ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 790 ฝันต้องไกล ใจต้องถึง

ตอนที่ 790 ฝันต้องไกล ใจต้องถึง

พวกผู้หญิงนั่งยองตรงริมลำธาร วักน้ำขึ้นมาล้างหน้า ล้างคอ ล้างแขน จากนั้นก็เอาน้ำใส่หัวหน่อย

“พอไปถึงแล้วพวกเราต้องซื้อยาฆ่าเหาหน่อยนะ ระหว่างทางคันหัวยุบยับอีกแล้ว”

“ก็ต้องอย่างนั้น”

พวกผู้หญิงที่รักสวยรักงามชะโงกหน้ามองสภาพตัวเองในน้ำ หัวเราะพลางพูดขึ้น

“พวกเราไม่ใช่คนตกยากอีกต่อไปแล้ว”

“พวกเราเป็นถึงญาตินายอำเภอ”

“ใช่ ญาตินายอำเภอ ถ้ามีเหาบนหัวจะดูไม่ดี พวกเราขายหน้าตัวเองได้ แต่ห้ามทำฝูเซิงขายหน้า”

“เอ๊ะ ใครเอาน้ำมันทาหน้าออกมาบ้าง ขอข้าทาหน่อย หน้าข้าแห้งอย่างกับเปลือกไม้ ข้าไม่รู้ว่าเอาน้ำมันทาหน้าไปซุกไว้ไหน”

“ข้ามี ตรงข้ามี”

มีคนตะโกนเรียกสามี “เจ้าก็มาล้างด้วย แคะขี้ตาออกค่อยไปจัดของบนเกวียน”

สะใภ้ใหญ่ของท่านลุงซ่งจับยายามา เอาสบู่อาบน้ำในลำธาร

เล่นเอายายาพูดด้วยเสียงสะอื้นไห้ “ท่านย่า ข้าหนาว ตรงนั้นอุ่นปัวปัวกันอยู่ไม่ใช่เหรอ เอาน้ำร้อนที่อยู่ข้างล่างปัวปัวใส่กะละมังให้ข้าอาบสิ”

“อย่าเรื่องมาก ต้องไปค้นกะละมังอีก กินนิดหน่อยเก็บของเดี๋ยวก็จะเข้าเมืองกันแล้ว”

ยายากลั้นน้ำตา เถียงกลับ “เรื่องมากแล้วอย่างไร พี่พั่งยาเคยบอกว่าผู้หญิงเรื่องมากได้”

พวกเก่อเอ้อร์นิวกับยายเถียนที่อายุเยอะกำลังยืนอยู่หน้าเตาอุ่นอาหารให้

ระหว่างนั้นก็คุยกัน “ในที่สุดก็จะได้นอนสบายแล้ว”

ตอนนี้พวกผู้เฒ่าผู้แก่ แค่เห็นเกวียนก็ขนลุกแล้ว

เรียกได้ว่าระหว่างทางที่มา ถ้าสัตว์แรงงานไม่พัก พวกเขาก็ไม่หยุดเดินทาง ไม่สนว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืน

พวกลูกก็กตัญญู ไม่ว่าจะสลับเวรกันอย่างไรก็ไม่ให้พวกนางที่อายุมากแล้วลงจากเกวียน นอนขดตัวกันมาตลอดทางจนจะเดินขาโก่งกันหมดแล้ว

กินง่ายๆ ขึ้นเกวียน ออกเดินทาง กว่าจะได้หยุดพักอีกทีก็เข้าอำเภอแล้ว

อาจเพราะใกล้ถึงแล้ว หลังกินอิ่มออกเดินทาง อารมณ์ของทุกคนก็เปลี่ยนไป

พวกยายๆ เบียดกันอยู่ตรงหน้าต่าง ชะโงกหน้าออกไปมองข้างนอก

บนท้องฟ้าสีครามมีนกนางแอ่นบินเรียงแถวไปทางใต้

ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งเริ่มเห็นบ้านเรือน

และที่น่าแปลกที่สุดคือ มีกลุ่มเด็กๆ จำนวนมากกำลังกระจัดกระจายขุดหาของอยู่บนภูเขา

“เอ๊ะ เจ้าหนู มานี่หน่อย ตาถามหน่อย พวกเจ้าขุดอะไรกันอยู่”

