค่อาศัยระเบิดลูกเล็กๆ ไม่มีแม้แต่ปืนใหญ่ ก็สามารถพาคนของเก้าสกุลสู้ในสงครามที่มีคนจำนวนมากมาได้ตั้งหลายครั้ง ยิ่งหมายความว่าทหารข้าศึกในตอนนั้นส่วนใหญ่ก็แค่ปะปนเข้ามา พอเจออันตรายก็แยกย้าย ยิ่งเป็นการพิสูจน์ข้อสรุปของสงครามโลกครั้งที่สอง

ส่วนคนของเก้าสกุลก็ไม่ได้ฝีมือดีสักเท่าไหร่

ที่พวกเขาเกิดเรื่องแล้วไม่กลัว เป็นเพราะพวกเขาสามัคคี ไม่มีใครที่แค่ปะปนเข้ามากินอยู่ไปวันๆ ไม่มีสถานการณ์สิบเปอร์เซ็นต์ที่ว่า

พวกเขาร้อยเต็มร้อย เมื่อเจออันตรายก็พร้อมจะบุกลุยไปข้างหน้า

ซ่งฝูหลิงเดินไปทางเรือนหน้า เฉียนเพ่ยอิงเห็นแบบนั้นก็ร้อนใจ

เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ยังจะทำใจเย็นได้อีก

ซ่งฝูหลิง ข้าก็ต้องใจเย็นอยู่แล้ว ตอนที่เพิ่งทะลุมิติมา ข้ามัวแต่ตื่นตระหนก ตอนนั้นเสียภาพพจน์ไปแล้ว

ในขณะที่ซ่งฝูหลิงกำลังลากซื่อจ้วงไปที่เรือนหน้า ท่านลุงซ่งก็หันไปสั่ง “พวกสาวใช้ พวกเด็กผู้ชาย ไปเตรียมตัว หยิบคันธนูเตรียมพร้อม เรือนหน้าเป็นอย่างไรเราไม่สน แต่เรือนหลังของเรา ถ้ามีคนกล้าวิ่งมาเอาเรื่องถึงเรือนหลัง เจอคนไหนยิงคนนั้น”

ท่านย่าหม่าวิ่งมาพูด “ใช่!”

พวกเด็กๆ ที่อยู่ในเขตเรือนรวมถึงหมี่โซ่ว ราวกับเข้าไปแย่งขนม หยิบคันธนูของตัวเอง สะพายถุงใส่ลูกธนูแล้วปีนบันได

ยายหวังพูด “ให้ตายเถอะ ตะหลิวข้าหายไปไหน ข้าจะเอาตะหลิวเพ่นกระบาลพวกมัน”

หลักๆ คือคนของเก้าสกุลโมโหมาก

ฝูเซิงที่พวกเขาประคบประหงมเหมือนของล้ำค่า ตอนอยู่หน้าศาลาสิบลี้ออกคำสั่ง แต่พวกมือปราบไม่ขยับ สถานการณ์น่ากระอักกระอ่วน คนในครอบครัวที่อยู่บนเกวียนเห็นแล้วยังปวดใจ

คนเรามักพูดกันว่า ยิ่งมีคนช่วยเหลืองานยิ่งสำเร็จ ฝูเซิงของพวกเขามาถึงที่นี่ ไม่มีผู้ช่วยที่จริงใจแม้แต่คนเดียว

ตอนนี้ข้างหน้ามีการตัดสินคดีอยู่ คนแซ่ว่านนั่นทำผิดก็รับผิดสิ ยังจะกล้ามาปิดล้อมที่ว่าการอำเภอ นี่เป็นบ้านของขุนนางราชสำนักที่ฮ่องเต้แต่งตั้งเชียวนะ

มันจะรังแกกันเกินไปแล้ว นี่ต้องไม่กลัวฝูเซิงที่เป็นขุนนางราชสำนักมากขนาดไหน

มีแต่พวกคนที่ไม่เห็นหัวพวกเขา

และเรื่องที่ทำให้ยายหวังน้อยเนื้อต่ำใจที่สุดคือ ฝูเซิงของเราไม่ได้คิดจะมากอบโกยเงินที่นี่ อุตส่าห์รีบเร่งเดินทาง เพราะอยากจะมาสร้างบุญ อยากทำความดีทำไมมันถึงยากขนาดนี้

