ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 771-1 พวกเจ้าสามคนไม่นานต้องถูกด่า

ตอนที่ 771-1 พวกเจ้าสามคนไม่นานต้องถูกด่า

ข่าวสารไม่ทั่วถึง

หลังจากรองผู้บัญชาการเผิงที่แม่ทัพหลิ่วส่งมาคุยกับซ่งฝูเซิงเสร็จ

พวกเจ้าหน้าที่ของที่ว่าการอำเภอฮุ่ยหนิงอย่างเช่นผู้ช่วยหลี่ว์ต่างมองซ่งฝูเซิงด้วยสีหน้าตกใจ

ภายในห้องโถงหน้า ภายในสวนหย่อม เกิดความเงียบขึ้นมาทันที

พอนายอำเภอคนใหม่ปรากฏตัวก็โยนคนตายมาตรงหน้าพวกเขาสองคน ระเบิดลูกแรก

ยังไม่ทันเข้าเมืองก็ยกป้ายพระราชทานออกมาสั่งให้พวกเขาคุกเข่า ระเบิดลูกที่สอง

เจอกันครั้งแรก กล้าระดมชาวบ้านให้ต่อต้านพวกคนที่จะมาเอาเรื่องทางอำเภอ ระเบิดลูกที่สาม

ตอนนี้แม่ทัพประจำการขั้นสองเชียวนะ นั่นเป็นถึงขุนนางขั้นสอง

ไม่เพียงแต่จะเกรงใจนายอำเภอคนใหม่ ยังช่วยออกหน้าแทนด้วย ระเบิดลูกที่สี่

ตูม ตูม ตูม ระเบิดต่อเนื่อง

เวลานี้มีหลายคนที่ไม่มีอารมณ์สนใจอย่างอื่นแล้ว

พวกเขาไม่อยากขุดคุ้ยว่าซ่งฝูเซิงมีภูมิหลังอย่างไร มาจากไหน

พวกเขารู้แค่ว่าตัวเองยังจะมีชุดขุนนางใส่หรือเปล่า จะโดนไล่ออกหรือเปล่า

ข่าวสารไม่ทั่วถึง

เสมียนฉินกลับกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ ต้องขอบคุณทุกคนที่ข่าวสารไม่ฉับไว ขอบคุณนะ ไม่อย่างนั้นเขาจะได้มีบทบาทเหรอ

มีคนแบบไหนมาที่ฮุ่ยหนิงกันแน่

ไม่ คนแบบไหนก็ไม่สำคัญ

เรื่องสำคัญคือ เขาเป็นคนแรกที่ยืนอยู่ฝั่งนายอำเภอคนใหม่ แถมยังยืนถูกฝั่งด้วย!

ดีไม่ดี ช่วงไม่กี่ปีนี้ถ้าปรนนิบัตินายอำเภอคนใหม่ให้ดี ทำให้นายอำเภอเรียกใช้ได้คล่องๆ วันหน้าพอนายอำเภอได้เลื่อนขั้นอาจเอาเขาไปด้วย

ซึ่งก็หมายความว่า ตอนนี้ถึงแม้เขาจะเป็นเสมียนของนายอำเภอซ่ง แต่วันหน้ามีความเป็นไปได้สูงที่จะกลายเป็นผู้ว่าฯ ซ่งจือโจว[1] ท่านซ่งขั้นสามอะไรทำนองนี้

ได้เข้าเมืองหลวง

ฮ่าๆๆ

ข่าวสารไม่ทั่วถึง

ใต้เท้าหลิวฟังรองผู้บัญชาการเผิงจบก็ยืนหน้าเสียอยู่ตรงนั้น

เมื่อวานไม่เห็นเป็นแบบนี้

พวกท่านเอาตัวคนไปแล้วยังจะเอากลับมาส่งอีกเหรอ ไม่เสียหน้าเหรอ

อีกทั้งเมื่อวานเขาไปสืบข่าวจากรองผู้บัญชาการจงมาแล้ว มั่นใจแล้ว วันนี้ถึงได้พาคนมาที่นี่

