ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 780 ให้ของขวัญก็ต้องแยกว่าให้ใคร

ตอนที่ 780 ให้ของขวัญก็ต้องแยกว่าให้ใคร

สาวใช้เล็กของจวนผู้สำเร็จราชการยืนอยู่ในสวนหย่อม “ฮะ ฮัดเช่ย!”

“เป็นอะไรหรือเปล่า” ซ่งฝูหลิงปรากฏตัว

“คุณหนู” สาวใช้เล็กสะดุ้ง รีบคุกเข่า

นางเสียมารยาท แต่ก็ฉุนไม่ไหว ยังไม่ทันจามเสร็จก็ตกใจรีบคุกเข่า คราวนี้เลยสะอึกแทน

ซ่งฝูหลิงก้มตัวลูบหลังให้สาวใช้ “จามแล้วอย่างไรล่ะ มันเป็นปฏิกิริยาตอบสนองตามปกติของร่างกาย ข้าเองก็ฉุนมากเหมือนกัน”

เวลานี้เรือนหลังของที่ว่าการอำเภออบอวลไปด้วยกลิ่นพริก

ท่านลุงซ่งสวมผ้าปิดปากดึงหีบลม ภายในเตามีประกายไฟ

ซ่งฝูเซิงสวมหน้ากากผียืนอยู่ในครัว กำลังคนน้ำมันพริกด้วยทัพพีใหญ่ที่บ้านเขาสั่งทำเป็นพิเศษ

คนของจวนผู้สำเร็จราชการจะกลับพรุ่งนี้แล้ว เขาต้องให้ของกลับไปหน่อย พริกแกงใส่ในหม้อไฟ เขากะจะทำให้หนึ่งไห

เขาไม่ได้ผัดนานแล้ว ถ่ายทอดวิธีทำให้พี่ใหญ่

เก้าสกุลทั้งครอบครัวมีแค่พี่ใหญ่ที่เคี่ยวพริกแกงน้ำมันวัวเป็น

แต่พี่ใหญ่ไม่อยู่ฮุ่ยหนิง เขาก็เลยต้องทำด้วยตัวเอง

“ซื่อจ้วง ส่งอันนั้นมาให้หน่อย”

ซื่อจ้วงกลายเป็นผู้ช่วยเชฟซ่งฝูเซิง ช่วยหั่นพริกเตรียมของ

พวกหมอมอของจวนผู้สำเร็จราชการยืนอยู่หน้าห้อง มองไปทางห้องครัว พอมองเห็นด้านหลังของนายอำเภอซ่งที่กำลังสาละวนอยู่ภายใต้แสงตะเกียง

ในเวลาเดียวกัน ซ่งฝูกุ้ยกับเกาเถี่ยโถวก็ถือโคมไปไล่เคาะตามบ้านของชาวบ้านโดยมีบ่าวรับใช้ของเสมียนฉินนำไป

พวกเขาไปตามหาเห็ดหัวลิง เห็ดซง เห็ดเจิน เห็ดหยวน เห็ดหูหนูภูเขา

ซ่งฝูเซิงกำชับพวกเขาว่า เอาแต่เห็ดดีๆ เห็ดไม่ดีไม่เอา

พวกชาวบ้านย่อมมีมากน้อยแตกต่างกันไป

จะช่วงเข้าฤดูใบไม้ผลิหรือฤดูใบไม้ร่วง ชาวบ้านไปเก็บเห็ดกลับมาก็จะตากไว้หน้าบ้าน ตากทีก็เต็มลานบ้าน แทบอยากจะไปตากกลางถนนด้วยซ้ำ ขอซื้อจากบ้านที่เก็บไว้อย่างดีเอามาให้จวนผู้สำเร็จราชการ

“เขาบอกว่าบ้านเจ้ามีเห็ดหลินจือเหรอ”

เจ้าของบ้านที่ถูกเคาะเรียกมองบ่าวรับใช้ของเสมียนฉินแล้วพยักหน้า “อืม”

บ่าวรับใช้ของเสมียนฉินพาพวกซ่งฝูกุ้ยเข้าไปในเขตบ้านพลางแนะนำให้เจ้าของบ้านรู้จัก “ตาเป๋ ทำไมเจ้าอึ้งล่ะ นี่คือท่านฝูกุ้ยจากครอบครัวนายอำเภอ บ้านนายอำเภอต้องการขอซื้อเห็ดหลินจือจากบ้านเจ้า เจ้ารีบไปเลือกเอาดีๆ ออกมา เอาดอกสวยๆ ใหญ่ๆ”