อย่าเสียใจไปยายหวัง

เพราะตรงที่ว่าการนายอำเภอที่อยู่ข้างหน้ากำลังเกิดเหตุการณ์ที่น่าตื่นตะลึง

ในขณะที่มือปราบของผู้ตรวจลาดตระเวนสามหน่วยที่ซ่งฝูเซิงสั่งการไม่ได้ กำลังกระจายอยู่ในตัวเมืองจำนวนห้าร้อยกว่าคน

ในขณะที่ซ่งฝูเซิงจะส่งคนไปที่เขตหวงหลงเพื่อขอให้ใต้เท้าที่เฝ้าประจำการส่งทหารมาช่วยก็ไม่ได้

ในขณะที่ซ่งฝูเซิงได้แต่มองพวกเจ้าหน้าที่ของอำเภอที่ไม่มีทางตั้งใจคุ้มกันจวนนายอำเภออย่างแท้จริง

เขาได้พูดกับพวกชาวบ้านว่า

“ข้าซ่งฝูเซิง ขอเอาหมวกขุนนางเป็นประกัน ชาวบ้านคนไหนก็ตามที่เข้าร่วมการยุติความรุนแรงครั้งนี้ วันนี้ทำพวกเขาตายก็จะไม่มีความผิด อีกทั้งข้ายังจะให้คนละห้าร้อยเงิน…

…หากจับเป็นผู้ชายที่ใช้กำลังได้ ครอบครัวใสสะอาด ร่างกายไม่พิกลพิการ ข้าจะรับเป็นมือปราบเป็นกรณีพิเศษ”

ซ่งฝูเซิงบอกทุกคนก่อนว่าวันนี้ใช้กำลังไม่เป็นไร

จากนั้นก็บอกพวกมือปราบของอำเภอว่า ไม่ให้พวกเจ้าช่วยเปล่าๆ มีเงินให้ เสร็จงานแล้วยังจะให้ความมั่นคง

เป็นคนฉลาดหรือเปล่าล่ะ

เคยคิดไหมว่าในครอบครัวมีกันหลายสิบชีวิต ไม่มีคนเก่งในบ้านแม้แต่คนเดียว เป็นชาวไร่ชาวสวนกันหมด

อยากหลุดจากปัญหาไหม ได้สวมชุดมือปราบ มีเงินรายเดือนให้ ไม่ต้องประทังชีวิตไปวันๆ

โอกาสมาอยู่ตรงหน้าทุกท่านแล้ว

จงเงยหน้ามองฟ้า ลูกผู้ชายอกสามศอก กล้าที่จะสู้ไปพร้อมกับข้าหรือเปล่า

ซ่งฝูเซิงที่อยู่ในชุดขุนนางมองพวกชาวบ้าน

พวกชาวบ้านที่มามุงดูถูกนายอำเภอคนใหม่ของพวกเขามองอยู่ก็ไม่ถอยหลังอีกต่อไป ทั้งยังมีคนหนุ่มที่ดูแข็งแรงหักกิ่งไม้ด้านข้างเดินออกมาจากกลุ่มคน

หนุ่มคนนี้เป็นหนุ่มคนแรกที่กล้าเดินออกมา สีหน้าไม่เกรงกลัว

สัญชาตญาณบอกเขาว่าใต้เท้านายอำเภอที่ยังหนุ่มคนนี้ หน้าตาคมคาย รูปร่างผึ่งผาย กล้ามาถึงก็จับตัวว่านปิ่งอี้มัดไว้ ไม่น่าโกหกกัน

ขอแค่วันนี้เขากล้าสู้

จากนั้นก็มีคนหนุ่มคนที่สอง คนที่สาม คนที่สี่ เดินออกมาจากในกลุ่มชาวบ้าน ยังมีคนที่ไม่หยิบอะไรทั้งนั้น คิดจะใช้มือเปล่า โดยเชื่อว่าตัวเองสู้ได้