“ผอผอติง”

“ขุดเยอะขนาดนี้เลยเหรอ กินได้แล้วเหรอ”

“ไม่เยอะ ใต้เท้านายอำเภอของพวกเราติดประกาศรับซื้อรากผอผอติง ปู่ข้าบอกว่าเอาไปขายได้หลายทองแดง”

“เช่นนั้นแสดงว่านายอำเภอของพวกเจ้าเก่งมากนะ ของแบบนี้ก็รับซื้อด้วย”

ลุงใหญ่ซ่งนั่งอยู่บนเกวียนตะโกนคุยกับพวกเด็กๆ ยิ้มจนตาหยี

“เอ๊ะ คนพวกนั้นทำอะไร ทำไมดูเหมือนนักโทษ”

กลุ่มผู้ตรวจลาดตระเวนพานักโทษอีกกลุ่มหนึ่งไปช่วยกันกะเทาะหิน เตรียมสร้างจุดแวะพัก

คนของซ่งเก้าสกุลเห็นแล้วก็แปลกใจ

คนพวกนั้นก็หยุดงานในมือมองมาทางพวกเขาเช่นกัน

พอเห็นคำว่า ‘ขนส่ง’ หัวหน้าผู้ตรวจก็เลิกจู้จี้บอกให้พวกนักโทษรีบทำงานอย่าอู้ ลองนับวันในใจ พวกญาติของใต้เท้านายอำเภอน่าจะมาถึงกันแล้ว จึงรีบวิ่งไปทั้งที่มีดาบเหน็บอยู่ตรงเอว

“ไม่ทราบว่าขบวนนี้ใช่แซ่ซ่งหรือไม่”

ซ่งฝูโซ่วเสยผม เผยให้เห็นตาข้างที่ปิดอยู่

คิดว่าพวกเจ้าน่าจะดูออก ข้าเคยออกโรงมีเรื่องในอำเภอนี้แล้ว

“แซ่ซ่ง”

พอได้รับการยืนยันแบบนี้ หัวหน้าผู้ตรวจลาดตระเวนก็หันไปตะโกนเรียกลูกน้องทันที “เร็วเข้า ขี่ม้ากลับไปส่งข่าวที่อำเภอ ญาติๆ ของใต้เท้านายอำเภอมาถึงกันแล้ว”

เกวียนขอซ่งเก้าสกุลที่มีพริกแขวนอยู่ เคลื่อนผ่านสายตาของพวกนักโทษและพวกมือปราบตรวจลาดตระเวนที่ยกมือคารวะอยู่

กว่าซ่งฝูเซิงที่อยู่ในที่ว่าการอำเภอจะได้รับแจ้งข่าว ซ่งเก้าสกุลก็ผ่านประตูเมืองฮุ่ยหนิงเข้าไปแล้ว

ประตูเมืองฮุ่ยหนิงเปิดกว้าง

เกวียนที่ขนข้าวสารกับข้าวของเครื่องใช้ได้เคลื่อนเข้าไป พวกมือปราบสั่งการอยู่ด้านหน้าอย่างกระตือรือร้น

เมื่อซ่งฝูเซิงประคองท่านลุงซ่ง ท่านย่าหม่า ยายหวัง ไปถึงประตูเมืองก็เห็นชาวซ่งเก้าสกุล ทั้งหมดลงจากเกวียน

พวกเขาสวมเสื้อผ้าที่ดูดีที่สุด ขนอะไรได้จากที่บ้านก็ขนมา นอนกลางดินกินกลางทรายมาตลอดทาง แต่กลับเดินเข้ามาหาพวกเขาอย่างมีชีวิตชีวา

