ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 789 ระยะทางสามร้อยหกสิบห้าลี้

ตอนที่ 789 ระยะทางสามร้อยหกสิบห้าลี้

เมื่อถึงเวลาพลบค่ำของทุกวัน เรือนหลังของที่ว่าการอำเภอก็จะครึกครื้นขึ้นมา

ซ่งฝูเซิงกลับมาจากทำงาน พอเข้าประตูมาก็เห็นลูกสาวนั่งสยายผมบนเก้าอี้เอนที่อยู่ตรงดอกทานตะวัน

ดูก็รู้ว่าเพิ่งสระผมเสร็จ

ลมพัดโชยมา กลิ่นยาสระผมอบอวล

เป่าจูนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กข้างลูกสาวของเขา กำลังอ่านหนังสือในมือ

ได้ยินว่าช่วงนี้พวกเด็กสาวในบ้านกำลังเรียนพวกกวีนิพนธ์

เถาฮวาหลานสาวนั่งที่เก้าอี้เอนอีกตัว งอตัว สองมือปิดหน้า ท่าทางเหมือนอยากขำแต่ก็ไม่กล้าหัวเราะเสียงดัง

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่า สิ่งที่ทาอยู่บนหน้าคงประกอบด้วยน้ำผึ้ง นม และอีกสารพัด

ตอนนี้พวกสาวๆ ในบ้านถูกลูกสาวของเขาพาเล่นพิเรนทร์กันหมด

แบ่งน้ำผึ้งให้แต่ละบ้านไป นั่นเป็นน้ำผึ้งต้นลินด์ที่บริสุทธิ์ที่สุด ไม่เอามากิน กลับเอาไปทาหน้า

จริงๆ เลย จะรักสวยรักงามอะไรนักหนา

เขาที่เป็นผู้ใหญ่จะพูดก็ไม่ได้ ซื่อจ้วงกับเถี่ยโถวโอ๋อย่างกับอะไรดี

“นายท่าน”

พวกสาวใช้ห้าหกคนวิ่งมาเจอซ่งฝูเซิงก็รีบเบรกเท้าทำความเคารพ

ซ่งฝูเซิงพยักหน้าเล็กน้อย “อืม”

นี่ถือเป็นการรับรู้แล้ว

พวกสาวใช้เดินอ้อมซ่งฝูเซิง หิ้วตะกร้าใส่วอลนัทกับอุปกรณ์กะเทาะ หัวเราะคิกคักเดินไปทางซ่งฝูหลิง

ซ่งฝูเซิงหมดคำจะพูด

เห็นหรือยัง

ก็ไม่รู้ลูกสาวของเขามีเสน่ห์ดึงดูดอะไรนักหนา

ทุกเย็นสาวๆ พวกนี้อาบน้ำล้างหน้าเสร็จก็จะรีบไปหาลูกสาวของเขา ข้างกายฝูหลิงมีคนอยู่ด้วยตลอด

สาวใช้ พี่สะใภ้ พี่สาวไปกองกันอยู่ตรงนั้น

พวกสาวใช้ก็ไม่เสียการเสียงาน นั่งกะเทาะวอลนัท ถักเถาวัลย์ พลางฟังลูกสาวของเขาพูด

เล่นเอาเขาที่อยากคุยกับลูกสาวเป็นการส่วนตัว ยังต้องหาโอกาส

ซ่งฝูหลิงก็ได้ยินเสียงพวกสาวใช้ทักทายพ่อตัวเอง สิ่งแรกที่ทำคือทำเสียง ชู่ว ให้เป่าจูที่นั่งหันหลังเงียบก่อน

ชู่วเสร็จ นางถึงได้ยิ้มโบกมือให้พ่ออยู่หลังดอกทานตะวัน

ซ่งฝูเซิงก็โบกมือตาม “ตามสบาย ระวังยุงกัด”

พูดจบก็เข้าไปในเรือน

ซ่งฝูเซิงมีเหรอจะรู้ว่า บทกวีที่พวกสาวๆ หัวเราะคิกคักกันอยู่นี้มีแต่เรื่องเกี่ยวกับความรักทั้งนั้น

บทกวีรักของยุคโบราณ

ท่านลุงซ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวในเรือน ยิ้มโดยที่หัวยังไม่เงย รู้ได้ว่าหลานเซิงของเขากลับมาแล้ว

เพราะทารกอ้วนทั้งสองที่อยู่บนเสื่อกำลังเอามือดันกันอยู่ แทบอยากเข้าไปขยุมกัน อยู่ๆ เท้าก็ดิ้นแรง หันไปมองไกลๆ แล้วยิ้มจนน้ำลายไหล

“ดูท่าจะรู้ว่าอาสามของพวกเจ้ากลับมาแล้ว”

ซ่งฝูเซิงที่อยู่ในชุดขุนนาง พอปรากฏตัวก็พลอยยิ้มไปด้วย

เหนียนเหนียนของบ้านฝูกุ้ยกับเจ้าตัวล้างผลาญของบ้านจงอวี้ ถูกเลี้ยงดูอย่างดี

อ้วนท้วนจนเหมือนเด็กที่อยู่ในรูปอวยพรวันตรุษจีน

ทุกเย็นหลังจากเขากลับมาจากทำงาน คนอื่นเห็นเขาก็ไม่ได้สนใจเท่าไร แต่เจ้าตัวน้อยสองคนนี้กลับดีใจมาก