ไอ๊หยา บ้านนายอำเภอ เจ้าของบ้านถึงตั้งสติได้

ตบต้นขา รีบเข้าบ้านไปให้เมียจุดตะเกียง ยกน้ำดื่ม จากนั้นก็เดินเป๋ไปคุ้ยหาเห็ดหลินจือพร้อมลูกชาย

ทางด้านฝูกุ้ยกับเถี่ยโถวก็นั่งรอ ฟังบ่าวรับใช้ของเสมียนฉินแนะนำให้ฟัง “คนบ้านนี้แซ่ฟาง เจ้าของบ้านขาเป๋ เลยถูกคนข้างนอกเรียกว่าตาเป๋ นายท่าน เห็นเขาขาเป๋แบบนี้แต่ไม่ธรรมดานะ เห็ดหลินจือที่บ้านเขาเก็บมาเอาไปขายถึงถิ่นอื่นที่ไกลๆ เลยล่ะ”

“ถิ่นอื่นเหรอ ที่ไหน”

“ตัวเมืองเขตหวงหลง มีพวกเศรษฐีหลายบ้านที่รับซื้อเห็ดหลินจือจากเขาโดยเฉพาะ ซื้อแค่ของเขา”

ซ่งฝูกุ้ยกับเถี่ยโถวมองหน้ากัน

ที่แท้ตัวเมืองก็คือถิ่นอื่นที่ไกลมาก

ช่างไกลจริงๆ เลยนะ

บ่าวรับใช้ของเสมียนฉินมองออกว่าฝูกุ้ยไม่เห็นด้วยกับคำพูดนี้ แต่เขาพูดความจริง

ตัวเมืองยังไม่ไกลอีกเหรอ เช่นนั้นยังจะไปขายที่ไหนได้อีก

ถ้าไกลกว่านี้ก็ต้องให้คนนำทางแล้ว

นั่งเกวียนไปยิ่งลำบาก

อีกอย่าง ถ้าออกไปนอกเขตหวงหลง ไปเยือนถิ่นอื่นอย่างแท้จริง ไม่คุ้นเคยสถานที่ จะไปขายให้ใครได้ มีแต่จะไปเสียเที่ยวได้ง่ายๆ ไม่สู้ขนเข้าไปขายในตัวเมืองดีกว่า

“นายท่านทั้งสอง ลองดูนะว่าเห็ดหลินจือแบบนี้ใช้ได้หรือไม่ นี่เป็นของดีที่สุดในบ้านข้าแล้ว เอาออกมาหมดแล้ว”

หลินจือม่วง ดอกใหญ่มาก

“ขายอย่างไร ราคาเท่าไหร่”

“นายท่านทั้งสอง ไม่เอาเงิน เอาให้นายอำเภอกินข้ายังจะเอาเงินได้อย่างไร”

ถ้ากล้าเอาเงินเขาคงบ้าไปแล้ว

ซ่งฝูกุ้ยบอกว่า “ของซื้อของขายต้องรับไว้ ให้ราคาพิเศษก็พอ บ้านเราก็ไม่ได้ซื้อไปกินเอง จะเอาไปให้คน อยากให้ของดีของฮุ่ยหนิง ขอแค่รับรองว่าเป็นของดีจริงๆ ก็พอ”

ในขณะที่ฝูกุ้ยกับเถี่ยโถวเตรียมออกไปพร้อมเห็ดหลินจือ ลูกชายคนเล็กของตาเป๋ก็พูดด้วยความลังเล “ของดีของฮุ่ยหนิงเหรอ งเช่นนั้นบ้านข้ายังมีหินก้อนหนึ่งที่ดูดีมาก ท่านพ่อ เอากลับไปให้ท่านนายอำเภอดูหน่อยดีไหม เผื่อนายอำเภอจะถูกใจ”

ตาเป๋โมโห เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ หินก็กล้าเอาออกมาขาย

ขนาดพ่อรับเงินค่าเห็ดหลินจือยังแอบหวั่นใจ แต่เจ้ากลับกล้าพูดเรื่องเงินกับสองท่านนี้

