ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 767 มีชื่อในยุทธภพโดยไม่ต้องออกอาวุธ / ตอนที่ 768 ไม่เป็นไร

ตอนที่ 767 มีชื่อในยุทธภพโดยไม่ต้องออกอาวุธ / ตอนที่ 768 ไม่เป็นไร

ตอนที่ 767 มีชื่อในยุทธภพโดยไม่ต้องออกอาวุธ

“ท่านอา ไม่พบกันนาน สบายดีหรือไม่”

ในเช้าตรู่นี้

แม่ทัพหลิ่วอยู่ในชุดฝึกสีกรมท่า อ่านจดหมายที่ลู่พั่นส่งมาให้เขา

“ตอนนี้ยึดหมิงโจวได้แล้ว กำลังอยู่ในช่วงรักษาตัว…

…ท่านอา ไม่ต้องเป็นห่วง แค่บาดแผลเล็กน้อย…

…สถานการณ์ในหมิงโจวซับซ้อน…”

พออ่านเจอว่าลู่พั่นบาดเจ็บ แม่ทัพหลิ่วก็กำมือแน่น ทำไมไม่เล่าให้เยอะกว่านี้

เจ้าเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของแม่ทัพใหญ่ ได้รับบาดเจ็บจะไม่ควรค่าให้พูดถึงได้อย่างไร

ในเวลาเดียวกัน

ลู่พั่นที่อยู่ไกลถึงหมิงโจวกำลังใช้ไม้เท้าประคอง แสดงให้เห็นว่าเขาได้รับบาดเจ็บที่ขา

อีกทั้งเรื่องที่คนนอกไม่รู้ก็คือ อาการหนักสุดในร่างกายของแม่ทัพลู่มาจากการสูดดมแก๊สชีวภาพ

ถ้าไม่ช่วยไว้ได้ทันเวลาก็เกือบตายอยู่ในพื้นที่แก๊สชีวภาพตอนทำสงคราม

ซุ่นจื่อกำลังคุยกับเขา “คุณชาย ต้าจวิ้นจะต้องถูกฝังแล้ว ฝังไว้ที่ต้นไม้ต้นนั้นที่คุณชายเลือกให้มัน”

“อืม”

ม้าศึกที่ลู่พั่นเลี้ยงมาตั้งแต่เล็กๆ ต้าจวิ้น ได้พลีชีพในสงครามแล้ว

กำลังจะถูกฝังไว้ในดินแดนที่ไม่ใช่บ้านเกิด

ซุ่นจื่อสะอื้นไห้ ใช้พลั่วฝังดินกลบมัน

ไม่ใช่แค่เรื่องม้าหรืออะไร แต่ซุ่นจื่อเศร้าที่คุณชายจะต้องเสียใจมากแน่นอน

สหายคู่กายของคุณชายได้หายไปอีกหนึ่ง

คุณชาย อย่าเสียใจไปเลย ซุ่นจื่อจะมีชีวิตอยู่ให้ดี อยู่จนฟันร่วงหมดปากก็จะเคียงข้างคุณชายตลอดไป

“ท่านซุ่นจื่อ มาได้อย่างไร” ภายในห้องพักชั่วคราวของทหารคุ้มกัน เริ่นจื่อฮ่าวเปลือยท่อนบน มีผ้าห่มคลุมอยู่ หันมาถาม

“คุณชายบอกว่า นับแต่วันนี้เป็นต้นไป ยาของเจ้าจะเหมือนกับของคุณชาย อะ นี่เป็นยาที่เพิ่งต้มมา รีบดื่มสิ”

“หา?” เริ่นจื่อฮ่าวรู้สึกเหนือความคาดหมายมาก รีบลุกขึ้นมาฉีกยิ้ม รับชามยา

ที่ลู่พั่นถูกช่วยออกมาได้ทันเวลาเป็นผลงานใหญ่ของเริ่นจื่อฮ่าว

เริ่นจื่อฮ่าวเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นความไม่ชอบมาพากล อีกทั้งยังกัดฟันช่วยลู่พั่นให้ออกมาก่อนได้เร็วมากภายใต้สถานการณ์ที่ตัวเองก็สูดดมแก๊สพิษ

ตอนนี้ลู่พั่นพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่เริ่นจื่อฮ่าวยังคงมีอาการใบหน้าแดงก่ำ ควบคุมการขับถ่ายไม่ได้