เป็นวันที่น่าจดจำ

เกาถูฮูตื่นเต้นมาก “เจ้าสาม”

ลุงใหญ่ซ่งกางแขนออกวิ่งไปหาซ่งฝูเซิง “ฝูเซิง พวกเรามาแล้ว”

หนิวจั่งกุ้ยกำแส้อยู่ในมือ “นายท่าน”

ซ่งฝูเซิงอยู่ในชุดขุนนาง กำมือแน่น ยิ้มจนเห็นริ้วรอย

ท่านลุงซ่งขอบตารื้น วิ่งเหยาะไปข้างหน้า ปากก็พึมพำ “ครอบครัวเรามากันครบแล้ว” เข้ากอดลุงใหญ่ซ่ง

ขวางลุงใหญ่ซ่งเอาไว้ ไม่ให้เข้าไปกอดฝูเซิง พวกชาวบ้านมองอยู่ ชุดขุนนางยับจะไม่น่ามอง

ท่านย่าหม่ากับยายหวังจับมือพวกยายเถียนกับเก่อเอ้อร์นิว มือแทบไม่พอจับ พวกยายๆ ทั้งแปดแย่งกันพูด

“ร้านขนมเปิดมาสักพักแล้ว”

“อย่างนี้พวกข้ามาช้าไปเหรอ”

ไม่ช้า จะมาถึงตอนไหนก็ไม่ช้า

ให้พวกเจ้ามาก็เพื่อพาพวกเจ้าบิน

วันนี้ใต้เท้านายอำเภอโดดงานแบบโจ่งแจ้ง พวกชาวบ้านรู้กันหมด

วันนี้ซ่งฝูเซิงเป็นเจ้ามือ เลี้ยงข้าวมื้อกลางวันทั้งครอบครัวในร้านอาหารที่ใหญ่ที่สุดของฮุ่ยหนิง

เถ้าแก่ร้านรีบมาโดยเฉพาะ เกือบคุกเข่าไม่ขอคิดเงิน อยากร่วมยินดีด้วย ฉลองที่ครอบครัวของใต้เท้านายอำเภอได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา

แต่นายอำเภอซ่งปฏิเสธ

จากนั้นซ่งฝูเซิงก็พาทุกคนไปเลือกห้อง ยึดหอพักเจ้าหน้าที่คืนมานานแล้ว

เช่าอาคารที่มีสองชั้น ด้านล่างมีเตียงมีกำแพงอุ่น ด้านบนไว้เก็บของ เขาจ่ายค่าเช่าให้ทางอำเภอไปแล้ว

ชาวเก้าสกุลบอกว่า “ท่านลุงซ่ง ตามเดิม ลงบัญชีไว้ ห้องตั้งเยอะขนาดนี้ หนึ่งปีก็หลายสิบตำลึง ทำไมต้องให้ฝูเซิงควักด้วย”

ซ่งฝูเซิงที่แต่ไหนแต่ไรไม่ยอมให้คนอื่นเอาเปรียบถึงกับตวัดมือ ลงบัญชีอะไรกัน ทุกคนต้องยอมทิ้งบ้านช่องย้ายมาอยู่กับเขา เขาออกค่าที่พักให้เอง

นายอำเภอซ่งที่สวมชุดขุนนางจุดประทัดด้วยตัวเอง ต้อนรับคนในครอบครัวย้ายบ้านมา

ช่วงเวลาที่ได้อยู่พร้อมหน้าย่อมมีความสุข รู้สึกว่าเพียงชั่วพริบตาก็ผ่านไปสองวันแล้ว

เรือนหลังของที่ว่าการอำเภอ ทุกคนนั่งบ้างยืนบ้างอยู่ตรงลานบ้าน

ใบหน้าของทุกคนต่างมีรอยยิ้ม มองซ่งฝูเซิงที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะด้านหน้าด้วยสายตาที่มีความหวัง

