ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 770-2 เด็กน้อย เจ้ามีคำถามมากมายใช่หรือไม่

ตอนที่ 770-2 เด็กน้อย เจ้ามีคำถามมากมายใช่หรือไม่

ซ่งฝูหลิงวางเต้าหู้ลง

เฉียนเพ่ยอิงชะโงกหน้าออกมาจากห้องเก็บของชั่วคราว นางกำลังให้พวกสาวใช้เอาน้ำพริกไปเก็บ “ไปไหนมา เมื่อครู่ใช่ลูกออกไปหรือเปล่า”

ช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้อย่าออกไปเดินเพ่นพ่าน

พ่อเจ้าเพิ่งล่วงเกินคนไปตั้งมาก ครอบครัวนั้นเลี้ยงลูกให้ออกมาเป็นอันธพาลได้ เปิดบ่อนเปิดซ่อง ไม่รู้ว่าเดี๋ยวจะมาล้างแค้นหรือเปล่า

“อ๋อ แค่ออกไปซื้อเต้าหู้นิดหน่อย ลูกอยากกินน้ำแกงเต้าหู้ลูกชิ้นปวยเล้ง”

ขณะซ่งฝูหลิงตอบก็เดินเข้าห้อง

ค้นกระเป๋าเงินของแม่ก็พบว่าในนั้นมีเงินอยู่ไม่เท่าไหร่ น่าจะถูกพ่อล้วงไปเยอะเอาให้อาฝูกุ้ย

ส่วนเงินของตัวเอง วางอยู่ในพื้นที่พิเศษตั้งแต่ตอนไปเมืองหลวง พ่อไม่เอาออกมาให้ นางไม่มีเงินเลยต้องขอจากแม่

ซ่งฝูหลิงยืนอยู่ปากประตูมองหาท่านย่าหม่า ไม่เห็นท่านย่าหม่าแต่กลับเห็นหมี่โซ่ว

“น้องชาย มานี่หน่อย”

หมี่โซ่ววิ่งเข้าไปในห้อง มีอะไรเหรอพี่สาว

“ขอเศษเงินหน่อย”

“พี่สาวรู้ได้อย่งไรว่าข้ามีเงิน พี่สาวจะเอาเงินไปทำไม แล้วทำไมไม่ไปขอท่านป้า แล้วเงินของพี่สาวไปไหนหมด”

ซ่งฝูหลิงบอกว่า “ไม่ต้องยุ่ง รีบๆ เอามา”

หมี่โซ่วเลยโดนพี่สาวปล้นเงินไปแบบงงๆ

ซ่งฝูหลิงลืมไปว่าน้องชายฉลาดเป็นกรด ชอบไล่บี้ทุกเรื่องจนกระจ่าง

หมี่โซ่วคิดว่า เต้าหู้อะไร แพงจัง

เมื่อก่อนตอนอยู่บ้านเดิม เขาเคยไปซื้อที่บ้านป้าอ้วน

เมื่อวานพี่สาวของเขายังมีเงินติดตัวอยู่บ้าง วันนี้ใช้หมดแล้วเหรอ ส่วนเรื่องซื้ออย่างอื่น ก็ไม่เห็นจะออกไปไหนนี่นา

พอซ่งฝูหลิงก้าวพ้นประตูบ้าน

หมี่โซ่วก็แอบเปิดประตูหลัง ชะโงกหัวน้อยๆ ออกไปดู

ตอนที่ซ่งฝูหลิงเอาเงินสองตำลึงยื่นให้เสี่ยวโย่วจื่อ

หมี่โซ่วยืนอยู่ตรงถนน สองมือกอดอก “เสี่ยวโย่วจื่อ”

เสี่ยวโย่วจื่อทักทายอย่างกระอักกระอ่วน “คุณชายหมี่โซ่ว”

ความรู้สึกแรกของซ่งฝูหลิงไม่ได้ตกใจที่ถูกจับได้ แต่นางสงสัย “เจ้าจำเขาได้ทันทีเลยเหรอ”

พูดตามตรง นางจำเสี่ยวโย่วจื่อตอนอยู่ในเมืองหลวงไม่ได้เลย

หมี่โซ่วต้องจำได้อยู่แล้ว

เสี่ยวโย่วจื่อเคยย่างแพะเสียบไม้อยู่แถววังหลวงในเมืองหลวง ในสายตาของพี่เขามีแค่แพะเสียบไม้ไม่มีคนอื่น ส่วนเขาชอบมองที่คนก่อนตามความเคยชิน