ส่วนทางด้านแม่ทัพหลิ่วก็ได้อ่านจดหมายของลู่พั่นจบแล้ว

ครึ่งหลังของจดหมาย ลู่พั่นบอกว่าซ่งฝูเซิงเคยช่วยชีวิตเขาไว้ เสบียงที่ส่งไปยังค่ายชายแดนของท่านอาก็เป็นฝีมือของซ่งฝูเซิง อีกทั้งเขาลู่พั่นยังเรียกซ่งฝูเซิงว่าอา บ่งบอกไว้ชัดเจน

คำพูดบางอย่างไม่ต้องพูดออกมาตรงๆ แต่ความหมายของลู่พั่นก็เป็นที่ประจักษ์

หวังว่าช่วงที่อาซ่งรับตำแหน่งจะได้รับการสนับสนุนและความร่วมมือจากท่านอาแม่ทัพหลิ่ว

ไม่ใช่คนนอก

แม่ทัพหลิ่วอ่านจดหมายจบ นั่นสินะ นี่มันคนกันเองทั้งนั้น แล้วจะทำเหมือนเป็นคนนอกได้อย่างไร

“ใครก็ได้เข้ามาหน่อย”

“เมื่อวานข้าส่งใครไปที่ฮุ่ยหนิง”

“รายงานท่านแม่ทัพ รองผู้บัญชาการจง เขารออยู่ข้างนอกขอรับ”

“ไปเรียกเข้ามา”

“ขอรับ”

ก่อนที่แม่ทัพหลิ่วจะได้ถามรองผู้บัญชาการจง ลูกชายวัยสิบสี่ปีของแม่ทัพหลิ่วก็วิ่งเข้ามาถามขัดจังหวะ “ท่านพ่อ ได้ยินท่านแม่บอกว่าพี่หมินหรุ่ยส่งจดหมายมาหรือ”

“ใช่ เจ้าดูเขาที่เป็นลูกของแม่ทัพใหญ่สิ…

…แล้วดูเจ้าที่อ่อนแอแบบนี้ ข้ามีลูกที่ไม่แข็งแรงแบบนี้ได้อย่างไรนะ”

“แต่ลูกก็ชอบเรียนมิใช่หรือ…

…ที่พวกเราเพิ่งมีคนรอบรู้มาอยู่ใช่หรือไม่…

…ท่านพ่อ?”

“นายอำเภอของฮุ่ยหนิง วันหน้าเจ้าต้องเรียกเขาว่าท่านอา…

…ลูกพ่อ ท่านอาคนนี้ของเจ้าเก่งมาก…

…ถึงแม้พ่อจะเป็นคนดิบเถื่อน ไม่ค่อยรู้เรื่องในตำรา แต่ขนาดข้อสอบของเตี้ยนซื่อยังออกมาจากมือของท่านอาของเจ้าคนนี้ได้ ก็แสดงว่าความรู้ของเขาต้องแน่นมาก…

…ก็แค่ไม่รู้ว่าเขาจะรับเจ้าไว้หรือไม่…

…พ่อไม่ช่วยเจ้าหรอกนะ เจ้าต้องอาศัยความสามารถของตัวเอง”

พอได้ยินแบบนี้ หลังจากที่ลูกชายแม่ทัพหลิ่วไปแล้ว

รองผู้บัญชาการจงก็ใจคอไม่ดี ทรุดลงคุกเข่า พูดออกไปตามตรงอย่างไม่มีปิดบัง “ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยสมควรตาย ข้าน้อยทำผิดไปเรื่องหนึ่ง”

แม่ทัพให้เขาไปถามนายอำเภอฮุ่ยหนิงว่าทำไมถึงจ้างทหารส่วนตัว ทั้งยังจ้างด้วยห้าร้อยเงิน ทำลายภาพพจน์ พูดง่ายๆ ก็คือ ให้เขาไปสืบให้รู้เรื่อง หากเป็นเช่นนั้นจริงถึงจะเอาตัวคนกลับมาได้

แต่เขาไม่สืบ คิดไว้ว่าจิ่วอี๋เหนียงจะได้ติดค้างน้ำใจเขา วันหน้าจะได้ช่วยเอ่ยชมเขาต่อหน้าแม่ทัพหลิ่วขณะปรนนิบัติ หรือก็คือเพื่อประโยชน์ส่วนตัว สกุลว่านไม่มีทางให้เขาช่วยเปล่าๆ เขาก็เลยช่วยพาตัวกลับมา

เผียะ เผียะ!

