ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 776 มีความสุขเหลือเกิน / ตอนที่ 777 ต้อนรับจากใจจริง

ตอนที่ 776 มีความสุขเหลือเกิน / ตอนที่ 777 ต้อนรับจากใจจริง

ตอนที่ 776 มีความสุขเหลือเกิน

ภายในห้องโถงใหญ่มีแต่เสียงพวกผู้หญิงคุยกัน

ท่านย่าหม่ากับยายหวังนั่งตรงตำแหน่งเจ้าบ้าน ถัดออกไปสองฝั่งเป็นหมอมอทั้งสี่ของจวนผู้สำเร็จราชการ

ชุดของหมอมอทั้งสี่เป็นชุดทางการเหมือนกันหมด

ด้านหลังพวกหมอมอยังมีเหล่าสาวใช้ที่ปรนนิบัติพวกนางระหว่างทางยืนอยู่

สาวใช้เหล่านี้แต่งตัวเหมือนชาวบ้านธรรมดา ก็แค่เนื้อผ้าดูดีกว่า มีสีม่วง สีแดงท้อ สีเขียวต้นหลิ่ว สีขาวงาช้าง

ยายหวังยิ้มเห็นฟัน นางไม่เคยถูกใครเรียกว่าเหล่าฮูหยินมาก่อน พอพี่หม่าแนะนำว่านางเป็นน้องสาว คนพวกนี้ก็ยืนขึ้นทักทายนาง

ไอ๊หยาๆ ดูเรื่องนี้สิ พวกเราไม่มีอะไรเลยนอกจากแค่รู้จักแม่ทัพเล็ก คนพวกนี้กลับให้เกียรติมาก รู้สึกว่าใกล้จะแบกรับวาสนานี้ไม่ไหวแล้ว

ท่านย่าหม่าอยู่ในชุดสีน้ำตาลเข้ม บนมือมีแค่แหวนทองวงเดียว ไม่มีเครื่องประดับอย่างอื่นอีก

เรียกได้ว่า แต่งตัวเรียบง่ายกว่าหมอมอทั้งสี่คนเสียอีก

แต่นางนั่งอยู่ด้านหน้าสุด ทุกอากัปกิริยาล้วนสุขุมเยือกเย็น

ถามด้วยสีหน้าจริงจังว่า ช่วงนี้สุขภาพขององค์หญิงเป็นอย่างไร ในจวนเรียบร้อยดีหรือไม่

ใช้มือที่สวมแหวนทองทำท่าทางบอกให้ดื่มชา เดินทางมาเหนื่อยๆ

ขณะที่คุยกันอยู่นั้นยังได้ส่งสายตาเตือนยายหวังแบบไม่ให้คนอื่นสังเกตเห็น ยิ้มให้มันน้อยๆ หน่อย วางตัวเป็นเจ้าบ้านไม่ได้หรืออย่างไร

เมื่อซ่งฝูหลิง เถาฮวา และเป่าจูยกถาดขนมกับผลไม้เข้ามา ปรากฏตัวพร้อมสาวใช้สองคน ยายหวังก็รู้สึกว่าพวกหมอมอพากันลุกขึ้นทันที ดวงตาเปล่งประกาย

พวกสาวใช้ที่อยู่ด้านหลังก็รีบเอียงข้าง ย่อตัวทำความเคารพ

“น้อมทักทายคุณหนูเจ้าค่ะ”

ยายหวังนั่งอ้าปากค้างอยู่ด้านหน้า “…”

พั่งยาเป็นลูกสาวแท้ๆ ของฝูเซิง สถานะย่อมสูงกว่าพวกเด็กๆ คนอื่นในบ้าน อันนี้ไม่เถียง

แต่ถึงกับต้องให้เกียรติขนาดนี้เลยเหรอ เล่นใหญ่กว่าเมื่อครู่ตอนเจอนางที่เป็น ‘ผู้อาวุโส’ อีก