เขาอุตส่าห์ลำบากลำบนขนาดนี้ไปเพื่ออะไร ก็เพราะตัวเองเป็นขุนนางฝ่ายบู๊ ย่อมอยากเจริญก้าวหน้า ไม่ต้องมานั่งทำงานฝ่ายป้องกันที่เป็นฝ่ายบู๊ครึ่งหนึ่งบุ๋นครึ่งหนึ่ง ทำได้เพียงพึ่งพาแม่ทัพหลิ่ว

แต่ตอนนี้ สถานการณ์กลับกลายเป็นแบบนี้

ใต้เท้าหลิวแอบบ่นในใจ พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ถลึงตามองรองผู้บัญชาการเผิง

อย่าเห็นว่าตำแหน่งของรองผู้บัญชาการเผิงใหญ่สู้เขาไม่ได้ แต่ในสนามขุนนางมันไม่ใช่แค่เรื่องตำแหน่งสูงต่ำ

อย่างรองผู้บัญชาการเผิงคนนี้คอยติดตามข้างแม่ทัพหลิ่วตลอด เป็นบุคคลที่สามารถใส่ร้ายเขาให้แม่ทัพหลิ่วฟังได้ตลอดเวลา

ส่วนเขาที่เป็นขุนนางตำแหน่งสูง สูงก็จริง แต่มีประโยชน์อะไร ปีๆ หนึ่งแทบไม่ได้เจอหน้าแม่ทัพหลิ่วเลยด้วยซ้ำ

ใต้เท้าหลิวเข้าใจดี ตั้งสติ ห้ามแสดงสีหน้าผิดแปลกออกไป ก็แค่ในใจยังคงบ่นไม่หยุดจนทำสีหน้าของตัวเองบิดเบี้ยว

รองผู้บัญชาการเผิง ให้ตายเหอะ จะมาถึงเร็วกว่านี้หน่อยไม่ได้หรืออย่างไร

ถ้ามาถึงเร็วสักหน่อย ข้าก็ไม่ต้องพูดคำพูดพวกนั้นแล้วหรือเปล่า

ตอนนี้ทำอย่างไรล่ะ จะจบอย่างไรดี

ตำแหน่งของข้ายังสูงกว่านายอำเภอซ่ง ขุนนางทั้งที่ว่าการอำเภอกำลังมองอยู่ เดี๋ยวกลับไปที่เขตหวงหลงก็จะได้รับจดหมาย ไม่กลายเป็นที่น่าขบขันเลยรึ

แล้วรองผู้บัญชาการจงล่ะ ให้ตายเหอะ ทำไมรู้สึกเหมือนวางกับดักเล่นงานข้า!

แต่ถ้าจะบอกว่าแค้น ตอนนี้คนที่ใต้เท้าหลิวแค้นที่สุดก็คงหนีไม่พ้นซ่งฝูเซิง

เจ้าทำอะไร คิดอะไรอยู่ ยังไม่หาทางลงให้ข้าอีก

ข่าวสารไม่ทั่วถึง

เมื่อวานคิดว่าต้องใช้ไม้แข็ง วันนี้กลับเอาคนมาส่งคืน

ซ่งฝูเซิงไม่มีเวลาสนใจคนอื่นแล้ว มีเหรอจะมัวมาหาทางลงให้คนอื่น

ถึงขั้นที่เขาไม่ว่างวิเคราะห์ว่าระหว่างนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น

คิดอยู่ในใจตลอดว่า ฝูกุ้ยจะไปถึงไหนแล้ว

อันที่จริงเวลาก็เพิ่งผ่านไปไม่นานนัก

แต่ติดตรงที่คนอย่างฝูกุ้ยถ้าร้อนใจขึ้นมา กลัวทางเขาจะเกิดเรื่อง มีสิทธิ์หวดม้าจนบาดเจ็บได้ง่ายๆ ยอมเสี่ยงอันตรายให้ตัวเองตกม้าดีกว่า ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องรีบไป

