ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 786 สถานีต่อไปยิ่งมีสีสัน

ตอนที่ 786 สถานีต่อไปยิ่งมีสีสัน

เก่อเอ้อร์นิวฟังชุ่ยหลานพูดจบก็ตบมือลูกสาวเบาๆ “เฮ้อ พูดเป็นพันรอบหมื่นรอบ อย่างไรก็ต้องขอบคุณพี่สามของเจ้า พี่สามของเจ้าคือความมั่นใจของครอบครัวเรา”

ซ่งเก้าสกุลของพวกเขาในตอนนี้คือ

มั่นใจว่าจะเลี้ยงลูกสาวที่หย่าแล้วกลับมาอยู่บ้านได้

มั่นใจที่จะกล้าไปเอาเรื่องเพื่อปกป้องลูกสาวตัวเอง

ยิ่งไปกว่านั้น มั่นใจว่าลูกสาวที่กลับมาอยู่บ้านตัวเองจะทำมาหากินเลี้ยงดูตัวเองได้ กิจการของครอบครัวมีอยู่ไม่น้อย มีเหรอจะทำงานหาเงินเลี้ยงตัวเองไม่ได้

ยังมีอีกข้อ เป็นความคิดที่หลบซ่อนอยู่ในใจคนสูงวัยของซ่งเก้าสกุลไม่เคยบอกคนนอก

นับตั้งแต่ที่มีท่านจิ้นซื่อมาถูกใจหลี่ซิ่วที่มีลูกติดให้เป็นภาระ พวกยายๆ ก็รู้สึกว่าการหย่าร้างก็ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องไปโดดบ่อน้ำตาย หรือมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้ ขาดกันแล้วจะขาดใจหรืออย่างไร เจ้าเป็นดวงอาทิตย์เหรอ ดีไม่ดีแต่งงานใหม่อาจได้ที่ดีกว่า

หลังบ้าน ภายในห้องอบขนมของบ้านตัวเอง

ตอนนี้ในหมู่บ้านมีห้องอบขนมแล้ว เอาไว้ทำขนมปังดำ

จูซื่อสะใภ้รองของท่านย่าหม่าก็เก็บของพลางกำชับต้ายาที่เพิ่งเป็นเจ้าสาวหมาดๆ

“รีบร้อนให้เจ้าแต่งไป สุดท้ายก็ต้องเอาตามวันที่สกุลสุยมาสู่ขอครั้งแรก แม่ไม่เท่ากับกลืนน้ำลายตัวเองหรอกเหรอ เจ้าแต่งไปก็ต้องไปช่วยทำสวนอยู่ดี”

“ท่านแม่ แต่ข้าไม่ได้ตากแดด ไม่ได้ทำงานหนักอะไรเลย แค่ไปรับข้าวที่เกี่ยวมากับคิดเงินให้พวกแรงงานชั่วคราว ที่เหลือมันงานของพ่อสามีกับสามีข้าทั้งนั้น ถ้าพวกเขาค้าขายดี อาสามก็ได้เงินไปด้วย”

“แล้ว แล้วเงินที่เจ้าหาได้ตอนอยู่บ้านทำขนมนี่ล่ะ จะเอาอย่างไร” จูซื่อพูดถึงตรงนี้ก็เหลือบมองต้ายา

ต้ายาตอบ “ท่านแม่ ตอนนี้ข้าไม่จำเป็นต้องใช้ เอาฝากไว้ที่ท่านแม่ดีแล้ว ดูอย่างอาชุ่ยหลานบ้านปู่ใหญ่สิ พอมีเรื่องอะไรสุดท้ายก็ต้องให้ทางพ่อแม่จัดการออกเงินให้”

คำตอบนี้ทำให้จูซื่อรู้สึกว่ามีเหตุผล แต่ว่า “ลูกเขยไม่เคยถามเหรอ เขาก็รู้ว่าเจ้าไม่ได้อยู่บ้านว่างๆ กลัวจะมีความคิดอื่น เดี๋ยวเขาจะคิดว่าแม่เห็นแก่เงิน”

“รู้ หึหึ ท่านแม่ ลูกเขยท่านแม่ไม่ได้คิดแบบนั้น ทั้งยังบอกให้ข้ายกให้ท่านแม่ไปเลย เป็นการตอบแทนท่านแม่กับท่านพ่อ”

เรื่องเป็นแบบนั้นจริง

เล่นเอาต้ายาถึงกับต้องมาคิดทบทวนว่า นางที่เป็นลูกสาวแท้ๆ ยังงกกว่าคนนอกอีกเหรอ ไม่น่านะ