รอเดี๋ยว ขอนางนั่งเหม่อสักครู่

สายตาของยายหวังมองไปที่จานขนมกับผลไม้ สองวันก่อนพี่หม่าตั้งใจออกไปซื้อขนมกับผลไม้ทั้งที่ตอนนั้นหน้าที่ว่าการอำเภอกำลังมีเรื่องกัน ตอนนั้นนางก็ยังงงอยู่ มันเวลาไหนแล้วยังจะคิดเรื่องกินขนมอีก ทำไมพั่งยาถึงได้ตะกละแบบนี้

เพราะต้องเป็นพั่งยาอยากกินเท่านั้นพี่หม่าถึงจะยอมซื้อๆๆ ถ้าเด็กคนอื่นกล้าอยากกินนั่นนี่ พี่หม่าได้เตะกระเด็นแน่เวลาหงุดหงิด ไม่มีทางตามใจ

แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่แล้ว ขนมพวกนั้นไม่เคยถูกแตะต้อง แล้วดูตอนนี้ถูกยกออกมาหมด ตอนนั้นนางเป็นคนออกไปซื้อเป็นเพื่อนพี่หม่า

หรือพี่หม่าจะเดาได้ก่อนแล้วว่าจะมีแขกคนสำคัญมาหา

หืม? เช่นนั้นนางรู้ได้อย่างไรล่ะ

ทำไมรู้สึกเหมือนมีขั้นตอนส่วนไหนที่หายไป

ยายหวังนึกถึงตรงนี้ก็หันไปสังเกตท่านย่าหม่าอยู่เงียบๆ

พบว่าตอนที่หมอมอพวกนั้นกำลังทักทายพั่งยา พี่หม่าของนางก็ยกถ้วยชาข้างมือขึ้นมาจิบ ขณะก้มหน้า มีแค่นางที่สังเกตเห็นรอยยิ้มของพี่หม่า

ส่วนทางด้านซ่งฝูหลิงก็ยิ้มกว้าง บอกให้ทุกคนนั่งลง

“มิกล้าให้คุณหนูยกของพวกนี้ บ่าวทำเองเจ้าค่ะ ช่วงนี้คุณหนูสบายดีหรือไม่เจ้าคะ”

“อ๊ะ เสวี่ยเหนียง” ซ่งฝูหลิงตกใจ แนะนำให้ท่านย่าหม่ารู้จักว่าเสวี่ยเหนียงก็คือหมอมอคุมงานที่ดูแลเรือนของนางในเรือนรับรองตระกูลลู่ตอนที่ตามพ่อไปสอบในเมืองหลวง

ไม่เพียงแต่เสวี่ยเหนียงจะทำความเคารพซ่งฝูหลิง ยังได้ยิ้มหันไปทำความเคารพเป่าจูกับเถาฮวาด้วย

ส่วนหมอมอคนอื่นก็ให้พวกสาวใช้เรียกเป่าจูว่าคุณนายน้อย เรียกเถาฮวาว่าคุณหนู

ท่านย่าหม่ามองหลานสาวคนเล็กที่อยู่ในชุดมีลวดลายสีม่วงนั่งลงที่ด้านขวาของนาง พูดคุยด้วยรอยยิ้มกับพวกหมอมอที่ตระกูลลู่ส่งมา มีมาดของเจ้านาย

นี่ต่างหากที่เรียกว่าแต่งตัวอะไรก็ไม่สำคัญ

นางดูแลหลานสาวคนเล็กด้อยไปหน่อย ยังต้องเรียนรู้อีก

ท่านย่าหม่าอาศัยช่วงที่ไม่มีใครสนใจแอบดึงชายเสื้อลงหน่อย ก้มหน้ายิ้ม มีสีหน้าภาคภูมิใจ ยิ้มเสร็จก็รู้สึกได้ว่ามีสายตาจับจ้องนางจากด้านข้าง