ในสนามฝึกภายในค่ายทหาร รองผู้บัญชาการจงกำลังถูกฝ่ายลงทัณฑ์ของค่ายลงโทษ

มีหลายคนที่มองดูพลางหัวเราะคิกคัก ซุบซิบนินทา

ถ้าตำแหน่งของรองผู้บัญชาการจงว่างลง หนึ่งในพวกเขาก็จะได้ขึ้นไปแทน

ตอนที่ 768 ไม่เป็นไร

หมอมอสูงวัยคนข้างกายหลิ่วฮูหยินกำลังสั่งสอนอยู่ในเรือนอี๋เหนียง

วันนี้หลังจากนางได้รับคำสั่งก็ตั้งใจเรียกอี๋เหนียงทั้งหมดมาตักเตือน

ว่านอี๋เหนียงร้องไห้จะวิ่งออกไป ปากก็พึมพำ “ข้าต้องการพบฮูหยิน มีสิทธิ์อะไรคิดจะส่งข้าก็ส่งไป”

หมอมอสูงวัยหันไปแสยะยิ้ม

เจ้ายังรู้ตัวด้วยรึว่าตัวเองเป็นอนุ

อย่าว่าแต่ไม่ใช่คำสั่งของฮูหยินเลย ต่อให้วันนี้ฮูหยินอยากใช้ไม้โหดเก็บเจ้าจริง เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ไปพบฮูหยิน

ส่วนเหตุผลคืออะไร ก็เพราะเจ้าเป็นอนุชั้นต่ำอย่างไรล่ะ

“จิ่วอี๋เหนียง บ่าวขอเตือนด้วยความหวังดีนะเจ้าคะ ไม่ใช่คำสั่งของฮูหยิน แต่เป็นท่านแม่ทัพ”

พวกอี๋เหนียงที่เหลือมองหน้ากันทันที ไม่มีอารมณ์อยากดูความวุ่นวายอีก

ว่านอี๋เหนียงถูกหญิงรับใช้ป่าเถื่อนสองคนจับแขนไว้ ส่ายหน้าด้วยความเหลือเชื่อ

เมื่อวานแม่ทัพยังออกหน้าช่วยนางอยู่ วันนี้จะส่งนางกลับไปบ้านสวนที่บ้านเกิดแล้วหรือ

ไม่ใช่ส่งไปที่จวนแม่ทัพที่เพิ่งสร้างในเมืองหลวง แต่เป็นบ้านสวน

ทำไมเพิ่งผ่านไปคืนเดียวเหตุการณ์กลับพลิกผันมากขนาดนี้

เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นเหรอ

ใช่ ฮูหยินต้องไปพูดอะไรแน่นอน ฮูหยินมีแผนชั่วร้าย

แล้วก็นังคนชั้นต่ำพวกนี้ด้วย!

อยู่ๆ จิ่วอี๋เหนียงก็หันไปมองพวกอี๋เหนียงคนอื่นๆ ด้วยสายตาเคียดแค้น สมองครุ่นคิด ใครกันที่แทงข้างหลังนาง เมื่อคืนท่านแม่ทัพไปนอนห้องใคร

“รีบเก็บของแล้วไปเถอะ ไม่ว่างเสียเวลาพูดกับท่านแล้ว บ่าวมีงานต้องทำเยอะแยะ”

“ข้าไม่ไป ไปอยู่ที่นั่นข้าก็จะไม่ได้เจอท่านแม่ทัพอีกแล้ว ยังจะเหลือความหวังอะไรอีก” จิ่วอี๋เหนียงถูกหญิงรับใช้สองคนนั้นใช้กำลังทันที

คำพูดนี้ทำให้หมอมอสูงวัยโมโหอยู่ไม่น้อย

ช่างไร้มารยาทเสียจริง

“ฮูหยินแม่ทัพอยู่ที่บ้านเกิดมาสิบกว่าปี ดูแลปรนนิบัติแม่สามี อบรมสั่งสอนคุณชาย…

…ขนาดฮูหยินแม่ทัพยังกลับไปอยู่ที่บ้านเกิดได้ แล้วท่านเป็นแค่อนุทำไมจะกลับไม่ได้”