ถึงได้บอกว่าต้ายาแต่งกับลูกชายคนโตของเหล่าสุย ถือว่าคิดถูกแล้ว

ไม่ต้องสนว่าสุดท้ายต้ายาต้องยกเงินให้พ่อแม่เปล่าๆ หรือไม่

สุยเซ่าปัวยังหนุ่มยังแน่นกลับไม่ต้องการเงินนั้น เมียของเขา เขาเลี้ยงเองได้

เงินเก็บของเมียที่ลำบากหามาตอนก่อนแต่งงาน อยากแสดงความกตัญญูต่อพ่อแม่ หรืออยากใช้ให้หมด จะอย่างไรล่ะ แล้วแต่ต้ายาต้องการ

“เจ้ากับชุ่ยหลานแต่งออกไปไล่เลี่ยกัน ดูเขยใหญ่ของข้าสิ แล้วดูเจ้าคนแซ่โจวนั่น พอเทียบกับเซ่าปัวแล้วมันเหมือนฟ้ากับดินจริงๆ ตอนนี้แม่วางใจแล้ว เจ้าใช้ชีวิตอยู่กับเขาดีๆ เดือนนี้รอบเดือนมาหรือยัง ทำไมมันมาบ่อยนักล่ะ น่ารำคาญ”

ต้ายารู้ว่า แค่แม่ได้เงินก็มีความสุข

แต่การจากลาที่ใกล้มาถึงก็ทำให้นางรู้สึกอาลัยอาวรณ์จูซื่อ

นางเองก็รู้สึกแปลกใจ เมื่อก่อนเฝ้ารอที่จะได้ออกเรือน ไม่อยากกลับมาบ้านที่ต้องถูกทุบตีบ่อยๆ อีก ตอนที่แม่ตีนางไม่ยั้ง นายยังเคยแอบสาบานในใจขณะที่เอามือกุมหัวเลยว่า ต่อไปจะไม่แสดงความกตัญญูต่อแม่

แต่วันที่แต่งงาน นางร้องไห้จนไม่เหลือสภาพ หันกลับไปมองพ่อแม่กับเอ้อร์ยาบ่อยครั้ง

ต่อให้ตอนนี้แม่อยากไปดูแลน้องชายที่ฮุ่ยหนิง มีแค่สามส่วนของความรู้สึกที่เป็นห่วงนาง แสดงความเอาใจใส่ได้สองประโยคก็พูดเรื่องเงิน นางก็ยังคงรู้สึกอาลัยอาวรณ์อยากร้องไห้

“ท่านแม่ ข้าไม่อยากรีบมีลูกเท่าไร ข้ายังอยากตามสามีไปเยี่ยมท่านพ่อท่านแม่ ไปหาน้องๆ ที่ฮุ่ยหนิง อยากเจอท่านย่ากับพวกอาสามด้วย สามีข้าบอกว่า พ่อสามีข้าจะไปรับหนังสัตว์ที่อาสาม”

จูซื่อสะบัดมือที่ต้ายาจับนางไว้ มองบนแล้วพูด “เลิกคิดไปเลย คิดอะไรขนาดนั้น แต่งงานแล้วไม่มีลูกจะแต่งทำไม จำเป็นต้องให้เจ้าไปดูพวกเราด้วยเหรอ ใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีก็พอแล้ว”

“ฮี่ๆ” ต้ายาร้องไห้อยู่ก็ยังจะฮี่ๆ

ในเวลาเดียวกันยังมีพวกเด็กหนุ่มที่กำลังเกาหัวหัวเราะร่า หรือก็คือพวกเด็กหนุ่มที่ลางานกลับมาช่วยทำงานที่บ้าน

เหอซื่อเอามือทาบอกพูดกับต้าหลัง

“แม่ล่ะปวดหัวกับเจ้าจริงๆ ลูกสาวร้านขายยาดีจะตาย แต่เจ้ากลับไม่ยอมไปเจอหน้า…

…คนเรามีใครบ้างไม่เจ็บป่วย…

…เจ้าแต่งงานกับนาง บ้านเราอยู่กันหลายคน ลองไปคิดดูดีๆ ประหยัดค่ายาได้ตั้งเท่าไหร่…

…ในบ้านควรมีสักคนที่เกี่ยวข้องกับยา พอถึงเวลาเจ้าจะหาหมอหรือหายาราคาแพงนางก็ช่วยได้”

ซ่งฝูไฉเอาผ้าขี้ริ้วเช็ดน้ำพริกที่เปื้อนมือพลางพูดกับต้าหลัง “จริงๆ เลย พอพ่อกับแม่ว่าเจ้า เจ้าก็ทำหูทวนลม แบบนั้นก็เชิญอยู่ที่นี่ไปคนเดียวเลย”

ต้าหลังคิดในใจ คนเดียวที่ไหนกัน เด็กหนุ่มอยู่กันตั้งสามคน อยากไปก็ไปเลย ทำเป็นขู่