ท่านย่าหม่าหันไปมอง จากนั้นก็รีบหันไปมองอีกครั้ง เจ้าจ้องหน้าข้าทำไม เรียกให้มาช่วยคุยกับแขก เจ้าก็คุยสิ

ยายหวังกะพริบตาปริบๆ ไม่มีอะไร แค่อยากมองพี่หม่า

ภายในลานบ้าน

ช่างฝีมือยี่สิบกว่าคนที่ตามขบวนมาจากเมืองหลวงกำลังประกอบเครื่องเรือน อย่างเตียงไม้ที่มีขนาดใหญ่มาก ขบวนรถม้าจำต้องแยกเอามาประกอบที่นี่

ลุงซ่งสูบยาสูบพลางยิ้มหน้าบาน คิดในใจ ดูท่าความใจกว้างของแม่ทัพเล็กจะได้ย่ามา ชอบให้ของชิ้นใหญ่ อะไรใหญ่ก็ให้อันนั้น ดูนะ คราวนี้ย่าของเขาให้แจกันใบใหญ่ คราวก่อนแม่ทัพเล็กก็ให้แจกันครอบครัวฝูเซิง

ตอนที่ 777 ต้อนรับจากใจจริง

“พวกช่างฝีมือ รีบมาดื่มน้ำพักสักหน่อยนะ ทำงานกันตั้งแต่มาถึง”

ท่านลุงซ่งหนีบถุงใส่ยาสูบเก่าๆ ไว้ที่รักแร้

มือข้างหนึ่งโกยชาดอกมะลิใส่ลงในกา มืออีกข้างเอากระบวยตักน้ำร้อนที่เพิ่งต้มเสร็จในหม้อใหญ่

“ขอบคุณท่านผู้เฒ่า”

“ขอบคุณอะไร พวกเจ้ามาจากเมืองหลวง ตามขบวนรถม้ามายังเมืองที่ห่างไกลแบบนี้ เพื่อเอาเครื่องเรือนมาส่งที่บ้านข้า พวกเราไม่รู้ว่าควรขอบคุณยังไงดี”

ท่านลุงซ่งรู้สึกขอบคุณจริงๆ

หลานเซิงของเขาไม่พึ่งพาใครทั้งนั้น ล้มลุกคลุกคลานในสนามขุนนางไม่ใช่เรื่องง่าย

ไม่เหมือนขุนนางคนอื่นที่มีญาติๆ คอยให้ความช่วยเหลือแม้แต่คำชี้แนะในเรื่องเล็กน้อย

ในขณะที่คนในครอบครัวอย่างพวกเขามีใจแต่ไร้เรี่ยวแรงที่จะช่วยเหลือได้ จวนผู้สำเร็จราชการกลับส่งคนเดินทางไกลมาช่วยออกหน้าให้

นี่เป็นการเอาของขวัญมาให้ที่ไหนกัน เป็นการมาช่วยหนุนหลังต่างหาก ท่านลุงซ่งรู้สึกขอบคุณจากใจ

ยิ่งไปกว่านั้นคือซาบซึ้งใจ

พูดเป็นพันครั้งหมื่นครั้ง หากไม่มีลู่พั่น มีหรือจวนผู้สำเร็จราชการจะรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร

คิดถึงแม่ทัพเล็กเหลือเกิน

ช่วงนี้ไม่ได้นึกถึง แต่วันนี้คิดถึงเหลือเกิน

ดังนั้น เห็นแก่แม่ทัพเล็ก พวกเราต้องต้อนรับอย่างอบอุ่นจากใจจริง

ตรงด้านหน้าประตูพิธีการ

ลานจอดรถม้าทั้งสองฝั่งเวลานี้มีรถม้าของจวนผู้สำเร็จราชการจอดอยู่เต็ม

ซื่อจ้วงกับเกาเถี่ยโถวเวลานี้กำลังปรนนิบัติม้าพวกนี้ที่วิ่งจนเหงื่อแตกอยู่กับคนเลี้ยงม้าและพวกมือปราบ