แถมเรียกราคาไม่น้อยด้วย

ซ่งฝูกุ้ยถามว่าราคาเท่าไหร่ ลูกชายคนเล็กของตาเป๋บอกว่า “ข้า ข้า พูดตามตรงนะนายท่านทั้งสอง ตอนนั้นที่ข้าเอาของจากบนเขาไปขายในตัวเมือง ข้าอยากขายให้เศรษฐีพวกนั้นในราคาสองตำลึง”

ซ่งฝูกุ้ยยื่นมือออกไปรับตะเกียงที่แม่เฒ่าบ้านนี้ยื่นให้ อาศัยแสงจากตะเกียงมองลายที่อยู่บนหิน ดูเสร็จก็ยืดตัวมองหน้าเกาเถี่ยโถว

ทั้งสองคนคิดเหมือนกันโดยไม่ได้นัดหมาย หินก้อนนี้มันดูดีจริงๆ

ผิวมันวาว มีสองสีคือสีเขียวอ่อนกับเขียวเข้ม ทั้งยังมีลายจางๆ สีขาวกับสีดำคล้ายลูกคลื่น แยกชั้นชัดเจน

หากว่ากันตามเหตุผล พวกเขาสองคนไม่รู้จักของพวกนี้

แต่ก่อนหน้านี้ที่ตามซ่งฝูเซิงเข้าไปสอบในเมืองหลวงและได้พักเรือนรับรองของตระกูลลู่ เคยเห็นพวกของที่ประดับตกแต่งในห้อง

ทำพูดไป ในห้องหับของพวกเศรษฐีมีหินรูปร่างหน้าตาประหลาดประดับไว้อยู่ไม่น้อย ไม่มีหรอกวางเงินทอง พวกเขาก็เลยเหมือนได้เปิดโลก

ถ้าอย่างนั้นของที่อยู่ตรงหน้านี้ เหล่าฮูหยินของจวนผู้สำเร็จราชการจะชอบหรือเปล่า

“เอาแบบนี้ พวกข้าขอเอากลับไปให้นายอำเภอดูก่อน ถ้าเขาชอบก็จะเก็บไว้ เดี๋ยวจะให้คนเอาเงินสองตำลึงมาให้ แต่ถ้าไม่ชอบ ข้าจะเอาหินก้อนนี้มาคืน ได้ไหม”

“นายท่าน อย่าไปฟังลูกชายข้าพูดเหลวไหล เขายังเด็ก สมองไม่ดีตั้งแต่เล็กๆ แค่นายอำเภอลองลูบก็ถือเป็นวาสนาของหินก้อนนี้แล้ว ถือเป็นวาสนาของครอบครัวข้า ถือเป็นการแสดงน้ำใจของลูกชายข้า ไม่ต้องเอากลับมาคืนหรอกขอรับ”

ไม่เอาเงิน อย่าพูดเรื่องเงิน นายท่านทั้งสองรีบเอาหินก้อนนี้ไปเถอะ

ด้วยเหตุนี้ซ่งฝูกุ้ย เกาเถี่ยโถวรวมถึงบ่าวรับใช้ของบ้านเสมียนฉิน ทั้งสามคนคุมเกวียนสามเล่มที่บรรทุกเห็ดต่างๆ ที่ถูกตากแห้งเก็บไว้ เช่น เห็ดหอม เห็ดหูหนู เห็ดหลินจือ และยังมีหินก้อนใหญ่อีกหนึ่งก้อน

ภายในห้องที่ซ่งฝูเซิงอยู่ มีแต่คนในครอบครัว สิบกว่าคนมารุมล้อมดูหินก้อนนี้

ซ่งฝูเซิงเอาผ้าขี้ริ้วเช็ดมือพลางเดินเข้ามาถาม “หินอะไร ตั้งสองตำลึง”

ท่านย่าหม่าก็ทำเสียงจึ๊ๆ หันไปถามฝูกุ้ย “ได้ถามไหมว่าไปเก็บจากไหนมา ทำพูดไป รู้จักเก็บอยู่นะ สวยทีเดียว”

ถ้ารู้ว่าเก็บมาจากที่ไหน จะให้พวกเด็กๆ ในบ้านกระจายกันออกไปเก็บ เกิดเจอของดีขึ้นมาล่ะ หนึ่งก้อนสองตำลึง ร้อยก้อนก็สองร้อยตำลึงแล้ว ประเด็นคือนี่เป็นการค้าที่ไม่มีต้นทุน