ทางด้านหูจือดีกว่าต้าหลังเยอะ

ซ่งอิ๋นเฟิ่งกับย่าเถียนที่คุยง่ายแค่พูดเรื่องมีครอบครัวตอนเก็บของ บอกว่าถ้ามีใครอยากเป็นแม่สื่อให้ก็ห้ามปฏิเสธ เขียนจดหมายไปบอกด้วย

แน่นอนว่าส่วนใหญ่จะเน้นกำชับเรื่องเสื้อผ้า นั่นถุงเท้าของเจ้า

อยู่ไกล คงไม่ได้เจอหูจืออีกนาน ปีนี้กลับมาฉลองปีใหม่ไม่ได้ ไว้ค่อยดูปีหน้าอีกที ต้องดูว่าซ่งฝูเซิงงานยุ่งหรือเปล่า

คนเป็นแม่เป็นย่าย่อมอยากเตรียมเสื้อผ้ากับของกินไว้ให้หูจือเยอะหน่อย ทิ้งเงินสำรองไว้ให้เยอะหน่อย

หูจือบอกว่า

“พวกพ่อก็ต้องขนของกลับมาส่งที่เฟิ่งเทียนบ่อยๆ ใช่ว่าจะไม่ได้เจอกัน ท่านแม่มีอะไรก็ฝากมาให้ข้าได้…

…ไม่ต้องทิ้งเงินไว้ให้เยอะ ถ้าขาดเหลืออย่างไร ข้ากับต้าหลังเคยคิดไว้ ไปขอยืมที่ม้าพันลี้ก่อนก็ได้ ไว้ค่อยให้ท่านพ่อเอาไปคืน…

…ตอนนี้ข้าแค่รู้สึกว่าบ้านเราต้องทิ้งร้างแล้ว ก็ไม่รู้ว่าทุกคนไปถึงฮุ่ยหนิงแล้วจะมีที่อยู่หรือเปล่า ต้องไม่ดีเท่าบ้านใหม่ของพวกเราที่นี่แน่…

…แล้วก็ ข้าอยากเจอเถาฮวาเถี่ยโถว อยากตามไปด้วยจริงๆ”

…

ออกเดินทางแล้ว

คนในหมู่บ้านต่างมาส่งด้วยความอาลัยอาวรณ์

นี่เท่ากับย้ายไปจริงๆ แล้ว ไปกันเป็นขบวนใหญ่

ก็แค่คนในเก้าสกุลไม่ได้แสดงความรู้สึกเสียดายที่ต้องจากบ้านใหม่กันเท่าไร

แต่ละคนยิ้มกว้างโบกมือลา

ไปแล้วนะ ฝูเซิงรออยู่ที่นู่น

อืม งานที่นั่นรอพวกเราอยู่

ปีหน้ามีโอกาสจะกลับมาฉลองปีใหม่ ที่นี่ถือเป็นบ้านเกิดของพวกเราแล้ว ฝากดูแลด้วยนะ

ทุกคน ดูแลตัวเองด้วย ไว้เจอกัน

…

นอกเมืองเฟิ่งเทียน คนมาส่งไปต่อไม่ได้แล้ว ถ้าไปต่อก็ไม่อยู่ในความดูแลของเมืองเฟิ่งเทียน

พวกต้าหลังกับหูจือหัวเราะคิกคักต่อหน้าคนในครอบครัว “ไปเถอะ รีบไป”

พอหันกลับมา ต้ายากับชุ่ยหลานก็เช็ดน้ำตา พวกเด็กหนุ่มกับหลี่ซิ่วก็ขอบตาแดงไปด้วย

หันไปมองขบวนที่มุ่งหน้าสู่ฮุ่ยหนิงอีกครั้ง

หนิวจั่งกุ้ยหวดแส้อย่างสบายใจ

ในที่สุดเขาก็ยกหน้าที่ทำบัญชีให้คนอื่นได้แล้ว จ้างคนที่พอรู้นิสัยใจคอมานั่งเป็นเถ้าแก่ร้านได้แล้ว

พวกยายๆ อย่างเก่อเอ้อร์นิว ยายกัว ยายเถียน นั่งอยู่ในเกวียนที่ด้านนอกมีพวงพริกแขวนอยู่สี่ด้าน คุยกันอย่างมีความสุข ในที่สุดพวกเราพี่ๆ น้องๆ ก็จะได้เจอกันครบคนแล้ว

พวงพริกทำให้เกวียนดูสวยงาม

มีวัวกับล่อที่ใช้ลากของหลายตัวถูกประดับตกแต่งชวนมอง เพราะมีพริกสีแดงแขวนอยู่

ชาวซ่งเก้าสกุลมุ่งหน้าสู่ฮุ่ยหนิง

พวกเขาไปพร้อมกับข้าวที่เก็บเกี่ยวใหม่ของปีนี้ เดินบนผืนดินที่ไกลสุดลูกหูลูกตา ข้ามแม่น้ำสายใหญ่ที่มีชื่อว่าแม่น้ำซงฮวา