ขณะที่หมอมอสูงวัยพูดแบบนี้แทบอยากปรี่เข้าไปตบจิ่วอี๋เหนียงด้วยตัวเอง รวมถึงตบพวกอี๋เหนียงที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วย

คนพวกนี้กลับได้เสวยสุข

ส่วนเจ้านายของนาง คุณหนูจากตระกูลใหญ่ เป็นถึงฮูหยินแม่ทัพ แต่กลับมิอาจขัดพระบัญชาของฮ่องเต้ นับตั้งแต่ให้กำเนิดคุณชายน้อยก็ต้องแยกกันอยู่กับท่านแม่ทัพมาตลอดทั้งที่อายุยังไม่ถึงยี่สิบปี

สิบกว่าปีที่ผ่านมานี้ มารดาของท่านแม่ทัพมีชาติกำเนิดเป็นคนบ้านนอก

ช่วงปีแรกๆ เข้ากับฮูหยินไม่ค่อยได้

แต่กลับไปเอาอย่างการทรมานคนของในตระกูลใหญ่มามากมาย เรียนรู้มาครึ่งๆ กลางๆ ฮูหยินเลยต้องทำตามกฎที่เละเทะสะเปะสะปะ

และก็เป็นเพราะได้ฮูหยินคอยสั่งสอนมาทีละน้อย คุณชายน้อยจากที่ไม่ประสีประสาก็เติบโตมารู้ความ หัวใจคนเรามีเลือดเนื้อ เหล่าฮูหยินอายุมากขึ้น อยู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นใจดี ฮูหยินของนางก็เลยได้ใช้ชีวิตที่สงบสุขบ้างอยู่หลายปี

ถึงแม้ทุกวันนี้ฮูหยินมาอยู่ที่นี่แล้ว เหล่าฮูหยินก็ยังคงอยู่ที่เมืองหลวง อาศัยอยู่ในจวนแม่ทัพที่เมืองหลวง

พูดให้ดูดีหน่อยก็คือ ได้เสวยสุขอยู่ในเมืองหลวง พูดแบบแย่หน่อยก็คือ เป็นตัวประกันของแม่ทัพที่ไปประจำการอยู่ข้างนอก

ส่วนผู้หญิงพวกนี้ พวกนางกล้าถือดีมาจากไหน

ในขณะที่ฮูหยินของนางพลาดช่วงที่ดีที่สุดของชีวิตไป เพียงชั่วพริบตาก็ผ่านไปสิบกว่าปี ผู้หญิงจะมีสักกี่ปีที่ใบหน้าคงความอ่อนเยาว์ไว้ ผู้หญิงพวกนี้กลับได้อยู่ข้างกายแม่ทัพกินอยู่สุขสำราญ ได้เสวยสุขจนทำตัวเป็นคางคกขึ้นวอได้

ฮูหยินของนาง ปกป้องชื่อเสียงของแม่ทัพด้วยความระมัดระวัง ไม่กล้าเดินผิดแม้แต่ก้าวเดียว กลัวขัดใจฮ่องเต้ จากกันครั้งนั้นก็นานถึงสิบกว่าปี

แต่อนุเหล่านี้กลับทำตัวเหิมเกริม หรือแม้กระทั่งครอบครัวของพวกนางที่ไม่ได้มีเกียรติแม้แต่น้อย ยังกล้าเอาชื่อแม่ทัพไปแอบอ้างข้างนอกข่มขู่คนอื่น ไม่มีความเกรงกลัว

หมอมอสูงวัยนึกถึงตรงนี้ก็ยิ่งโมโห ใบหน้ายิ้มเยาะ ขมวดคิ้ว ทันใดนั้นได้เดินเข้าไปกระซิบข้างหูจิ่วอี๋เหนียง

จิ่วอี๋เหนียงมองนางด้วยสีหน้าหวาดกลัวทันที พูดพึมพำ

“ไม่ได้ ซินเจี่ยของข้า ซินเจี่ยที่ข้าอุ้มท้องมาสิบเดือน ยกให้ฮูหยินไม่ได้ ท่านแม่ทัพเคยอนุญาตแล้ว บอกให้ข้าเลี้ยงดูเองได้ หมอมอ หมอมอ ข้าผิดไปแล้ว ช่วยขอร้องฮูหยินให้ด้วย ข้ายอมไปแล้ว ให้ข้าพาลูกสาวไปด้วยก็พอ”