ทันใดนั้นซ่งฝูหลิงก็พูดว่า นางรู้แล้ว

“ดูเหมือนจะเป็นหินซงฮวา”

“อะไรนะ หินอะไร บ้านเรามีแค่ไข่เยี่ยวม้า[1]”

เอาแค่ไข่เยี่ยวม้า ซ่งเก้าสกุลทำเป็นอยู่เจ้าเดียว คิดมาตลอดว่าจะทำจำนวนมากแล้วเอาไปขาย แต่ก็ไม่ว่างไปเปิดแผงตั้งร้านมาตลอด ทำแค่เวลาที่บ้านมีไข่เยอะแล้วเอาไปวางขายในร้านขนม

ซ่งฝูหลิงลังเล “ข้าก็ไม่แน่ใจหรอก ไม่เคยเห็นของจริง เคยเห็นแต่ในหนังสือ”

ในความเป็นจริง ตอนอยู่ยุคปัจจุบันที่นางไปทำงาน เคยเบื่อๆ เปิดอ่านหนังสือพิมพ์ก็เห็นข่าวว่าเจอหินซงฮวาบนเขาฉางไป๋ โดยตั้งชื่อให้ว่า ‘คีรีธารหมื่นยุค’ เปิดประมูลในราคาแปดสิบแปดล้านแปดแสนแปดหมื่น

นางจำตัวเลขนี้ได้แม่น

พอซ่งฝูเซิงเห็นลูกสาวหน้าแดงก็รู้แล้วว่าโกหก อาจเกี่ยวข้องกับยุคปัจจุบัน

ก็แค่สองตำลึงไม่ใช่เหรอ ซื้อหินก้อนนี้ไว้ เดี๋ยวมอบให้จวนผู้สำเร็จราชการ

ทั้งยังจงใจถามลูกสาวเป็นการส่วนตัว “หินซงฮวาก้อนนี้มีค่ามากเหรอ นอกจากสวยก็ไม่เห็นมีอะไรดีอีก ลูกยังรู้อะไรอีก บอกพ่อมาหน่อย”

ซ่งฝูหลิงบอกซ่งฝูเซิงว่าหินซงฮวายังเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า หยกจงฮวา มีแค่ที่นี่เท่านั้น

ในหนังสือพิมพ์เขียนว่า เริ่มเป็นที่นิยมในช่วงปลายราชวงศ์หมิงต้นราชวงศ์ชิง

แท่นฝนหมึกที่คังซีใช้ก็ทำมาจากหินชนิดนี้ บอกว่ามันเป็นแท่นฝนหมึกพระราชทาน

ยังเอาไปทำมีดได้ด้วย คมมาก คนสมัยราชวงศ์ชิงยกให้มันเป็นของล้ำค่า เพราะช่วยพวกเขาผ่านด่านได้

ซ่งฝูเซิงเหม่อขณะที่ลูกสาวพูดเรื่องพวกนี้

ทำมีด เขาให้พวกชาวบ้านทำมีดส่งให้กองทัพได้ พวกเราก็ทำมีดคมๆ เป็นไม่ใช่เหรอ นี่ต้องถือเป็นผลงานของเขา

จากนั้นเขาก็จะทำโรงงาน ให้พวกชาวบ้านทำมีดโกนเครา ทำแท่นฝนหมึก ทำเครื่องบรรณาการที่ดีที่สุดให้ฮ่องเต้ คิดหาทางให้ฮ่องเต้พูดชมออกมาว่า นี่คือแท่นฝนหมึกพระราชทาน

ไอ๊หยา ราคาก็จะพุ่งสูง บัณฑิตทั้งแผ่นดินจะต้องอยากได้

หินซงฮวาก็จะกลายเป็นของขึ้นชื่อของฮุ่ยหนิง

พอถึงตอนนั้นถ้าคนทั้งแผ่นดินอยากซื้อแท่นฝนหมึกแบบนี้ก็ต้องมาถามหาจากฮุ่ยหนิงของพวกเขา

ซ่งฝูเซิงให้ซ่งฝูกุ้ยไปจ่ายเงินสองตำลึง แล้วถามคนบ้านนั้นมาด้วยว่าไปเอาหินก้อนนี้มาจากไหน

เขาต้องการหาแหล่งหินซงฮวา

[1] ในภาษาจีนไข่เยี่ยวม้าเรียกซงฮวาตั้น