นอกจากนี้ บ่าวรับใช้ของพี่ชายก็ไม่ได้ตั้งชื่อแบบมั่วๆ จั่วฝู่โย่วปี้

ข้างกายพี่ชายคงไม่ได้มีแค่เสี่ยวจั่วจื่อกับเสี่ยวโย่วจื่อ น่าจะยังมีเสี่ยวฝู่จื่อกับเสี่ยวปี้จื่ออีก

หมี่โซ่วถามเรื่องพี่ชายก่อนว่ากลับมาแล้วหรือยัง ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง

พอได้ยินว่ายังไม่กลับ แถมเสี่ยวโย่วจื่อยังทำเงินหายจะเอาเงินมาคืนภายหลัง เขาก็ใจกว้างกว่าพี่สาวมาก “คืนทำไม ข้าให้ ช่วงสองวันนี้ถ้าเดือดร้อนอะไรก็มาหาข้าได้ที่ประตูหลัง”

ต่อมาพอเหลือกันแค่สองคนพี่น้อง

หมี่โซ่วพูดกับซ่งฝูหลิงด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “เรื่องวุ่นวายของท่านลุงที่ด้านหน้าคลี่คลายแล้ว เพราะพี่ชายออกหน้าช่วยเหลือแน่นอน”

พูดจบก็มองซ่งฝูหลิงแล้วถาม

“พี่สาว พี่ชายให้เสี่ยวโย่วจื่อเอาจดหมายมาให้ใช่ไหม…

…ข้าว่าตอนนี้ในตัวพี่น่าจะมีจดหมายอยู่…

…แต่ทำไมถึงไม่ให้เสี่ยวโย่วจื่อไปหาท่านลุงโดยตรง แต่มาหาพี่แทนล่ะ”

ซ่งฝูหลิง “…”

“มีความเป็นไปได้แค่อย่างเดียว พี่ชายอยากคุยกับพี่สาวเป็นการส่วนตัว…

…ครั้งล่าสุดที่พี่ชายมาบ้าน ชอบเอาแต่ถามข้า ห้องของพี่สาวเจ้าเป็นอย่างไร พี่สาวเจ้าชอบกินอะไร ปกติพี่สาวเจ้าทำอะไรบ้าง ถึงข้าจะงงๆ แต่ก็ไม่คิดอะไรมาก…

…วันนี้พี่ชายทำศึกอยู่ห่างออกไปหลายพันลี้ ห่างตั้งไกลขนาดนี้ ยังมีอะไรอยากพูดกับพี่สาว…

…ทำไมเขาถึงอยากคุยด้วยล่ะ”

นั่นสิ ทำไมเขาถึงอยากคุยด้วยนะ

“พี่สาว คู่หมั้นของพี่ชายที่พูดถึงกัน คือพี่สาวใช่ไหม”

“แค่กๆๆ” ซ่งฝูหลิงเริ่มไอ

“มันเริ่มตั้งแต่ตอนข้าห้าขวบ ที่เอาเห็ดไปให้พี่ชายเหรอ”

“ใช่ที่ไหนเล่า ตอนนั้นข้ายังไม่…”

“พี่สาว ใช่พี่จริงเหรอ!” หมี่โซ่วรู้สึกเหลือเชื่อ เมื่อก่อนเขาถูกกระดาษบังตาเหรอ มันเรื่องจริงเหรอ

“หนอยแน่ กล้าหลอกข้าเหรอ!”

สองพี่น้องวิ่งไล่กัน

หมี่โซ่วมองท้องฟ้าด้วยสีหน้าตกใจขณะวิ่ง

คุณพระช่วย เขาไปรู้อะไรมา

พี่สาวไม่ให้บอกท่านลุงท่านป้า เช่นนั้นถ้าเขาช่วยรักษาความลับ อีกหน่อยจะโดนตีหรือเปล่า ถ้าจะถูกตี ทำไมเขาต้องมารู้เรื่องนี้ด้วย

ซ่งฝูหลิงจับหมี่โซ่ว อย่าเพิ่งทำเป็นเรื่องใหญ่เลย

คุยกันตรงๆ ก่อน

“น้องชาย ถึงเจ้าจะเพิ่งแปดขวบ ถามเรื่องพวกนี้ออกจะเร็วไปหน่อย แต่เจ้าคิดอย่างไรกับเรื่องนี้”