รีบส่งเสียงอี๊อ๊า แขนก็กางออกต้อนรับเขา อยากให้เขาอุ้ม

“อาสามไม่อุ้มดีกว่า มีแต่เหงื่อ ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”

ท่านลุงซ่งตะโกนบอกเฉียนเพ่ยอิง “แม่พั่งยา เตรียมชุดหน่อย พ่อพั่งยากลับมาแล้ว”

หากว่ากันตามเหตุผล คนที่ตะโกนให้ลูกสะใภ้มาปรนนิบัติลูกชายควรเป็นท่านย่าหม่า

แต่เวลานี้ของทุกวัน ท่านย่าหม่าจะนั่งขัดสมาธิเช็ดใบทองอยู่ในห้อง ไม่ว่าใครจะกลับมาบ้านก็ต้องรอให้นางเช็ดใบทองเสร็จก่อนถึงจะโผล่หน้าออกไป

เฉียนเพ่ยอิงแหวกม่านประตู

ซ่งฝูเซิงกับเฉียนเพ่ยอิงมองหน้ากันแล้วเดินเข้าห้อง

ขณะเดินผ่านบันไดหน้าประตูได้กำชับหมี่โซ่ว

“ซักเสื้อเสร็จอย่าเพิ่งทิ้งน้ำ ซักถุงเท้าให้ลุงด้วย”

หมี่โซ่วใช้แขนปัดไรผมที่ปรกบนหน้าผาก “มีอย่างอื่นอีกไหม ข้าจะได้ซักทีเดียว”

ชะโงกหน้าไปบอกเฉียนเพ่ยอิง “ท่านป้า หอบเสื้อผ้าใส่แล้วของท่านลุงออกมาให้หมด เดี๋ยวข้าซักเอง”

พวกจินเป่า เอ้อร์หลังที่นั่งข้างหมี่โซ่ว สองมือก็เต็มไปด้วยฟอง พูดขึ้น “พวกเสื้อตัวใหญ่ๆ หมี่โซ่วซักไม่ไหว พวกข้าซักได้”

นับตั้งแต่มาฮุ่ยหนิงก็ใช้วิธีอบรมสั่งสอนแบบนี้

พวกสาวๆ ของซ่งเก้าสกุลกำลังดื่มด่ำกับบทกวี แม้แต่พวกสาวใช้ก็ถือว่าสบายๆ ไม่เครียด

พวกเด็กผู้ชายของซ่งเก้าสกุลกลับกำลังซักเสื้อผ้าของตัวเอง

อีกเดี๋ยวซักเสร็จยังต้องพาน้องชายของพวกสาวใช้ไปตักน้ำที่บ่อด้วยกัน

เติมน้ำในโอ่งให้เต็ม เติมน้ำใส่กะละมังไม้ขนาดใหญ่หลายใบในลานบ้านให้เต็ม

น้ำในกะละมังไม้วางผึ่งแดดตรงลานบ้าน เอาไว้ให้เหนียนเหนียนกับเจ้าตัวล้างผลาญใช้อาบน้ำวันพรุ่งนี้

ผ่านไปสักพัก บนราวตากผ้าก็มีเสื้อผ้าที่ถูกซักสะอาดแล้วแขวนอยู่เต็ม

นี่คือทางด้านเด็กผู้ชาย

ส่วนพวกแม่ๆ ช่วงนี้ของทุกวันหลังจากทำงานในบ้านเสร็จสรรพ ก็จะมารวมตัวกันตรงลานบ้านหั่นถั่วฝักยาว หั่นหัวไชเท้าฝอย

หั่นเสร็จก็วางผึ่งแดดในตอนกลางวัน ตากเต็มลานบ้าน ตากแห้งได้ที่ก็เก็บเอาไว้กินในฤดูหนาว

อย่างวันนี้มีกลิ่นกระเทียมลอยมาจากในเรือน เมียฝูกุ้ยกับเมียจงอวี้กำลังดองกระเทียมกับมะเขือม่วง

ซ่งฝูเซิงพอเปลี่ยนชุดเสร็จใส่ขาสั้นก็มานั่งข้างท่านลุงซ่งกับฝูกุ้ย

ฝูกุ้ยยกแตงโมลูกใหญ่ที่แช่อยู่ในน้ำมาผ่าออก เลือกชิ้นใหญ่ตรงกลางให้ซ่งฝูเซิง จากนั้นก็นั่งลงข้างๆ พัดไล่ยุงให้ซ่งฝูเซิง

พวกเขานั่งกินแตงโมไปคุยไป

ซ่งฝูเซิงบอกท่านลุงซ่งว่าไม่ต้องไปที่ไร่ทุกวัน เขาไม่ค่อยวางใจ ตอนกลางวันท่านลุงซ่งจะเหงาได้