เลิกนับแล้ว

นับไม่หวาดไม่ไหว

แม้แต่พวกผู้ชายวัยกลางคนที่อายุเริ่มเยอะแล้วก็ก้าวออกมา

ตอนที่พวกผู้ชายเหล่านี้เริ่มก้าวแรก อาจจะเพื่องานที่มั่นคง หรืออาจหวังห้าร้อยเงินอยู่ในใจ ห้าร้อยเงินเชียวนะ แค่มามุงดูศาลตัดสินก็ได้เงินใช้ เอาไปซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ให้เด็กๆ ในบ้านได้

แต่เมื่อก้าวออกมาจริงๆ แล้ว

เมื่อพวกเขาอยู่ข้างหลังซ่งฝูกุ้ยที่ชอบสะบัดผม ตามอยู่ข้างหลังซ่งฝูโซ่วตาเดียวที่เดินกร่าง ตามอยู่ข้างหลังหวังจงอวี้ที่ยิ้มเจ้าเล่ห์ถือขวานอยู่ในมือ พวกเขาก็ลืมผลประโยชน์ที่จะได้ไปหมด

เลือดในกายพลุ่งพล่าน

ไม่มีใครอยากถูกกดขี่

ไม่มีใครอยากเดินเลี่ยงพวกคนสกุลว่านอีกต่อไป ต้องมาคอยกลัวว่าตัวเองจะถูกเตะเพราะอีกฝ่ายไม่ถูกชะตาหรือเปล่า

ไม่มีใครอยากหงอเวลาซื้อผ้า ซื้อน้ำตาล ไม่กล้าแม้แต่จะพูดว่าแพงเกินไป

ไม่มีใครอยากปล่อยให้นายอำเภอคนใหม่ที่อุตส่าห์กล้าออกหน้าแทนชาวบ้านต้องขุ่นเคืองใจเพราะพวกเขา จนต้องเปลี่ยนเป็นนายอำเภอที่คดโกงแบบคนก่อนๆ ทำให้พวกเขาต้องโดนขูดรีดเก็บส่วย ถูกขุนนางโกงกินพวกนั้นปอกลอกทีละชั้นทีละชั้นจนมีชีวิตอยู่ไม่ได้

สายลมกำลังคำราม ชาวบ้านกำลังโห่ร้อง

พวกคนชราอายุมากพากันตะโกนว่า “หนุ่มๆ จัดการพวกมัน ใต้เท้านายอำเภอบอกแล้วว่าไม่ผิดกฎหมาย พวกเราชาวฮุ่ยหนิง จากนี้ไปต้องการกฎหมายเพื่อลูกหลานของพวกเรา”

เสียงให้กำลังใจแบบนี้ยิ่งทำให้พวกคนหนุ่มที่ก้าวออกมาจากกลุ่มชาวบ้านยิ่งฮึกเหิม

ปกป้องที่ว่าการอำเภอ

ปกป้องใต้เท้านายอำเภอที่ทำเพื่อชาวบ้าน

ปกป้องบ้านเกิด

ปกป้องความยุติธรรมที่อยู่เหนือหัวพวกเรา

ฆ่ามัน

ซ่งฝูกุ้ยนำทีมชาวบ้านที่มีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ บุกเข้าไปหาพวกบ่าวรับใช้ของสกุลว่าน

พวกเจ้าไม่เข้ามา พวกเราก็ไม่ปล่อยพวกเจ้าไปอยู่ดี

ตอนซ่งฝูหลิงวิ่งมาถึง ภาพที่เห็นคือ พ่อของนางไม่ได้ใช้ระเบิด สวมชุดขุนนางยืนอยู่หน้าชาวบ้าน ไม่หลบ ไม่ถอย

มั่นใจเต็มร้อย เพราะแรงหนุนหลังของพ่อนางคือชาวบ้าน

พวกคนหนุ่มจำนวนมากกำลังวิ่งเข้าไปหาพวกบ่าวรับใช้ของสกุลว่าน

กำลังแย่งท่อนไม้จากในมือบ่าวรับใช้สกุลว่าน

กำลังหวดหมัดใส่บ่าวรับใช้สกุลว่านพร้อมตะโกนว่า “พวกเจ้าจะรังแกกันเกินไปแล้ว”