ว่านอี๋เหนียงกระวนกระวาย คุกเข่าคำนับพร้อมเสียงสะอื้น หากท่านแม่ทัพรังเกียจครอบครัวของนาง พูดเสียงสั่น

“ข้าไม่ขอร้องแทนพวกพี่ชายแล้วก็ได้ ข้าแค่ต้องการซินเจี่ย หรือว่า ข้าไม่เอาครอบครัวข้าแล้วก็ได้! ขอร้องล่ะ หมอมอ ให้ข้าพาลูกสาวไปเถอะนะ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”

พูดถึงตรงนี้ว่านอี๋เหนียงก็ตะโกนชื่อแม่นมของลูกสาวพร้อมผลักคนที่ขวางนางอย่างบ้าคลั่งหวังจะไปเรือนลูกสาว

“เรียกคนมาช่วยจับนางไว้อีก ถ้านางไม่เก็บของก็ช่าง อุดปากไว้ เอาตัวไปขึ้นเกวียน” หมอมอส่ายมือแล้วเดินออกไป

อี๋เหนียงคนอื่นๆ หน้าซีด ตกใจกลัวจนอยากไปที่เรือนหน้าทันที อยากไปดูว่าลูกชายลูกสาวของตัวเองยังอยู่ดีหรือเปล่า

ประตูมุมของจวนแม่ทัพเปิดออก เกวียนที่ภายนอกดูเรียบง่ายเป็นปกติเคลื่อนออกมา

จิ่วอี๋เหนียงที่อยู่ภายในเกวียน บนศีรษะไร้เครื่องประดับ ถูกหญิงรับใช้สูงวัยที่ป่าเถื่อนเอาปิ่นปักผมออก

ปากของนางถูกอุดไว้ มือก็ถูกมัด ข้างกายมีเพียงสาวใช้ที่ไม่สนิทหนึ่งคน กับห่อผ้าที่สาวใช้เล็กที่ยังถือว่ารับใช้เต็มที่ เก็บข้าวของออกมาให้

ภายในเรือนหน้าของจวนแม่ทัพ ซินเจี่ยลูกสาวของจิ่วอี๋เหนียงถูกแม่นมอุ้มอยู่ เด็กทารกอวบอ้วนยิ้มกว้างให้หลิ่วฮูหยิน ทันใดนั้นก็กางมือออก

หลิ่วฮูหยินถอดแหวนอัญมณีรวมถึงเครื่องประดับอื่นๆ ที่จะทิ่มแทงทารกได้ออก จากนั้นก็อุ้มซินเจี่ยขึ้นมา

หมอมอคนนั้นขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที แอบกะพริบตาไล่น้ำตาแล้วพูดขึ้น “บ่าวขอปากมากสักหน่อย ในเมื่อฮูหยินรักเด็กถึงเพียงนี้ มีอีกสักคนเถอะเจ้าค่ะ”

“ข้าอายุมากแล้ว”

“ไม่มากเจ้าค่ะฮูหยิน อายุของฮูหยินในตอนนี้กำลังดี และก็อย่ากังวลที่ตอนนั้นคลอดคุณชายแล้วสุขภาพไม่ค่อยดี ขอแค่ฮูหยินเอ่ยปาก ท่านแม่ทัพจะต้องพยายามหาหมอเก่งๆ ของราชสำนักมารักษาฮูหยินแน่นอน บำรุงสักสองปี คลอดคุณหนูอีกสักคนก็เป็นเรื่องดีเจ้าค่ะ เมื่อนางเติบโตขึ้น ฮูหยินจะได้มีเพื่อนพูดคุย บ่าวคงอยู่รับใช้ได้อีกไม่กี่ปี”