อยากให้รออีกไม่กี่วัน พวกคนที่มาจากเฟิ่งเทียนมาถึง มีลุงใหญ่ที่ว่างๆ ไปเป็นเพื่อนได้ก็ค่อยไป

ท่านลุงซ่งกลับไม่เห็นด้วย

ปลูกพริกแปลงใหญ่ขนาดนั้น ไม่ไปสิจะไม่วางใจ

ลุงใหญ่เจ้าจะมาหรือไม่มาก็ไม่ได้มีประโยชน์มากนัก

“อีกอย่าง ไปก็ไม่ได้ทำงานอะไร ข้าไม่เหนื่อยหรอก ก่อนข้ากลับ นักโทษพวกนั้นจะรดน้ำให้ทั่วทุกแปลง ตอนเที่ยงข้าก็แค่คอยกำชับหน่อย พวกมือปราบคุมนักโทษไปทำงานก็ไม่ได้ไปไกล มีเรื่องอะไรข้าตะโกนก็ได้ยิน”

เตือนไม่ฟัง ซ่งฝูเซิงเลยหันไปคุยกับฝูกุ้ย ถามเรื่องที่สั่งไปคืบหน้าไปถึงขั้นไหนแล้ว

ฝูกุ้ยเพิ่งคุยกับฝูเซิงได้ไม่เท่าไรเมียก็มาขยิบตาให้ เขาลุกพรวด “เอ่อคือ ฝูเซิง ข้าขอกลับห้องก่อน”

ท่านย่าหม่าที่เช็ดใบทองเสร็จแล้วออกมาพอดี

ถามซ่งฝูเซิงว่าพรุ่งนี้เช้าอยากกินอะไร

มื้อเช้าของทุกวัน ซ่งเก้าสกุลจะกินดีที่สุด

ช่วยไม่ได้ ตอนกลางวันกินด้วยกันไม่ได้ มีแค่มื้อเช้าแล้ว

มื้อเช้ากินดี มื้อกลางวันกินอิ่ม มื้อเย็นกินน้อย

ฝูกุ้ยปลีกตัวกลับเข้าห้อง

เขานั่งอยู่ขอบเตียง บ่นเมียพลางช่วยแกะผ้าพันเอว

“เจ้านี่มันหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ เมื่อครู่เอวเคล็ดหรือเปล่า อากาศร้อนแบบนี้จะพันมันทำไม”

เมียฝูกุ้ยเปิดเอว เบ้ปากใส่ฝูกุ้ย

“ข้าก็อยากให้รูปร่างดูดี นับตั้งแต่คลอดเจ้าตัวเล็กสุด ท้องข้าก็ใหญ่ เมียจงอวี้บอกว่าให้ลองพันดู อาจช่วยได้บ้าง”

ซ่งฝูกุ้ยรู้สึกว่าสมองเมียชักมีปัญหา ไปเชื่อคำพูดของเมียจงอวี้ได้อย่างไรกัน

พวกผู้หญิงอยู่บ้านเลี้ยงลูก หั่นผัก ตากผัก ซักผ้า ทำกับข้าว เดี๋ยวลุกเดี๋ยวยืน คิดดูก็รู้ว่าพันเอวไว้จะทรมานขนาดไหน พอชีวิตกินดีอยู่ดีหน่อยก็ชักเอาใหญ่

“จะดูดีหรือดูแย่แล้วอย่างไรล่ะ ข้าเคยรังเกียจเจ้ารึ ข้าว่าดีก็พอแล้ว”

“แต่ข้าไม่ได้ให้เจ้าดูคนเดียวเสียหน่อย”

ฝูกุ้ยอัดอั้นอยู่สักพักก็จับเมียกดลงบนเตียง

“ไม่ให้ข้าดูคนเดียวแล้วเจ้ายังจะให้ใครดูอีก ข้าว่าเจ้าชักอยากลองดี”

“แค่กๆ” ท่านลุงซ่งไออยู่ตรงหน้าต่าง

ฝูกุ้ยรีบพูด “ท่านลุงซ่ง พวกเราสองคนแค่เล่นกัน”

หืม

ท่านลุงซ่งอึ้ง เล่นกันตั้งแต่ฟ้าเพิ่งเริ่มมืดเลยรึ

เมื่อครู่เขาเดินสูบยาสูบผ่านมา สำลักพอดีก็เลยไอ

…

ไม่กี่วันต่อมา

นอกอำเภอฮุ่ยหนิงมีขบวนเกวียนที่ประดับประดาด้วยพวงพริกเคลื่อนเข้ามา

พวกเขาเดินทางจากบ้านเกิดเพื่อไปอยู่อีกเมืองหนึ่ง

พวกเขาต้องนอนกลางดินกินกลางทราย

สะบัดดินออกจากตัว รองเท้าฟางพังไปหลายคู่ ผมก็พันกันเหมือนรังนก ในที่สุดก็ใกล้ถึงแล้ว

เก่อเอ้อร์นิวแหวกม่าน “ข้าว่าพวกเราจัดการตัวเองสักหน่อยก่อนเข้าเมืองดีกว่า อย่าทำฝูเซิงขายหน้า”