ต้องตามฝูกุ้ยกลับมาให้ได้

ซ่งฝูเซิงลูบสร้อยข้อมือที่ลูกสาวให้ตามความเคยชิน

เมื่อก่อนเวลาร้อนใจ เล็บของซ่งฝูเซิงจะจิกเข้าไปในฝ่ามือ ทว่านับตั้งแต่มีสร้อยข้อมือลูกประคำนี้ เขาก็เปลี่ยนมาลูบสร้อยแทน

ถ้าตามฝูกุ้ยกลับมาไม่ได้ ซ่งฝูเซิงคิดในใจ

เขาจบเห่แน่

ในจดหมายฉบับนั้น เขาไม่ได้บอกฮ่องเต้ว่าเมื่อก่อนสถานการณ์ที่นี่เป็นอย่างไร

เขาเพิ่งมาถึง ไม่ได้ตรวจสอบ ไม่มีสิทธิ์ออกคำสั่ง

ตำแหน่งของเขาคือนายอำเภอฮุ่ยหนิง ไม่ใช่ผู้ตรวจการที่ฮ่องเต้ส่งมาสืบเรื่องทุจริต

หากเล่าว่าเมื่อก่อนเขตหวงหลงเป็นอย่างไร อำเภออื่นเป็นอย่างไร พฤติกรรมของเจ้าหน้าที่หลายคนหรือการมองข้ามกฎหมายบ้านเมือง ฮ่องเต้ยังจะคิดว่าเขายุ่งมากเกินไป

ทำไม มีแค่เจ้าเป็นขุนนางน้ำดีอยู่คนเดียวเหรอ เจ้าเพิ่งไปถึงที่นั่นได้กี่วัน

ให้เจ้าไปเป็นนายอำเภอ แต่เจ้ากลับยื่นหนังสือถึงข้า นี่มันอะไรกัน

ดังนั้นสิ่งที่ต้องเอ่ยถึงในจดหมายคือพื้นฐานความเป็นจริง

เขาเป็นนายอำเภอฮุ่ยหนิง ทำได้เพียงเขียนถึงปัญหาในมุมมองของนายอำเภอที่เขามารับตำแหน่งเพื่อบอกแก่ฮ่องเต้

จุดยืนของเขาในจดหมายจะบอกได้แค่เรื่องค่าครองชีพของชาวฮุ่ยหนิง สาวถึงสกุลว่านจากเรื่องที่เขาประสบระหว่างทาง และเรื่องที่สกุลว่านมีการค้ามากเท่าไหร่ในฮุ่ยหนิง

ไล่เรียงหลักฐานออกมาเพื่อสื่อว่าสาเหตุที่ค่าครองชีพของฮุ่ยหนิงสูงมีความเกี่ยวข้องกับการผูกขาดของสกุลว่าน เป็นการกดขี่พวกพ่อค้ามากเพียงใด

ส่วนสาเหตุที่สกุลว่านกล้าวางอำนาจบาตรใหญ่เช่นนี้ เขาบ่งชี้เป็นนัยๆ ว่าคนที่คุ้มครองอยู่คือแม่ทัพหลิ่วที่ประจำการอยู่แถบนี้

การบ่งชี้เป็นนัยๆ นี้ ซ่งฝูเซิงไม่กล้าเขียนชัดเจนในจดหมาย

เพราะไม่มีหลักฐาน

อีกทั้งขณะซ่งฝูเซิงเขียนจดหมายก็รู้ว่า เมื่อจดหมายฉบับนี้ไปถึงเมืองหลวง อย่างมากก็ได้แค่เป็นหนามยอกภายในใจของฮ่องเต้ ไม่มีทางตอบสนองต่อปัญหาของแม่ทัพหลิ่ว ดีไม่ดีเขาอาจถูกตำหนิด้วยซ้ำ