หมี่โซ่วกับฝูหลิงคุยกันขณะเดินบนถนน

“โกรธนิดหน่อย พวกพี่เห็นข้าเป็นเด็ก ชอบคิดว่าข้าไม่ประสีประสา

ตกใจนิดหน่อยที่มันเป็นเรื่องจริง

รู้สึกดีใจนิดหน่อย คนที่มีสีสันอย่างพี่ ไม่รู้ว่าเทพบุตรแบบไหนถึงจะคู่ควร ถ้าเป็นพี่ชายเหรอ ก็พอได้อยู่ ดูเหมือน ดูเหมือนว่าก็คงมีแค่เขาแล้ว เฮ้อ

แอบไม่กล้าคิด ถ้าพี่ชายกับพี่สาวยืนด้วยกัน พวกพี่…เอาเถอะ

ยังมีอีกหน่อย”

“อะไร”

“ไม่ได้ตั้งตารอให้พี่ชายกลับมาขนาดนั้นแล้ว”

หมี่โซ่วพูดจบก็วิ่งหนีไป

เขาจะรักษาความลับให้พี่สาว

แต่เขาไม่แนะนำให้เก็บเป็นความลับไปตลอด ไม่อย่างนั้นเกิดท่านลุงรู้เข้าจะต้องโกรธมากแน่

อีกอย่าง ตอนนี้เขาก็พูดต่อไม่ได้แล้ว

ซ่งฝูหลิงยืนอยู่ที่เดิม มองตามหลังน้องชายแต่กลับเข้าใจแล้ว

เพิ่งจะแปดขวบก็คิดไปไกลได้

ที่หมี่โซ่วพูดว่าไม่ตั้งตารอให้ลู่พั่นกลับมาก็เพราะกลัวนางจะต้องแต่งงาน กลัวว่าพอลู่พั่นกลับมา ด้วยฐานะและนิสัยของลู่พั่นที่เด็ดขาด นางก็ต้องแต่งออกไป

อันที่จริงช่วงที่พี่กัวแต่งงาน พี่เถาฮวาแต่งงาน พี่ต้ายาแต่งงาน น้องชายของนางก็ได้แต่มองนางแล้วถอนหายใจ ทำไมเวลาผ่านไปไวจัง

จากนั้นทุกครั้งที่มีพี่สาวในบ้านแต่งงาน ช่วงนั้นน้องชายจะยอมให้นางเป็นพิเศษ

พอมีเรื่องของหมี่โซ่วมาคั่นกลางแบบนี้ เมื่อซ่งฝูหลิงกลับถึงบ้านอ่านจดหมายของลู่พั่นก็ไม่รู้สึกมีอารมณ์ดีใจเท่าไหร่แล้ว

ไม่ดีใจเท่าไหร่ ไม่ได้หมายความว่าไม่ดีใจ

เปิดซองกระดาษไข ยังไม่ทันได้อ่านจดหมายก็มีหยกดำร่วงมาจากในนั้น

เหมือนเคยเห็นลู่พั่นพกหยกดำชิ้นนี้ไว้

หลังจากซ่งฝูหลิงอ่านจดหมายจบ นางก็เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงมีหยกแนบมากับจดหมายด้วย

สิ่งใดสามารถผูกเราสอง ขอใช้หยกแทนใจและหลัวอิง[1]

หลัวอิงเป็นสายที่ให้สตรีผูกไว้กับเอวตอนแต่งงาน

ในคัมภีร์ซือจิงมีกล่าวไว้ว่า ลูกสาวออกเรือน แม่จะผูกหลัวอิงให้ลูกสาวด้วยความอาลัยอาวรณ์

แค่คิดก็รู้แล้วว่าของสิ่งนี้สำคัญขนาดไหน มันเกี่ยวข้องกับการแต่งงาน

ส่วนอีกหนึ่งความหมายของ ‘ขอใช้หยกแทนใจและหลัวอิง’ ก็คือ สตรีใช้หลัวอิงผูกกับหยกที่สื่อถึงคนรัก มีใจให้เช่นกัน

ซ่งฝูหลิงเหลือบมองประโยคสุดท้ายในจดหมาย

ลู่พั่นบอกว่า ในบรรดาคำบอกลาทั้งหมด ประโยคที่เขาชอบที่สุดคือ พบกันพรุ่งนี้

ดังนั้น วันใดวันหนึ่งเขาอาจจะอยู่ๆ ก็มาปรากฏตัวต่อหน้านาง

เมื่อถึงตอนนั้น เขาหวังว่าพอยื่นมือออกไปจะได้รับหยกของตัวเองที่ผูกพร้อมสายของฝูหลิง

ในเวลาเดียวกันที่เรือนหน้า

[1] หลัวอิง เป็นสายทำจากผ้าที่ให้สตรีผูกไว้กับเอวตอนแต่งงาน เพื่อแสดงว่าคนนี้มีเจ้าของแล้ว