จัดการป้อนน้ำป้อนหญ้า ตักน้ำออกจากบ่อถังแล้วถังเล่า

ขณะที่พวกมือปราบกำลังปรนนิบัติม้าของจวนผู้สำเร็จราชการ ใบหน้าต่างมีรอยยิ้ม

ในตลาด ฝูกุ้ยกำลังบังคับเกวียนล่อที่บรรทุกเนื้อแพะ ข้าวสาร ผักสำหรับใส่ในน้ำแกงเผ็ด ขนมาเต็มเกวียน ตะโกนเสียง “หยุด”

กระโดดลงจากเกวียนถามพ่อค้าขายหมู “เลือดหมูขายอย่างไร ข้าเหมาหมดลดได้หรือเปล่า เนื้อหมูล่ะ เอาสันใน”

ทั้งสองฝ่ายตกลงราคากันเสร็จฝูกุ้ยก็พูดขึ้น “รบกวนเอาไปส่งที่เรือนหลังของที่ว่าการอำเภอหน่อย”

ฝูกุ้ยกลับขึ้นเกวียนแล้ววิ่งออกไปไกล พ่อค้าขายหมูถึงอุทานด้วยความตกใจ

ที่แท้คนในบ้านนายอำเภอคนใหม่ก็มาซื้อหมูที่เขา

“พ่อ ให้เยอะไปหรือเปล่า”

“ข้าขายหมูทุกวันมีเหรอจะไม่รู้ จงใจ เยอะหน่อยไม่เป็นไรหรอก ลูกคนหกของปู่สี่เจ้า ไม่แน่จะได้ไปเป็นมือปราบแล้ว ถ้าสำเร็จจริง พวกเราก็ต้องขอบคุณนายอำเภอคนใหม่ ให้เยอะไม่เป็นไร ของแค่นี้แสดงน้ำใจได้ ไว้เดี๋ยวค่อยไปบอกปู่สี่”

ลูกชายพ่อค้าขายหมูแสยะยิ้ม “พ่อ นายอำเภอก็พูดไปอย่างนั้นแหละ นี่มันตั้งกี่วันแล้วเห็นเงียบกริบ อีกอย่าง ถ้าสำเร็จจริง พ่อจะให้หมูหนึ่งจินครึ่งจิน ปู่สี่จะรับรู้เหรอ เขาไม่สนใจหรอก”

พ่อค้าหมูไม่ฟังลูกชายพูดเหลวไหล

อายุน้อยจะไปรู้อะไร

เขาดูท่าทางนายอำเภอคนใหม่รูปร่างไม่อ้วน หน้าตามุ่งมั่นเอาจริง

แค่ท่าทางเอางานเอาการแบบนั้น เขาก็เชื่อแล้วว่าต้องเก่งกว่านายอำเภอคนก่อนๆ แน่ ไม่มีทางหลอกชาวบ้าน

…

เสียงอะไร

พวกหมอมอหยุดคุย มองไปทางด้านหน้าด้วยความสงสัย

ท่านย่าหม่าก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ตั้งใจฟังเสียง ทำไมมีเสียงเอะอะโวยวาย ลูกสามของนางก็ไม่อยู่บ้านด้วย

“พวกเจ้านั่งกันไปก่อน ข้าออกไปดูหน่อย”

พวกหมอมอไม่นั่ง พากันยืนขึ้นเพื่อแสดงออกว่า พวกนางตามไปดูด้วยได้หรือไม่

คิดในใจ ถ้ามีเรื่องวุ่นวาย พวกนางก็เท่ากับได้เปิดหูเปิดตา

กลับไปถึงเมืองหลวงจะได้เล่าให้เหล่าฮูหยินฟัง กำลังกลุ้มอยู่ว่าไม่มีเรื่องคุย คนในครอบครัวซ่งดูประพฤติดีไปหมด