แต่ตอนนั้นเขาคิดว่า ถูกตำหนิแล้วอย่างไรล่ะ ตราบใดที่สร้างหนามยอกอกให้ฮ่องเต้ได้ก็ไม่ถือว่าสูญเปล่า

อย่างไรเสีย เรื่องบางเรื่องตอนนี้อาจไม่ส่งผลอะไร

เพราะตอนนี้ฮ่องเต้อาจมีเรื่องให้ต้องคิดมากมาย เป็นต้นว่าต้องปกป้องทางใต้ที่กำลังทำสงคราม ทางเหนือต้องสงบสุข

แต่ในอนาคต เมื่อแม่ทัพหลิ่วเกิดคิดการใหญ่ขึ้นมา หรือฮ่องเต้ต้องการเก็บคน หนามเล็กๆ นั้นก็จะมีบทบาทขึ้นมา

ตอนเขาเขียนจดหมายเขาตั้งใจไว้แบบนี้

ตราบใดที่หนามนี้อาจได้มีบทบาทมากในวันหน้า เขาก็ไม่สูญเปล่าที่เขียนจดหมาย เขา ซ่งฝูเซิงจะยอมโดนแม่ทัพหลิ่วกดขี่ฟรีๆ ไม่ได้

บุรุษล้างแค้น สิบปีก็ยังไม่สาย

แต่ตอนนี้ แม่ทัพหลิ่วเอาคนมาคืนให้เขาแล้ว

ใช่ว่าเรื่องจะจบ เขาได้หน้าคืนแล้ว ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องพวกนั้นอีก

เรื่องได้นงได้หน้าอะไร คนอย่างเขาไม่สนเรื่องนี้มากที่สุด

แต่แม่ทัพหลิ่วให้คนเอาตัวพี่น้องสกุลว่านมาส่งคืนทั้งหมด ทั้งยังมีแนบหนังสือมาด้วย ไม่ว่าใครก็ห้ามรบกวนการสืบสวนคดีของเขา

ถ้าอย่างนั้นที่เขาเขียนในจดหมายบอกฮ่องเต้ไปว่า คนที่คุ้มครองสกุลว่านอยู่คือแม่ทัพหลิ่ว เรื่องนี้ก็ไม่มีอยู่จริง

ผลลัพธ์ของการไม่มีอยู่จริงคืออะไร ก็คือใส่ร้ายอย่างไรล่ะ

เขาเป็นนายอำเภอตำแหน่งเล็กๆ ข้ามขั้นฟ้องขุนนางตำแหน่งสูงของทางเหนือยังไม่พอ หลังตรวจสอบเสร็จกลับกลายเป็นการใส่ร้าย

แค่คิดดูก็รู้ว่าเป็นการโชว์โง่ ถ้าฮ่องเต้ได้ ‘จดหมายใส่ความ’ ฉบับนี้ไปจริง จะจัดการนายอำเภออย่างเขาอย่างไร

ขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ทั่วทั้งราชสำนักอาจคิดว่าเขาบ้าไปแล้ว

ในขณะที่ซ่งฝูเซิงกำลังกลัดกลุ้มอยู่นั้น เขาถึงขั้นเริ่มคิดจะให้ฝูหลิงขี่เสี่ยวหงพร้อมคนคุ้มกันอีกสองสามคนไล่ตามไป เพราะคนในบ้านที่ขี่ม้าเก่งสุดคือฝูหลิง ซ่งฝูกุ้ยที่หน้าอกเปียกชื้นก็มาปรากฏตัวแล้วพยักหน้าให้ซ่งฝูเซิง

ซ่งฝูเซิงโล่งอกทันที

[1] ตำแหน่งขุนนางปกครอง เทียบเท่าผู้ว่าการรัฐ