คิดถึงเหลือเกิน ในที่สุดฝูเซิงก็เรียกประชุมพวกเขาอีกครั้ง

ซ่งฝูเซิงอยู่ในชุดลำลอง ท่าทางเหมือนตอนนั้นที่พาทุกคนทำงานหาเงิน ปลูกกระเทียมในแปลงเพาะปลูกใต้ดิน สร้างบ้าน รวมถึงตอนแบ่งเงินให้ทุกคนครั้งแรก

เขาอยู่ด้านหน้ากำลังพูดไม่หยุด

“พี่ใหญ่ซ่งฝูไฉ นับแต่วันนี้เป็นต้นไป ยังคงค้าขายน้ำพริกกับพริกแกง…

…ต้องผลิตให้มากขึ้น เพราะข้าเริ่มเขียนจดหมายไปบอกจิ้นซื่อห้าสิบกว่าคนที่แยกย้ายไปเป็นนายอำเภอของแต่ละท้องที่แล้ว…

…พี่รองซ่งฝูสี่ นับแต่วันนี้เป็นต้นไป จับกลุ่มช่างมีฝีมือในอำเภอฮุ่ยหนิงทำกล่องบรรจุของ…

…พี่เขยเถียนสี่ฟาอยู่กลุ่มกับซื่อจ้วง เถี่ยโถวอยู่กลุ่มกับจงอวี้ แยกกันพากลุ่มไปขุดโสมของฮุ่ยหนิง อีกกลุ่มไปเก็บเห็ดบนเขา พอเสร็จเรื่องเก็บเห็ดก็ตั้งกลุ่มรวมนักล่าสัตว์ฝีมือดีไปล่าเอาหนังสัตว์…

…พี่ซ่งฝูลู่กับพี่ซ่งฝูโซ่ว รับหน้าที่ขนส่งสินค้าของดีจากฮุ่ยหนิงโดยรวม…

…ครอบครัวอาเกายกเว้นเถี่ยโถว ปีนี้รับหน้าที่รับซื้อหมูไปก่อน เราจะเอาไส้ส่งไปขาย…

…ส่วนพวกพี่ๆ ครอบครัวกัวอาจต้องลำบากไประยะหนึ่งก่อน ขนสินค้าฮุ่ยหนิงสองครั้งแรกต้องรับผิดชอบทั้งไปและกลับ ส่งจากฮุ่ยหนิงไปเฟิ่งเทียน ไปเมืองหลวง ขนไปที่เหล่าสหายจิ้นซื่อหลายสิบคน ฝูกุ้ยจะเป็นคนบอกรายละเอียด”

การประชุมครั้งนี้กินเวลาไปหนึ่งชั่วยามกว่า จนสุดท้ายทุกคนในครอบครัวต่างมีหน้าที่

ส่วนเรื่องเงิน ซ่งฝูเซิงแบ่งงานให้ใครบ้าง คนนั้นก็จะได้กำไรไปด้วย

นอกจากถือหุ้นหกสิบเปอร์เซ็นต์ของม้าพันลี้แล้ว อย่างอื่นซ่งฝูเซิงครองแค่สิบเปอร์เซ็นต์ ไม่ต้องเกลี้ยกล่อมอีก

แต่ขอพูดไว้ก่อน สำหรับคนนอกนี่ก็เท่ากับว่าถูกคนของครอบครัวซ่งผูกขาดตั้งแต่ขนสินค้าของฮุ่ยหนิงไปจนถึงการขายถึงมือลูกค้า กำไรของพวกเราเยอะมาก

หักต้นทุนทั้งหมดรวมถึงเงินที่รับซื้อมาจากชาวบ้าน พวกเราจะแบ่งกำไรออกมาสามส่วนเพื่อสร้างฮุ่ยหนิง ตอบแทนชาวบ้าน ได้ไหม

“ได้!”

เสมียนฉินที่อยู่เรือนหน้าสะดุ้ง เรือนหลังทำอะไรกัน