ท่านย่าหม่าเดินนำไป

เมื่อทุกคนไปถึงหน้าที่ว่าการอำเภอก็เห็นพวกประกาศที่ติดบนเสาหิน ตรงนั้นมีชาวบ้านที่ได้ยินข่าวมารวมตัวหลายคน

บ้างก็ร้องไห้ บ้างก็หัวเราะ บางคนส่งเสียงดีใจ และยังมีคนที่ตื่นเต้นจนถึงกับลงไปคุกเข่า

เสมียนฉินกำลังส่ายมือให้มือปราบที่ดูแลความสงบเรียบร้อยอย่างจนปัญญา เป็นแบบนี้ตั้งแต่อ่านประกาศ ปล่อยพวกเขาไปแล้วกัน

พอหันไปก็เห็นท่านย่าหม่า “เหล่าฮูหยินมาได้อย่างไร”

เสียงของเสมียนฉินค่อนข้างดัง เจือไปด้วยความดีใจ ทำให้พวกชาวบ้านแถวนั้นก็ได้ยิน

มีผู้เฒ่าคนหนึ่งคุกเข่าก่อน คำนับให้สิงโตหินที่อยู่ด้านหน้า ขอบคุณใต้เท้านายอำเภอ

จากนั้นก็มีหญิงชราที่ผมหงอกทั้งหัวคุกเข่าลง พูดไม่เป็นลำดับด้วยความดีใจ ไม่กล้าแม้แต่จะคิด

ครอบครัวของนางสวมเสื้อผ้าที่มีรอยปะ ไม่เคยมีความคิดที่จะติดสินบนใคร เด็กหนุ่มในบ้านอาศัยการแบกฟืนไปขาย ไม่คิดว่าจะมีวันที่ได้เป็นมือปราบ ได้รับราชการ

ผู้หญิงที่มากับลูกยื่นมือสากๆ จากการทำงานหนักออกมาเช็ดน้ำตาพลางพูด ใต้เท้านายอำเภอ สามีข้าจะตั้งใจทำงานแน่นอน พอตะโกนเสร็จก็ไม่มีความกล้าพูดอะไรอีก แต่ในอกนางเต็มไปด้วยความตื้นตันใจ นางคิดว่ายังแสดงออกไม่พอ จึงคุกเข่าหันไปทางท่านย่าหม่า “ข้าน้อยพูดไม่เก่ง ข้าน้อยขอคำนับให้เหล่าฮูหยินด้วย!”

ท่านย่าหม่ามองชาวบ้านเหล่านี้ ถอนหายใจออกมาก่อน

ยังดีที่ไม่ใช่ทะเลาะวิวาท

ไม่อย่างนั้นคงได้ขายหน้าคนของจวนผู้สำเร็จราชการ โดยเฉพาะตอนนี้ที่ลูกชายของนางไปเป็นแขกของจวนแม่ทัพพอดีด้วย

จากนั้นนางก็ยิ้มให้พวกชาวบ้าน ยกมือขึ้นพลางพูด “รีบลุกขึ้นมาก่อน ฟังให้ดีนะ ข้าไม่รู้เรื่องของทางอำเภอหรอก แต่ข้ามั่นใจว่าลูกชายของข้าจะต้องเปลี่ยนฮุ่ยหนิงของพวกเราให้ดีขึ้นเรื่อยๆ ได้แน่นอน”

ซ่งฝูหลิงยืนอยู่ด้านหลังท่านย่าหม่า มองพวกชาวบ้านแล้วก็ยิ้ม

เดิมทีคิดว่าจะเกิดเรื่องแล้วเสียอีก แต่เปล่าเลย

ซ่งจินเป่ากำลังจะออกไปซื้อซีอิ๊ว หิ้วไหเปล่าวิ่งกลับมา “ย่า ท่านย่า”