“ไม่ล่ะ หมอมอ ข้าเหนื่อยแล้ว ให้พวกนางออกไปเถอะ” หลิ่วฮูหยินส่งเด็กคืนให้แม่นม

หมอมอลอบถอนหายใจ

วันนั้นนางได้ยินแม่ทัพกับฮูหยินทะเลาะกัน

แม่ทัพบอกว่า “ยังพอจำได้ สมัยที่เจ้ายังสาวอยากร้องไห้ก็ร้อง อยากอาละวาดก็ทำ ตอนนี้ทำไมกลายเป็นคนเฉยชาแล้วล่ะ เจ้ามีอะไรก็พูดออกมาได้หรือไม่ ข้าเห็นเจ้าแล้วก็อึดอัด ทำไมเจ้าถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ เพิ่งผ่านไปกี่ปีเอง”

ตอนนั้นหมอมอคิดในใจ ท่านแม่ทัพ ถ้าฮูหยินไม่เห็นแก่คุณชาย กลัวว่าคุณชายจะไม่มีพ่ออยู่เคียงข้าง เกรงว่าคงไม่มีทางมา ฮูหยินไม่ได้เปลี่ยนไป แต่เคืองใจท่านแม่ทัพ

อันที่จริงหมอมอก็ไม่ค่อยเข้าใจ อย่างน้อยก็เข้าใจไม่กระจ่างนัก

นางคิดว่าฮูหยินควรเอาอกเอาใจดึงแม่ทัพกลับมา

อายุมากขึ้นแล้ว ถ้ายังไม่เอาอกเอาใจอีกจะทำอย่างไร

ยิ่งไปกว่านั้น มีผู้ชายคนไหนบ้างไม่มีบ้านเล็กบ้านน้อย ยิ่งเคืองใจก็ยิ่งต้องเอาอกเอาใจจนเขาไม่กล้ามีอนุอีก มิใช่หรือ

ปรากฏว่าช่วงสองปีนี้แม่ทัพสังเกตเห็นแล้ว แต่ฮูหยินของนางกลับทำเมินเฉย ยังคงไม่สนใจใยดี

“หมอมอ?” ทันใดนั้นหลิ่วฮูหยินที่อยู่ในห้องก็ตะโกนเรียก

“เจ้าคะ ฮูหยิน บ่าวอยู่นี่เจ้าค่ะ”

“ได้ยินว่านายอำเภอฮุ่ยหนิงไม่มีอนุอย่างนั้นหรือ”

“เจ้าค่ะฮูหยิน ช่างน่าแปลกเสียจริง มีภรรยาคนเดียว ลูกสาวคนเดียว ไร้ทายาทสืบสกุลเจ้าค่ะ”

“หมอมอ ระวังคำพูดด้วย!” หลิ่วฮูหยินพูดด้วยความโมโห

“ดูปากของบ่าวสิเจ้าคะ สมควรตบนัก”

“ช่างเถอะ ตบสองทีก็พอแล้ว ข้ากลับรู้สึกว่าควรเจอหน้าคนในครอบครัวเขาหน่อย”

…

หลังจากที่ว่านอี๋เหนียงถูกส่งออกไปจากจวนแม่ทัพอย่างเงียบๆ

ภายในค่ายที่พักของรองผู้บัญชาการ ว่านปิ่งอี้ที่เป็นพี่คนโตของสกุลว่านกับน้องชายทั้งสองคนก็ถูกยัดเข้าไปในเกวียนเล่มหนึ่ง

ว่านคนรองถูกมัดเหมือนบ๊ะจ่าง “พี่ใหญ่ ทำไมจะเอาตัวพวกเรากลับไปอีกล่ะ”

ว่านปิ่งอี้ยกมือที่มีผ้าพันแผล ใจคอไม่ดี อดทนต่อความเจ็บปวด ใช้เท้าแหวกม่านถามคนข้างนอก “ไม่ทราบว่ารองผู้บัญชาการจงล่ะขอรับ”

รองผู้บัญชาการเผิงเหลือบมองเขา แสยะยิ้มแล้วควบม้านำไปก่อน

ว่านปิ่งอี้ยิ่งงงเข้าไปใหญ่ ก็ไม่รู้ว่าน้องสาวของเขารู้หรือเปล่าว่าพวกเขาถูกส่งกลับไปอีกรอบ

แต่ว่านคนสามกลับพูดว่า “พี่ ไม่เป็นไร เรายังได้นั่งเกวียนนะ ถ้ามีเรื่องอะไรจริงจะให้พวกเรานั่งเกวียนเหรอ”