ท่านย่าหม่ากับหมอมอทั้งสี่ รวมถึงพวกสาวใช้ของจวนผู้สำเร็จราชการกำลังช่วยกันเด็ดผัก พอได้ยินก็หันไปถลึงตาใส่จินเป่า อะไรอีก อย่ามาไม่รู้กาลเทศะขอเงินต่อหน้าคนนอกได้ไหม ไปขอที่ปู่ทวดของเจ้าไป

“ไม่ใช่ ท่านย่าไปดูที่ประตูหน่อย”

หมอมอทั้งสี่กับพวกสาวใช้ยืนอยู่ด้านหลังท่านย่าหม่า ชั่วขณะนั้นก็พลอยยิ้มและรู้สึกภูมิใจไปด้วย

เห็นเพียงตรงประตูหลังมีเข่งกับตะกร้าจำนวนมาก บ้างก็ใส่หัวหอม บ้างก็ใส่พวกผักป่า บ้างก็เป็นไข่ไก่ และยังมีถั่วเหลืองบด เนื้อสัตว์สองจินที่ถูกผูกด้วยเชือก

เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มาจากแค่บ้านสองบ้าน

แต่เป็นหลายครอบครัวที่เอามาวางตรงประตูหลังอย่างเงียบๆ โดยไม่ได้นัดหมาย แสดงน้ำใจเสร็จก็ไป

เย็นวันนี้ อาหารที่ครอบครัวซ่งเลี้ยงต้อนรับคนของจวนผู้สำเร็จราชการใช้วัตถุดิบที่ชาวบ้านฮุ่ยหนิงเอามาให้

ท่านลุงซ่งพับแขนเสื้อขึ้น ช่วยกันนวดแป้งพร้อมกับฝูกุ้ย เถี่ยโถว ซื่อจ้วง และคนอื่นๆ

หมอมอสี่คนนั้นเป็นตัวแทนของเหล่าฮูหยินจวนผู้สำเร็จราชการ พวกเขาต้องการต้อนรับด้วยบะหมี่สูตรโบราณที่สุดของบ้านเกิด ถือเป็นการต้อนรับองค์หญิงที่ให้การสนับสนุนฝูเซิงด้วย

ท่านย่าหม่ากับยายหวังนำลูกสะใภ้หลานสะใภ้ทอดแผ่นแป้ง ทอดไส้หมู และอื่นๆ

ซ่งฝูหลิงนั่งเด็ดผักบนเก้าอี้ตัวเล็ก

เสวี่ยเหนียงอยู่กับนาง แอบสืบขณะนั่งทำงาน “คุณหนูอยู่บ้านก็ต้องทำงานทุกวันหรือเจ้าคะ” น่าสงสารเหลือเกิน อยากให้ฝูหลิงสุขสบายเหมือนตอนอยู่เมืองหลวง

ซ่งฝูหลิงทำสีหน้าเหมือนเป็นเรื่องปกติ “ใช่ พ่อข้าบอกว่า พวกเราเป็นสามัญชนคนธรรมดา บ้านอื่นจะเป็นอย่างไรก็ช่าง แต่ครอบครัวเรา ไม่ว่าพ่อข้าจะเป็นขุนนางหรือไม่ ข้ากับน้องชายก็ห้ามขี้เกียจ ต้องตั้งใจเรียน รู้จักป้องกันตัว”

“ป้องกันตัวหรือ คุณหนูจะป้องกันตัวอะไร ลำบากแย่”

ซ่งฝูหลิงบอกว่า นางเขวี้ยงขวานเป็น เสวี่ยเหนียงอยากดูไหม

หมี่โซ่วที่เด็ดต้นหอมเสร็จเดินมา รู้สึกทนฟังไม่ได้ พี่สาวเขาเนี่ยนะช่วยทำงานทุกวัน